மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.238
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.238.1
सोऽपरान्तेषु तीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च ।
सर्वाण्येवानुपूर्व्येण जगामामितविक्रमः ॥ १.२३८.१ ॥
அவர் மேற்குப் பகுதிகளிலுள்ள புனிதத் தீர்த்தங்கள் மற்றும் ஆலயங்கள் அனைத்தையும் முறைப்படி சென்று தரிசித்தார்; அவர் அளவற்ற வீரம் கொண்டவர்.
1.238.2
समुद्रे पश्चिमे यानि तीर्थान्यायतनानि च ।
तानि सर्वाणि गत्वा स प्रभासमुपजग्मिवान् ॥ १.२३८.२ ॥
மேற்குக் கடலிலுள்ள தீர்த்தங்களும் ஆலயங்களும் அனைத்தையும் சென்று அவர் பிரபாசத்தை அடைந்தார்.
1.238.3
चिन्तयामास रात्रौ तु गदेन कथितं पुरा ।
सुभद्रायाश्च माधुर्यरूपसंपद्गुणानि च ॥ १.२३८.३ ॥
இரவில் அவர் சிந்தித்தார்; முன்பு கதன் சுபத்திரையின் இனிமை, அழகு, செல்வம் மற்றும் குணங்களைப் பற்றிச் சொன்னதை நினைத்தார்.
1.238.4
प्राप्तुमं तां चिन्तयामास कोऽत्रोपायो भवेदिति ।
वेषवैकृत्यमापन्नः परिव्राजकरूपधृत् ॥ १.२३८.४ ॥
அவளை அடைவதற்கு என்ன உபாயம் இருக்கக்கூடும் என்று அவர் சிந்தித்தார்; வேடத்தை மாற்றி அலைந்து திரியும் துறவியின் உருவம் தாங்கினார்.
1.238.5
कुकुरान्धकवृष्णीनामज्ञातो वेषधारणात् ।
भ्रममाणश्चरन्भैक्षं परिव्राजकवेषवान् ॥ १.२३८.५ ॥
வேடம் அணிந்ததால் குகுரர், அந்தகர், விருஷ்ணிகள் அவரை அறியவில்லை; துறவியின் உடையுடன் பிச்சைக்காக அலைந்து திரிந்தார்.
1.238.6
येनकेनाप्युपायेन प्रविश्य च गृहं महत् ।
दृष्ट्वा सुभद्रां कृष्णस्य भगिनीमेकसुन्दरीम् ॥ १.२३८.६ ॥
எந்த உபாயத்தாலாவது ஒரு பெரிய வீட்டில் நுழைந்து, கிருஷ்ணரின் சகோதரியும் ஒப்பற்ற அழகியுமான சுபத்திரையைக் கண்டார்.
1.238.7
वासुदेवमतं ज्ञात्वा करिष्यामि हितं शुभम् ।
एवं विनिश्चयं कृत्वा दीक्षितो वै तदाऽभवत् ॥ १.२३८.७ ॥
வாசுதேவரின் கருத்தை அறிந்து நான் நன்மையும் மங்கலமும் தருவதைச் செய்வேன். இவ்வாறு உறுதி கொண்டு அவன் அப்போது தீட்சையேற்றான்.
1.238.8
त्रिदण्डी मुण्डितः कुण्डी अक्षमालाङ्गुलीयकः ।
योगभारं वहन्पार्थो वटवृक्षस्य कोटरम् ॥ १.२३८.८ ॥
மூன்று தண்டம் ஏந்தி, மொட்டையடித்த தலையுடன், கமண்டலமும் ருத்திராட்ச மாலையும் மோதிரமும் அணிந்து, யோகச் சுமையைச் சுமந்த பார்த்தன் ஆலமரத்தின் பொந்தை அடைந்தான்.
1.238.9
प्रविशंश्चैव बीभत्सुर्वृष्टिं वर्षति वासवे ।
चिन्तयामास देवेशं केशवं क्लेशनाशनम् ॥ १.२३८.९ ॥
வாசவன் மழை பொழியும் போதும் உள்ளே நுழைந்த பீபத்சு, துன்பத்தை நீக்கும் தேவேசன் கேசவனை நினைத்தான்.
1.238.10
केशवश्चिन्तितं ज्ञात्वा दिव्यज्ञानेन दृष्टवान् ।
शयानः शयने दिव्ये सत्यभामासहायवान् ॥ १.२३८.१० ॥
கேசவன் அவனுடைய எண்ணத்தை அறிந்து தெய்வீக ஞானத்தால் கண்டான். அவன் சத்யபாமாவுடன் தெய்வீகப் படுக்கையில் படுத்திருந்தான்.
1.238.11
केशवः सहसा राजञ्जहाय च ननन्द च ।
पुनः पुनः सत्यभामा चाब्रवीत्पुरुषोत्तमम् ॥ १.२३८.११ ॥
அரசே! கேசவன் திடீரென எழுந்து சிரித்தான். சத்யபாமா புருஷோத்தமனிடம் மீண்டும் மீண்டும் கூறினாள்.
1.238.12
भगवंश्चिन्तयाविष्टः शयने शयितः सुखम् ।
भवान्बहुप्रकारेण जहास च पुनः पुनः ॥ १.२३८.१२ ॥
பகவானே! சிந்தையில் மூழ்கி நீர் சுகமாகப் படுக்கையில் கிடந்தீர். பல விதங்களில் நீர் மீண்டும் மீண்டும் சிரித்தீர்.
1.238.13
श्रोतव्यं यदि वा कृष्ण प्रसादो यदि ते मयि ।
वक्तुमर्हसि देवेश तच्छ्रोतुं कामयाम्यहम् ॥ १.२३८.१३ ॥
கிருஷ்ணா, கேட்கத் தகுந்ததாக இருந்தால், என்மீது உமது அருள் இருந்தால், தேவேசா, அதைச் சொல்லுங்கள்; அதைக் கேட்க நான் விரும்புகிறேன்.
1.238.14
पितृष्वसुर्यः पुत्रो मे भीमसेनानुजोऽर्जुनः ।
तीर्थयात्रां गतः पार्थः कारणात्समयात्तदा ॥ १.२३८.१४ ॥
என் அத்தையின் மகன், பீமசேனனின் இளைய சகோதரன் அர்ஜுனன், பிருதையின் மகன், ஒரு காரணத்திற்காக, அப்போதைய குறித்த காலத்தில் தீர்த்தயாத்திரை சென்றிருக்கிறான்.
1.238.15
तीर्थयात्रासमाप्तौ तु निवृत्तो निशि भारतः ।
सुभध्रां चिन्तयामास रूपेणाप्रतिमां भुवि ॥ १.२३८.१५ ॥
தீர்த்தயாத்திரை முடிந்ததும், இரவில் திரும்பி வந்த பாரதன் (அர்ஜுனன்), பூமியில் அழகில் ஒப்பற்ற சுபத்ரையை நினைத்தான்.
1.238.16
चिन्तयेन्नेव तां भद्रां यतिरूपधरोऽर्जुनः ।
यतिरूपप्रतिच्छन्नो द्वारकां प्राप्य माधवीम् ॥ १.२३८.१६ ॥
யதி வேடம் பூண்ட அர்ஜுனன் அந்த மங்கள சுபத்ரையை நினைக்கக் கூடாது; யதி வேடத்தில் மறைந்திருந்த அர்ஜுனன் மாதவிக்கு உரிய துவாரகையை அடைந்தும் அவ்வாறு நினைக்கக் கூடாது.
1.238.17
येनकेनाप्युपायेन दृष्ट्वा तु वरवर्णिनीम् ।
वासुदेवमतं ज्ञात्वा प्रयतिष्ये मनोरथम् ॥ १.२३८.१७ ॥
எந்த வழியிலாவது அந்த நல்ல நிறமுடைய பெண்ணை (சுபத்ரையை) கண்டு, வாசுதேவனின் கருத்தை அறிந்து, என் மனோரதத்திற்காக முயற்சி செய்வேன்.
1.238.18
एवं व्यवसितः पार्थो यतिलिङ्गेन पाण्डवः ।
छायायां वटवृक्षस्य वृष्टिं वर्षति वासवे ॥ १.२३८.१८ ॥
இவ்வாறு உறுதி கொண்ட பாண்டவனான பிருதையின் மகன் (அர்ஜுனன்), யதி வேடத்தில், ஆலமரத்தின் நிழலில் இருந்தான்; இந்திரன் மழை பொழிந்துகொண்டிருந்தபோது.
1.238.19
योगभारं वहन्नेव मानसं दुःखमाप्तवान् ।
एतदर्थं विजानीहि हसन्तं मां मुदा प्रिये ॥ १.२३८.१९ ॥
யோக பாரத்தைச் சுமந்தவனாக அவன் மனதில் துயரத்தை அடைந்தான். அதற்காகவே, அன்பே, மகிழ்ச்சியுடன் சிரிக்கும் என்னை அறிந்துகொள்.
1.238.20
भ्रातरं तव पश्येति सत्यभामां व्यसर्जयत् ।
तत उत्थाय शयनात्प्रस्थितो मधुसूदनः ॥ १.२३८.२० ॥
"உன் சகோதரனைப் பார்" என்று சொல்லி சத்யபாமையை அனுப்பினான். பின்னர் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து மதுசூதனன் புறப்பட்டான்.
1.238.21
प्रभासदेशं संप्राप्तं बीभत्सुमपराजितम् ।
तीर्थान्यनुचरन्तं तं शुश्राव मधुसूदनः ॥ १.२३८.२१ ॥
பிரபாச நாட்டை அடைந்து, தீர்த்தங்களில் சுற்றித் திரியும் வெல்லப்படாத பீபத்ஸுவை (அர்ஜுனனை) மதுசூதனன் கேள்வியுற்றான்.
1.238.22
चाराणां चैव वचनादेकाकी स जनार्दनः ।
तत्राभ्यगच्छत्कौन्तेयं महात्मातं स माधवः ॥ १.२३८.२२ ॥
ஒற்றர்களின் சொல்லின்படி, தனியாக அந்த ஜனார்தனன் அங்கே மகாத்மா குந்தியின் மகனை (அர்ஜுனனை) சந்திக்கச் சென்றான். அந்த மாதவன்.
1.238.23
ददृशाते तदान्योन्यं प्रभासे कृष्णपाण्डवौ ॥ १.२३८.२३ ॥
அப்போது பிரபாசத்தில் கிருஷ்ணனும் பாண்டவனும் ஒருவரையொருவர் கண்டனர்.
1.238.24
तावन्योन्यं समाश्लिष्य पृष्ट्वा च कुशलं वने ।
आस्तां प्रियसखायौ तौ नरनारायणावृषी ॥ १.२३८.२४ ॥
அவ்விருவரும் ஒருவரையொருவர் தழுவி, காட்டில் நலம் விசாரித்து இருந்தனர்—அவ்விரு பிரிய நண்பர்கள், நர நாராயண ரிஷிகள்.
1.238.25
ततोऽर्जुनं वासुदेवस्तां चर्यां पर्यपृच्छत ।
किमर्थं पाण्डवैतानि तीर्थान्यनुचरस्युत ॥ १.२३८.२५ ॥
பின்னர் வாசுதேவர் அர்ஜுனனிடம் அந்தப் பயணத்தைப் பற்றிக் கேட்டார்: 'பாண்டவனே, எதற்காக நீ இந்தப் புனிதத் தலங்களை வரிசையாகச் சுற்றி வருகிறாய்?'
1.238.26
ततोऽर्जनो यथावृत्तं सर्वमाख्यातवांस्तदा ।
श्रुत्वोवाच च वार्ष्णेय एवमेतदिति प्रभुः ॥ १.२३८.२६ ॥
அதன்பின் அர்ஜுனன் நடந்ததையெல்லாம் முழுவதும் சொன்னான். அதைக் கேட்ட வார்ஷ்ணேயன் (கிருஷ்ணன்), 'இது இப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொன்னார்.
1.238.27
तौ विहृत्य यथाकामं प्रभासे कृष्णपाण्डवौ ।
महीधरं रैवतकं वासायैवाभिजग्मतुः ॥ १.२३८.२७ ॥
கிருஷ்ணனும் பாண்டவனும் பிரபாசத்தில் விரும்பியபடி உலாவிய பின், தங்குவதற்காக ரைவதக மலையை நோக்கிச் சென்றனர்.
1.238.28
पूर्वमेव तु कृष्णस्य वचनात्तं महीधरम् ।
पुरुषा मण्डयाञ्चक्रुरुपजह्रश्च भोजनम् ॥ १.२३८.२८ ॥
கிருஷ்ணனின் சொல்லின்படி, முன்பே ஆட்கள் அந்த மலையை அலங்கரித்து உணவையும் கொண்டு வந்தனர்.
1.238.29
प्रतिगृह्यार्जुनः सर्वमुपभुज्य च पाण्डवः ।
सहैव वासुदेवेन दृष्टवान्नटनर्तकान् ॥ १.२३८.२९ ॥
அர்ஜுனன் அனைத்தையும் ஏற்று உண்டு மகிழ்ந்த பின், வாசுதேவருடன் சேர்ந்து நடிகர்களையும் நடனக்காரர்களையும் பார்த்தான்.
1.238.30
अभ्यनुज्ञाय तान्सर्वानर्चयित्वा च पाण्डवः ।
सत्कृतं शनं दिव्यमभ्यगच्छन्महामतिः ॥ १.२३८.३० ॥
அவர்கள் அனைவரிடமும் விடைபெற்று, அவர்களை கௌரவித்த பின், மகாமதியான பாண்டவன் மெல்ல அந்த தெய்வீக, மரியாதை பெற்ற இடத்தை நோக்கிச் சென்றான்.
1.238.31
ततस्तत्र महाबाहुः शयानः शयने शुभे ।
तीर्थानां पल्वलानां च पर्वतानां च दर्शनम्।
आपगानां वनानां च कथयामास सात्वते ॥ १.२३८.३१ ॥
அப்போது அங்கே மகாபாகு, அழகிய படுக்கையில் படுத்தவாறு, புனிதத் துறைகள், சிறு குளங்கள், மலைகள், ஆறுகள், காடுகளின் காட்சிகளைச் சாத்வதனிடம் கூறினான்.
1.238.32
एवं स कथयन्नेव निद्रया जनमेजय ।
कौन्तेयोऽपि हृतस्तस्मिञ्शयने स्वर्गसन्निभे ॥ १.२३८.३२ ॥
ஜனமேஜயா, இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையிலேயே குந்தியின் மகனும் அந்த சொர்க்கம் போன்ற படுக்கையில் தூக்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்.
1.238.33
मधुरेणैव गीतेन वीणाशब्देन चैव ह ।
प्रबोध्यमानो बुबुधे स्तुतिभिर्मङ्गलैस्तता ॥ १.२३८.३३ ॥
இனிய பாடலாலும் வீணையின் ஒலியாலும் அவன் எழுப்பப்பட்டு விழித்தான்; மங்கலமான துதிகள் பரவி இருந்தன.
1.238.34
स कृत्वाऽवश्यकार्याणि वार्ष्णेयेनाभिनन्दितः ।
वार्ष्णेयं समनुज्ञाप्य तत्र वासमरोचयत् ॥ १.२३८.३४ ॥
அவசிய கடமைகளை முடித்து, வார்ஷ்ணேயனால் வரவேற்கப்பட்டு, வார்ஷ்ணேயனிடம் அனுமதி பெற்று, அங்கேயே தங்க விரும்பினான்.
1.238.35
तथेत्युक्त्वा वासुदेवो भोजनं वै शशास ह ।
यतिरूपधरं पार्थं विसृज्य सहसा हरिः।
रथेन काञ्चनाङ्गेन द्वारकामभिजग्मिवान् ॥ १.२३८.३५ ॥
"சரி" என்று கூறி வாசுதேவன் உணவு ஏற்பாடு செய்யச் சொன்னான்; யதியின் வடிவம் தாங்கிய பார்த்தனை அனுப்பிவிட்டு, ஹரி திடீரென பொன்னிற அங்கங்களுடைய தேரில் துவாரகைக்குச் சென்றான்.
1.238.36
अलङ्कृता द्वारका तु बभूव जनमेजय ॥ १.२३८.३६ ॥
ஜனமேஜயா, துவாரகை அலங்கரிக்கப்பட்டது.
1.238.37
दिदृक्षन्तश्च गोविन्दं द्वारकावासिनो जनाः ।
नरेन्द्रमार्गमाजग्मुस्तूर्णं शतसहस्रशः ॥ १.२३८.३७ ॥
கோவிந்தனைக் காண விரும்பிய துவாரகைவாசிகள் விரைவாக நூறாயிரக்கணக்கில் அரச வீதிக்கு வந்தனர்.
1.238.38
क्षणार्धमपि वार्ष्णेया गोविन्दविरहाक्षमाः ।
कौतूहलसमाविष्टा भृशमुत्प्रेक्ष्य संस्थिताः ॥ १.२३८.३८ ॥
கோவிந்தனின் பிரிவை அரை கணமும் தாங்க இயலாத வൃஷ்ணியர்கள், ஆவலால் நிரம்பி மிகுந்த ஆர்வத்துடன் பார்த்தபடி நின்றனர்.
1.238.39
अवलोकेषु नारीणां सहस्राणि शतानि च ।
भोजवृष्ण्यन्धकानां च समवायो महानभूत् ॥ १.२३८.३९ ॥
காண வந்த பெண்கள் ஆயிரக்கணக்கிலும் நூற்றுக்கணக்கிலும் இருந்தனர்; போஜர், வൃஷ்ணியர், அந்தகர்களின் பெரும் கூட்டமும் கூடியது.
1.238.40
स तथा सत्कृतः सर्वैर्भोजवृष्ण्यन्धकात्मजैः ।
अभिवाद्याभिवाद्यांश्च सर्वैश्च प्रतिनन्दितः ॥ १.२३८.४० ॥
போஜ, வൃஷ்ணி, அந்தகர்களின் புதல்வர்கள் அனைவராலும் இவ்வாறு மரியாதை செய்யப்பட்டு, வணங்கத்தக்கவர்களை வணங்கினார்; அனைவராலும் அவர் வரவேற்கப்பட்டார்.
1.238.41
कुमारैः सर्वशो वीरः सत्कारेणाभिचोदितः ।
समानवयसः सर्वानाश्लिष्य स पुनःपुनः ॥ १.२३८.४१ ॥
எல்லா இளைஞர்களாலும் மரியாதையால் தூண்டப்பட்ட அந்த வீரன், சம வயதுடைய அனைவரையும் மீண்டும் மீண்டும் அணைத்துக்கொண்டான்.
1.238.42
कृष्णः स्वभवनं रम्यं प्रविवेश महाबलः ।
प्रभासादागतं देव्यः सर्वाः कृष्णमपूजयन् ॥ १.२३८.४२ ॥
மகாபலனாகிய கிருஷ்ணன் தன் இனிய மாளிகைக்குள் நுழைந்தான்; பிரபாசத்திலிருந்து திரும்பிய கிருஷ்ணனை அரசிகள் அனைவரும் வழிபட்டனர்.