Mahābhārata · Adhyāya 1.240
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.240.1
चैराः संचारिते तस्मिन्ननुज्ञाते युधिष्ठिरे ।
वासुदेवाभ्यनुज्ञातः कथयित्वेतिकृत्यताम् ॥ १.२४०.१ ॥
Cuando Yudhiṣṭhira dio su permiso y el asunto fue proclamado, con la aprobación de Vāsudeva (Kṛṣṇa) dijo: 'Que el deber se cumpla así.'
1.240.2
कृष्णस्य मतमास्थाय प्रययौ भरतर्षभः ।
द्वारकाया उपवने तस्थौ वै कार्यसाधनः ॥ १.२४०.२ ॥
Siguiendo el consejo de Kṛṣṇa, el toro de los Bharatas partió y se detuvo en el jardín a las afueras de Dvārakā, decidido a cumplir su propósito.
1.240.3
निवृत्ते ह्युत्सवे तस्मिन्गिरौ रैवतके तदा ।
वृष्णयोऽप्यगमन्सर्वे पुरीं द्वारवतीमनु ॥ १.२४०.३ ॥
Cuando aquella fiesta terminó, todos los Vṛṣṇis regresaron desde el monte Raivataka hacia la ciudad de Dvāravatī.
1.240.4
चिन्तयानस्ततो भद्रामुपविष्टः शिलातले ।
रमणीये वनोद्देशे बहुपादपसंवृते ॥ १.२४०.४ ॥
Entonces, pensando en Bhadrā (Subhadrā), se sentó sobre una losa de piedra en una agradable zona boscosa rodeada de muchos árboles.
1.240.5
सालतालाश्वकर्णैश्च बकुलैरर्जुनैस्तथा ।
चम्पकाशोकपुन्नागैः केतकैः पाटलैस्तथा ॥ १.२४०.५ ॥
con árboles sāla, tāla y aśvakarṇa, con bakula y arjuna, y asimismo con campaka, aśoka, punnāga, ketaka y pāṭala.
1.240.6
कर्णिकारैरशोकैश्च अङ्कोलैरतिमुक्तकैः ।
एवमादिभिरन्यैश्च संवृते स शिलातले ॥ १.२४०.६ ॥
con árboles karṇikāra y aśoka, con aṅkola y atimuktaka, y con otros de esa clase, aquella losa de piedra estaba rodeada.
1.240.7
पुनःपुनश्चिन्तयानः सुभद्रां भद्रभाषिणीम् ।
यदृच्छया चोपपन्नान्वृष्णिवीरान्ददर्श सः ॥ १.२४०.७ ॥
Pensando una y otra vez en Subhadrā, de palabras dulces, vio a los héroes de los Vṛṣṇis que habían llegado allí por casualidad.
1.240.8
बलदेवं च हार्दिक्यं साम्बं सारणमेव च ।
प्रद्युम्नं च गदं चैव चारुदेष्णं विदूरथम् ॥ १.२४०.८ ॥
Vio también a Balarāma, Hārdikya, Sāmba, Sāraṇa, Pradyumna, Gada, Cārudeṣṇa y Vidūratha.
1.240.9
भानुं च हरितं चैव विपृथुं पृथुमेव च ।
तथान्यांश्च बहून्पश्यन्हृदि शोकमधारयत् ॥ १.२४०.९ ॥
Al ver a Bhānu, Harita, Vipṛthu, Pṛthu y otros muchos, guardó dolor en su corazón.
1.240.10
ततस्ते सहिताः सर्वे यतिं दृष्ट्वा समुत्सुकाः ।
वृष्णयो विनयोपेताः परिवार्योपतस्थिरे ॥ १.२४०.१० ॥
Entonces todos ellos juntos, al ver al asceta, se llenaron de anhelo; los humildes Vṛṣṇis lo rodearon y se acercaron.
1.240.11
ततोऽर्जुनः प्रीतमनाः स्वागतं व्याजहार सः ।
आस्यतामास्यतां सर्वै रमणीये शिलातले ॥ १.२४०.११ ॥
Entonces Arjuna, con el ánimo alegre, les dio la bienvenida diciendo: '¡Sentaos, sentaos todos en esta agradable superficie de piedra!'
1.240.12
इत्येवमुक्ता यतिना प्रीतास्ते यादवर्षभाः ।
उपोपविविशुः सर्वे ते स्वागतमिति ब्रुवन् ॥ १.२४०.१२ ॥
Cuando el asceta les habló así, aquellos toros de los Yādava, complacidos, se sentaron junto a él diciendo: 'Bienvenido.'
1.240.13
परितः सन्निविष्टेषु वृष्णिवीरेषु पाण्डवः ।
आकारं गूहमानस्तु कुशलप्रश्नमब्रवीत् ॥ १.२४०.१३ ॥
Estando los héroes Vṛṣṇi sentados a su alrededor, el Pāṇḍava, ocultando su aspecto, preguntó por su bienestar.
1.240.14
सर्वत्र कुशलं चोक्त्वा बलदेवोऽब्रवीदिदम् ।
प्रसादं कुरु मे विप्र कुतस्त्वं चागतो ह्यसि ॥ १.२४०.१४ ॥
Tras desear bienestar a todos, Balarāma dijo esto: Oh brahmán, hazme una gracia, ¿de dónde has venido?
1.240.15
त्वया दृष्टानि पुण्यानि वद त्वं वदतांवर ।
पर्वतांश्चैव तीर्थानि वनान्यायतनानि च ॥ १.२४०.१५ ॥
Cuenta los lugares sagrados que has visto, oh el mejor de los oradores: las montañas, los vados sagrados, los bosques y los santuarios.
1.240.16
तीर्थानां दर्शनं चैव पर्वतानां च भारत ।
आपगानां वनानां च कथयामास ताः कथाः ॥ १.२४०.१६ ॥
Oh descendiente de Bharata, él relató aquellas historias sobre la visión de vados sagrados, montañas, ríos y bosques.
1.240.17
श्रुत्वा धर्मकथाः पुण्या वृष्णिवीरा मुदान्विताः ।
अपूजयंस्तदा भिक्षुं कथान्ते जनमेजय ॥ १.२४०.१७ ॥
Tras escuchar los sagrados relatos del dharma, los héroes Vṛṣṇi, llenos de alegría, honraron a aquel mendicante al final del relato, oh Janamejaya.
1.240.18
ततस्तु यादवाः सर्वे मन्त्रयन्ति स्म भारत ।
अयं देशातिथिः श्रीमान्यतिलिङ्गधरो द्विजः ॥ १.२४०.१८ ॥
Entonces todos los yādavas, oh descendiente de Bharata, comenzaron a deliberar: este ilustre brahmán huésped de otra tierra, que porta los signos de un asceta.
1.240.19
आवासं कमुपाश्रित्य वसेत निरुपद्रवः ।
इत्येवं प्रब्रुवन्तस्तु रौहिणेयं च यादवाः ॥ १.२४०.१९ ॥
"¿A qué morada debe acudir este brahmán para vivir sin molestias?" Así hablaban los yādavas, y también se lo dijeron a Rauhiṇeya (Balarāma).
1.240.20
ददृशुः कृष्णमायान्तं सर्वे यादवनन्दनम् ।
एहि केशव तातेति रौहिणेयो वचोऽब्रवीत् ॥ १.२४०.२० ॥
Todos los yādavas vieron llegar a Kṛṣṇa, la alegría de los yādavas. "Ven, Keśava, querido", dijo Rauhiṇeya.
1.240.21
यतिलिङ्गधरो विद्वान्देशातिथिरयं द्विजः ।
वर्षमासनिवासार्थमागतो नः पुरं प्रति।
स्थाने यस्मिन्निवसतु तन्मे ब्रूहि जनार्दन ॥ १.२४०.२१ ॥
Este brahmán erudito, que lleva las marcas de un asceta, es huésped de otra tierra; ha venido a nuestra ciudad para residir un año y meses. Janārdana, dime en qué lugar debe morar.
1.240.22
त्वयि स्थिते महाभाग परवानस्मि धर्मतः ।
स्वयं तु रुचिरे स्थाने वासयेर्यदुनन्दन ॥ १.२४०.२२ ॥
Oh afortunado, mientras tú estés aquí, yo, según el dharma, dependo de ti. Alegría de los Yadu, hazlo tú mismo residir en un lugar agradable.
1.240.23
प्रीतः स तेन वाक्येन परिष्वज्य जनार्दनम् ।
बलदेवोऽब्रवीद्वाक्यं चिन्तयित्वा महाबलः ॥ १.२४०.२३ ॥
Complacido por esas palabras, abrazó a Janārdana; luego Baladeva, el muy poderoso, reflexionó y pronunció estas palabras.
1.240.24
आरामे तु वसेद्धीमांश्चतुरो वर्षमासकान् ।
कन्यागृहे सुभद्राया भुक्त्वा भोजनमिच्छया ॥ १.२४०.२४ ॥
El sabio debe morar en el jardín durante cuatro años y meses, y tomar sus comidas en la casa de las doncellas de Subhadrā según su deseo.
1.240.25
लतागृहेषु वसतामिति मे धीयते मतिः ।
लब्धानुज्ञास्त्वया तात मन्यन्ते सर्वयादवाः ॥ १.२४०.२५ ॥
«Mi parecer firme es que así debe ser para quienes habitan en glorietas de enredaderas. Querido, con tu permiso, todos los yādavas lo consideran también.»
1.240.26
बलवान्दर्शनीयश्च वाग्मी श्रीमान्बहुश्रुतः ।
कन्यापुरसमीपे तु न युक्तमिति मे मतिः ॥ १.२४०.२६ ॥
«Un hombre fuerte, apuesto, elocuente, glorioso y muy instruido no debe habitar cerca de la ciudad de las doncellas, es mi parecer.»
1.240.27
गुरुः शास्ता च नेता च शास्त्रज्ञो धर्मवित्तमः ।
त्वयोक्तं न विरुध्येहं करिष्यामि वचस्तव ॥ १.२४०.२७ ॥
«Tú eres maestro, gobernante y guía, conocedor de las escrituras, el mejor conocedor del dharma. No me opondré aquí a lo que has dicho; haré lo que tu palabra indica.»
1.240.28
शुभाशुभस्य विज्ञाता नान्योऽस्मि भुवि कश्चन ॥ १.२४०.२८ ॥
«Entre los que conocen el bien y el mal sobre la tierra, no soy otro que yo; nadie más lo es.»
1.240.29
अयं देशातिथिः श्रीमान्सर्वधर्मभृतां वरः ।
धृतिमान्विनयोपेतः सत्यबादी जितेन्द्रियः ॥ १.२४०.२९ ॥
«Este huésped de tierra lejana es glorioso, el mejor de todos los que sostienen el dharma: firme, humilde, veraz y dueño de sus sentidos.»
1.240.30
यतिलिङ्गधरो ह्येष को विजानाति मानसम् ।
त्वमिमं पुण्डरीकाक्ष नीत्वा कन्यापुरं शुभम् ॥ १.२४०.३० ॥
«Este lleva la señal de un asceta; ¿quién conoce su corazón? Ojos de loto, llévalo a la hermosa ciudad de las doncellas.»
1.240.31
निवेदय सुभद्रायै मद्वाक्यपरिचोदितः ।
भक्ष्यैर्भोज्यैश्च पानैश्च अन्नैरिष्टैश्च पूजय ॥ १.२४०.३१ ॥
Impulsado por mis palabras, informa a Subhadrā y hónrala con alimentos para masticar, comidas para comer, bebidas, granos y cosas agradables.