மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.254
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.254.1
तथा शैलनिपातेन भीषिताः खाण्डवालयाः ।
दानवा राक्षसा नागास्तरक्ष्वृक्षवनौकसः ॥ १.२५४.१ ॥
இவ்வாறு மலைப் பாறைகள் விழுந்ததால் காண்டவ வனவாசிகளான தானவர், ராட்சசர், நாகர், தரக்ஷுக்களும் கரடிகளும் வாழும் வனத்தோரும் அஞ்சினர்.
1.254.2
द्विपाः प्रभिन्नाः शार्दूलाः सिंहाः केसरिणस्तथा ।
मृगाश्च महिषाश्चैव शतशः पक्षिणस्तथा ॥ १.२५४.२ ॥
மதம் பிடித்த யானைகள், புலிகள், சிங்கங்கள், பிடரி சிங்கங்கள், மான்கள், எருமைகள், நூற்றுக்கணக்கான பறவைகள் ஆகியவையும்.
1.254.3
समुद्विग्ना विससृपुस्तथान्या भूतजातयः ।
तं दावं समुदैक्षन्त कृष्णौ चाभ्युद्यतायुधौ ॥ १.२५४.३ ॥
மிகவும் கலக்கமடைந்து பிற உயிரினங்களும் ஓடின; அந்தக் காட்டுத் தீயைக் கண்டனர்; ஆயுதங்களை உயர்த்திய இரு கிருஷ்ணர்களும் நின்றிருந்தனர்.
1.254.4
उत्पातनादशब्देन त्रासिता इव चाभवन् ।
ते वनं प्रसमीक्ष्याथ दह्यमानमनेकधा ॥ १.२५४.४ ॥
அந்தப் பேரொலியாலும் கூச்சலாலும் அவர்கள் நடுங்கினர்; பின்னர் பல விதமாக எரியும் காட்டை அவர்கள் நன்கு நோக்கினர்.
1.254.5
कृष्णमभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् ।
तेन नादेन रौद्रेण नादेन च विभावसोः ॥ १.२५४.५ ॥
ஆயுதம் உயர்த்திய கிருஷ்ணனைக் கண்டு அவர்கள் கொடிய அலறலை எழுப்பினர்; அந்தப் பயங்கர ஒலியாலும் அக்னியின் முழக்கத்தாலும்.
1.254.6
ररास गगनं कृत्स्नमुत्पातजलदैरिव ।
ततः कृष्णो महाबाहुः स्वतेजोभास्वरं महत् ॥ १.२५४.६ ॥
அப்போது வானம் முழுவதும் அபசகுன மேகங்களால் ஒலித்தது போல் முழங்கியது; பின்னர் மகாபாகுவான கிருஷ்ணன், தன் தேஜஸால் ஒளிர்ந்த பேருருவுடன்.
1.254.7
चक्रं व्यसृजदत्युग्रं तेषां नाशाय केशवः ।
तेनार्ता जातयः क्षुद्राः सदानवनिशाचराः ॥ १.२५४.७ ॥
கேசவன் அவர்களின் அழிவுக்காக மிகக் கொடிய சக்கரத்தை ஏவினான். அதனால் துன்புற்ற கீழ்த்தர இனங்கள், தானவர்களுடனும் இரவுலாவிகளுடனும் சேர்ந்து, வேதனையுற்றன.
1.254.8
निकृत्ताः शतशः सर्वा निपेतुरनलं क्षणात् ।
तत्रादृश्यन्त ते दैत्याः कृष्णचक्रविदारिताः ॥ १.२५४.८ ॥
நூற்றுக்கணக்கில் வெட்டுண்ட அவர்கள் அனைவரும் ஒரு கணத்தில் நெருப்பில் விழுந்தனர். அங்கு கிருஷ்ணனின் சக்கரத்தால் பிளக்கப்பட்ட அந்த தைத்தியர்கள் தெரிந்தனர்.
1.254.9
वसारुधिरसंपृक्ताः सन्ध्यायामिव तोयदाः ।
पिशाचान्पक्षिणो नागान्पशूंश्चैव सहस्रशः ॥ १.२५४.९ ॥
மஜ்ஜையும் இரத்தமும் படிந்தவர்களாய், அந்தி மேகங்களைப் போல; பிசாசுகளையும், பறவைகளையும், நாகங்களையும், விலங்குகளையும் ஆயிரக்கணக்கில்.
1.254.10
निघ्नंश्चरति वार्ष्णेयः कालवत्तत्र भारत ।
क्षिप्तं क्षिप्तं पुनश्चक्रं कृष्णस्यामित्रघातिनः ॥ १.२५४.१० ॥
பாரதா, அங்கு வார்ஷ்ணேயன் (கிருஷ்ணன்) காலனைப் போல் அடித்துக்கொண்டு திரிந்தான். எதிரிகளை அழிக்கும் கிருஷ்ணனின் சக்கரம் மீண்டும் மீண்டும் எறியப்பட்டு திரும்பியது.
1.254.11
छित्त्वानेकानि सत्वानि पाणिमेति पुनः पुनः ।
तथा तु निघ्नतस्तस्य पिशाचोरगराक्षसान् ॥ १.२५४.११ ॥
பல உயிர்களை வெட்டி அந்தச் சக்கரம் மீண்டும் மீண்டும் கைக்கே திரும்பியது. இவ்வாறு அடித்துக்கொண்டிருந்த அவன் பிசாசுகளையும், நாகங்களையும், அரக்கர்களையும் (அழித்தான்).
1.254.12
बभूव रूपमत्युग्रं सर्वभूतात्मनस्तदा ।
समेतानां च सर्वेषां दानवानां च सर्वशः ॥ १.२५४.१२ ॥
அப்போது எல்லா உயிர்களின் ஆன்மாவான (கிருஷ்ணனின்) வடிவம் மிகக் கொடியதாயிற்று. அங்கு கூடியிருந்த அனைத்து தானவர்களுக்கும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் (அது கொடியதாயிற்று).
1.254.13
विजेता नाभवत्कश्चित्कृष्णपाण्डवयोर्मृधे ।
तयोर्बलात्परित्रातुं तं च दावं यदा सुराः ॥ १.२५४.१३ ॥
தேவர்கள் அந்தக் காட்டுத் தீயை அவர்களின் வலிமையால் காக்க முயன்றபோது, கிருஷ்ணனுக்கும் பாண்டவனுக்கும் இடையிலான போரில் எவரும் வெற்றி பெறவில்லை.
1.254.14
नाशक्नुवञ्शमयितुं तदाऽभूवन्पराङ्मुखाः ।
शतक्रतुस्तु संप्रेक्ष्य विमुखानमरांस्तथा ॥ १.२५४.१४ ॥
அதை அடக்க அவர்களால் இயலாமல் போனபோது, அவர்கள் முதுகு காட்டி ஓடினர். சதக்ரது இந்திரனும் தேவர்கள் பின்வாங்குவதைக் கண்டான்.
1.254.15
बभूव मुदितो राजन्प्रशंसन्केशवार्जुनौ ।
निवृत्तेष्वथ देवेषु वागुवाचाशरीरिणी ॥ १.२५४.१५ ॥
அரசே! தேவர்கள் திரும்பியபோது, இந்திரன் கேசவனையும் அர்ஜுனனையும் புகழ்ந்து மகிழ்ந்தான். அப்போது உருவமற்ற ஒரு குரல் பேசியது.
1.254.16
शतक्रतुं समाभाष्य महागम्भीरनिःस्वना ।
न ते सखा सन्निहितस्तक्षको भुजगोत्तमः ॥ १.२५४.१६ ॥
மிக ஆழ்ந்த குரலில் சதக்ரது இந்திரனிடம் அது கூறியது: 'உன் நண்பனான சிறந்த நாகன் தக்ஷகன் இங்கு இல்லை.'
1.254.17
दाहकाले खाण्डवस्य कुरुक्षेत्रं गतो ह्यसौ ।
न च शक्यौ युधा जेतुं कथंचिदपि वासव ॥ १.२५४.१७ ॥
காண்டவ தீக்கு இரையான காலத்தில் அவன் குருக்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்றுவிட்டான். வாசவனே! இவ்விருவரையும் போரில் எவ்வகையிலும் வெல்ல இயலாது.
1.254.18
वासुदेवार्जुनावेतौ निबोध वचनान्मम ।
नरनारायणावेतौ पूर्वदेवौ दिवि श्रुतौ ॥ १.२५४.१८ ॥
வாசுதேவனையும் அர்ஜுனனையும் என் வார்த்தையால் அறிந்துகொள். இவர்கள் இருவரும் நரனும் நாராயணனும், விண்ணில் கேட்கப்பட்ட பழைய தேவர்கள்.
1.254.19
भवानप्यभिजानाति यद्वीर्यौ यत्पराक्रमौ ।
नैतौ शक्यौ दुराधर्षौ विजेतुमजितौ युधि ॥ १.२५४.१९ ॥
இவ்விருவரின் வீரமும் பராக்கிரமும் உமக்கும் தெரியும். போரில் இவர்கள் தோற்கடிக்க முடியாதவர்கள், வெல்லப்பட முடியாதவர்கள்.
1.254.20
अपि सर्वेषु लोकेषु पुराणावृषिसत्तमौ ।
पूजनीयतमावेतावपि सर्वैः सुरासुरैः ॥ १.२५४.२० ॥
எல்லா உலகங்களிலும் இவ்விருவரும் பழமையான முனிவர்களில் சிறந்தவர்கள்; தேவர்களும் அசுரர்களும் அனைவரும் மிகவும் வணங்கத்தக்கவர்கள்.
1.254.21
यक्षराक्षसगन्धर्वनरकिन्नरपन्नगैः ।
तस्मादितः सुरैः सार्धं गन्तुमर्हसि वासव ॥ १.२५४.२१ ॥
யக்ஷர், ராக்ஷஸர், கந்தர்வர், மனிதர், கிந்நரர், நாகர் ஆகியோரால் (வணங்கப்படுபவர்கள்) ஆதலால், வாசவா, நீர் இங்கிருந்து தேவர்களுடன் செல்வதே தகும்.
1.254.22
दिष्टं चाप्यनुपश्यैतत्खाण्डवस्य विनाशनम् ।
इति वाक्यमुपश्रुत्य तथ्यमित्यमरेश्वरः ॥ १.२५४.२२ ॥
கானடவக் காட்டின் அழிவு விதிக்கப்பட்டதே என்பதையும் நீர் காண்பீர். இச்சொல்லைக் கேட்ட தேவர்தலைவன், "உண்மை" என்றான்.
1.254.23
क्रोधामर्षौ समुत्सृज्य संप्रतस्थे दिवं तदा ।
तं प्रस्थितं महात्मानं समवेक्ष्य दिवौकसः ॥ १.२५४.२३ ॥
அப்போது கோபத்தையும் பொறாமையையும் விட்டுவிட்டு அவர் வானுலகை நோக்கிப் புறப்பட்டார். அந்த மகாத்மா புறப்படுவதைக் கண்ட வானவர்கள்...
1.254.24
सहिताः सेनया राजन्ननुजग्मुः पुरन्दरम् ।
देवराजं तदा यान्तं सह देवैरवेक्ष्य तु ॥ १.२५४.२४ ॥
அரசே, அப்போது தேவர்கள் தங்கள் சேனையுடன் புரந்தரனைப் பின்தொடர்ந்தனர். தேவர்தலைவன் தேவர்களுடன் புறப்படுவதைக் கண்டு...
1.254.25
वासुदेवार्जुनौ वीरौ सिंहनादं विनेदतुः ।
देवराजे गते राजन्प्रहृष्टौ केशवार्जुनौ ॥ १.२५४.२५ ॥
அரசனே, தேவராஜன் சென்றபோது வீரர்களான வாசுதேவனும் அர்ஜுனனும் சிம்ம கர்ஜனை செய்தனர்; கேசவனும் அர்ஜுனனும் மகிழ்ந்தனர்.
1.254.26
निर्विशङ्कं वनं वीरौ दाहयामासतुस्तदा ।
स मारुत इवाभ्राणि नाशयित्वाऽर्जुनः सुरान् ॥ १.२५४.२६ ॥
வீரர்கள் இருவரும் அச்சமின்றி அப்போது அந்தக் காட்டைத் தீயிட்டு எரித்தனர்; அர்ஜுனன் தேவர்களை, காற்று மேகங்களை அழிப்பது போல அழித்தான்.
1.254.27
व्यधमच्छरसङ्घातैर्देहिनः खाण्डवालयान् ।
न च स्म किंचिच्छक्नोति भूतं निश्चरितुं ततः ॥ १.२५४.२७ ॥
அவன் அம்புகளின் கூட்டத்தால் காண்டவத்தில் வாழ்ந்த உயிரினங்களைச் சிதறடித்தான்; அதனால் எந்த உயிரினமும் அங்கிருந்து வெளியேற முடியவில்லை.
1.254.28
संछिद्यमानमिषुभिरस्यता सव्यसाचिना ।
नाशक्नुवंश्च भूतानि महान्त्यपि रणेऽर्जुनम् ॥ १.२५४.२८ ॥
சவ்யசாசியான அர்ஜுனன் அம்புகளை எய்ய, துண்டிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த பெரிய உயிரினங்களாலும் போரில் அர்ஜுனனை எதிர்க்க முடியவில்லை.
1.254.29
निरीक्षितुममोघास्त्रं योद्धुं चापि कुतो रणे ।
शतं चैकेन विव्याध शतेनैकं पतत्रिणाम् ॥ १.२५४.२९ ॥
தவறாத அஸ்திரத்தைப் பார்ப்பதே கடினமாக இருந்தபோது, போரில் எதிர்த்து நிற்பது எங்ஙனம்? அவன் ஒன்றால் நூறையும், நூறால் ஒரு பறவையையும் துளைத்தான்.
1.254.30
व्यसवस्तेऽपतन्नग्नौ साक्षात्कालहता इव ।
न चालभन्त ते शर्म रोधःसु विषमेषु च ॥ १.२५४.३० ॥
உயிரற்றவர்களாய் அவர்கள் நெருப்பில் விழுந்தனர், நேரடியாகக் காலனால் தாக்கப்பட்டவர்கள் போல; பாறைகளிலும் கரடுமுரடான இடங்களிலும் அவர்கள் அடைக்கலம் காணவில்லை.
1.254.31
पितृदेवनिवासेषु सन्तापश्चाप्यजायत ।
भूतसङ्घाश्च बहवो दीनाश्चक्रुर्महास्वनम् ॥ १.२५४.३१ ॥
முன்னோர்களும் தேவர்களும் வாழும் இடங்களிலும் துயரம் எழுந்தது; பல துன்புற்ற உயிரினக் கூட்டங்கள் பெரும் ஓலமிட்டன.
1.254.32
रुरुदुर्वारणाश्चैव तथा मृगतरक्षवः ।
तेन शब्देन वित्रेसुर्गङ्गोदधिचरा झषाः ॥ १.२५४.३२ ॥
யானைகளும் அழுதன; மான்களும் தரக்ஷுக்களும் அவ்வாறே; அந்த ஒலியால் கங்கையிலும் கடலிலும் திரியும் மீன்கள் நடுங்கின.
1.254.33
विद्याधरगणाश्चैव ये च तत्र वनौकसः ।
न त्वर्जुनं महाबाहो नापि कृष्णं जनार्दनम् ॥ १.२५४.३३ ॥
அங்குள்ள வித்யாதரக் கூட்டங்களும் காட்டில் வாழ்வோரும்; ஆனால், ஓ மகாபாகு, அவர்களால் அர்ஜுனனையோ ஜனார்த்தன கிருஷ்ணனையோகூட காண முடியவில்லை.
1.254.34
निरीक्षितुं वै शक्नोति कश्चिद्योद्धुं कुतः पुनः ।
एकायनगता येऽपि निष्पेतुस्तत्र केचन ॥ १.२५४.३४ ॥
யாராலும் அவர்களைப் பார்க்கக்கூட முடியவில்லை; போர் செய்வது எப்படி முடியும்? அந்த ஒரே வழியில் சென்றவர்களில் சிலர் அங்கிருந்து தப்பி வெளியேறினர்.
1.254.35
राक्षसा दानवा नागा जघ्ने चक्रेण तान्हरिः ।
ते तु भिन्नशिरोदेहाश्चक्रवेगाद्गतासवः ॥ १.२५४.३५ ॥
ராக்ஷஸர்கள், தானவர்கள், நாகர்கள் ஆகியோரை ஹரி சக்கரத்தால் தாக்கினார்; அவர்களின் தலையும் உடலும் பிளந்து, சக்கரத்தின் வேகத்தால் உயிரற்று விழுந்தனர்.
1.254.36
पेतुरन्ये महाकायाः प्रदीप्ते वसुरेतसि ।
समांसरुधिरौधैश्च वसाभिश्चापि तर्पितः ॥ १.२५४.३६ ॥
மற்ற பெரிய உடலுள்ளவை எரியும் வசு-ரேதஸ் (அக்னி) மீது விழுந்தன; ஊன், இரத்த வெள்ளங்களாலும் கொழுப்பாலும் அந்த நெருப்பு திருப்தி அடைந்தது.
1.254.37
उपर्याकाशगो भूत्वा विधूमः समपद्यत ।
दीप्ताक्षो दीप्तजिह्वश्च संप्रदीप्तमहाननः ॥ १.२५४.३७ ॥
அவர் வானத்தில் மேலே சென்று புகையற்றவராக ஆனார்; அவரது கண்கள் எரிந்தன, நாக்கு சுடர்விட்டது, பெரிய வாய் முழுவதும் பற்றி எரிந்தது.
1.254.38
दीप्तोर्ध्वकेशः पिङ्गाक्षः पिबन्प्राणभृतां वसाम् ।
तां स कृष्णार्जुनकृतां सुधां प्राप्य हुताशनः ॥ १.२५४.३८ ॥
அவரது தலைமுடி மேல்நோக்கி எரிந்தது, கண்கள் பொன்னிறமாயிருந்தன; உயிரினங்களின் கொழுப்பை உண்டு, கிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனும் அளித்த அந்த அமுதத்தைப் பெற்று அந்த அக்னி (இப்படி ஆனது).
1.254.39
बभूव मुदितस्तृप्तः परां निर्वृतिमागतः ।
तथाऽसुरं मयं नाम तक्षकस्य निवेशनात् ॥ १.२५४.३९ ॥
அவர் மகிழ்ந்து திருப்தியடைந்து, உயர்ந்த நிறைவை அடைந்தார்; அவ்வாறே தட்சகனின் இருப்பிடத்திலிருந்து மயன் என்ற பெயருள்ள அசுரன் (வெளிப்பட்டான்).
1.254.40
विप्रद्रवन्तं सहसा ददर्श मधुसूदनः ।
तमग्निः प्रार्थयामास दिधक्षुर्वातसारथिः ॥ १.२५४.४० ॥
திடீரென ஓடிக்கொண்டிருந்த அவரை மதுசூதனன் கண்டான்; காற்றை தேராளியாகக் கொண்ட, எரிக்க விரும்பிய அக்னி அவனிடம் வேண்டினான்.
1.254.41
शरीरवाञ्जटी भूत्वा नदन्निव बलाहकः ।
विज्ञाय दानवेन्द्राणां मयं वै शिल्पिनां वरम् ॥ १.२५४.४१ ॥
உடல் கொண்டு, சடைமுடியுடன், மேகம் போல் கர்ஜித்து; தானவ மன்னர்களில் சிற்பிகளில் சிறந்தவன் மயனை அறிந்து.
1.254.42
जिघांसुर्वासुदेवस्तं चक्रमुद्यम्य धिष्ठितः ।
स चक्रमुद्यतं दृष्ट्वा दिधक्षन्तं च पावकम् ॥ १.२५४.४२ ॥
அவனைக் கொல்ல விரும்பி வாசுதேவன் சக்கரத்தை உயர்த்தி நின்றான்; அவனும் உயர்த்தப்பட்ட சக்கரத்தையும், எரிக்க விரும்பிய அக்னியையும் கண்டான்.
1.254.43
अभिधावार्जुनेत्येवं मयस्त्राहीति चाब्रवीत् ।
तस्य भीतस्वनं श्रुत्वा मा भैरिति धनंजयः ॥ १.२५४.४३ ॥
"அர்ஜுனா, ஓடி வா, மயனைக் காப்பாற்று!" என்று அவன் கூறினான். அவனுடைய பயந்த அழுகையைக் கேட்டு தனஞ்ஜயன் "அஞ்சாதே" என்றான்.
1.254.44
प्रत्युवाच मयं पार्थो जीवयन्निव भारत ।
तं न भेतव्यमित्याह मयं पार्थो दयापरः ॥ १.२५४.४४ ॥
பாரதா, பார்த்தன் மயனுக்குப் பதில் சொன்னான், அவனுக்கு உயிர் கொடுப்பது போல். இரக்கம் நிறைந்த பார்த்தன் மயனிடம், "நீ அஞ்ச வேண்டியதில்லை" என்றான்.
1.254.45
तं पार्थेनाभये दत्ते नमुचेर्भ्रातरं मयम् ।
न हन्तुमैच्छद्दाशार्हः पावको न ददाह च ॥ १.२५४.४५ ॥
பார்த்தன் அபயம் அளித்தபின், நமுசியின் சகோதரனாகிய மயனைத் தாசார்ஹன் (கிருஷ்ணன்) கொல்ல விரும்பவில்லை; பாவகனும் அவனை எரிக்கவில்லை.
1.254.46
तद्वनं पावको धीमान्दिनानि दश पञ्च च ।
ददाह कृष्णपार्थाभ्यां रक्षितः पाकशासनात् ॥ १.२५४.४६ ॥
ஞானியான பாவகன் அந்தக் காட்டை பதினைந்து நாட்கள் எரித்தான். பாகசாசனனின் (இந்திரனின்) பாதுகாப்பில் கிருஷ்ணனும் பார்த்தனும் அவனைக் காத்தனர்.
1.254.47
तस्मिन्वने दह्यमाने षडग्निर्न ददाह च ।
अश्वसेनं मयं चैव चतुरः शार्ङ्गकांस्तथा ॥ १.२५४.४७ ॥
அந்தக் காடு எரிந்துகொண்டிருந்தபோதும், ஷடக்னி அசுவசேனனையும், மயனையும், நான்கு சார்ங்கர்களையும் எரிக்கவில்லை.