மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.259
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.259.1
मन्दपालोऽञपि कौरव्यं चिन्तयामास पुत्रकान् ।
उक्त्वाऽपि च स तिग्मांशुं नैव शर्माधिगच्छति ॥ १.२५९.१ ॥
மந்தபாலரும் குரு வம்சத்தவரைப் பற்றி, தம் மகன்களைக் குறித்துக் கவலைப்பட்டார். சூரியனை அழைத்துப் பேசியும் அவருக்கு அமைதி கிடைக்கவில்லை.
1.259.2
स तप्यमानः पुत्रार्थे लपितामिदमब्रवीत् ।
कथं नु शक्ताः शरणे लपिते मम पुत्रकाः ॥ १.२५९.२ ॥
மகன்களுக்காக வேதனைப்பட்டவராய், அவர் புலம்பி இவ்வாறு கூறினார்: "சரணாகதியில் என் சிறு மகன்கள் எவ்வாறு ஆற்றல் பெறுவார்கள்?"
1.259.3
वर्धमाने हुतवहे वाते चाशु प्रवायति ।
असमर्था विमोक्षाय भविष्यन्ति ममात्मजाः ॥ १.२५९.३ ॥
நெருப்பு பெருகி காற்று விரைந்து வீசும்போது, என் மகன்கள் தப்பிக்க இயலாதவர்களாவார்கள்.
1.259.4
कथं त्वशक्ता त्राणाय माता तेषां तपस्विनी ।
भविष्यति हि शोकार्ता पुत्रत्राणमपश्यती ॥ १.२५९.४ ॥
அவர்களின் தவம் செய்யும் தாய் எவ்வாறு காக்க இயலாதவளாவாள்? மகன்களைக் காக்கும் வழி காணாமல் அவள் துயரத்தில் வாடுவாள்.
1.259.5
कथमुड्डीयनेऽशक्तान्पतने च ममात्मजान् ।
सन्तप्यमाना बहुधा वाशमाना प्रधावती ॥ १.२५९.५ ॥
பறக்க இயலாமல், விழுந்து கிடக்கும் என் மகன்களுக்காக அவள் பலவிதமாக வேதனைப்பட்டு கதறி ஓடுவாள்.
1.259.6
जरितारिः कथं पुत्रः सारिसृक्कः कथं च मे ।
स्तम्बमित्रः कथं द्रोणः कथं सा च तपस्विनी ॥ १.२५९.६ ॥
ஜரிதாரி மகன் எவ்வாறு, என் சாரிசிருக்கன் எவ்வாறு, ஸ்தம்பமித்திரன் எவ்வாறு, துரோணன் எவ்வாறு, அந்தத் தவம் செய்யும் பெண் எவ்வாறு?
1.259.7
लालप्यमानं तमृषइं मन्दपालं तथा वने ।
लपिता प्रत्युवाचेदं सासूयमिव भारत ॥ १.२५९.७ ॥
பாரதா, காட்டில் புலம்பிக் கொண்டிருந்த அந்த ரிஷி மந்தபாலரிடம், அவருடைய மனைவி பொறாமையுடன் இவ்வாறு பதில் சொன்னாள்.
1.259.8
न ते पुत्रेष्ववेक्षाऽस्ति यानृषीनुक्तवानसि ।
तेजस्विनो वीर्यवन्तो न तेषां ज्वलनाद्भयम् ॥ १.२५९.८ ॥
நீ குறிப்பிடும் அந்த ரிஷிகளுக்காக உன் மகன்களைப் பற்றிய கவலை உனக்கு இல்லை. அவர்கள் ஒளிமிக்கவர்கள், வலிமை மிக்கவர்கள்; அவர்களுக்கு நெருப்பால் அச்சமில்லை.
1.259.9
त्वयाऽग्नौ ते परीताश्च स्वयं हि मम सन्निधौ ।
श्रुतं तथा चेति ज्वलनेन महात्मना ॥ १.२५९.९ ॥
நீ நெருப்பில் சூழப்பட்ட உன் மகன்களைப் பற்றி பேசியதையும், என் முன்னிலையில் நீயே இருந்ததையும், மகாத்மாவான அக்னி இதை சொல்லக் கேட்டதையும் நான் அறிவேன்.
1.259.10
पलो न तां वाचमुक्त्वा मिथ्या करिष्यति ।
न्धुकृत्ये न तेन ते स्वस्थ मानसम् ॥ १.२५९.१० ॥
அந்த ரிஷி அப்படி வாக்கு சொன்ன பின் அதைப் பொய்யாக்க மாட்டார். உறவினரின் கடமையில் அவரால் உன் மனம் அமைதி அடையாது.
1.259.11
तामेव तु ममामित्रां चिन्तयन्परितप्यसे ।
ध्रुवं मयि न ते स्नेहो यथा तपयं पुराऽभवत् ॥ १.२५९.११ ॥
என் அதே எதிரியைப் பற்றி நினைத்து நீ வருந்துகிறாய். நிச்சயமாக என் மீதான உன் அன்பு முன்பு இருந்தது போல் இப்போது இல்லை.
1.259.12
नहि पक्षवता न्याय्यं निः हेन सुहृज्जने ।
पीड्यमान उपद्रष्टुं शक्तेना मा कथंचन ॥ १.२५९.१२ ॥
நிச்சயமாக, பட்சபாதம் உள்ளவனுக்கு காரணமின்றி நண்பனிடம் அநீதி செய்வது நியாயமல்ல. வருந்தினாலும் என்னால் எந்த வகையிலும் அவரைப் பார்க்க முடியாது.
1.259.13
गच्छ त्वं जरितामेव यदर्थं परितप्यसे ।
चरिष्याम्यहमप्येका यथा पुरुषाश्रिता ॥ १.२५९.१३ ॥
நீ போ, எதற்காக நீ வருந்துகிறாயோ அதற்காக. நானும் தனியாகச் சுற்றித் திரிவேன், ஆணைச் சார்ந்த பெண்ணைப் போல.
1.259.14
नाहमेवं चरे लोके यथा त्वमभिमन्यसे ।
अपत्यहेतोर्विचरे तच्च कृच्छ्रगतं मम ॥ १.२५९.१४ ॥
நீ நினைப்பது போல் நான் உலகில் இப்படி அலையமாட்டேன். சந்ததிக்காகவே நான் அலைகிறேன்; அது எனக்கு துன்பமாகிவிட்டது.
1.259.15
भूतं हित्वा च भाव्यर्थे योऽवलम्बेत्स मन्दधीः ।
अवमन्येत तं लोको यथेच्छसि तथा कुरु ॥ १.२५९.१५ ॥
கடந்ததை விட்டுவிட்டு எதிர்கால நோக்கத்தை சார்ந்திருப்பவன் மந்தபுத்தி; உலகம் அவனை இகழும். நீ விரும்பியபடி செய்.
1.259.16
एष हि प्रज्वलन्नग्निर्लेलिहानी महीरुहान् ।
आविग्ने हृदि सन्तापं जनयत्यशिवं मम ॥ १.२५९.१६ ॥
இதோ எரியும் நெருப்பு, மரங்களை நக்கியபடி, என் கலங்கிய நெஞ்சில் அமங்கலமான வேதனையை உண்டாக்குகிறது.
1.259.17
भर्तुर्हि वाक्यं सा श्रुत्वा लपिता दुःखिताऽभवत् ।
सान्त्वयामास च पुनः पति पतिपरायणा ॥ १.२५९.१७ ॥
கணவனின் சொற்களைக் கேட்டு அவள் புலம்பி துயரமடைந்தாள்; கணவனையே சார்ந்த அவள் மீண்டும் கணவனைத் தேற்றினாள்.
1.259.18
तस्माद्देशादतिक्रान्ते ज्वलने जरिता पुनः ।
जगाम पुत्रकानेन जरिता पुत्रगृद्धिनी ॥ १.२५९.१८ ॥
அந்த இடத்திலிருந்து நெருப்பு கடந்துசென்றபின், ஜரிதா மீண்டும் தன் குட்டிகளுடன் சென்றாள்; மகன்களை விரும்பிய ஜரிதா.
1.259.19
सा तान्कुशलिनः सर्वान्विमुक्ताञ्जातवेदसः ।
रोरूयमाणान्ददृशे वने पुत्रान्निरामयान् ॥ १.२५९.१९ ॥
காட்டில் அவள் அவர்கள் அனைவரையும் நலமாக, அக்கினியிலிருந்து விடுபட்டவர்களாக, அழுது கொண்டிருப்பவர்களாக, நோயற்ற புதல்வர்களாகக் கண்டாள்.
1.259.20
अश्रूणि मुमुचे तेषां दर्शनात्सा पुनःपुनः ।
न श्रद्धेयं ततस्तेषांर्शनं वै पुनःपुनः ॥ १.२५९.२० ॥
அவர்களைப் பார்த்ததால் அவள் மீண்டும் மீண்டும் கண்ணீர் சிந்தினாள். அவர்களின் அந்தக் காட்சி மீண்டும் மீண்டும் நம்பத்தக்கதாக இல்லை.
1.259.21
इति मत्वाऽब्रवीद्वाकजरिता पुत्रगृद्धिनी ।
एकाकशश्च पुत्रांस्तन्त्र्शमानान्वपद्यत ॥ १.२५९.२१ ॥
இவ்வாறு நினைத்து, புதல்வர்களை விரும்பும் ஜரிதா சொற்களைச் சொன்னாள்; தாகமுற்ற புதல்வர்களை ஒவ்வொருவராக அணைத்துக்கொண்டாள்.
1.259.22
जरिता तु परिष्वज्युत्रस्नेहाच्चुचुम्ब ह ॥ १.२५९.२२ ॥
ஜரிதா புதல்வர் பாசத்தால் அவர்களை அணைத்து முத்தமிட்டாள்.
1.259.23
ततोऽभ्यगच्छत्सहसमन्दपालोऽपि भारत ।
अथ ते सर्व एवैनं भ्यनन्दंस्तदा सुताः ॥ १.२५९.२३ ॥
பின்னர், ஓ பாரதா, மந்தபாலனும் உடன் வந்தான். அப்போது புதல்வர்கள் அனைவரும் அவனை வரவேற்றனர்.
1.259.24
गुरुत्वान्मन्दपालस्तपसश्च विशेषतः ।
अभिवादामहे सर्वे तपक्षाः प्रसादतः ॥ १.२५९.२४ ॥
மந்தபாலன் பெரியவனாலும், குறிப்பாக தவத்தாலும் காரணமாக, அவனது அருளால் நாங்கள் அனைவரும், தவம் செய்தவர்களாக, அவனை வணங்குகிறோம்.
1.259.25
एवमुक्तवतां तेषां तनन्द्य महातपाः ।
परिष्वज्य ततो मू उपाघ्राय च बलकान्।
पुत्रान्स्वयं समाहूयतः प्रोवाच गौतमः ॥ १.२५९.२५ ॥
அவர்கள் இவ்வாறு சொன்னபோது, மாபெரும் தவசியான கௌதமர் மகிழ்ந்து அவர்களை அணைத்து, தலையை முகர்ந்து, குழந்தைகளை உச்சி முகர்ந்தார்; பின்னர் தாமே புதல்வர்களை அழைத்துப் பேசினார்.
1.259.26
लालप्यमानमेकैकंरितां च पुनःपुनः ।
न चैवोचुस्तदा किंतमृषिं साध्वसाधु वा ॥ १.२५९.२६ ॥
ஒவ்வொருவரையும் பலமுறை புலம்பி அழைத்தபோதும், அவர்கள் அந்த முனிவரைப் பற்றி நல்லதோ கெட்டதோ எதையும் அப்போது சொல்லவில்லை.
1.259.27
ज्येष्ठः सुतस्ते कत कतमस्तस्य चानुजः ।
मध्यमः कतमश्चैव यान्कतमश्च ते ॥ १.२५९.२७ ॥
உன் மூத்த மகன் எவன்? அவனுடைய இளைய சகோதரன் யார்? நடுவில் இருப்பவன் எவன்? அவர்களில் எவர் எவர், அவர்கள் யார்?
1.259.28
एवं ब्रुवन्तं दुःखाकं मा न प्रतिभाषसे ।
कृतवानस्मि हव्यानैव शान्तिमितो लभे।
एवमुक्त्वा तु तां मन्दपालस्तदाऽस्पृशत् ॥ १.२५९.२८ ॥
துயரத்தால் வாடிய நான் இவ்வாறு பேசும்போது நீ பதில் சொல்லாமல் இருப்பது ஏன்? நான் ஹவ்யங்களை அர்ப்பணித்துவிட்டேன்; இங்கிருந்தே எனக்கு அமைதி கிடைக்கிறது. இவ்வாறு சொல்லி மந்தபாலன் அவளைத் தொட்டான்.
1.259.29
किं नु ज्येष्ठेन ते किमनन्तरजेन ते ।
किं वा मध्यमजातेन किं कनिष्ठेन वा पुनः ॥ १.२५९.२९ ॥
மூத்தவனால் உனக்கு என்ன, அடுத்து பிறந்தவனால் உனக்கு என்ன? நடுவில் பிறந்தவனால் என்ன, அல்லது இளையவனால் என்ன?
1.259.30
यां त्वं मां सर्वतो हीनामुत्सृज्यासि गतः पुरा ।
तामेव लपितां गच्छ तरुणीं चारुहासिनीम् ॥ १.२५९.३० ॥
நீ முன்பு என்னை முற்றிலும் கைவிட்டுச் சென்றாய்; அந்த அழுது புலம்பும் என்னிடம் அல்ல, இளையவளும் இனிமையாகச் சிரிப்பவளுமான அவளிடமே செல்.
1.259.31
न स्त्रीणां विद्यते किंचिदमुत्र पुरुषान्तरात् ।
सापत्नकमृते लोके नान्यदर्थविनाशनम् ॥ १.२५९.३१ ॥
பெண்களுக்கு மறுமையில் கணவனைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை; உலகில் இணை மனைவியின் பொறாமையைத் தவிர வேறு எதுவும் பொருள் அழிவுக்குக் காரணமில்லை.
1.259.32
वैराग्निदीपनं चैव भृशुद्वेगकारि च ।
सुव्रता चापि कल्याणी सर्वभूतेषु विश्रुता ॥ १.२५९.३२ ॥
அவள் பகையின் நெருப்பை மூட்டுபவளும், மிகுந்த கலக்கத்தை உண்டாக்குபவளும் ஆவாள்; ஆயினும் அவள் நல்ல விரதமுள்ளவளும், மங்கலமானவளும், எல்லா உயிர்களிடையேயும் புகழ்பெற்றவளும் ஆவாள்.
1.259.33
अरुन्धती महात्मानं वसिष्ठं पर्यशङ्कत ।
विशुद्धभावमत्यन्तं सदा प्रियहिते रतम् ॥ १.२५९.३३ ॥
அருந்ததி மகாத்மாவான வசிஷ்டரைச் சந்தேகித்தாள்; அவர் எப்போதும் தூய்மையான இயல்புடையவரும், பிரியமும் நன்மையும் செய்வதில் ஈடுபட்டவரும் ஆவார்.
1.259.34
सप्तर्षिमध्यगं वीरमवमेने च तं मुनिम् ।
अपध्यानेन सा तेन धूमारुणसमप्रभा।
लक्ष्याऽलक्ष्या नाभिरूपा निमित्तमिव पश्यति ॥ १.२५९.३४ ॥
சப்தரிஷிகளின் நடுவில் நின்ற அந்த வீர முனிவரை அவள் அவமதித்தாள்; அவர்மீது கொண்ட தீய எண்ணத்தால் அவள் புகை கலந்த சிவப்பு ஒளியுடையவளாக, தெரிந்தும் தெரியாமலும், சாதாரணமற்ற உருவத்துடன் இருந்து, ஒரு அடையாளத்தைப் பார்ப்பவள் போலக் காண்கிறாள்.
1.259.35
अपत्यहेतोः संप्राप्तं तथा त्वमपि मामिह ।
इष्टमेवं गते हि त्वं सा तथैवाद्य वर्तते ॥ १.२५९.३५ ॥
மக்கட்பேற்றுக்காக நீயும் இங்கே என்னைப் பெற்றாய்; இவ்வாறு நீ விரும்பியது நடந்தது. அவளும் இன்று அப்படியே இருக்கிறாள்.
1.259.36
न हि भार्येति विश्वासः कार्यः पुंसा कथंचन ।
न हि कार्यमनुध्याति नारी पुत्रवती सती ॥ १.२५९.३६ ॥
'இவள் என் மனைவி' என்ற நம்பிக்கையை ஒரு ஆண் எந்த வகையிலும் வைக்கக்கூடாது; ஏனெனில் மகனுள்ள சாத்வீகப் பெண் தன் கடமையை எண்ணிப் பார்ப்பதில்லை.
1.259.37
ततस्ते सर्व एवैनं पुत्राः सम्यगुपासते ।
स च तानात्मजान्सर्वानाश्वासयितुमुद्यतः ॥ १.२५९.३७ ॥
பின்னர் அவனுடைய மகன்கள் அனைவரும் அவனை நன்றாகப் பணிவிடை செய்தனர்; அவனும் தன் அனைத்து மகன்களுக்கும் ஆறுதல் அளிக்க முனைந்திருந்தான்.