மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.240
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.240.1
चैराः संचारिते तस्मिन्ननुज्ञाते युधिष्ठिरे ।
वासुदेवाभ्यनुज्ञातः कथयित्वेतिकृत्यताम् ॥ १.२४०.१ ॥
யுதிஷ்டிரன் அனுமதித்த பின், அந்த விஷயம் அறிவிக்கப்பட்டபோது, வாசுதேவனின் (கிருஷ்ணனின்) அனுமதி பெற்று, 'இவ்வாறு கடமை செய்யப்படட்டும்' என்று கூறினார்.
1.240.2
कृष्णस्य मतमास्थाय प्रययौ भरतर्षभः ।
द्वारकाया उपवने तस्थौ वै कार्यसाधनः ॥ १.२४०.२ ॥
கிருஷ்ணனின் கருத்தை ஏற்று பாரதர்களில் சிறந்தவர் புறப்பட்டார்; துவாரகையின் சோலையில் காரியத்தை நிறைவேற்றும் நோக்குடன் அவர் தங்கினார்.
1.240.3
निवृत्ते ह्युत्सवे तस्मिन्गिरौ रैवतके तदा ।
वृष्णयोऽप्यगमन्सर्वे पुरीं द्वारवतीमनु ॥ १.२४०.३ ॥
அந்த விழா முடிந்ததும், அப்போது ரைவதக மலையிலிருந்து அனைத்து விருஷ்ணிகளும் துவாரவதி நகரை நோக்கித் திரும்பினர்.
1.240.4
चिन्तयानस्ततो भद्रामुपविष्टः शिलातले ।
रमणीये वनोद्देशे बहुपादपसंवृते ॥ १.२४०.४ ॥
அப்போது பத்திரையை (சுபத்திரையை) நினைத்துக்கொண்டு, பல மரங்களால் சூழப்பட்ட இனிய காட்டுப் பகுதியில் ஒரு கற்பாறையில் அவர் அமர்ந்தார்.
1.240.5
सालतालाश्वकर्णैश्च बकुलैरर्जुनैस्तथा ।
चम्पकाशोकपुन्नागैः केतकैः पाटलैस्तथा ॥ १.२४०.५ ॥
சால, தால, அஸ்வகர்ண மரங்களாலும், பகுல, அர்ஜுன மரங்களாலும், சம்பக, அசோக, புன்னாக, கேதக, பாடல மரங்களாலும் (அக்காடு நிறைந்திருந்தது).
1.240.6
कर्णिकारैरशोकैश्च अङ्कोलैरतिमुक्तकैः ।
एवमादिभिरन्यैश्च संवृते स शिलातले ॥ १.२४०.६ ॥
கர்ணிகார, அசோக, அங்கோல, அதிமுக்தக மரங்களாலும், இவை போன்ற பிற மரங்களாலும் அந்தக் கற்பாறை சூழப்பட்டிருந்தது.
1.240.7
पुनःपुनश्चिन्तयानः सुभद्रां भद्रभाषिणीम् ।
यदृच्छया चोपपन्नान्वृष्णिवीरान्ददर्श सः ॥ १.२४०.७ ॥
இனிய மொழி பேசும் சுபத்திரையை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்தவாறு, அவன் தற்செயலாக அங்கு வந்திருந்த வൃஷ்ணி வீரர்களைக் கண்டான்.
1.240.8
बलदेवं च हार्दिक्यं साम्बं सारणमेव च ।
प्रद्युम्नं च गदं चैव चारुदेष्णं विदूरथम् ॥ १.२४०.८ ॥
பலதேவரையும், ஹார்திக்கியரையும், சாம்பனையும், சாரணரையும், பிரத்யும்னரையும், கதனையும், சாருதேஷ்ணரையும், விதூரதனையும் அவன் கண்டான்.
1.240.9
भानुं च हरितं चैव विपृथुं पृथुमेव च ।
तथान्यांश्च बहून्पश्यन्हृदि शोकमधारयत् ॥ १.२४०.९ ॥
பானு, ஹரிதன், விப்ருது, ப்ருது மற்றும் பல பிறரையும் கண்டவனாய், அவன் மனதில் துயரத்தைத் தாங்கினான்.
1.240.10
ततस्ते सहिताः सर्वे यतिं दृष्ट्वा समुत्सुकाः ।
वृष्णयो विनयोपेताः परिवार्योपतस्थिरे ॥ १.२४०.१० ॥
பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து, துறவியைக் கண்டு ஆர்வமுடன், பணிவோடு வந்து அவரைச் சூழ்ந்து நின்றனர்.
1.240.11
ततोऽर्जुनः प्रीतमनाः स्वागतं व्याजहार सः ।
आस्यतामास्यतां सर्वै रमणीये शिलातले ॥ १.२४०.११ ॥
பின்னர் மகிழ்ச்சியான மனத்துடன் அர்ஜுனன், 'வருக! அனைவரும் இந்த அழகிய பாறைத் தளத்தில் அமருங்கள், அமருங்கள்' என்று வரவேற்றான்.
1.240.12
इत्येवमुक्ता यतिना प्रीतास्ते यादवर्षभाः ।
उपोपविविशुः सर्वे ते स्वागतमिति ब्रुवन् ॥ १.२४०.१२ ॥
துறவி இவ்வாறு கூறியதும், மகிழ்ந்த யாதவ வீரர்கள் அனைவரும் 'வரவேற்பு' என்று சொல்லிக்கொண்டே அவருக்கு அருகில் அமர்ந்தனர்.
1.240.13
परितः सन्निविष्टेषु वृष्णिवीरेषु पाण्डवः ।
आकारं गूहमानस्तु कुशलप्रश्नमब्रवीत् ॥ १.२४०.१३ ॥
விருஷ்ணி வீரர்கள் சுற்றிலும் அமர்ந்திருக்க, பாண்டவன் தன் உருவை மறைத்தவாறு நலம் விசாரித்தான்.
1.240.14
सर्वत्र कुशलं चोक्त्वा बलदेवोऽब्रवीदिदम् ।
प्रसादं कुरु मे विप्र कुतस्त्वं चागतो ह्यसि ॥ १.२४०.१४ ॥
எல்லா இடத்திலும் நலம் கூறிய பின், பலதேவன் இதைச் சொன்னான்: ஓ அந்தணரே, எனக்கு அருள் புரியுங்கள், நீர் எங்கிருந்து வந்தீர்?
1.240.15
त्वया दृष्टानि पुण्यानि वद त्वं वदतांवर ।
पर्वतांश्चैव तीर्थानि वनान्यायतनानि च ॥ १.२४०.१५ ॥
நீர் கண்ட புனித இடங்களைச் சொல்லுங்கள், பேசுபவர்களில் சிறந்தவரே: மலைகளையும், தீர்த்தங்களையும், காடுகளையும், ஆலயங்களையும்.
1.240.16
तीर्थानां दर्शनं चैव पर्वतानां च भारत ।
आपगानां वनानां च कथयामास ताः कथाः ॥ १.२४०.१६ ॥
ஓ பரத வம்சத்தவரே, தீர்த்தங்களையும், மலைகளையும், ஆறுகளையும், காடுகளையும் கண்ட அந்த கதைகளை அவர் சொன்னார்.
1.240.17
श्रुत्वा धर्मकथाः पुण्या वृष्णिवीरा मुदान्विताः ।
अपूजयंस्तदा भिक्षुं कथान्ते जनमेजय ॥ १.२४०.१७ ॥
புனித தர்மக் கதைகளைக் கேட்ட விருஷ்ணி வீரர்கள் மகிழ்ச்சியுடன், ஓ ஜனமேஜயா, கதை முடிவில் அந்த துறவியை கௌரவித்தனர்.
1.240.18
ततस्तु यादवाः सर्वे मन्त्रयन्ति स्म भारत ।
अयं देशातिथिः श्रीमान्यतिलिङ्गधरो द्विजः ॥ १.२४०.१८ ॥
பின்னர் அனைத்து யாதவர்களும், ஓ பரத வம்சத்தவரே, ஆலோசிக்கத் தொடங்கினர்: இந்த தொலைதூர நாட்டு விருந்தினர், யதியின் அடையாளம் தாங்கிய செல்வமிக்க இருபிறப்பாளன்.
1.240.19
आवासं कमुपाश्रित्य वसेत निरुपद्रवः ।
इत्येवं प्रब्रुवन्तस्तु रौहिणेयं च यादवाः ॥ १.२४०.१९ ॥
"எந்த இருப்பிடத்தை அடைந்து இவர் துன்பமின்றி வசிக்கலாம்?" என்று இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த யாதவர்கள் ரௌஹிணேயனிடமும் (கேட்டனர்).
1.240.20
ददृशुः कृष्णमायान्तं सर्वे यादवनन्दनम् ।
एहि केशव तातेति रौहिणेयो वचोऽब्रवीत् ॥ १.२४०.२० ॥
யாதவர்களின் மகிழ்ச்சியான கிருஷ்ணன் வருவதை அனைத்து யாதவர்களும் கண்டனர். "வா, கேசவா, அன்பனே" என்று ரௌஹிணேயன் சொன்னான்.
1.240.21
यतिलिङ्गधरो विद्वान्देशातिथिरयं द्विजः ।
वर्षमासनिवासार्थमागतो नः पुरं प्रति।
स्थाने यस्मिन्निवसतु तन्मे ब्रूहि जनार्दन ॥ १.२४०.२१ ॥
சந்நியாசியின் அடையாளங்களைத் தாங்கிய இந்த அறிஞரான இருபிறப்பாளர், வேறு நாட்டின் விருந்தினர்; ஓராண்டு மாதங்கள் தங்குவதற்காக நம் நகருக்கு வந்துள்ளார். ஜனார்தனா, அவர் எந்த இடத்தில் வசிக்கலாம் என்று எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
1.240.22
त्वयि स्थिते महाभाग परवानस्मि धर्मतः ।
स्वयं तु रुचिरे स्थाने वासयेर्यदुनन्दन ॥ १.२४०.२२ ॥
மகாபாக்கியவானே, நீர் இங்கிருக்கும்போது நான் தர்மப்படி உமக்குக் கீழ்ப்பட்டவன். யதுவின் மகிழ்ச்சியே, நீரே அவரை ஓர் அழகான இடத்தில் தங்கச் செய்யுங்கள்.
1.240.23
प्रीतः स तेन वाक्येन परिष्वज्य जनार्दनम् ।
बलदेवोऽब्रवीद्वाक्यं चिन्तयित्वा महाबलः ॥ १.२४०.२३ ॥
அந்தச் சொல்லால் மகிழ்ந்து அவர் ஜனார்தனனைத் தழுவினார். பின்னர் மகாபலனான பலதேவன் சிந்தித்து இந்த வார்த்தையைச் சொன்னார்.
1.240.24
आरामे तु वसेद्धीमांश्चतुरो वर्षमासकान् ।
कन्यागृहे सुभद्राया भुक्त्वा भोजनमिच्छया ॥ १.२४०.२४ ॥
ஞானியான அவர் பூங்காவில் தங்கட்டும்—நான்கு ஆண்டுகளும் மாதங்களும். சுபத்ராவின் கன்னியர் இல்லத்தில் தன் விருப்பத்தால் உணவு உண்டு.
1.240.25
लतागृहेषु वसतामिति मे धीयते मतिः ।
लब्धानुज्ञास्त्वया तात मन्यन्ते सर्वयादवाः ॥ १.२४०.२५ ॥
கொடிக் குடில்களில் தங்குபவர்களுக்கு என் கருத்து இதுவே என்று முடிவாகிறது. அன்பனே, உன் அனுமதி பெற்று எல்லா யாதவர்களும் அப்படியே எண்ணுகிறார்கள்.
1.240.26
बलवान्दर्शनीयश्च वाग्मी श्रीमान्बहुश्रुतः ।
कन्यापुरसमीपे तु न युक्तमिति मे मतिः ॥ १.२४०.२६ ॥
வலிமையும் அழகும் பேச்சுத் திறனும் செல்வமும் பெரும் கல்வியும் உடையவன் கன்னியர் நகரின் அருகே தங்குவது தகாது என்பது என் கருத்து.
1.240.27
गुरुः शास्ता च नेता च शास्त्रज्ञो धर्मवित्तमः ।
त्वयोक्तं न विरुध्येहं करिष्यामि वचस्तव ॥ १.२४०.२७ ॥
நீ குருவும், ஆளுநனும், தலைவனும், சாஸ்திர அறிந்தவனும், தர்மம் அறிந்தவர்களில் சிறந்தவனுமாவாய். நீ சொன்னதை நான் இங்கு மறுக்கவில்லை; உன் சொல்லின்படியே செய்வேன்.
1.240.28
शुभाशुभस्य विज्ञाता नान्योऽस्मि भुवि कश्चन ॥ १.२४०.२८ ॥
நன்மை தீமைகளை அறிபவன் பூமியில் என்னைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை.
1.240.29
अयं देशातिथिः श्रीमान्सर्वधर्मभृतां वरः ।
धृतिमान्विनयोपेतः सत्यबादी जितेन्द्रियः ॥ १.२४०.२९ ॥
இவர் நாட்டிலிருந்து வந்த விருந்தினர்; புகழ்மிக்கவர், எல்லா தர்மம் தாங்குபவர்களில் சிறந்தவர். உறுதியுடையவர், பணிவு கொண்டவர், சத்தியம் பேசுபவர், புலன்களை அடக்கியவர்.
1.240.30
यतिलिङ्गधरो ह्येष को विजानाति मानसम् ।
त्वमिमं पुण्डरीकाक्ष नीत्वा कन्यापुरं शुभम् ॥ १.२४०.३० ॥
இவர் துறவியின் வேடம் தரித்தவர்; இவர் மனதை யார் அறிவார்? தாமரைக் கண்ணனே, இவனை அழகிய கன்னியர் நகருக்கு அழைத்துச் செல்.
1.240.31
निवेदय सुभद्रायै मद्वाक्यपरिचोदितः ।
भक्ष्यैर्भोज्यैश्च पानैश्च अन्नैरिष्टैश्च पूजय ॥ १.२४०.३१ ॥
என் சொற்களால் தூண்டப்பட்டு சுபத்திரைக்கு இதை அறிவி; உண்ணும் உணவுகள், உண்ண வேண்டிய உணவுகள், பானங்கள், தானியங்கள் மற்றும் விருப்பமான பொருட்களால் அவளை உபசரி.