مهابهاراتا · أدهيايا 1.34
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.34.1
इत्येवमुक्तो गरुडः प्रत्युवाच शचीपतिम् ।
सख्यं मेऽस्तु त्वया देव यथेच्छसि पुरंदर।
बलं तु मम जानीहि महच्चासह्यमेव च ॥ १.३४.१ ॥
فأجاب غارودا، بعد أن خوطب بذلك، سيّد شاتشي: «أيها الإله بورندارا، لتكن بيننا صداقة إن شئت ذلك. واعلم أن قوتي عظيمة لا تُحتمل.»
1.34.2
कामं नैतत्प्रशंसन्ति सन्तः स्वबलसंस्तवम् ।
अनिमित्तं सुरश्रेष्ठ सद्यः प्राप्नोति गर्हणाम् ॥ १.३४.२ ॥
إن الأخيار حقًا لا يمتدحون التغني بقوة المرء نفسه؛ فمن يفعل ذلك بلا سبب يلقى اللوم سريعًا، أيها الأفضل بين الآلهة.
1.34.3
गुणसंकीर्तनं चापि पृष्टेनान्येन गोपते ।
वक्तव्यं न तु वक्तव्यं स्वयमेव शतक्रतो ॥ १.३४.३ ॥
ويجوز للمرء أن يذكر صفاته إذا سأله غيره؛ لكن لا ينبغي أن يقولها من تلقاء نفسه، أيها سيد البقر، أيها الشتاكراتو.
1.34.4
सखेति कृत्वा तु सखे पृष्टो वक्ष्याम्यहं त्वया ।
न ह्यात्मस्तवसंयुक्तं वक्तव्यमनिमित्ततः ॥ १.३४.४ ॥
وإذ أعدّك صديقًا، أيها الصديق، وقد سألت، فسأتكلم؛ غير أنه لا ينبغي أن تُقال كلمات مملوءة بالثناء على النفس بلا سبب.
1.34.5
सपर्वतवनामुर्वीं ससागरजलामिमाम् ।
वहे पक्षेण वै शक्र त्वामप्यत्रावलम्बिनम् ॥ १.३४.५ ॥
أيها الشكرا، يمكنني أن أحمل هذه الأرض بجبالها وغاباتها ومياه بحارها بجناح واحد، وكذلك أنت المتعلق بها هنا.
1.34.6
सर्वान्संपिण्डितान्वापि लोकान्सस्थाणुजङ्गमान् ।
वहेयमपरिश्रान्तो विद्धीदं मे महद्बलम् ॥ १.३४.६ ॥
حتى لو جُمعت جميع العوالم، الساكنة منها والمتحركة، لحملتها دون أن أتعب. فاعلم أن هذه هي قوتي العظيمة.
1.34.7
इत्युक्तवचनं वीरं किरीटी श्रीमतां वरः ।
आह शौनक देवेन्द्रः सर्वलोकहितः प्रभुः ॥ १.३४.७ ॥
قال إندرا، المتوّج، خير المجيدين، سيد الآلهة ومحسن جميع العوالم، بعد أن قال هذه الكلمات للبطل، يا شَوْنَكا:
1.34.8
एवमेव यथात्थ त्वं सर्वं संभाव्यते त्वयि ।
संगृह्यतामिदानीं मे सख्यमत्यन्तमुत्तमम् ॥ १.३४.८ ॥
إنه كما قلت؛ كل شيء ممكن فيك. فاقبل الآن صداقتي العليا والممتازة.
1.34.9
न कार्यं यदि सोमेन मम सोमः प्रदीयताम् ।
अस्मांस्ते हि प्रबाधेयुर्येभ्यो दद्याद्भवानिमम् ॥ १.३४.९ ॥
إن لم تكن بحاجة إلى السوما، فليُعطَ لي سومي. إن أعطيته لمن سيضطهدوننا لا محالة.
1.34.10
किंचित्कारणमुद्दिश्य सोमोऽयं नीयते मया ।
न दास्यामि समापातुं सोमं कस्मैचिदप्यहम् ॥ १.३४.१० ॥
لغرض ما في نفسي أحمل هذا السوما. لن أعطي هذا السوما لأحد ليشربه.
1.34.11
यत्रेमं तु सहस्राक्ष निक्षिपेयमहं स्वयम् ।
त्वमादाय ततस्तृर्णं हरेथास्त्रिदिवेश्वर ॥ १.३४.११ ॥
يا ذا الألف عين، حيث أضعه بنفسي، من هناك اختطفه سريعًا وانطلق به، يا سيد السماوات الثلاث.
1.34.12
वाक्येनानेन तुष्टोऽहं यत्त्वयोक्तमिहाण्डज ।
यमिच्छसि वरं मत्तस्तं गृहाण खगोत्तम ॥ १.३४.१२ ॥
لقد سررت بهذه الكلمات التي نطقت بها هنا، يا مولود البيض. فخذ من عندي النعمة التي تريدها، يا خير الطيور.
1.34.13
इत्युक्तः प्रत्युवाचेदं कद्रूपुत्राननुस्मरन् ।
भवेयुर्भुजगाः शक्र मम भक्ष्या महाबलाः ॥ १.३४.१३ ॥
فلما خوطب بذلك، تذكّر أبناء كَدرو وأجاب: يا شَكرا، لتكن تلك الثعابين العظيمة القوة طعامي.
1.34.14
ईशोऽहमपि सर्वस्य करिष्यामि तु तेऽर्थिताम् ।
भवेयुर्भुजगाः शक्र मम भक्ष्या महाबलाः ॥ १.३४.१४ ॥
وأنا أيضًا ربّ الجميع، وسأحقق طلبك بالتأكيد. يا شَكرا، لتكن تلك الثعابين العظيمة القوة طعامي.
1.34.15
तथेत्युक्त्वाऽन्वगच्छत्तं ततो दानवसूदनः ।
देवदेवं महात्मानं योगिनामीश्वरं हरिम् ॥ १.३४.१५ ॥
فقال: "ليكن ذلك"، ثم تبعه مُهلِك الدانافا، إلهَ الآلهة، الروحَ العظيمة هَري، سيّد اليوغيين.
1.34.16
स चान्वमोदत्तं चार्थं यथोक्तं गरुडेन वै ।
इदं भूयो वचः प्राह भगवांस्त्रिदशेश्वरः ॥ १.३४.१६ ॥
فوافق على ذلك الطلب كما قاله غَرُودا تمامًا، ثم تكلّم سيّد الثلاثين إلهًا، المبارك، بهذا القول مرة أخرى.
1.34.17
हरिष्यामि विनिक्षिप्तं सोममित्यनुभाष्य तम् ।
आजगाम ततस्तूर्णं सुपर्णी मातुरन्तिकम् ॥ १.३४.१७ ॥
قال له: "سأستعيد السوما المُودَع"، ثم جاء ذلك الطائر المجنح سريعًا إلى جوار أمه.
1.34.18
विनयावनतो भूत्वा वचनं चेदमब्रवीत् ।
इदमानीतममृतं देवानां भवनान्मया ॥ १.३४.१८ ॥
وانحنى بتواضع وقال هذه الكلمات: "لقد جلبتُ هذا الخلود من مسكن الآلهة."
1.34.19
प्रशाधि किमितो मातः करिष्यामि शुभव्रते ।
परितुष्टाऽहमेतेन कर्मणा तव पुत्रक ॥ १.३४.१९ ॥
أيتها الأم ذات النذور المباركة، أمريني: ماذا أفعل من هنا؟ يا بني، أنا راضية تمام الرضا بهذا العمل منك.
1.34.20
अजरश्चाभरश्चैव देवानां सुप्रियो भव ।
अथ सर्पानुवाचेदं सर्वान्परमहृष्टवत्।
इदमानीतममृतं निक्षेप्स्यामि कुशेषु वः ॥ १.३४.२० ॥
ليكن لك أن تكون بلا شيخوخة ولا حِمل، وأن تكون محبوبًا عند الآلهة. ثم قالت للثعابين كلها وقد امتلأت فرحًا: سأضع هذا الأمرِتَ الذي جئت به لكم على عشب الكوشا.
1.34.21
स्नाता मङ्गलसंयुक्तास्ततः प्राश्नीत पन्नगाः ।
भवद्भिरिदमासीनैर्यदुक्तं तद्वचस्तदा ॥ १.३४.२१ ॥
بعد أن تغتسلوا وتتحلّوا بالمباركة، فعندئذ أيها الثعابين اشربوه؛ وليتحقق القول الذي قلتموه وأنتم جالسون هنا.
1.34.22
अदासी चैव मातेयमद्यप्रभृति चास्तु मे ।
यथोक्तं भवतामेतद्वचो मे प्रतिपादितम् ॥ १.३४.२२ ॥
من هذا اليوم، لا تكن أمي هذه أمَةً. وكما قلتم، فقد تحقق لي قولكم.
1.34.23
ततः स्नातुं गताः सर्पाः प्रत्युक्त्वा तं तथेत्युत ।
शक्रोऽप्यमृतमाक्षिप्य जगाम त्रिदिवं पुनः ॥ १.३४.२३ ॥
فذهبت الثعابين بعد أن أجابته: «ليكن كذلك»، لتغتسل. وأما شكرا (إندرا) فقد اختطف الأمرِت وعاد مرة أخرى إلى السماء.
1.34.24
अथागतास्तमुद्देशं सर्पाः सोमार्थिनस्तदा ।
स्नाताश्च कुतजप्याश्च प्रहृष्टाः कृतमङ्गलाः ॥ १.३४.२४ ॥
ثم جاءت الثعابين الراغبة في السوما (الأمرِت) إلى ذلك المكان، بعد أن اغتسلت وتلت الأذكار وامتلأت فرحًا وأقامت الشعائر المباركة.
1.34.25
परस्परकृतद्वेषाः सोमप्राशनकर्मणि ।
अहं पूर्वमहं पूर्वमित्युक्त्वा ते समाद्रवन् ॥ १.३४.२५ ॥
وهم يحملون العداوة بعضهم لبعض، عند شرب السوما، قائلين «أنا أولاً، أنا أولاً»، اندفعوا معًا.
1.34.26
यत्रैतदमृतं चापि स्थापितं कुशसंस्तरे ।
तद्विज्ञाय हृतं सर्पाः प्रतिमायाकृतं च तत् ॥ १.३४.२६ ॥
علمت الأفاعي أن هذا الخلود قد وُضع على فراش من عشب الكوشا، فاختطفته؛ وكان ذلك مصنوعًا للخداع.
1.34.27
सोमस्थानमिदं चेति दर्भांस्ते लिलिहुस्तदा ।
ततो द्विधा कृता जिह्वाः सर्पाणां तेन कर्मणा ॥ १.३४.२७ ॥
ظانّين أن «هذا مكان السوما»، لعقوا عشب الدربها حينها؛ ثم بسبب ذلك الفعل شُقّت ألسنة الأفاعي إلى شطرين.
1.34.28
अभवंश्चामृतस्पर्शाद्दर्भास्तेऽथ पवित्रिणः ।
नागाश्च वञ्चिता भूत्वा विसृज्य विनतां ततः।
विषादमगमंस्तीव्रं गरुडस्य बलात्प्रभो ॥ १.३४.२८ ॥
بملامسة الخلود أصبحت تلك الدربها مقدسة؛ والأفاعي، وقد خُدعت، بعد أن أطلقت فيناتا، أيها السيد، وقعت في حزن شديد بقوة غارودا.
1.34.29
एवं तदमृतं तेन हृतमाहृतमेव च ।
द्विजिह्वाश्च कृताः सर्पा गरुडेन महात्मना ॥ १.३४.२९ ॥
وهكذا أخذ ذلك الخلود وأعاده أيضًا؛ وجعل غارودا العظيم الأفاعي ذوات لسانين.
1.34.30
ततः सुपर्णः परमप्रहर्षवा-
न्विहृत्य मात्रा सह तत्र कानने।
भुजंगभक्षः परमार्चितः खगै-
रहीनकीर्तिर्विनतामनन्दयत् ॥ १.३४.३० ॥
ثم تجوّل سوبارنا، شديد الفرح، مع أمه في تلك الغابة؛ آكل الأفاعي، المُكرَّم جدًا من الطيور، ذو الشهرة التي لا تنقص، فأسعد فيناتا.
1.34.31
इमां कथां यः शृणुयान्नरः सदा ।
पठेत वा द्विजगणमुख्यसंसदि।
असंशयं त्रिदिवमियात्स पुण्यभा-
ङ्महात्मनः पतगपतेः प्रकीर्तनात् ॥ १.३४.३१ ॥
الرجل الذي يسمع هذه القصة دائمًا، أو يتلوها في مجلس أفاضل المولودين مرتين، يمضي بلا ريب إلى السماء، وبتمجيد سيد الطيور العظيم (غارودا) يصير شريكًا في الفضل.