مهابهاراتا · أدهيايا 1.259
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.259.1
मन्दपालोऽञपि कौरव्यं चिन्तयामास पुत्रकान् ।
उक्त्वाऽपि च स तिग्मांशुं नैव शर्माधिगच्छति ॥ १.२५९.१ ॥
وظل مندبالا يفكر في نسل كورو وفي أبنائه، ولم يجد السلام حتى بعد أن خاطب الشمس.
1.259.2
स तप्यमानः पुत्रार्थे लपितामिदमब्रवीत् ।
कथं नु शक्ताः शरणे लपिते मम पुत्रकाः ॥ १.२५९.२ ॥
وقد أخذه الألم على أبنائه، فراح يندب قائلاً: «كيف سيقدر أبنائي الصغار، في ملجئهم، على الفعل؟»
1.259.3
वर्धमाने हुतवहे वाते चाशु प्रवायति ।
असमर्था विमोक्षाय भविष्यन्ति ममात्मजाः ॥ १.२५९.३ ॥
ومع استعار النار وهبوب الريح بسرعة، لن يستطيع أبنائي النجاة.
1.259.4
कथं त्वशक्ता त्राणाय माता तेषां तपस्विनी ।
भविष्यति हि शोकार्ता पुत्रत्राणमपश्यती ॥ १.२५९.४ ॥
كيف تعجز أمهم الزاهدة عن إنقاذهم؟ ستتألم حزينة، لا ترى حماية لأبنائها.
1.259.5
कथमुड्डीयनेऽशक्तान्पतने च ममात्मजान् ।
सन्तप्यमाना बहुधा वाशमाना प्रधावती ॥ १.२५९.५ ॥
ستتعذب بأنواع شتى لأجل أبنائي، العاجزين عن الطيران والساقطين، وستجري صارخة.
1.259.6
जरितारिः कथं पुत्रः सारिसृक्कः कथं च मे ।
स्तम्बमित्रः कथं द्रोणः कथं सा च तपस्विनी ॥ १.२५९.६ ॥
كيف حال ابن جاريتاري، وكيف حال ساريسركّا ابني، وكيف حال ستامبامتراً، وكيف حال درونا، وكيف حال تلك الزاهدة؟
1.259.7
लालप्यमानं तमृषइं मन्दपालं तथा वने ।
लपिता प्रत्युवाचेदं सासूयमिव भारत ॥ १.२५९.७ ॥
يا بهاراتا، فأجابت زوجته الحكيم مندبالا، الذي كان يندب في الغابة، هذا الكلام كأنها تحمل الغيرة.
1.259.8
न ते पुत्रेष्ववेक्षाऽस्ति यानृषीनुक्तवानसि ।
तेजस्विनो वीर्यवन्तो न तेषां ज्वलनाद्भयम् ॥ १.२५९.८ ॥
ليس لديك اهتمام بأبنائك، من أجل الحكماء الذين ذكرتهم. إنهم مشرقون قادرون، لا يخافون النار.
1.259.9
त्वयाऽग्नौ ते परीताश्च स्वयं हि मम सन्निधौ ।
श्रुतं तथा चेति ज्वलनेन महात्मना ॥ १.२५९.९ ॥
أنت، وأبناؤك محاطون بالنار، وأنت نفسك في حضوري — وقد سمعتُ أن النار العظيمة سمعت ذلك أيضًا.
1.259.10
पलो न तां वाचमुक्त्वा मिथ्या करिष्यति ।
न्धुकृत्ये न तेन ते स्वस्थ मानसम् ॥ १.२५९.१० ॥
ذلك الحكيم، بعدما قال تلك الكلمات، لن يجعلها كاذبة. في واجب القريب، لن يطمئن قلبك بسببه.
1.259.11
तामेव तु ममामित्रां चिन्तयन्परितप्यसे ।
ध्रुवं मयि न ते स्नेहो यथा तपयं पुराऽभवत् ॥ १.२५९.११ ॥
أنت تتعذب بالتفكير في تلك الخصمة نفسها لي. لا شك أن محبتك لي لم تعد كما كانت من قبل.
1.259.12
नहि पक्षवता न्याय्यं निः हेन सुहृज्जने ।
पीड्यमान उपद्रष्टुं शक्तेना मा कथंचन ॥ १.२५९.१२ ॥
ليس من العدل حقًا لمن يميل إلى طرف أن يظلم صديقًا دون سبب. ومع أنني متألم، لا أستطيع بأي حال أن أنظر إليه.
1.259.13
गच्छ त्वं जरितामेव यदर्थं परितप्यसे ।
चरिष्याम्यहमप्येका यथा पुरुषाश्रिता ॥ १.२५९.१३ ॥
اذهب، من أجل ما تحزن عليه. وسأتجول أنا أيضًا وحدي، كما تتجول المرأة التابعة للرجل.
1.259.14
नाहमेवं चरे लोके यथा त्वमभिमन्यसे ।
अपत्यहेतोर्विचरे तच्च कृच्छ्रगतं मम ॥ १.२५९.१४ ॥
لستُ أتجول في العالم على النحو الذي تظنه. أتجول من أجل النسل، وقد صار ذلك محنة لي.
1.259.15
भूतं हित्वा च भाव्यर्थे योऽवलम्बेत्स मन्दधीः ।
अवमन्येत तं लोको यथेच्छसि तथा कुरु ॥ १.२५९.१५ ॥
من يترك الماضي ويتكئ على غاية المستقبل فهو قليل الفهم، فيحتقره الناس. افعل ما تشاء.
1.259.16
एष हि प्रज्वलन्नग्निर्लेलिहानी महीरुहान् ।
आविग्ने हृदि सन्तापं जनयत्यशिवं मम ॥ १.२५९.१६ ॥
هذه النار المتقدة، وهي تلحس الأشجار، تُحدث في قلبي المضطرب عذابًا مشؤومًا.
1.259.17
भर्तुर्हि वाक्यं सा श्रुत्वा लपिता दुःखिताऽभवत् ।
सान्त्वयामास च पुनः पति पतिपरायणा ॥ १.२५९.१७ ॥
لما سمعت كلام زوجها، ندبت وحزنت؛ وهي المخلصة لزوجها، عادت فواسته.
1.259.18
तस्माद्देशादतिक्रान्ते ज्वलने जरिता पुनः ।
जगाम पुत्रकानेन जरिता पुत्रगृद्धिनी ॥ १.२५९.१८ ॥
ولما تجاوزت النار ذلك المكان، انطلقت جريتا ثانيةً مع صغارها، جريتا التي تشتاق إلى أبنائها.
1.259.19
सा तान्कुशलिनः सर्वान्विमुक्ताञ्जातवेदसः ।
रोरूयमाणान्ददृशे वने पुत्रान्निरामयान् ॥ १.२५९.१९ ॥
رأتهم في الغابة جميعًا سالمين، متحررين من النار، يبكون، أبناءً خاليين من المرض.
1.259.20
अश्रूणि मुमुचे तेषां दर्शनात्सा पुनःपुनः ।
न श्रद्धेयं ततस्तेषांर्शनं वै पुनःपुनः ॥ १.२५९.२० ॥
ولما رأتهم، ذرفت الدموع مرارًا وتكرارًا. ثم لم يكن ذلك المشهد لهم جديرًا بالتصديق مرارًا وتكرارًا.
1.259.21
इति मत्वाऽब्रवीद्वाकजरिता पुत्रगृद्धिनी ।
एकाकशश्च पुत्रांस्तन्त्र्शमानान्वपद्यत ॥ १.२५९.२१ ॥
فكّرت هكذا، فتكلمت جاريتا المتشوّقة إلى أبنائها؛ وعانقت الأبناء الظامئين واحدًا تلو الآخر.
1.259.22
जरिता तु परिष्वज्युत्रस्नेहाच्चुचुम्ब ह ॥ १.२५९.२२ ॥
عانقتهم جاريتا وقبّلتهم حبًّا لأبنائها.
1.259.23
ततोऽभ्यगच्छत्सहसमन्दपालोऽपि भारत ।
अथ ते सर्व एवैनं भ्यनन्दंस्तदा सुताः ॥ १.२५९.२३ ॥
ثم جاء مندبالا معهم أيضًا، يا بهارتا؛ فرحّب به جميع الأبناء حينئذٍ.
1.259.24
गुरुत्वान्मन्दपालस्तपसश्च विशेषतः ।
अभिवादामहे सर्वे तपक्षाः प्रसादतः ॥ १.२५९.२४ ॥
لكونه أكبر سنًّا، ولا سيما لتقشّفه، فإننا جميعًا، نحن الزهّاد، نحيّي مندبالا بفضله.
1.259.25
एवमुक्तवतां तेषां तनन्द्य महातपाः ।
परिष्वज्य ततो मू उपाघ्राय च बलकान्।
पुत्रान्स्वयं समाहूयतः प्रोवाच गौतमः ॥ १.२५९.२५ ॥
فلما قالوا ذلك، فرح الزاهد العظيم غوتاما، فضمهم، وشم رؤوسهم، وقبّل الأطفال، ثم نادى أبناءه بنفسه وقال.
1.259.26
लालप्यमानमेकैकंरितां च पुनःपुनः ।
न चैवोचुस्तदा किंतमृषिं साध्वसाधु वा ॥ १.२५९.२६ ॥
ومع أنه كان ينادي كلًّا منهم مرارًا وتكرارًا وهو يتضرع، لم يقولوا حينها شيئًا عن ذلك الحكيم، لا خيرًا ولا شرًا.
1.259.27
ज्येष्ठः सुतस्ते कत कतमस्तस्य चानुजः ।
मध्यमः कतमश्चैव यान्कतमश्च ते ॥ १.२५९.२७ ॥
أيّ هو ابنك الأكبر؟ وأيّ هو أخوه الأصغر؟ وأيّ هو الأوسط؟ ومن هو كلٌّ منهم، ومن هم؟
1.259.28
एवं ब्रुवन्तं दुःखाकं मा न प्रतिभाषसे ।
कृतवानस्मि हव्यानैव शान्तिमितो लभे।
एवमुक्त्वा तु तां मन्दपालस्तदाऽस्पृशत् ॥ १.२५९.२८ ॥
لماذا لا تجيبينني وأنا أتكلم هكذا في حزني؟ لقد قدّمتُ القرابين؛ ومن هنا وحدها أنال السلام. وبعد أن قال ذلك، لمسها مندبالا حينئذ.
1.259.29
किं नु ज्येष्ठेन ते किमनन्तरजेन ते ।
किं वा मध्यमजातेन किं कनिष्ठेन वा पुनः ॥ १.२५९.२९ ॥
ما شأنك بالأكبر، وما شأنك بالذي يليه؟ وما شأنك بالأوسط، أو بالأصغر أيضًا؟
1.259.30
यां त्वं मां सर्वतो हीनामुत्सृज्यासि गतः पुरा ।
तामेव लपितां गच्छ तरुणीं चारुहासिनीम् ॥ १.२५९.३० ॥
التي تركتها من قبل وذهبت، وقد هجرتِها تمامًا — اذهب إليها، إلى تلك النادبة، اذهب إلى الشابة الحلوة الابتسام.
1.259.31
न स्त्रीणां विद्यते किंचिदमुत्र पुरुषान्तरात् ।
सापत्नकमृते लोके नान्यदर्थविनाशनम् ॥ १.२५९.३१ ॥
ليس للنساء في العالم الآخر شيء سوى الزوج؛ وفي الدنيا لا شيء يُفسد الغاية سوى الضغينة بين الضرائر.
1.259.32
वैराग्निदीपनं चैव भृशुद्वेगकारि च ।
सुव्रता चापि कल्याणी सर्वभूतेषु विश्रुता ॥ १.२५९.३२ ॥
إنها تُشعل نار العداوة وتُحدث اضطرابًا شديدًا؛ ومع ذلك فهي صاحبة نذور حسنة، مباركة، ومشهورة بين جميع الكائنات.
1.259.33
अरुन्धती महात्मानं वसिष्ठं पर्यशङ्कत ।
विशुद्धभावमत्यन्तं सदा प्रियहिते रतम् ॥ १.२५९.३३ ॥
شكّت أرُندهتي في الحكيم العظيم فاشِشْطا، مع أنه كان نقيّ الطبع كل النقاء، دائم الانشغال بما هو محبوب ونافع.
1.259.34
सप्तर्षिमध्यगं वीरमवमेने च तं मुनिम् ।
अपध्यानेन सा तेन धूमारुणसमप्रभा।
लक्ष्याऽलक्ष्या नाभिरूपा निमित्तमिव पश्यति ॥ १.२५९.३४ ॥
احتقرت ذلك الحكيم البطل الواقف بين السبعة الحكماء؛ ومن الفكر الخبيث نحوه صارت ذات بريق محمرّ كالدخان، تُرى ولا تُرى، ذات هيئة غير مألوفة، كأنها تنظر إلى علامة.
1.259.35
अपत्यहेतोः संप्राप्तं तथा त्वमपि मामिह ।
इष्टमेवं गते हि त्वं सा तथैवाद्य वर्तते ॥ १.२५९.३५ ॥
كما نلتني أنت هنا من أجل النسل فتحقق مرادك، كذلك هي اليوم على حالها.
1.259.36
न हि भार्येति विश्वासः कार्यः पुंसा कथंचन ।
न हि कार्यमनुध्याति नारी पुत्रवती सती ॥ १.२५९.३६ ॥
لا ينبغي للرجل أن يضع ثقته بأي حال في قوله: 'هذه زوجتي'؛ فالمرأة الفاضلة التي لها ابن لا تفكر في واجبها.
1.259.37
ततस्ते सर्व एवैनं पुत्राः सम्यगुपासते ।
स च तानात्मजान्सर्वानाश्वासयितुमुद्यतः ॥ १.२५९.३७ ॥
فكان جميع أبنائه يخدمونه خدمةً حسنة، وكان هو أيضًا مستعدًا لمواساة جميع أبنائه من صلبه.