مهابهاراتا · أدهيايا 1.254
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.254.1
तथा शैलनिपातेन भीषिताः खाण्डवालयाः ।
दानवा राक्षसा नागास्तरक्ष्वृक्षवनौकसः ॥ १.२५४.१ ॥
وهكذا، أُرعب سكان خاندافا من الدانافا والراكشاسا والناجا وسكان غابة الضباع والدببة بسقوط الصخور.
1.254.2
द्विपाः प्रभिन्नाः शार्दूलाः सिंहाः केसरिणस्तथा ।
मृगाश्च महिषाश्चैव शतशः पक्षिणस्तथा ॥ १.२५४.२ ॥
والفيلة الهائجة والنمور والأسود والأسود ذات الأعراف والغزلان والجواميس، ومئات الطيور كذلك.
1.254.3
समुद्विग्ना विससृपुस्तथान्या भूतजातयः ।
तं दावं समुदैक्षन्त कृष्णौ चाभ्युद्यतायुधौ ॥ १.२५४.३ ॥
وقد فزعت بشدة، وتفرقت سائر أصناف الكائنات الحية؛ ونظروا إلى ذلك الحريق في الغابة، وكان الكريشنان الاثنان واقفين وأسلحتهما مرفوعة.
1.254.4
उत्पातनादशब्देन त्रासिता इव चाभवन् ।
ते वनं प्रसमीक्ष्याथ दह्यमानमनेकधा ॥ १.२५४.४ ॥
وكأنهم أُرعبوا بصوت ذلك الضجيج والزئير، فنظروا إلى الغابة المحترقة بأشكال شتى نظرة متأملة.
1.254.5
कृष्णमभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् ।
तेन नादेन रौद्रेण नादेन च विभावसोः ॥ १.२५४.५ ॥
ولما رأوا كريشنا وسلاحه مرفوع، أطلقوا صرخة هائلة؛ بذلك الصوت المرعب وبزئير النار أيضًا.
1.254.6
ररास गगनं कृत्स्नमुत्पातजलदैरिव ।
ततः कृष्णो महाबाहुः स्वतेजोभास्वरं महत् ॥ १.२५४.६ ॥
دوّت السماء كلها كأنها بغيوم مشؤومة؛ ثم إن كريشنا ذا الذراعين القويتين، متلألئًا بجلاله الذاتي في هيئة عظيمة.
1.254.7
चक्रं व्यसृजदत्युग्रं तेषां नाशाय केशवः ।
तेनार्ता जातयः क्षुद्राः सदानवनिशाचराः ॥ १.२५४.७ ॥
أطلق كيشافا القرص الشديد الضراوة لإهلاكهم. فتألّمت الكائنات الدنيا، مع الدانافا والجوّابين ليلًا، من وقعه.
1.254.8
निकृत्ताः शतशः सर्वा निपेतुरनलं क्षणात् ।
तत्रादृश्यन्त ते दैत्याः कृष्णचक्रविदारिताः ॥ १.२५४.८ ॥
قُطّعوا بالمئات، فسقطوا جميعًا في النار في لحظة. وهناك رُئيت الدايتيا وقد شقّها قرص كريشنا.
1.254.9
वसारुधिरसंपृक्ताः सन्ध्यायामिव तोयदाः ।
पिशाचान्पक्षिणो नागान्पशूंश्चैव सहस्रशः ॥ १.२५४.९ ॥
مغطّاةً بالنخاع والدم كغيوم الغروب؛ والبيشاتشا والطيور والثعابين والوحوش أيضًا بالآلاف.
1.254.10
निघ्नंश्चरति वार्ष्णेयः कालवत्तत्र भारत ।
क्षिप्तं क्षिप्तं पुनश्चक्रं कृष्णस्यामित्रघातिनः ॥ १.२५४.१० ॥
هناك، يا بهاراتا، تحرّك الفريشني (كريشنا) يضرب كالموت نفسه؛ وقُذف قرص كريشنا قاتل الأعداء مرارًا وتكرارًا.
1.254.11
छित्त्वानेकानि सत्वानि पाणिमेति पुनः पुनः ।
तथा तु निघ्नतस्तस्य पिशाचोरगराक्षसान् ॥ १.२५४.११ ॥
قاطعًا كثيرًا من الكائنات، كان القرص يعود إلى يده مرارًا؛ وهكذا ضرب فأهلك البيشاتشا والثعابين والراكشاسا.
1.254.12
बभूव रूपमत्युग्रं सर्वभूतात्मनस्तदा ।
समेतानां च सर्वेषां दानवानां च सर्वशः ॥ १.२५४.१२ ॥
عندئذٍ صارت صورة كريشنا، روح جميع الكائنات، شديدة الهول، لجميع الدانافا المجتمعين هناك من كل جانب.
1.254.13
विजेता नाभवत्कश्चित्कृष्णपाण्डवयोर्मृधे ।
तयोर्बलात्परित्रातुं तं च दावं यदा सुराः ॥ १.२५४.१३ ॥
عندما حاول الآلهة بقوتهم إنقاذ تلك النار، لم يخرج أحد منتصرًا في المعركة بين كرشنا والباندافا.
1.254.14
नाशक्नुवञ्शमयितुं तदाऽभूवन्पराङ्मुखाः ।
शतक्रतुस्तु संप्रेक्ष्य विमुखानमरांस्तथा ॥ १.२५४.१४ ॥
عجزوا عن إخماده فولّوا ظهورهم. ورأى شَتَكراتو إندرا الخالدين قد أدبروا.
1.254.15
बभूव मुदितो राजन्प्रशंसन्केशवार्जुनौ ।
निवृत्तेष्वथ देवेषु वागुवाचाशरीरिणी ॥ १.२५४.१५ ॥
أيها الملك، لما انسحب الآلهة، فرح إندرا يمدح كيشافا وأرجونا. فتكلّم صوت غير متجسد.
1.254.16
शतक्रतुं समाभाष्य महागम्भीरनिःस्वना ।
न ते सखा सन्निहितस्तक्षको भुजगोत्तमः ॥ १.२५४.१६ ॥
وخاطبت شَتَكراتو إندرا بصوت عميق جدًا قائلةً: «صديقك، أفضل الثعابين تاكشاكا، ليس حاضرًا هنا.»
1.254.17
दाहकाले खाण्डवस्य कुरुक्षेत्रं गतो ह्यसौ ।
न च शक्यौ युधा जेतुं कथंचिदपि वासव ॥ १.२५४.१७ ॥
في وقت إحراق كهاندافا ذهب إلى كوروكشيترا. أيها الواسافا، لا يمكن بأي حال هزيمة هذين في المعركة.
1.254.18
वासुदेवार्जुनावेतौ निबोध वचनान्मम ।
नरनारायणावेतौ पूर्वदेवौ दिवि श्रुतौ ॥ १.२५४.१८ ॥
اعرف هذين، فاسوديفا وأرجونا، من قولي: إنهما ناراً ونارايانا، الإلهان القديمان المسموع عنهما في السماء.
1.254.19
भवानप्यभिजानाति यद्वीर्यौ यत्पराक्रमौ ।
नैतौ शक्यौ दुराधर्षौ विजेतुमजितौ युधि ॥ १.२५४.१९ ॥
وأنت أيضًا تعرف شجاعتهما وبأسهما؛ في الحرب لا يُغلب هذان ولا يُقهران.
1.254.20
अपि सर्वेषु लोकेषु पुराणावृषिसत्तमौ ।
पूजनीयतमावेतावपि सर्वैः सुरासुरैः ॥ १.२५४.२० ॥
في جميع العوالم، هذان هما أقدم الحكماء وأفضلهم، وأحقهما بالتبجيل من جميع الآلهة والشياطين.
1.254.21
यक्षराक्षसगन्धर्वनरकिन्नरपन्नगैः ।
तस्मादितः सुरैः सार्धं गन्तुमर्हसि वासव ॥ १.२५४.२१ ॥
لأنهما يُعبدان من اليكشا والراكشاس والغاندهارفا والبشر والكيناراس والثعابين، فعليك يا فاسافا أن ترحل من هنا مع الآلهة.
1.254.22
दिष्टं चाप्यनुपश्यैतत्खाण्डवस्य विनाशनम् ।
इति वाक्यमुपश्रुत्य तथ्यमित्यमरेश्वरः ॥ १.२५४.२२ ॥
وتأمّل أيضًا أن تدمير غابة خانداڤا مقدّر بالقدر. فلما سمع سيد الخالدين هذا القول قال: «هو الحق».
1.254.23
क्रोधामर्षौ समुत्सृज्य संप्रतस्थे दिवं तदा ।
तं प्रस्थितं महात्मानं समवेक्ष्य दिवौकसः ॥ १.२५४.२३ ॥
فطرح الغضب والحنق وانطلق نحو السماء. فلما رأى سكان السماء ذلك العظيم النفس يمضي...
1.254.24
सहिताः सेनया राजन्ननुजग्मुः पुरन्दरम् ।
देवराजं तदा यान्तं सह देवैरवेक्ष्य तु ॥ १.२५४.२४ ॥
أيها الملك، فتبعه الآلهة مع جيشهم إلى بورندارا. فلما رأوا ملك الآلهة يمضي مع الآلهة...
1.254.25
वासुदेवार्जुनौ वीरौ सिंहनादं विनेदतुः ।
देवराजे गते राजन्प्रहृष्टौ केशवार्जुनौ ॥ १.२५४.२५ ॥
أطلق البطلان فاسوديفا وأرجونا زئير الأسد؛ أيها الملك، لما انصرف ملك الآلهة، فرح كيشافا وأرجونا.
1.254.26
निर्विशङ्कं वनं वीरौ दाहयामासतुस्तदा ।
स मारुत इवाभ्राणि नाशयित्वाऽर्जुनः सुरान् ॥ १.२५४.२६ ॥
فأضرم البطلان النار في الغابة دون خوف؛ وأرجونا، كالريح تبدد السحب، أهلك الآلهة.
1.254.27
व्यधमच्छरसङ्घातैर्देहिनः खाण्डवालयान् ।
न च स्म किंचिच्छक्नोति भूतं निश्चरितुं ततः ॥ १.२५४.२७ ॥
بدّد بأسراب من السهام الكائنات الحية التي تسكن الخاندافا، فلم يستطع كائن أن يخرج منها البتة.
1.254.28
संछिद्यमानमिषुभिरस्यता सव्यसाचिना ।
नाशक्नुवंश्च भूतानि महान्त्यपि रणेऽर्जुनम् ॥ १.२५४.२८ ॥
وعلى الرغم من أن السهام أصابتهم، فإن الكائنات العظيمة لم تستطع مواجهة أرجونا في المعركة.
1.254.29
निरीक्षितुममोघास्त्रं योद्धुं चापि कुतो रणे ।
शतं चैकेन विव्याध शतेनैकं पतत्रिणाम् ॥ १.२५४.२९ ॥
إذ كان النظر إلى السلاح الذي لا يخطئ عسيراً، فكيف يُقاتَل في المعركة؟ فأصاب مئة بواحد، وواحداً بمئة من ذوات الأجنحة.
1.254.30
व्यसवस्तेऽपतन्नग्नौ साक्षात्कालहता इव ।
न चालभन्त ते शर्म रोधःसु विषमेषु च ॥ १.२५४.३० ॥
فسقطوا في النار بلا حياة، كأنما ضربهم الموتُ بذاته؛ ولم يجدوا مأوى لا على الصخور ولا في المواضع الوعرة.
1.254.31
पितृदेवनिवासेषु सन्तापश्चाप्यजायत ।
भूतसङ्घाश्च बहवो दीनाश्चक्रुर्महास्वनम् ॥ १.२५४.३१ ॥
وظهر الألم حتى في مساكن الآباء والآلهة، وصرخت جموع كثيرة من الكائنات البائسة صرخة عظيمة.
1.254.32
रुरुदुर्वारणाश्चैव तथा मृगतरक्षवः ।
तेन शब्देन वित्रेसुर्गङ्गोदधिचरा झषाः ॥ १.२५४.३२ ॥
وبكت الفيلة، وكذلك الغزلان والتراكشو؛ ومن ذلك الصوت ارتعبت الأسماك السابحة في نهر الغانج والمحيط.
1.254.33
विद्याधरगणाश्चैव ये च तत्र वनौकसः ।
न त्वर्जुनं महाबाहो नापि कृष्णं जनार्दनम् ॥ १.२५४.३३ ॥
وكذلك جماعات الفيدياداراس وسكان الغابة الذين كانوا هناك؛ لكن يا ذا الذراعين القويتين، لم يستطيعوا النظر إلى أرجونا، ولا حتى إلى كريشنا جاناردانا.
1.254.34
निरीक्षितुं वै शक्नोति कश्चिद्योद्धुं कुतः पुनः ।
एकायनगता येऽपि निष्पेतुस्तत्र केचन ॥ १.२५४.३४ ॥
ولم يستطع أحد أن ينظر إليهم، فكيف بالقتال؟ ومن سلكوا الطريق الوحيد خرج منه بعضهم.
1.254.35
राक्षसा दानवा नागा जघ्ने चक्रेण तान्हरिः ।
ते तु भिन्नशिरोदेहाश्चक्रवेगाद्गतासवः ॥ १.२५४.३५ ॥
ضرب هاري الراكشاسا والدانافا والناجا بقرصه؛ فانشقت رؤوسهم وأجسادهم، وفقدوا الحياة من قوة القرص.
1.254.36
पेतुरन्ये महाकायाः प्रदीप्ते वसुरेतसि ।
समांसरुधिरौधैश्च वसाभिश्चापि तर्पितः ॥ १.२५४.३६ ॥
وسقط آخرون ذوو أجسام ضخمة في الفاسو-ريتاس (النار) المتّقدة؛ وشبعت النار من سيول اللحم والدم ومن الشحم والنخاع.
1.254.37
उपर्याकाशगो भूत्वा विधूमः समपद्यत ।
दीप्ताक्षो दीप्तजिह्वश्च संप्रदीप्तमहाननः ॥ १.२५४.३७ ॥
صعد إلى السماء فصار بلا دخان؛ كانت عيناه تتقدان ولسانه لهب وفمه الكبير قد اشتعل بالكامل.
1.254.38
दीप्तोर्ध्वकेशः पिङ्गाक्षः पिबन्प्राणभृतां वसाम् ।
तां स कृष्णार्जुनकृतां सुधां प्राप्य हुताशनः ॥ १.२५४.३८ ॥
كان شعره يتوهج صعودًا وعيناه صفراوان؛ وهو يشرب شحم الكائنات الحية، نال تلك الإكسير الذي أعده كريشنا وأرجونا، فصار النار قوية.
1.254.39
बभूव मुदितस्तृप्तः परां निर्वृतिमागतः ।
तथाऽसुरं मयं नाम तक्षकस्य निवेशनात् ॥ १.२५४.३९ ॥
امتلأ فرحًا واكتفى، ونال أعلى الراحة؛ وهكذا خرج من مسكن تكشكا الأسوريّ المسمّى مايا.
1.254.40
विप्रद्रवन्तं सहसा ददर्श मधुसूदनः ।
तमग्निः प्रार्थयामास दिधक्षुर्वातसारथिः ॥ १.२५४.४० ॥
رأى مادهوسودانا الأسوريّ فجأة يفرّ؛ فتوسّل إليه أغني، الذي سائقه الريح والراغب في الإحراق.
1.254.41
शरीरवाञ्जटी भूत्वा नदन्निव बलाहकः ।
विज्ञाय दानवेन्द्राणां मयं वै शिल्पिनां वरम् ॥ १.२५४.४१ ॥
متخذًا جسدًا وشعرًا مجدولًا، يزمجر كالسحاب؛ بعد أن عرف مايا، أفضل أمراء الدانافا وأمهر الصناع.
1.254.42
जिघांसुर्वासुदेवस्तं चक्रमुद्यम्य धिष्ठितः ।
स चक्रमुद्यतं दृष्ट्वा दिधक्षन्तं च पावकम् ॥ १.२५४.४२ ॥
راغبًا في قتله، وقف فاسوديفا رافعًا القرص؛ فرأى القرص المرفوع والنار المتأهبة للإحراق.
1.254.43
अभिधावार्जुनेत्येवं मयस्त्राहीति चाब्रवीत् ।
तस्य भीतस्वनं श्रुत्वा मा भैरिति धनंजयः ॥ १.२५४.४३ ॥
قال: «أسرع نحوي يا أرجونا، أنقذ مايا!» فلما سمع صرخته الخائفة قال دهنانجايا: «لا تخف.»
1.254.44
प्रत्युवाच मयं पार्थो जीवयन्निव भारत ।
तं न भेतव्यमित्याह मयं पार्थो दयापरः ॥ १.२५४.४४ ॥
يا سليل بهارتا، رد بارثا على مايا كأنه يبعث فيه الحياة. وقال بارثا، المتشبع بالرحمة، لمايا: «لا تخف.»
1.254.45
तं पार्थेनाभये दत्ते नमुचेर्भ्रातरं मयम् ।
न हन्तुमैच्छद्दाशार्हः पावको न ददाह च ॥ १.२५४.४५ ॥
لما منح بارثا مايا الأمان، لم يرغب دشارها (كريشنا) في قتل مايا، أخي ناموتشي، ولم يحرقه باوكا (النار).
1.254.46
तद्वनं पावको धीमान्दिनानि दश पञ्च च ।
ददाह कृष्णपार्थाभ्यां रक्षितः पाकशासनात् ॥ १.२५४.४६ ॥
أحرق باوكا الحكيم تلك الغابة خمسة عشر يوماً، محمياً من كريشنا وبارثا بأمر باكاشاسانا (إندرا).
1.254.47
तस्मिन्वने दह्यमाने षडग्निर्न ददाह च ।
अश्वसेनं मयं चैव चतुरः शार्ङ्गकांस्तथा ॥ १.२५४.४७ ॥
وبينما كانت تلك الغابة تحترق، لم تحرق النار السداسية أشفاسينا ولا مايا ولا الشارنغاكا الأربعة.