Mahābhārata · Adhyāya 1.238
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.238.1
सोऽपरान्तेषु तीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च ।
सर्वाण्येवानुपूर्व्येण जगामामितविक्रमः ॥ १.२३८.१ ॥
Er, von grenzenloser Tapferkeit, begab sich der Reihe nach zu allen heiligen Furten und Heiligtümern der westlichen Gegenden.
1.238.2
समुद्रे पश्चिमे यानि तीर्थान्यायतनानि च ।
तानि सर्वाणि गत्वा स प्रभासमुपजग्मिवान् ॥ १.२३८.२ ॥
Nachdem er alle heiligen Furten und Heiligtümer am westlichen Ozean besucht hatte, gelangte er nach Prabhāsa.
1.238.3
चिन्तयामास रात्रौ तु गदेन कथितं पुरा ।
सुभद्रायाश्च माधुर्यरूपसंपद्गुणानि च ॥ १.२३८.३ ॥
Nachts dachte er an das, was Gada ihm früher über Subhadrās Anmut, Schönheit, Reichtum und Tugenden erzählt hatte.
1.238.4
प्राप्तुमं तां चिन्तयामास कोऽत्रोपायो भवेदिति ।
वेषवैकृत्यमापन्नः परिव्राजकरूपधृत् ॥ १.२३८.४ ॥
Er überlegte, welches Mittel es gäbe, sie zu erlangen, und nahm, sein Aussehen verändernd, die Gestalt eines umherziehenden Asketen an.
1.238.5
कुकुरान्धकवृष्णीनामज्ञातो वेषधारणात् ।
भ्रममाणश्चरन्भैक्षं परिव्राजकवेषवान् ॥ १.२३८.५ ॥
Durch seine Verkleidung von den Kukura, Andhaka und Vṛṣṇi unerkannt, zog er bettelnd umher, im Gewand eines wandernden Asketen.
1.238.6
येनकेनाप्युपायेन प्रविश्य च गृहं महत् ।
दृष्ट्वा सुभद्रां कृष्णस्य भगिनीमेकसुन्दरीम् ॥ १.२३८.६ ॥
Auf welche Weise auch immer, nachdem er in ein großes Haus eingetreten war und Subhadrā gesehen hatte, Kṛṣṇas Schwester, die einzigartige Schönheit.
1.238.7
वासुदेवमतं ज्ञात्वा करिष्यामि हितं शुभम् ।
एवं विनिश्चयं कृत्वा दीक्षितो वै तदाऽभवत् ॥ १.२३८.७ ॥
Da ich Vāsudevas Meinung kenne, werde ich tun, was heilsam und glückverheißend ist. Nachdem er diesen Entschluss gefasst hatte, wurde er damals geweiht.
1.238.8
त्रिदण्डी मुण्डितः कुण्डी अक्षमालाङ्गुलीयकः ।
योगभारं वहन्पार्थो वटवृक्षस्य कोटरम् ॥ १.२३८.८ ॥
Mit dem Dreistab, kahlgeschoren, mit Wasserkrug, Rosenkranz und Fingerring, trug Pārtha die Last des Yoga und betrat die Baumhöhle des Banyanbaumes.
1.238.9
प्रविशंश्चैव बीभत्सुर्वृष्टिं वर्षति वासवे ।
चिन्तयामास देवेशं केशवं क्लेशनाशनम् ॥ १.२३८.९ ॥
Als Vāsava Regen niedergehen ließ, dachte Bībhatsu (Arjuna) beim Eintreten an Keśava, den Herrn der Götter, den Vernichter des Leidens.
1.238.10
केशवश्चिन्तितं ज्ञात्वा दिव्यज्ञानेन दृष्टवान् ।
शयानः शयने दिव्ये सत्यभामासहायवान् ॥ १.२३८.१० ॥
Keśava, der den Gedanken kannte, sah ihn durch göttliches Wissen; er lag auf einem göttlichen Lager, begleitet von Satyabhāmā.
1.238.11
केशवः सहसा राजञ्जहाय च ननन्द च ।
पुनः पुनः सत्यभामा चाब्रवीत्पुरुषोत्तमम् ॥ १.२३८.११ ॥
O König, Keśava erhob sich plötzlich und lachte; und immer wieder sprach Satyabhāmā zum besten der Männer.
1.238.12
भगवंश्चिन्तयाविष्टः शयने शयितः सुखम् ।
भवान्बहुप्रकारेण जहास च पुनः पुनः ॥ १.२३८.१२ ॥
O Gesegneter! In Gedanken versunken und bequem auf dem Lager liegend, hast du auf vielerlei Weise immer wieder gelacht.
1.238.13
श्रोतव्यं यदि वा कृष्ण प्रसादो यदि ते मयि ।
वक्तुमर्हसि देवेश तच्छ्रोतुं कामयाम्यहम् ॥ १.२३८.१३ ॥
O Kṛṣṇa, wenn es hörenswert ist und wenn du mir deine Gunst erweist, o Herr der Götter, so sprich es aus; ich wünsche es zu hören.
1.238.14
पितृष्वसुर्यः पुत्रो मे भीमसेनानुजोऽर्जुनः ।
तीर्थयात्रां गतः पार्थः कारणात्समयात्तदा ॥ १.२३८.१४ ॥
Arjuna, der Sohn der Schwester meines Vaters, der jüngere Bruder Bhīmasenas, der Sohn Pṛthās, ist aus einem Grund zur gegebenen Zeit auf Pilgerfahrt zu den heiligen Stätten gegangen.
1.238.15
तीर्थयात्रासमाप्तौ तु निवृत्तो निशि भारतः ।
सुभध्रां चिन्तयामास रूपेणाप्रतिमां भुवि ॥ १.२३८.१५ ॥
Als die Pilgerfahrt beendet war, kehrte der Bhārata (Arjuna) bei Nacht zurück und dachte an Subhadrā, unvergleichlich an Schönheit auf Erden.
1.238.16
चिन्तयेन्नेव तां भद्रां यतिरूपधरोऽर्जुनः ।
यतिरूपप्रतिच्छन्नो द्वारकां प्राप्य माधवीम् ॥ १.२३८.१६ ॥
Arjuna, der die Gestalt eines Asketen trägt, sollte nicht an sie denken, die Glückverheißende; und Arjuna, verborgen in der Gestalt eines Asketen, sollte auch bei der Ankunft in Dvārakā der Mādhavas nicht so denken.
1.238.17
येनकेनाप्युपायेन दृष्ट्वा तु वरवर्णिनीम् ।
वासुदेवमतं ज्ञात्वा प्रयतिष्ये मनोरथम् ॥ १.२३८.१७ ॥
Auf welche Weise auch immer ich jene vortreffliche, hellhäutige Frau sehen kann, und nachdem ich Vāsudevas Gesinnung erfahren habe, werde ich mich um die Erfüllung meines Herzenswunsches bemühen.
1.238.18
एवं व्यवसितः पार्थो यतिलिङ्गेन पाण्डवः ।
छायायां वटवृक्षस्य वृष्टिं वर्षति वासवे ॥ १.२३८.१८ ॥
So entschlossen stand der Pāṇḍava, der Sohn Pṛthās, in der Gestalt eines Asketen im Schatten eines Banyanbaums, während Vāsava (Indra) Regen niedergehen ließ.
1.238.19
योगभारं वहन्नेव मानसं दुःखमाप्तवान् ।
एतदर्थं विजानीहि हसन्तं मां मुदा प्रिये ॥ १.२३८.१९ ॥
Während er die Last des Yoga trug, empfand er Kummer im Geist. Dafür, Geliebte, wisse: Du siehst mich vor Freude lachen.
1.238.20
भ्रातरं तव पश्येति सत्यभामां व्यसर्जयत् ।
तत उत्थाय शयनात्प्रस्थितो मधुसूदनः ॥ १.२३८.२० ॥
Mit den Worten »Geh und sieh deinen Bruder« entließ er Satyabhāmā. Dann erhob sich Madhusūdana vom Lager und brach auf.
1.238.21
प्रभासदेशं संप्राप्तं बीभत्सुमपराजितम् ।
तीर्थान्यनुचरन्तं तं शुश्राव मधुसूदनः ॥ १.२३८.२१ ॥
Madhusūdana hörte, dass Bībhatsu, der Unbesiegte, das Land Prabhāsa erreicht hatte und die heiligen Furten durchwanderte.
1.238.22
चाराणां चैव वचनादेकाकी स जनार्दनः ।
तत्राभ्यगच्छत्कौन्तेयं महात्मातं स माधवः ॥ १.२३८.२२ ॥
Auf die Worte der Kundschafter ging der einsame Janārdana dorthin, um den hochherzigen Sohn der Kuntī zu treffen; dieser Mādhava.
1.238.23
ददृशाते तदान्योन्यं प्रभासे कृष्णपाण्डवौ ॥ १.२३८.२३ ॥
Da sahen sich Kṛṣṇa und der Pāṇḍava in Prabhāsa gegenseitig.
1.238.24
तावन्योन्यं समाश्लिष्य पृष्ट्वा च कुशलं वने ।
आस्तां प्रियसखायौ तौ नरनारायणावृषी ॥ १.२३८.२४ ॥
Die beiden umarmten einander, erkundigten sich im Wald nach dem Wohlergehen und blieben dort: jene zwei lieben Freunde, die Weisen Nara und Nārāyaṇa.
1.238.25
ततोऽर्जुनं वासुदेवस्तां चर्यां पर्यपृच्छत ।
किमर्थं पाण्डवैतानि तीर्थान्यनुचरस्युत ॥ १.२३८.२५ ॥
Da fragte Vāsudeva Arjuna nach jener Reise: „Pāṇḍava, zu welchem Zweck besuchst du diese Tīrthas nacheinander?“
1.238.26
ततोऽर्जनो यथावृत्तं सर्वमाख्यातवांस्तदा ।
श्रुत्वोवाच च वार्ष्णेय एवमेतदिति प्रभुः ॥ १.२३८.२६ ॥
Da erzählte Arjuna alles, was sich ereignet hatte. Als der Nachkomme Vṛṣṇis (Kṛṣṇa) es hörte, sprach er: „So ist es.“
1.238.27
तौ विहृत्य यथाकामं प्रभासे कृष्णपाण्डवौ ।
महीधरं रैवतकं वासायैवाभिजग्मतुः ॥ १.२३८.२७ ॥
Die beiden, Kṛṣṇa und der Pāṇḍava, zogen nach ihrem Belieben in Prabhāsa umher und begaben sich dann zum Berg Raivataka, um dort zu wohnen.
1.238.28
पूर्वमेव तु कृष्णस्य वचनात्तं महीधरम् ।
पुरुषा मण्डयाञ्चक्रुरुपजह्रश्च भोजनम् ॥ १.२३८.२८ ॥
Schon zuvor hatten auf Kṛṣṇas Wort hin Männer jenen Berg geschmückt und die Speisen herbeigebracht.
1.238.29
प्रतिगृह्यार्जुनः सर्वमुपभुज्य च पाण्डवः ।
सहैव वासुदेवेन दृष्टवान्नटनर्तकान् ॥ १.२३८.२९ ॥
Arjuna, der alles angenommen und genossen hatte, sah zusammen mit Vāsudeva die Schauspieler und Tänzer.
1.238.30
अभ्यनुज्ञाय तान्सर्वानर्चयित्वा च पाण्डवः ।
सत्कृतं शनं दिव्यमभ्यगच्छन्महामतिः ॥ १.२३८.३० ॥
Nachdem er sich von allen verabschiedet und sie geehrt hatte, ging der hochsinnige Pāṇḍava langsam zu jenem göttlichen, geehrten Ort.
1.238.31
ततस्तत्र महाबाहुः शयानः शयने शुभे ।
तीर्थानां पल्वलानां च पर्वतानां च दर्शनम्।
आपगानां वनानां च कथयामास सात्वते ॥ १.२३८.३१ ॥
Da beschrieb dort der Starkarmige, auf dem schönen Lager liegend, dem Sātvata den Anblick heiliger Furten, Teiche, Berge, Flüsse und Wälder.
1.238.32
एवं स कथयन्नेव निद्रया जनमेजय ।
कौन्तेयोऽपि हृतस्तस्मिञ्शयने स्वर्गसन्निभे ॥ १.२३८.३२ ॥
So, während er noch sprach, o Janamejaya, wurde auch der Sohn der Kuntī von Schlaf ergriffen auf jenem himmelgleichen Lager.
1.238.33
मधुरेणैव गीतेन वीणाशब्देन चैव ह ।
प्रबोध्यमानो बुबुधे स्तुतिभिर्मङ्गलैस्तता ॥ १.२३८.३३ ॥
Durch süßen Gesang und den Klang der Vīṇā geweckt, erwachte er, während verheißungsvolle Lobpreisungen ringsum erklangen.
1.238.34
स कृत्वाऽवश्यकार्याणि वार्ष्णेयेनाभिनन्दितः ।
वार्ष्णेयं समनुज्ञाप्य तत्र वासमरोचयत् ॥ १.२३८.३४ ॥
Nachdem er seine notwendigen Pflichten erfüllt und vom Vṛṣṇi begrüßt worden war, erbat er dessen Erlaubnis und beschloss, dort zu bleiben.
1.238.35
तथेत्युक्त्वा वासुदेवो भोजनं वै शशास ह ।
यतिरूपधरं पार्थं विसृज्य सहसा हरिः।
रथेन काञ्चनाङ्गेन द्वारकामभिजग्मिवान् ॥ १.२३८.३५ ॥
Mit den Worten »So sei es« ordnete Vāsudeva das Mahl an; dann verabschiedete er Pārtha, der die Gestalt eines Asketen trug, und Hari brach plötzlich auf einem Wagen mit goldenen Gliedern nach Dvārakā auf.
1.238.36
अलङ्कृता द्वारका तु बभूव जनमेजय ॥ १.२३८.३६ ॥
Dvārakā, o Janamejaya, wurde geschmückt.
1.238.37
दिदृक्षन्तश्च गोविन्दं द्वारकावासिनो जनाः ।
नरेन्द्रमार्गमाजग्मुस्तूर्णं शतसहस्रशः ॥ १.२३८.३७ ॥
Begierig, Govinda zu sehen, kamen die Bewohner Dvārakās eilends zu hunderttausenden auf die Königsstraße.
1.238.38
क्षणार्धमपि वार्ष्णेया गोविन्दविरहाक्षमाः ।
कौतूहलसमाविष्टा भृशमुत्प्रेक्ष्य संस्थिताः ॥ १.२३८.३८ ॥
Die Vṛṣṇis, die die Trennung von Govinda nicht einmal einen halben Augenblick ertragen konnten, standen da und schauten gespannt hin, erfüllt von brennender Neugier.
1.238.39
अवलोकेषु नारीणां सहस्राणि शतानि च ।
भोजवृष्ण्यन्धकानां च समवायो महानभूत् ॥ १.२३८.३९ ॥
Tausende und Hunderte von Frauen kamen zum Schauen, und eine große Versammlung der Bhojas, Vṛṣṇis und Andhakas bildete sich.
1.238.40
स तथा सत्कृतः सर्वैर्भोजवृष्ण्यन्धकात्मजैः ।
अभिवाद्याभिवाद्यांश्च सर्वैश्च प्रतिनन्दितः ॥ १.२३८.४० ॥
So von allen Söhnen der Bhojas, Vṛṣṇis und Andhakas geehrt, grüßte er die Würdigen, und alle begrüßten ihn ihrerseits.
1.238.41
कुमारैः सर्वशो वीरः सत्कारेणाभिचोदितः ।
समानवयसः सर्वानाश्लिष्य स पुनःपुनः ॥ १.२३८.४१ ॥
Von der Ehrung aller jungen Männer angespornt, umarmte der Held immer wieder alle, die gleichen Alters waren.
1.238.42
कृष्णः स्वभवनं रम्यं प्रविवेश महाबलः ।
प्रभासादागतं देव्यः सर्वाः कृष्णमपूजयन् ॥ १.२३८.४२ ॥
Der mächtige Kṛṣṇa betrat seinen angenehmen Palast, und alle Königinnen verehrten Kṛṣṇa, der von Prabhāsa zurückgekehrt war.