Mahābhārata · Adhyāya 1.259
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.259.1
मन्दपालोऽञपि कौरव्यं चिन्तयामास पुत्रकान् ।
उक्त्वाऽपि च स तिग्मांशुं नैव शर्माधिगच्छति ॥ १.२५९.१ ॥
Auch Mandapāla grübelte über den Kaurava und seine Söhne; selbst nachdem er zur Sonne gesprochen hatte, fand er keinen Frieden.
1.259.2
स तप्यमानः पुत्रार्थे लपितामिदमब्रवीत् ।
कथं नु शक्ताः शरणे लपिते मम पुत्रकाः ॥ १.२५९.२ ॥
Von Sorge um seine Söhne gequält, klagend, sprach er diese Worte: "Wie werden meine kleinen Söhne im Zufluchtsort imstande sein?"
1.259.3
वर्धमाने हुतवहे वाते चाशु प्रवायति ।
असमर्था विमोक्षाय भविष्यन्ति ममात्मजाः ॥ १.२५९.३ ॥
Wenn das Feuer wächst und der Wind schnell weht, werden meine Söhne nicht imstande sein zu entkommen.
1.259.4
कथं त्वशक्ता त्राणाय माता तेषां तपस्विनी ।
भविष्यति हि शोकार्ता पुत्रत्राणमपश्यती ॥ १.२५९.४ ॥
Wie könnte ihre asketische Mutter unfähig sein, sie zu retten? Von Kummer gequält, ohne den Schutz ihrer Söhne zu sehen, wird sie leiden.
1.259.5
कथमुड्डीयनेऽशक्तान्पतने च ममात्मजान् ।
सन्तप्यमाना बहुधा वाशमाना प्रधावती ॥ १.२५९.५ ॥
Vielfach gequält um meine Söhne, die nicht auffliegen können und gefallen sind, wird sie schreiend umherlaufen.
1.259.6
जरितारिः कथं पुत्रः सारिसृक्कः कथं च मे ।
स्तम्बमित्रः कथं द्रोणः कथं सा च तपस्विनी ॥ १.२५९.६ ॥
Wie steht es um Jaritāris Sohn, wie um mein Sārisṛkka, wie um Stambamitra, wie um Droṇa und wie um jene asketische Frau?
1.259.7
लालप्यमानं तमृषइं मन्दपालं तथा वने ।
लपिता प्रत्युवाचेदं सासूयमिव भारत ॥ १.२५९.७ ॥
O Bhārata, dem Weisen Mandapāla, der im Wald klagte, antwortete seine Frau gleichsam voll Groll:
1.259.8
न ते पुत्रेष्ववेक्षाऽस्ति यानृषीनुक्तवानसि ।
तेजस्विनो वीर्यवन्तो न तेषां ज्वलनाद्भयम् ॥ १.२५९.८ ॥
Du hast keine Sorge um deine Söhne, denn die Weisen, von denen du sprachst, sind leuchtend und mächtig; sie fürchten das Feuer nicht.
1.259.9
त्वयाऽग्नौ ते परीताश्च स्वयं हि मम सन्निधौ ।
श्रुतं तथा चेति ज्वलनेन महात्मना ॥ १.२५९.९ ॥
Du, deine Söhne, vom Feuer umgeben, und du selbst in meiner Gegenwart — ich habe gehört, dass auch das großherzige Feuer dies hörte.
1.259.10
पलो न तां वाचमुक्त्वा मिथ्या करिष्यति ।
न्धुकृत्ये न तेन ते स्वस्थ मानसम् ॥ १.२५९.१० ॥
Der Weise wird diese Worte, once gesprochen, nicht zu Lügen machen. In der Pflicht eines Verwandten wird dein Geist durch ihn nicht zur Ruhe kommen.
1.259.11
तामेव तु ममामित्रां चिन्तयन्परितप्यसे ।
ध्रुवं मयि न ते स्नेहो यथा तपयं पुराऽभवत् ॥ १.२५९.११ ॥
Du quälst dich, wenn du an genau diese meine Rivalin denkst. Gewiss ist deine Zuneigung zu mir nicht mehr so wie früher.
1.259.12
नहि पक्षवता न्याय्यं निः हेन सुहृज्जने ।
पीड्यमान उपद्रष्टुं शक्तेना मा कथंचन ॥ १.२५९.१२ ॥
Gewiss ist es für den Parteiischen nicht recht, ohne Grund einem Freund Unrecht zu tun. Obwohl gequält, vermag ich ihn keineswegs anzusehen.
1.259.13
गच्छ त्वं जरितामेव यदर्थं परितप्यसे ।
चरिष्याम्यहमप्येका यथा पुरुषाश्रिता ॥ १.२५९.१३ ॥
Geh, um dessentwillen du trauerst. Auch ich werde allein umherziehen, wie eine vom Manne abhängige Frau.
1.259.14
नाहमेवं चरे लोके यथा त्वमभिमन्यसे ।
अपत्यहेतोर्विचरे तच्च कृच्छ्रगतं मम ॥ १.२५९.१४ ॥
Ich ziehe nicht so in der Welt umher, wie du meinst. Ich ziehe um der Nachkommen willen umher, und das ist mir zur Not geworden.
1.259.15
भूतं हित्वा च भाव्यर्थे योऽवलम्बेत्स मन्दधीः ।
अवमन्येत तं लोको यथेच्छसि तथा कुरु ॥ १.२५९.१५ ॥
Wer die Vergangenheit verlässt und sich auf einen künftigen Zweck stützt, ist schwachen Verstandes; die Welt wird ihn verachten. Tu, was du willst.
1.259.16
एष हि प्रज्वलन्नग्निर्लेलिहानी महीरुहान् ।
आविग्ने हृदि सन्तापं जनयत्यशिवं मम ॥ १.२५९.१६ ॥
Dieses lodernde Feuer, das die Bäume leckt, erzeugt in meinem erregten Herzen eine unheilvolle Qual.
1.259.17
भर्तुर्हि वाक्यं सा श्रुत्वा लपिता दुःखिताऽभवत् ।
सान्त्वयामास च पुनः पति पतिपरायणा ॥ १.२५९.१७ ॥
Als sie die Worte ihres Gatten hörte, klagte sie und wurde betrübt; und sie, ihrem Gatten ergeben, suchte ihn erneut zu trösten.
1.259.18
तस्माद्देशादतिक्रान्ते ज्वलने जरिता पुनः ।
जगाम पुत्रकानेन जरिता पुत्रगृद्धिनी ॥ १.२५९.१८ ॥
Als das Feuer diesen Ort hinter sich gelassen hatte, ging Jaritā wieder fort mit ihren Jungen, Jaritā, begierig nach ihren Söhnen.
1.259.19
सा तान्कुशलिनः सर्वान्विमुक्ताञ्जातवेदसः ।
रोरूयमाणान्ददृशे वने पुत्रान्निरामयान् ॥ १.२५९.१९ ॥
Im Wald sah sie sie alle wohlbehalten, vom Feuer befreit, weinend, gesunde Söhne.
1.259.20
अश्रूणि मुमुचे तेषां दर्शनात्सा पुनःपुनः ।
न श्रद्धेयं ततस्तेषांर्शनं वै पुनःपुनः ॥ १.२५९.२० ॥
Als sie sie sah, vergoss sie immer wieder Tränen. Doch dieser Anblick war immer wieder nicht glaubwürdig.
1.259.21
इति मत्वाऽब्रवीद्वाकजरिता पुत्रगृद्धिनी ।
एकाकशश्च पुत्रांस्तन्त्र्शमानान्वपद्यत ॥ १.२५९.२१ ॥
So denkend sprach Jaritā, nach ihren Söhnen verlangend; und einzeln umarmte sie die sich sehnenden Söhne.
1.259.22
जरिता तु परिष्वज्युत्रस्नेहाच्चुचुम्ब ह ॥ १.२५९.२२ ॥
Jaritā umarmte sie aus Liebe zu ihren Söhnen und küsste sie.
1.259.23
ततोऽभ्यगच्छत्सहसमन्दपालोऽपि भारत ।
अथ ते सर्व एवैनं भ्यनन्दंस्तदा सुताः ॥ १.२५९.२३ ॥
Dann, o Bhārata, kam auch Mandapāla mit ihnen; und alle Söhne hießen ihn willkommen.
1.259.24
गुरुत्वान्मन्दपालस्तपसश्च विशेषतः ।
अभिवादामहे सर्वे तपक्षाः प्रसादतः ॥ १.२५९.२४ ॥
Wegen seines höheren Alters und vor allem wegen seiner Askese grüßen wir alle, als Asketen, Mandapāla durch seine Gnade.
1.259.25
एवमुक्तवतां तेषां तनन्द्य महातपाः ।
परिष्वज्य ततो मू उपाघ्राय च बलकान्।
पुत्रान्स्वयं समाहूयतः प्रोवाच गौतमः ॥ १.२५९.२५ ॥
Als sie so gesprochen hatten, umarmte der große Asket Gautama sie erfreut, roch an ihren Köpfen und küsste die Kinder; dann rief er selbst seine Söhne und sprach.
1.259.26
लालप्यमानमेकैकंरितां च पुनःपुनः ।
न चैवोचुस्तदा किंतमृषिं साध्वसाधु वा ॥ १.२५९.२६ ॥
Obwohl er jeden einzelnen immer wieder klagend rief, sagten sie damals nichts, weder Gutes noch Schlechtes, über jenen Weisen.
1.259.27
ज्येष्ठः सुतस्ते कत कतमस्तस्य चानुजः ।
मध्यमः कतमश्चैव यान्कतमश्च ते ॥ १.२५९.२७ ॥
Welcher ist dein ältester Sohn? Welcher ist sein jüngerer Bruder? Welcher ist der mittlere? Und welche sind welche, und wer sind sie?
1.259.28
एवं ब्रुवन्तं दुःखाकं मा न प्रतिभाषसे ।
कृतवानस्मि हव्यानैव शान्तिमितो लभे।
एवमुक्त्वा तु तां मन्दपालस्तदाऽस्पृशत् ॥ १.२५९.२८ ॥
Warum antwortest du mir nicht, da ich so betrübt spreche? Ich habe die Opfergaben dargebracht; von hier aus erlange ich Frieden. So sprechend berührte Mandapāla sie da.
1.259.29
किं नु ज्येष्ठेन ते किमनन्तरजेन ते ।
किं वा मध्यमजातेन किं कनिष्ठेन वा पुनः ॥ १.२५९.२९ ॥
Was hast du mit dem ältesten zu tun, oder mit dem nächstgeborenen? Was mit dem mittleren, oder wieder mit dem jüngsten?
1.259.30
यां त्वं मां सर्वतो हीनामुत्सृज्यासि गतः पुरा ।
तामेव लपितां गच्छ तरुणीं चारुहासिनीम् ॥ १.२५९.३० ॥
Die du einst völlig verlassen und fortgegangen bist, geh zu ihr – zu der Klagenden –, geh zu der jungen, süß lächelnden Frau.
1.259.31
न स्त्रीणां विद्यते किंचिदमुत्र पुरुषान्तरात् ।
सापत्नकमृते लोके नान्यदर्थविनाशनम् ॥ १.२५९.३१ ॥
Für Frauen gibt es im Jenseits nichts außer dem Gatten; in der Welt gibt es nichts, was den Zweck zerstört, außer der Rivalität unter Nebenfrauen.
1.259.32
वैराग्निदीपनं चैव भृशुद्वेगकारि च ।
सुव्रता चापि कल्याणी सर्वभूतेषु विश्रुता ॥ १.२५९.३२ ॥
Sie entfacht das Feuer der Feindschaft und verursacht große Unruhe; und doch ist sie von guten Gelübden, glückbringend und unter allen Wesen berühmt.
1.259.33
अरुन्धती महात्मानं वसिष्ठं पर्यशङ्कत ।
विशुद्धभावमत्यन्तं सदा प्रियहिते रतम् ॥ १.२५९.३३ ॥
Arundhatī verdächtigte den großherzigen Vasiṣṭha, obwohl er von durchaus reiner Natur und stets dem Lieben und Heilsamen ergeben war.
1.259.34
सप्तर्षिमध्यगं वीरमवमेने च तं मुनिम् ।
अपध्यानेन सा तेन धूमारुणसमप्रभा।
लक्ष्याऽलक्ष्या नाभिरूपा निमित्तमिव पश्यति ॥ १.२५९.३४ ॥
Sie verachtete jenen heldenhaften Weisen, der unter den sieben Sehern stand; durch einen bösen Gedanken gegen ihn wurde sie von rauchrot schimmerndem Glanz, sichtbar und unsichtbar, von ungewöhnlicher Gestalt, als betrachte sie ein Zeichen.
1.259.35
अपत्यहेतोः संप्राप्तं तथा त्वमपि मामिह ।
इष्टमेवं गते हि त्वं सा तथैवाद्य वर्तते ॥ १.२५९.३५ ॥
So wie auch du mich hier um der Nachkommenschaft willen gewonnen hast und dein Wunsch sich so erfüllte, so bleibt auch sie heute dieselbe.
1.259.36
न हि भार्येति विश्वासः कार्यः पुंसा कथंचन ।
न हि कार्यमनुध्याति नारी पुत्रवती सती ॥ १.२५९.३६ ॥
Ein Mann darf keinesfalls Vertrauen in den Gedanken setzen: 'Sie ist meine Frau'; denn eine tugendhafte Frau, die einen Sohn hat, bedenkt ihre Pflicht nicht.
1.259.37
ततस्ते सर्व एवैनं पुत्राः सम्यगुपासते ।
स च तानात्मजान्सर्वानाश्वासयितुमुद्यतः ॥ १.२५९.३७ ॥
Da dienten ihm alle seine Söhne gebührend, und auch er war bereit, alle diese seine eigenen Söhne zu trösten.