Mahābhārata · Adhyāya 1.240
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.240.1
चैराः संचारिते तस्मिन्ननुज्ञाते युधिष्ठिरे ।
वासुदेवाभ्यनुज्ञातः कथयित्वेतिकृत्यताम् ॥ १.२४०.१ ॥
Quando Yudhiṣṭhira deu sua permissão e o assunto foi proclamado, com a aprovação de Vāsudeva (Kṛṣṇa), ele disse: 'Que o dever seja cumprido assim.'
1.240.2
कृष्णस्य मतमास्थाय प्रययौ भरतर्षभः ।
द्वारकाया उपवने तस्थौ वै कार्यसाधनः ॥ १.२४०.२ ॥
Seguindo o conselho de Kṛṣṇa, o touro dos Bharatas partiu e ficou no jardim fora de Dvārakā, decidido a cumprir seu propósito.
1.240.3
निवृत्ते ह्युत्सवे तस्मिन्गिरौ रैवतके तदा ।
वृष्णयोऽप्यगमन्सर्वे पुरीं द्वारवतीमनु ॥ १.२४०.३ ॥
Quando aquela festa terminou, todos os Vṛṣṇis também voltaram do monte Raivataka para a cidade de Dvāravatī.
1.240.4
चिन्तयानस्ततो भद्रामुपविष्टः शिलातले ।
रमणीये वनोद्देशे बहुपादपसंवृते ॥ १.२४०.४ ॥
Então, pensando em Bhadrā (Subhadrā), sentou-se sobre uma laje de pedra numa agradável área de floresta cercada por muitas árvores.
1.240.5
सालतालाश्वकर्णैश्च बकुलैरर्जुनैस्तथा ।
चम्पकाशोकपुन्नागैः केतकैः पाटलैस्तथा ॥ १.२४०.५ ॥
com árvores sāla, tāla e aśvakarṇa, com bakula e arjuna, e igualmente com campaka, aśoka, punnāga, ketaka e pāṭala.
1.240.6
कर्णिकारैरशोकैश्च अङ्कोलैरतिमुक्तकैः ।
एवमादिभिरन्यैश्च संवृते स शिलातले ॥ १.२४०.६ ॥
com árvores karṇikāra e aśoka, com aṅkola e atimuktaka, e com outras desse tipo, aquela laje de pedra estava cercada.
1.240.7
पुनःपुनश्चिन्तयानः सुभद्रां भद्रभाषिणीम् ।
यदृच्छया चोपपन्नान्वृष्णिवीरान्ददर्श सः ॥ १.२४०.७ ॥
Pensando repetidamente em Subhadrā, de fala gentil, ele viu os heróis dos Vṛṣṇi que tinham chegado ali por acaso.
1.240.8
बलदेवं च हार्दिक्यं साम्बं सारणमेव च ।
प्रद्युम्नं च गदं चैव चारुदेष्णं विदूरथम् ॥ १.२४०.८ ॥
Ele também viu Balarāma, Hārdikya, Sāmba, Sāraṇa, Pradyumna, Gada, Cārudeṣṇa e Vidūratha.
1.240.9
भानुं च हरितं चैव विपृथुं पृथुमेव च ।
तथान्यांश्च बहून्पश्यन्हृदि शोकमधारयत् ॥ १.२४०.९ ॥
Ao ver Bhānu, Harita, Vipṛthu, Pṛthu e muitos outros, guardou tristeza no coração.
1.240.10
ततस्ते सहिताः सर्वे यतिं दृष्ट्वा समुत्सुकाः ।
वृष्णयो विनयोपेताः परिवार्योपतस्थिरे ॥ १.२४०.१० ॥
Então todos juntos, ao ver o asceta, ficaram ansiosos; os Vṛṣṇi humildes o cercaram e se aproximaram.
1.240.11
ततोऽर्जुनः प्रीतमनाः स्वागतं व्याजहार सः ।
आस्यतामास्यतां सर्वै रमणीये शिलातले ॥ १.२४०.११ ॥
Então Arjuna, com o coração alegre, os saudou dizendo: 'Sentem-se, sentem-se todos nesta agradável superfície de pedra!'
1.240.12
इत्येवमुक्ता यतिना प्रीतास्ते यादवर्षभाः ।
उपोपविविशुः सर्वे ते स्वागतमिति ब्रुवन् ॥ १.२४०.१२ ॥
Quando o asceta falou assim, aqueles touros dos Yādava, satisfeitos, sentaram-se ao seu lado dizendo: 'Bem-vindo.'
1.240.13
परितः सन्निविष्टेषु वृष्णिवीरेषु पाण्डवः ।
आकारं गूहमानस्तु कुशलप्रश्नमब्रवीत् ॥ १.२४०.१३ ॥
Estando os heróis Vṛṣṇi sentados ao redor, o Pāṇḍava, ocultando sua aparência, perguntou sobre o bem-estar deles.
1.240.14
सर्वत्र कुशलं चोक्त्वा बलदेवोऽब्रवीदिदम् ।
प्रसादं कुरु मे विप्र कुतस्त्वं चागतो ह्यसि ॥ १.२४०.१४ ॥
Tendo desejado bem a todos, Balarāma disse isto: Ó brâmane, faze-me uma graça, de onde vieste?
1.240.15
त्वया दृष्टानि पुण्यानि वद त्वं वदतांवर ।
पर्वतांश्चैव तीर्थानि वनान्यायतनानि च ॥ १.२४०.१५ ॥
Conta-nos os lugares sagrados que viste, ó melhor dos oradores: as montanhas, os vaus sagrados, as florestas e os santuários.
1.240.16
तीर्थानां दर्शनं चैव पर्वतानां च भारत ।
आपगानां वनानां च कथयामास ताः कथाः ॥ १.२४०.१६ ॥
Ó descendente de Bharata, ele narrou aquelas histórias sobre a visão dos vaus sagrados, montanhas, rios e florestas.
1.240.17
श्रुत्वा धर्मकथाः पुण्या वृष्णिवीरा मुदान्विताः ।
अपूजयंस्तदा भिक्षुं कथान्ते जनमेजय ॥ १.२४०.१७ ॥
Tendo ouvido as sagradas histórias do dharma, os heróis Vṛṣṇi, cheios de alegria, honraram aquele mendicante no fim do relato, ó Janamejaya.
1.240.18
ततस्तु यादवाः सर्वे मन्त्रयन्ति स्म भारत ।
अयं देशातिथिः श्रीमान्यतिलिङ्गधरो द्विजः ॥ १.२४०.१८ ॥
Então todos os Yādavas, ó descendente de Bharata, puseram-se a deliberar: este ilustre brâmane, hóspede de outra terra, que traz os sinais de asceta.
1.240.19
आवासं कमुपाश्रित्य वसेत निरुपद्रवः ।
इत्येवं प्रब्रुवन्तस्तु रौहिणेयं च यादवाः ॥ १.२४०.१९ ॥
"A que morada deve este brâmane recorrer para viver sem perturbações?" Assim falavam os Yādavas, e também disseram a Rauhiṇeya (Balarāma).
1.240.20
ददृशुः कृष्णमायान्तं सर्वे यादवनन्दनम् ।
एहि केशव तातेति रौहिणेयो वचोऽब्रवीत् ॥ १.२४०.२० ॥
Todos os Yādavas viram Kṛṣṇa, a alegria dos Yādavas, aproximar-se. "Vem, Keśava, querido", disse Rauhiṇeya.
1.240.21
यतिलिङ्गधरो विद्वान्देशातिथिरयं द्विजः ।
वर्षमासनिवासार्थमागतो नः पुरं प्रति।
स्थाने यस्मिन्निवसतु तन्मे ब्रूहि जनार्दन ॥ १.२४०.२१ ॥
Este brâmane erudito, que traz os sinais de asceta, é um hóspede de outra terra; veio à nossa cidade para morar um ano e alguns meses. Janārdana, dize-me em que lugar ele deve morar.
1.240.22
त्वयि स्थिते महाभाग परवानस्मि धर्मतः ।
स्वयं तु रुचिरे स्थाने वासयेर्यदुनन्दन ॥ १.२४०.२२ ॥
Ó afortunado, enquanto estiveres aqui, eu, segundo o dharma, dependo de ti. Alegria dos Yadu, faze-o tu mesmo morar num lugar agradável.
1.240.23
प्रीतः स तेन वाक्येन परिष्वज्य जनार्दनम् ।
बलदेवोऽब्रवीद्वाक्यं चिन्तयित्वा महाबलः ॥ १.२४०.२३ ॥
Satisfeito com essas palavras, abraçou Janārdana; então Baladeva, o muito poderoso, refletiu e proferiu estas palavras.
1.240.24
आरामे तु वसेद्धीमांश्चतुरो वर्षमासकान् ।
कन्यागृहे सुभद्राया भुक्त्वा भोजनमिच्छया ॥ १.२४०.२४ ॥
O sábio deve morar no jardim por quatro anos e meses, e tomar suas refeições na casa das donzelas de Subhadrā conforme o seu desejo.
1.240.25
लतागृहेषु वसतामिति मे धीयते मतिः ।
लब्धानुज्ञास्त्वया तात मन्यन्ते सर्वयादवाः ॥ १.२४०.२५ ॥
«É minha firme opinião que assim seja para os que habitam em caramanchões de trepadeiras. Querido, com a tua permissão, todos os yādavas também pensam assim.»
1.240.26
बलवान्दर्शनीयश्च वाग्मी श्रीमान्बहुश्रुतः ।
कन्यापुरसमीपे तु न युक्तमिति मे मतिः ॥ १.२४०.२६ ॥
«Um homem forte, belo, eloquente, glorioso e muito instruído não deve morar perto da cidade das donzelas, é a minha opinião.»
1.240.27
गुरुः शास्ता च नेता च शास्त्रज्ञो धर्मवित्तमः ।
त्वयोक्तं न विरुध्येहं करिष्यामि वचस्तव ॥ १.२४०.२७ ॥
«Tu és mestre, governante e guia, conhecedor das escrituras, o melhor conhecedor do dharma. Não me oporei aqui ao que disseste; farei conforme a tua palavra.»
1.240.28
शुभाशुभस्य विज्ञाता नान्योऽस्मि भुवि कश्चन ॥ १.२४०.२८ ॥
«Quanto a conhecer o bem e o mal sobre a terra, não há outro senão eu; ninguém mais existe.»
1.240.29
अयं देशातिथिः श्रीमान्सर्वधर्मभृतां वरः ।
धृतिमान्विनयोपेतः सत्यबादी जितेन्द्रियः ॥ १.२४०.२९ ॥
«Este hóspede de terra distante é glorioso, o melhor de todos os guardiões do dharma: firme, humilde, veraz e senhor dos seus sentidos.»
1.240.30
यतिलिङ्गधरो ह्येष को विजानाति मानसम् ।
त्वमिमं पुण्डरीकाक्ष नीत्वा कन्यापुरं शुभम् ॥ १.२४०.३० ॥
«Este usa o sinal de um asceta – quem conhece o seu coração? Olhos de lótus, leva-o para a bela cidade das donzelas.»
1.240.31
निवेदय सुभद्रायै मद्वाक्यपरिचोदितः ।
भक्ष्यैर्भोज्यैश्च पानैश्च अन्नैरिष्टैश्च पूजय ॥ १.२४०.३१ ॥
Impulsionado pelas minhas palavras, informa Subhadrā e honra-a com alimentos para mastigar, refeições para comer, bebidas, grãos e coisas agradáveis.