Mahābhārata · Adhyāya 1.240
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.240.1
चैराः संचारिते तस्मिन्ननुज्ञाते युधिष्ठिरे ।
वासुदेवाभ्यनुज्ञातः कथयित्वेतिकृत्यताम् ॥ १.२४०.१ ॥
Nachdem Yudhiṣṭhira seine Erlaubnis gegeben und die Angelegenheit verkündet worden war, sprach er mit Zustimmung Vāsudevas (Kṛṣṇas): „So möge die Pflicht erfüllt werden.“
1.240.2
कृष्णस्य मतमास्थाय प्रययौ भरतर्षभः ।
द्वारकाया उपवने तस्थौ वै कार्यसाधनः ॥ १.२४०.२ ॥
Dem Rat Kṛṣṇas folgend brach der Stier der Bharatas auf und verweilte im Garten außerhalb von Dvārakā, entschlossen, sein Vorhaben zu vollenden.
1.240.3
निवृत्ते ह्युत्सवे तस्मिन्गिरौ रैवतके तदा ।
वृष्णयोऽप्यगमन्सर्वे पुरीं द्वारवतीमनु ॥ १.२४०.३ ॥
Als jenes Fest beendet war, kehrten alle Vṛṣṇis vom Berg Raivataka zur Stadt Dvāravatī zurück.
1.240.4
चिन्तयानस्ततो भद्रामुपविष्टः शिलातले ।
रमणीये वनोद्देशे बहुपादपसंवृते ॥ १.२४०.४ ॥
Dann, an Bhadrā (Subhadrā) denkend, setzte er sich auf eine Steinplatte in einer lieblichen Waldgegend, umgeben von vielen Bäumen.
1.240.5
सालतालाश्वकर्णैश्च बकुलैरर्जुनैस्तथा ।
चम्पकाशोकपुन्नागैः केतकैः पाटलैस्तथा ॥ १.२४०.५ ॥
mit Sāla-, Tāla- und Aśvakarṇa-Bäumen, mit Bakula- und Arjuna-Bäumen, und ebenso mit Campaka-, Aśoka-, Punnāga-, Ketaka- und Pāṭala-Bäumen.
1.240.6
कर्णिकारैरशोकैश्च अङ्कोलैरतिमुक्तकैः ।
एवमादिभिरन्यैश्च संवृते स शिलातले ॥ १.२४०.६ ॥
Mit Karṇikāra- und Aśoka-Bäumen, mit Aṅkola und Atimuktaka und mit anderen dieser Art war jene Steinplatte umgeben.
1.240.7
पुनःपुनश्चिन्तयानः सुभद्रां भद्रभाषिणीम् ।
यदृच्छया चोपपन्नान्वृष्णिवीरान्ददर्श सः ॥ १.२४०.७ ॥
Immer wieder an Subhadrā denkend, die sanft sprach, erblickte er die Helden der Vṛṣṇi, die dort zufällig eingetroffen waren.
1.240.8
बलदेवं च हार्दिक्यं साम्बं सारणमेव च ।
प्रद्युम्नं च गदं चैव चारुदेष्णं विदूरथम् ॥ १.२४०.८ ॥
Er sah auch Balarāma, Hārdikya, Sāmba, Sāraṇa, Pradyumna, Gada, Cārudeṣṇa und Vidūratha.
1.240.9
भानुं च हरितं चैव विपृथुं पृथुमेव च ।
तथान्यांश्च बहून्पश्यन्हृदि शोकमधारयत् ॥ १.२४०.९ ॥
Als er Bhānu, Harita, Vipṛthu, Pṛthu und viele andere sah, trug er Kummer in seinem Herzen.
1.240.10
ततस्ते सहिताः सर्वे यतिं दृष्ट्वा समुत्सुकाः ।
वृष्णयो विनयोपेताः परिवार्योपतस्थिरे ॥ १.२४०.१० ॥
Da wurden sie alle zusammen, als sie den Asketen sahen, eifrig; die demütigen Vṛṣṇi umringten ihn und traten näher.
1.240.11
ततोऽर्जुनः प्रीतमनाः स्वागतं व्याजहार सः ।
आस्यतामास्यतां सर्वै रमणीये शिलातले ॥ १.२४०.११ ॥
Da hieß Arjuna sie mit frohem Herzen willkommen und sprach: 'Setzt euch, setzt euch alle auf diese schöne Felsfläche!'
1.240.12
इत्येवमुक्ता यतिना प्रीतास्ते यादवर्षभाः ।
उपोपविविशुः सर्वे ते स्वागतमिति ब्रुवन् ॥ १.२४०.१२ ॥
Als der Asket so gesprochen hatte, setzten sich jene erfreuten Stiere der Yādava neben ihn und sagten: 'Willkommen.'
1.240.13
परितः सन्निविष्टेषु वृष्णिवीरेषु पाण्डवः ।
आकारं गूहमानस्तु कुशलप्रश्नमब्रवीत् ॥ १.२४०.१३ ॥
Als die Vṛṣṇi-Helden ringsum saßen, fragte der Pāṇḍava, seine Gestalt verbergend, nach ihrem Wohlergehen.
1.240.14
सर्वत्र कुशलं चोक्त्वा बलदेवोऽब्रवीदिदम् ।
प्रसादं कुरु मे विप्र कुतस्त्वं चागतो ह्यसि ॥ १.२४०.१४ ॥
Nachdem er überall Wohlergehen gewünscht hatte, sprach Balarāma dies: O Brahmane, erweise mir eine Gunst, woher bist du gekommen?
1.240.15
त्वया दृष्टानि पुण्यानि वद त्वं वदतांवर ।
पर्वतांश्चैव तीर्थानि वनान्यायतनानि च ॥ १.२४०.१५ ॥
Erzähle von den heiligen Stätten, die du gesehen hast, o Bester der Redner: die Berge, die heiligen Furten, die Wälder und die Schreine.
1.240.16
तीर्थानां दर्शनं चैव पर्वतानां च भारत ।
आपगानां वनानां च कथयामास ताः कथाः ॥ १.२४०.१६ ॥
O Nachfahre Bharatas, er erzählte jene Berichte über den Anblick heiliger Furten, Berge, Flüsse und Wälder.
1.240.17
श्रुत्वा धर्मकथाः पुण्या वृष्णिवीरा मुदान्विताः ।
अपूजयंस्तदा भिक्षुं कथान्ते जनमेजय ॥ १.२४०.१७ ॥
Nachdem die heiligen Erzählungen des Dharma gehört worden waren, ehrten die von Freude erfüllten Vṛṣṇi-Helden am Ende der Erzählung jenen Bettelmönch, o Janamejaya.
1.240.18
ततस्तु यादवाः सर्वे मन्त्रयन्ति स्म भारत ।
अयं देशातिथिः श्रीमान्यतिलिङ्गधरो द्विजः ॥ १.२४०.१८ ॥
Da begannen alle Yādavas, o Nachfahre Bharatas, zu beraten: Dieser glanzvolle Brahmane, Gast aus einem fremden Land, der die Zeichen eines Asketen trägt.
1.240.19
आवासं कमुपाश्रित्य वसेत निरुपद्रवः ।
इत्येवं प्रब्रुवन्तस्तु रौहिणेयं च यादवाः ॥ १.२४०.१९ ॥
"Welche Wohnstätte soll dieser Brahmane aufsuchen, um ungestört zu leben?" So sprachen die Yādavas, und auch zu Rauhiṇeya (Balarāma) sagten sie es.
1.240.20
ददृशुः कृष्णमायान्तं सर्वे यादवनन्दनम् ।
एहि केशव तातेति रौहिणेयो वचोऽब्रवीत् ॥ १.२४०.२० ॥
Alle Yādavas sahen Kṛṣṇa, die Freude der Yādavas, herankommen. "Komm, Keśava, Lieber", sprach Rauhiṇeya diese Worte.
1.240.21
यतिलिङ्गधरो विद्वान्देशातिथिरयं द्विजः ।
वर्षमासनिवासार्थमागतो नः पुरं प्रति।
स्थाने यस्मिन्निवसतु तन्मे ब्रूहि जनार्दन ॥ १.२४०.२१ ॥
Dieser gelehrte Brahmane, der die Zeichen eines Asketen trägt, ist ein Gast aus einem anderen Land; er ist zu unserer Stadt gekommen, um ein Jahr und einige Monate zu bleiben. Janārdana, sag mir, an welchem Ort er wohnen soll.
1.240.22
त्वयि स्थिते महाभाग परवानस्मि धर्मतः ।
स्वयं तु रुचिरे स्थाने वासयेर्यदुनन्दन ॥ १.२४०.२२ ॥
O Glücklicher, solange du hier bist, bin ich nach dem Dharma von dir abhängig. Freude der Yadus, lass ihn selbst an einem angenehmen Ort wohnen.
1.240.23
प्रीतः स तेन वाक्येन परिष्वज्य जनार्दनम् ।
बलदेवोऽब्रवीद्वाक्यं चिन्तयित्वा महाबलः ॥ १.२४०.२३ ॥
Erfreut über diese Worte umarmte er Janārdana; dann dachte Baladeva, der Überaus-Mächtige, nach und sprach diese Worte.
1.240.24
आरामे तु वसेद्धीमांश्चतुरो वर्षमासकान् ।
कन्यागृहे सुभद्राया भुक्त्वा भोजनमिच्छया ॥ १.२४०.२४ ॥
Der Weise soll im Garten vier Jahre und Monate wohnen und nach Belieben im Mädchenhaus Subhadrās essen.
1.240.25
लतागृहेषु वसतामिति मे धीयते मतिः ।
लब्धानुज्ञास्त्वया तात मन्यन्ते सर्वयादवाः ॥ १.२४०.२५ ॥
„Meine feste Meinung ist, dass es sich so für die verhält, die in Laubhütten aus Ranken wohnen. Lieber, mit deiner Erlaubnis denken alle Yādavas ebenso.“
1.240.26
बलवान्दर्शनीयश्च वाग्मी श्रीमान्बहुश्रुतः ।
कन्यापुरसमीपे तु न युक्तमिति मे मतिः ॥ १.२४०.२६ ॥
„Ein Mann, der stark, ansehnlich, beredt, glanzvoll und sehr gelehrt ist, sollte nicht in der Nähe der Mädchenstadt wohnen, so meine Ansicht.“
1.240.27
गुरुः शास्ता च नेता च शास्त्रज्ञो धर्मवित्तमः ।
त्वयोक्तं न विरुध्येहं करिष्यामि वचस्तव ॥ १.२४०.२७ ॥
„Du bist Lehrer, Herrscher und Führer, Kenner der Schriften, der beste Kenner des Dharma. Ich werde dem, was du gesagt hast, hier nicht widersprechen; ich werde nach deinem Wort handeln.“
1.240.28
शुभाशुभस्य विज्ञाता नान्योऽस्मि भुवि कश्चन ॥ १.२४०.२८ ॥
„Wer auf Erden Gutes und Böses erkennt, bin nur ich; einen anderen gibt es nicht.“
1.240.29
अयं देशातिथिः श्रीमान्सर्वधर्मभृतां वरः ।
धृतिमान्विनयोपेतः सत्यबादी जितेन्द्रियः ॥ १.२४०.२९ ॥
„Dieser Gast aus einem fremden Land ist glanzvoll, der Beste unter allen Hütern des Dharma: standhaft, demütig, wahrhaftig und Herr seiner Sinne.“
1.240.30
यतिलिङ्गधरो ह्येष को विजानाति मानसम् ।
त्वमिमं पुण्डरीकाक्ष नीत्वा कन्यापुरं शुभम् ॥ १.२४०.३० ॥
„Dieser trägt das Zeichen eines Asketen – wer kennt sein Herz? Lotusäugiger, führe ihn in die schöne Mädchenstadt.“
1.240.31
निवेदय सुभद्रायै मद्वाक्यपरिचोदितः ।
भक्ष्यैर्भोज्यैश्च पानैश्च अन्नैरिष्टैश्च पूजय ॥ १.२४०.३१ ॥
Von meinen Worten angetrieben, melde es Subhadrā und ehre sie mit Speisen zum Kauen, Mahlzeiten zum Essen, Getränken, Getreide und angenehmen Dingen.