Mahābhārata · Adhyāya 1.254
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.254.1
तथा शैलनिपातेन भीषिताः खाण्डवालयाः ।
दानवा राक्षसा नागास्तरक्ष्वृक्षवनौकसः ॥ १.२५४.१ ॥
So erschraken die Bewohner von Khāṇḍava — Dānavas, Rākṣasas, Nāgas und die Bewohner des Waldes der Hyänen und Bären — durch das Herabstürzen der Felsen.
1.254.2
द्विपाः प्रभिन्नाः शार्दूलाः सिंहाः केसरिणस्तथा ।
मृगाश्च महिषाश्चैव शतशः पक्षिणस्तथा ॥ १.२५४.२ ॥
Brünstige Elefanten, Tiger, Löwen, Mähnenlöwen, Hirsche und Büffel, und ebenso Hunderte von Vögeln.
1.254.3
समुद्विग्ना विससृपुस्तथान्या भूतजातयः ।
तं दावं समुदैक्षन्त कृष्णौ चाभ्युद्यतायुधौ ॥ १.२५४.३ ॥
Aufs Äußerste erregt flohen auch die anderen Arten der Wesen auseinander; sie blickten auf jenen Waldbrand, und die beiden Kṛṣṇa standen da, die Waffen erhoben.
1.254.4
उत्पातनादशब्देन त्रासिता इव चाभवन् ।
ते वनं प्रसमीक्ष्याथ दह्यमानमनेकधा ॥ १.२५४.४ ॥
Gleichsam erschreckt vom Getöse dieses Lärms und Brüllens, betrachteten sie nun aufmerksam den Wald, der auf vielfache Weise brannte.
1.254.5
कृष्णमभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् ।
तेन नादेन रौद्रेण नादेन च विभावसोः ॥ १.२५४.५ ॥
Als sie Kṛṣṇa mit erhobener Waffe sahen, stießen sie einen wilden Schrei aus; mit jenem schrecklichen Gebrüll und dem Brüllen des Feuers zugleich.
1.254.6
ररास गगनं कृत्स्नमुत्पातजलदैरिव ।
ततः कृष्णो महाबाहुः स्वतेजोभास्वरं महत् ॥ १.२५४.६ ॥
Der ganze Himmel dröhnte, als wären es unheilvolle Wolken; dann Kṛṣṇa, der Starkarmige, leuchtend in seiner eigenen Pracht und in großer Gestalt.
1.254.7
चक्रं व्यसृजदत्युग्रं तेषां नाशाय केशवः ।
तेनार्ता जातयः क्षुद्राः सदानवनिशाचराः ॥ १.२५४.७ ॥
Keśava schleuderte den überaus grimmigen Diskus, um sie zu vernichten. Von ihm gequält, gerieten die niederen Wesen samt den Dānavas und Nachtwandlern in Not.
1.254.8
निकृत्ताः शतशः सर्वा निपेतुरनलं क्षणात् ।
तत्रादृश्यन्त ते दैत्याः कृष्णचक्रविदारिताः ॥ १.२५४.८ ॥
Hunderte Male zerhauen, fielen sie alle in einem Augenblick ins Feuer. Dort sah man die Daityas, von Kṛṣṇas Diskus gespalten.
1.254.9
वसारुधिरसंपृक्ताः सन्ध्यायामिव तोयदाः ।
पिशाचान्पक्षिणो नागान्पशूंश्चैव सहस्रशः ॥ १.२५४.९ ॥
Mit Mark und Blut besudelt, wie Abendwolken; Piśācas, Vögel, Schlangen und Tiere ebenfalls, zu Tausenden.
1.254.10
निघ्नंश्चरति वार्ष्णेयः कालवत्तत्र भारत ।
क्षिप्तं क्षिप्तं पुनश्चक्रं कृष्णस्यामित्रघातिनः ॥ १.२५४.१० ॥
Dort, o Bhārata, bewegte sich der Vṛṣṇi (Kṛṣṇa) und schlug wie der Tod selbst; der Diskus Kṛṣṇas, Feindesbezwinger, wurde immer wieder geschleudert.
1.254.11
छित्त्वानेकानि सत्वानि पाणिमेति पुनः पुनः ।
तथा तु निघ्नतस्तस्य पिशाचोरगराक्षसान् ॥ १.२५४.११ ॥
Viele Geschöpfe zerschneidend, kehrte der Diskus immer wieder in seine Hand zurück; so schlagend vernichtete er Piśācas, Schlangen und Rākṣasas.
1.254.12
बभूव रूपमत्युग्रं सर्वभूतात्मनस्तदा ।
समेतानां च सर्वेषां दानवानां च सर्वशः ॥ १.२५४.१२ ॥
Da wurde die Gestalt Kṛṣṇas, des Selbst aller Wesen, überaus schrecklich für alle dort versammelten Dānavas, von allen Seiten.
1.254.13
विजेता नाभवत्कश्चित्कृष्णपाण्डवयोर्मृधे ।
तयोर्बलात्परित्रातुं तं च दावं यदा सुराः ॥ १.२५४.१३ ॥
Als die Götter jenes Waldbrand mit ihrer Kraft zu retten suchten, ging im Kampf zwischen Kṛṣṇa und dem Pāṇḍava niemand als Sieger hervor.
1.254.14
नाशक्नुवञ्शमयितुं तदाऽभूवन्पराङ्मुखाः ।
शतक्रतुस्तु संप्रेक्ष्य विमुखानमरांस्तथा ॥ १.२५४.१४ ॥
Unfähig, es zu bezwingen, wandten sie sich ab. Śatakratu, Indra, sah die Unsterblichen sich abwenden.
1.254.15
बभूव मुदितो राजन्प्रशंसन्केशवार्जुनौ ।
निवृत्तेष्वथ देवेषु वागुवाचाशरीरिणी ॥ १.२५४.१५ ॥
O König, als die Götter sich zurückgezogen hatten, freute sich Indra und pries Keśava und Arjuna. Da sprach eine körperlose Stimme.
1.254.16
शतक्रतुं समाभाष्य महागम्भीरनिःस्वना ।
न ते सखा सन्निहितस्तक्षको भुजगोत्तमः ॥ १.२५४.१६ ॥
Mit sehr tiefer Stimme an Śatakratu, Indra, gewandt, sprach sie: »Dein Freund, der beste der Schlangen, Takṣaka, ist nicht hier anwesend.«
1.254.17
दाहकाले खाण्डवस्य कुरुक्षेत्रं गतो ह्यसौ ।
न च शक्यौ युधा जेतुं कथंचिदपि वासव ॥ १.२५४.१७ ॥
Zur Zeit der Verbrennung von Khāṇḍava ist er nach Kurukṣetra gegangen. O Vāsava, diese beiden können im Kampf auf keine Weise besiegt werden.
1.254.18
वासुदेवार्जुनावेतौ निबोध वचनान्मम ।
नरनारायणावेतौ पूर्वदेवौ दिवि श्रुतौ ॥ १.२५४.१८ ॥
Erkenne diese beiden, Vāsudeva und Arjuna, an meinem Wort: Sie sind Nara und Nārāyaṇa, die alten Götter, von denen man im Himmel hört.
1.254.19
भवानप्यभिजानाति यद्वीर्यौ यत्पराक्रमौ ।
नैतौ शक्यौ दुराधर्षौ विजेतुमजितौ युधि ॥ १.२५४.१९ ॥
Auch du kennst ihre Tapferkeit und ihre Heldentaten; im Kampf können diese beiden nicht besiegt und nicht bezwungen werden.
1.254.20
अपि सर्वेषु लोकेषु पुराणावृषिसत्तमौ ।
पूजनीयतमावेतावपि सर्वैः सुरासुरैः ॥ १.२५४.२० ॥
In allen Welten sind diese beiden die ältesten und besten der Weisen, die von allen Göttern und Dämonen am meisten verehrt werden.
1.254.21
यक्षराक्षसगन्धर्वनरकिन्नरपन्नगैः ।
तस्मादितः सुरैः सार्धं गन्तुमर्हसि वासव ॥ १.२५४.२१ ॥
Da sie von Yakṣas, Rākṣasas, Gandharvas, Menschen, Kinnaras und Schlangen verehrt werden, o Vāsava, solltest du von hier zusammen mit den Göttern weggehen.
1.254.22
दिष्टं चाप्यनुपश्यैतत्खाण्डवस्य विनाशनम् ।
इति वाक्यमुपश्रुत्य तथ्यमित्यमरेश्वरः ॥ १.२५४.२२ ॥
Bedenke auch, dass die Vernichtung des Khāṇḍava-Waldes vom Schicksal bestimmt ist. Als der Herr der Unsterblichen diese Worte gehört hatte, sprach er: »Wahr.«
1.254.23
क्रोधामर्षौ समुत्सृज्य संप्रतस्थे दिवं तदा ।
तं प्रस्थितं महात्मानं समवेक्ष्य दिवौकसः ॥ १.२५४.२३ ॥
Da legte er Zorn und Unmut ab und machte sich auf zum Himmel. Als die Himmelsbewohner den Großherzigen davongehen sahen...
1.254.24
सहिताः सेनया राजन्ननुजग्मुः पुरन्दरम् ।
देवराजं तदा यान्तं सह देवैरवेक्ष्य तु ॥ १.२५४.२४ ॥
O König, da folgten die Götter mit ihrem Heer dem Purandara. Als sie den König der Götter mit den Göttern davongehen sahen...
1.254.25
वासुदेवार्जुनौ वीरौ सिंहनादं विनेदतुः ।
देवराजे गते राजन्प्रहृष्टौ केशवार्जुनौ ॥ १.२५४.२५ ॥
Vāsudeva und Arjuna, die Helden, ließen ein Löwengebrüll erschallen; o König, als der Götterkönig fortgegangen war, freuten sich Keśava und Arjuna.
1.254.26
निर्विशङ्कं वनं वीरौ दाहयामासतुस्तदा ।
स मारुत इवाभ्राणि नाशयित्वाऽर्जुनः सुरान् ॥ १.२५४.२६ ॥
Da ließen die beiden Helden furchtlos den Wald niederbrennen; und Arjuna vernichtete die Götter wie der Wind die Wolken zerstreut.
1.254.27
व्यधमच्छरसङ्घातैर्देहिनः खाण्डवालयान् ।
न च स्म किंचिच्छक्नोति भूतं निश्चरितुं ततः ॥ १.२५४.२७ ॥
Mit Pfeilschwärmen zerstreute er die verkörperten Wesen, die im Khāṇḍava wohnten; da konnte kein Geschöpf von dort entkommen.
1.254.28
संछिद्यमानमिषुभिरस्यता सव्यसाचिना ।
नाशक्नुवंश्च भूतानि महान्त्यपि रणेऽर्जुनम् ॥ १.२५४.२८ ॥
Obwohl sie von den Pfeilen des Savyasācin niedergehauen wurden, vermochten die großen Wesen nicht, sich Arjuna im Kampf zu stellen.
1.254.29
निरीक्षितुममोघास्त्रं योद्धुं चापि कुतो रणे ।
शतं चैकेन विव्याध शतेनैकं पतत्रिणाम् ॥ १.२५४.२९ ॥
Wenn schon der unfehlbare Pfeil kaum anzusehen war, wie hätte man im Kampf bestehen können? Er durchbohrte hundert mit einem und einen mit hundert der Geflügelten.
1.254.30
व्यसवस्तेऽपतन्नग्नौ साक्षात्कालहता इव ।
न चालभन्त ते शर्म रोधःसु विषमेषु च ॥ १.२५४.३० ॥
Leblos stürzten sie ins Feuer, als hätte sie der Tod selbst getroffen; und sie fanden weder auf den Felsen noch an den rauen Stellen Zuflucht.
1.254.31
पितृदेवनिवासेषु सन्तापश्चाप्यजायत ।
भूतसङ्घाश्च बहवो दीनाश्चक्रुर्महास्वनम् ॥ १.२५४.३१ ॥
Auch in den Wohnsitzen der Ahnen und Götter entstand Qual, und die vielen elenden Scharen der Wesen erhoben ein gewaltiges Geschrei.
1.254.32
रुरुदुर्वारणाश्चैव तथा मृगतरक्षवः ।
तेन शब्देन वित्रेसुर्गङ्गोदधिचरा झषाः ॥ १.२५४.३२ ॥
Die Elefanten wehklagten, ebenso die Hirsche und die Tarakṣus; durch jenen Laut erschraken die Fische, die im Ganges und im Ozean umherziehen.
1.254.33
विद्याधरगणाश्चैव ये च तत्र वनौकसः ।
न त्वर्जुनं महाबाहो नापि कृष्णं जनार्दनम् ॥ १.२५४.३३ ॥
Die Scharen der Vidyādharas und die Waldbewohner, die dort waren – doch, o Starkarmiger, sie vermochten weder Arjuna noch auch Kṛṣṇa Janārdana anzusehen.
1.254.34
निरीक्षितुं वै शक्नोति कश्चिद्योद्धुं कुतः पुनः ।
एकायनगता येऽपि निष्पेतुस्तत्र केचन ॥ १.२५४.३४ ॥
Niemand vermochte sie auch nur anzusehen, geschweige denn zu bekämpfen; und von denen, die den einen Weg gegangen waren, kamen einige von dort heraus.
1.254.35
राक्षसा दानवा नागा जघ्ने चक्रेण तान्हरिः ।
ते तु भिन्नशिरोदेहाश्चक्रवेगाद्गतासवः ॥ १.२५४.३५ ॥
Hari traf die Rākṣasas, Dānavas und Nāgas mit dem Diskus; ihre Häupter und Leiber zerbarsten, und durch die Wucht des Diskus verloren sie den Atem.
1.254.36
पेतुरन्ये महाकायाः प्रदीप्ते वसुरेतसि ।
समांसरुधिरौधैश्च वसाभिश्चापि तर्पितः ॥ १.२५४.३६ ॥
Andere Wesen von riesigem Leib fielen in das lodernde Vasu-retas (das Feuer); und das Feuer wurde gesättigt von Strömen aus Fleisch und Blut sowie von Mark und Fett.
1.254.37
उपर्याकाशगो भूत्वा विधूमः समपद्यत ।
दीप्ताक्षो दीप्तजिह्वश्च संप्रदीप्तमहाननः ॥ १.२५४.३७ ॥
Hoch in den Himmel aufsteigend wurde er rauchlos; seine Augen brannten, seine Zunge war Flamme, und sein großer Mund loderte ganz auf.
1.254.38
दीप्तोर्ध्वकेशः पिङ्गाक्षः पिबन्प्राणभृतां वसाम् ।
तां स कृष्णार्जुनकृतां सुधां प्राप्य हुताशनः ॥ १.२५४.३८ ॥
Sein Haar loderte nach oben und seine Augen waren rötlich; die Fettsubstanz der lebenden Wesen trinkend, gewann dieses Feuer, nachdem es den von Kṛṣṇa und Arjuna bereiteten Nektar erhalten hatte, Kraft.
1.254.39
बभूव मुदितस्तृप्तः परां निर्वृतिमागतः ।
तथाऽसुरं मयं नाम तक्षकस्य निवेशनात् ॥ १.२५४.३९ ॥
Er wurde erfreut und gesättigt und erreichte höchste Zufriedenheit; und so kam aus Takṣakas Wohnsitz der Asura namens Maya.
1.254.40
विप्रद्रवन्तं सहसा ददर्श मधुसूदनः ।
तमग्निः प्रार्थयामास दिधक्षुर्वातसारथिः ॥ १.२५४.४० ॥
Madhusūdana sah ihn plötzlich fliehen; da bat ihn Agni, dessen Wagenlenker der Wind ist und der verbrennen wollte, inständig.
1.254.41
शरीरवाञ्जटी भूत्वा नदन्निव बलाहकः ।
विज्ञाय दानवेन्द्राणां मयं वै शिल्पिनां वरम् ॥ १.२५४.४१ ॥
Einen Körper annehmend und mit verfilztem Haar, donnernd wie eine Wolke; Maya erkennend, den besten unter den Herren der Dānavas und unter den Handwerkern.
1.254.42
जिघांसुर्वासुदेवस्तं चक्रमुद्यम्य धिष्ठितः ।
स चक्रमुद्यतं दृष्ट्वा दिधक्षन्तं च पावकम् ॥ १.२५४.४२ ॥
Ihn töten wollend, stand Vāsudeva mit erhobenem Diskus da; und er sah den erhobenen Diskus und das Feuer, das zu verbrennen begehrte.
1.254.43
अभिधावार्जुनेत्येवं मयस्त्राहीति चाब्रवीत् ।
तस्य भीतस्वनं श्रुत्वा मा भैरिति धनंजयः ॥ १.२५४.४३ ॥
„Eile zu mir, Arjuna, rette Maya!“, sagte er. Als Dhanaṃjaya seinen verängstigten Schrei hörte, sprach er: „Fürchte dich nicht.“
1.254.44
प्रत्युवाच मयं पार्थो जीवयन्निव भारत ।
तं न भेतव्यमित्याह मयं पार्थो दयापरः ॥ १.२५४.४४ ॥
O Nachkomme des Bharata, Pārtha antwortete Maya, als wolle er ihm das Leben zurückgeben. Der mitfühlende Pārtha sprach zu Maya: „Du brauchst dich nicht zu fürchten.“
1.254.45
तं पार्थेनाभये दत्ते नमुचेर्भ्रातरं मयम् ।
न हन्तुमैच्छद्दाशार्हः पावको न ददाह च ॥ १.२५४.४५ ॥
Als Pārtha ihm Sicherheit gewährt hatte, wollte Dāśārha (Kṛṣṇa) Maya, den Bruder des Namuci, nicht töten, und Pāvaka (das Feuer) verbrannte ihn nicht.
1.254.46
तद्वनं पावको धीमान्दिनानि दश पञ्च च ।
ददाह कृष्णपार्थाभ्यां रक्षितः पाकशासनात् ॥ १.२५४.४६ ॥
Das weise Feuer Pāvaka verbrannte jenen Wald fünfzehn Tage lang, beschützt von Kṛṣṇa und Pārtha auf Geheiß des Pākaśāsana (Indra).
1.254.47
तस्मिन्वने दह्यमाने षडग्निर्न ददाह च ।
अश्वसेनं मयं चैव चतुरः शार्ङ्गकांस्तथा ॥ १.२५४.४७ ॥
Während jener Wald brannte, verbrannte das sechsfache Feuer weder Aśvasena noch Maya noch die vier Śārṅgakas.