Mahābhārata · Adhyāya 1.259
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.259.1
मन्दपालोऽञपि कौरव्यं चिन्तयामास पुत्रकान् ।
उक्त्वाऽपि च स तिग्मांशुं नैव शर्माधिगच्छति ॥ १.२५९.१ ॥
Mandapāla também se pôs a pensar no descendente de Kuru e em seus filhos; mesmo tendo falado ao sol, não encontrava paz.
1.259.2
स तप्यमानः पुत्रार्थे लपितामिदमब्रवीत् ।
कथं नु शक्ताः शरणे लपिते मम पुत्रकाः ॥ १.२५९.२ ॥
Atormentado por seus filhos, lamentando-se, disse isto: "Como meus pequenos filhos, no refúgio, poderão agir?"
1.259.3
वर्धमाने हुतवहे वाते चाशु प्रवायति ।
असमर्था विमोक्षाय भविष्यन्ति ममात्मजाः ॥ १.२५९.३ ॥
Quando o fogo crescer e o vento soprar rápido, meus filhos não conseguirão escapar.
1.259.4
कथं त्वशक्ता त्राणाय माता तेषां तपस्विनी ।
भविष्यति हि शोकार्ता पुत्रत्राणमपश्यती ॥ १.२५९.४ ॥
Como sua mãe asceta poderia ser incapaz de salvá-los? Aflita de dor, sem ver proteção para seus filhos, ela sofrerá.
1.259.5
कथमुड्डीयनेऽशक्तान्पतने च ममात्मजान् ।
सन्तप्यमाना बहुधा वाशमाना प्रधावती ॥ १.२५९.५ ॥
Atormentada de muitas maneiras por meus filhos, incapazes de voar e caídos, ela correrá gritando.
1.259.6
जरितारिः कथं पुत्रः सारिसृक्कः कथं च मे ।
स्तम्बमित्रः कथं द्रोणः कथं सा च तपस्विनी ॥ १.२५९.६ ॥
Como está o filho de Jaritāri, como está meu Sārisṛkka, como está Stambamitra, como está Droṇa, e como está aquela mulher asceta?
1.259.7
लालप्यमानं तमृषइं मन्दपालं तथा वने ।
लपिता प्रत्युवाचेदं सासूयमिव भारत ॥ १.२५९.७ ॥
Ó Bhārata, ao sábio Mandapāla, que se lamentava na floresta, sua esposa respondeu como que com ressentimento.
1.259.8
न ते पुत्रेष्ववेक्षाऽस्ति यानृषीनुक्तवानसि ।
तेजस्विनो वीर्यवन्तो न तेषां ज्वलनाद्भयम् ॥ १.२५९.८ ॥
Você não tem preocupação com seus filhos, pelos sábios de que falou. Eles são radiantes e poderosos; não temem o fogo.
1.259.9
त्वयाऽग्नौ ते परीताश्च स्वयं हि मम सन्निधौ ।
श्रुतं तथा चेति ज्वलनेन महात्मना ॥ १.२५९.९ ॥
Tu, teus filhos cercados pelo fogo, e tu mesmo na minha presença — ouvi que também o magnânimo Fogo ouviu isso.
1.259.10
पलो न तां वाचमुक्त्वा मिथ्या करिष्यति ।
न्धुकृत्ये न तेन ते स्वस्थ मानसम् ॥ १.२५९.१० ॥
O sábio, tendo proferido essas palavras, não as tornará falsas. No dever de um parente, tua mente não ficará em paz por meio dele.
1.259.11
तामेव तु ममामित्रां चिन्तयन्परितप्यसे ।
ध्रुवं मयि न ते स्नेहो यथा तपयं पुराऽभवत् ॥ १.२५९.११ ॥
Atormentas-te pensando nessa mesma rival minha. Certamente o teu afeto por mim já não é como era antes.
1.259.12
नहि पक्षवता न्याय्यं निः हेन सुहृज्जने ।
पीड्यमान उपद्रष्टुं शक्तेना मा कथंचन ॥ १.२५९.१२ ॥
Certamente não é justo para quem é parcial agir injustamente, sem motivo, contra um amigo. Ainda que atormentado, de modo algum consigo olhar para ele.
1.259.13
गच्छ त्वं जरितामेव यदर्थं परितप्यसे ।
चरिष्याम्यहमप्येका यथा पुरुषाश्रिता ॥ १.२५९.१३ ॥
Vai, por aquilo por que te afliges. Eu também andarei sozinha, como uma mulher dependente de um homem.
1.259.14
नाहमेवं चरे लोके यथा त्वमभिमन्यसे ।
अपत्यहेतोर्विचरे तच्च कृच्छ्रगतं मम ॥ १.२५९.१४ ॥
Não ando pelo mundo da maneira que supões. Ando por causa da descendência, e isso tornou-se uma aflição para mim.
1.259.15
भूतं हित्वा च भाव्यर्थे योऽवलम्बेत्स मन्दधीः ।
अवमन्येत तं लोको यथेच्छसि तथा कुरु ॥ १.२५९.१५ ॥
Quem, abandonando o passado, se apoia num propósito futuro é de espírito obtuso; o mundo o desprezará. Faz como quiseres.
1.259.16
एष हि प्रज्वलन्नग्निर्लेलिहानी महीरुहान् ।
आविग्ने हृदि सन्तापं जनयत्यशिवं मम ॥ १.२५९.१६ ॥
Este fogo ardente, lambendo as árvores, produz no meu coração agitado um tormento funesto.
1.259.17
भर्तुर्हि वाक्यं सा श्रुत्वा लपिता दुःखिताऽभवत् ।
सान्त्वयामास च पुनः पति पतिपरायणा ॥ १.२५९.१७ ॥
Ouvindo as palavras do marido, ela se lamentou e ficou aflita; e ela, devotada ao marido, voltou a consolá-lo.
1.259.18
तस्माद्देशादतिक्रान्ते ज्वलने जरिता पुनः ।
जगाम पुत्रकानेन जरिता पुत्रगृद्धिनी ॥ १.२५९.१८ ॥
Quando o fogo passou para além daquele lugar, Jaritā partiu de novo com os seus pequenos, Jaritā, ansiosa pelos filhos.
1.259.19
सा तान्कुशलिनः सर्वान्विमुक्ताञ्जातवेदसः ।
रोरूयमाणान्ददृशे वने पुत्रान्निरामयान् ॥ १.२५९.१९ ॥
Na floresta ela os viu todos a salvo, libertos do fogo, chorando, filhos sem doença.
1.259.20
अश्रूणि मुमुचे तेषां दर्शनात्सा पुनःपुनः ।
न श्रद्धेयं ततस्तेषांर्शनं वै पुनःपुनः ॥ १.२५९.२० ॥
Ao vê-los, ela derramou lágrimas repetidas vezes. Então aquela visão deles não era digna de confiança, repetidamente.
1.259.21
इति मत्वाऽब्रवीद्वाकजरिता पुत्रगृद्धिनी ।
एकाकशश्च पुत्रांस्तन्त्र्शमानान्वपद्यत ॥ १.२५९.२१ ॥
Pensando assim, Jaritā, ansiosa pelos filhos, falou; e um a um abraçou os filhos que a ansiavam.
1.259.22
जरिता तु परिष्वज्युत्रस्नेहाच्चुचुम्ब ह ॥ १.२५९.२२ ॥
Jaritā, por amor aos filhos, abraçou-os e os beijou.
1.259.23
ततोऽभ्यगच्छत्सहसमन्दपालोऽपि भारत ।
अथ ते सर्व एवैनं भ्यनन्दंस्तदा सुताः ॥ १.२५९.२३ ॥
Então, ó Bhārata, Mandapāla também veio com eles; e todos os filhos o receberam.
1.259.24
गुरुत्वान्मन्दपालस्तपसश्च विशेषतः ।
अभिवादामहे सर्वे तपक्षाः प्रसादतः ॥ १.२५९.२४ ॥
Por causa de sua antiguidade, e sobretudo de sua austeridade, todos nós, ascetas, saudamos Mandapāla por sua graça.
1.259.25
एवमुक्तवतां तेषां तनन्द्य महातपाः ।
परिष्वज्य ततो मू उपाघ्राय च बलकान्।
पुत्रान्स्वयं समाहूयतः प्रोवाच गौतमः ॥ १.२५९.२५ ॥
Quando eles assim falaram, o grande asceta Gautama, alegre, abraçou-os, beijou-lhes a cabeça e as crianças e, chamando ele mesmo os filhos, falou.
1.259.26
लालप्यमानमेकैकंरितां च पुनःपुनः ।
न चैवोचुस्तदा किंतमृषिं साध्वसाधु वा ॥ १.२५९.२६ ॥
Embora chamasse cada um deles repetidas vezes, lamentando-se, eles nada disseram então, nem bem nem mal, daquele sábio.
1.259.27
ज्येष्ठः सुतस्ते कत कतमस्तस्य चानुजः ।
मध्यमः कतमश्चैव यान्कतमश्च ते ॥ १.२५९.२७ ॥
Qual é o teu filho mais velho? Qual é o irmão mais novo dele? Qual é o do meio? E quais são quais, e quem são eles?
1.259.28
एवं ब्रुवन्तं दुःखाकं मा न प्रतिभाषसे ।
कृतवानस्मि हव्यानैव शान्तिमितो लभे।
एवमुक्त्वा तु तां मन्दपालस्तदाऽस्पृशत् ॥ १.२५९.२८ ॥
Por que não me respondes, a mim que falo assim em aflição? Eu fiz as oferendas; daqui obtenho a paz. Tendo dito isto, Mandapāla então a tocou.
1.259.29
किं नु ज्येष्ठेन ते किमनन्तरजेन ते ।
किं वा मध्यमजातेन किं कनिष्ठेन वा पुनः ॥ १.२५९.२९ ॥
Que tens tu com o mais velho, ou com o seguinte? Que com o nascido no meio, ou de novo com o mais novo?
1.259.30
यां त्वं मां सर्वतो हीनामुत्सृज्यासि गतः पुरा ।
तामेव लपितां गच्छ तरुणीं चारुहासिनीम् ॥ १.२५९.३० ॥
Aquela que outrora abandonaste e foste embora, totalmente desamparada, vai até ela — a que se lamenta —, vai à jovem de sorriso doce.
1.259.31
न स्त्रीणां विद्यते किंचिदमुत्र पुरुषान्तरात् ।
सापत्नकमृते लोके नान्यदर्थविनाशनम् ॥ १.२५९.३१ ॥
Para as mulheres não existe nada no outro mundo além do marido; no mundo, nada arruína o propósito senão a rivalidade com as co-esposas.
1.259.32
वैराग्निदीपनं चैव भृशुद्वेगकारि च ।
सुव्रता चापि कल्याणी सर्वभूतेषु विश्रुता ॥ १.२५९.३२ ॥
Ela acende o fogo da inimizade e causa grande agitação; ainda assim, é de votos firmes, auspiciosa e renomada entre todos os seres.
1.259.33
अरुन्धती महात्मानं वसिष्ठं पर्यशङ्कत ।
विशुद्धभावमत्यन्तं सदा प्रियहिते रतम् ॥ १.२५९.३३ ॥
Arundhatī suspeitou do grande Vasiṣṭha, embora ele fosse de natureza totalmente pura e sempre dedicado ao que é querido e benéfico.
1.259.34
सप्तर्षिमध्यगं वीरमवमेने च तं मुनिम् ।
अपध्यानेन सा तेन धूमारुणसमप्रभा।
लक्ष्याऽलक्ष्या नाभिरूपा निमित्तमिव पश्यति ॥ १.२५९.३४ ॥
Ela desprezou aquele sábio heroico que estava entre os sete sábios; por um pensamento malévolo contra ele, tornou-se de brilho avermelhado pela fumaça, visível e invisível, de forma incomum, como se olhasse um presságio.
1.259.35
अपत्यहेतोः संप्राप्तं तथा त्वमपि मामिह ।
इष्टमेवं गते हि त्वं सा तथैवाद्य वर्तते ॥ १.२५९.३५ ॥
Assim como também tu me obtiveste aqui por causa da descendência, e teu desejo se cumpriu, assim também ela permanece a mesma hoje.
1.259.36
न हि भार्येति विश्वासः कार्यः पुंसा कथंचन ।
न हि कार्यमनुध्याति नारी पुत्रवती सती ॥ १.२५९.३६ ॥
Um homem jamais deve depositar confiança no pensamento 'ela é minha esposa'; pois uma mulher virtuosa que tem um filho não reflete sobre seu dever.
1.259.37
ततस्ते सर्व एवैनं पुत्राः सम्यगुपासते ।
स च तानात्मजान्सर्वानाश्वासयितुमुद्यतः ॥ १.२५९.३७ ॥
Então todos os seus filhos o serviam devidamente, e ele estava pronto para consolar todos aqueles seus próprios filhos.