മഹാഭാരതം · അധ്യായം 1.34
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.34.1
इत्येवमुक्तो गरुडः प्रत्युवाच शचीपतिम् ।
सख्यं मेऽस्तु त्वया देव यथेच्छसि पुरंदर।
बलं तु मम जानीहि महच्चासह्यमेव च ॥ १.३४.१ ॥
ഇപ്രകാരം പറയപ്പെട്ട ഗരുഡൻ ശചീപതിയോട് മറുപടി പറഞ്ഞു: ഹേ ദേവാ, പുരന്ദരാ, അങ്ങേക്ക് ഇഷ്ടമെങ്കിൽ എന്നോട് സൗഹൃദമുണ്ടാകട്ടെ. എന്റെ ബലം അറിഞ്ഞാലും; അത് മഹത്തരവും അസഹനീയവുമാണ്.
1.34.2
कामं नैतत्प्रशंसन्ति सन्तः स्वबलसंस्तवम् ।
अनिमित्तं सुरश्रेष्ठ सद्यः प्राप्नोति गर्हणाम् ॥ १.३४.२ ॥
സജ്ജനങ്ങൾ സ്വന്തം ബലത്തെ സ്തുതിക്കുന്നത് യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രശംസിക്കാറില്ല. ഹേ ദേവശ്രേഷ്ഠാ, കാരണമില്ലാതെ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നവൻ ഉടനെ നിന്ദയ്ക്ക് പാത്രമാകും.
1.34.3
गुणसंकीर्तनं चापि पृष्टेनान्येन गोपते ।
वक्तव्यं न तु वक्तव्यं स्वयमेव शतक्रतो ॥ १.३४.३ ॥
മറ്റൊരാൾ ചോദിക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം ഗുണങ്ങൾ വിവരിക്കാം; എന്നാൽ ഹേ ഗോപതേ, ഹേ ശതക്രതോ, സ്വയം അവ പറയരുത്.
1.34.4
सखेति कृत्वा तु सखे पृष्टो वक्ष्याम्यहं त्वया ।
न ह्यात्मस्तवसंयुक्तं वक्तव्यमनिमित्ततः ॥ १.३४.४ ॥
സുഹൃത്തായി കരുതി, ഹേ സഖേ, നീ ചോദിച്ചതിനാൽ ഞാൻ പറയാം. ആത്മപ്രശംസയോടു ചേർന്ന വാക്കുകൾ കാരണമില്ലാതെ പറയരുത്.
1.34.5
सपर्वतवनामुर्वीं ससागरजलामिमाम् ।
वहे पक्षेण वै शक्र त्वामप्यत्रावलम्बिनम् ॥ १.३४.५ ॥
ഹേ ശക്രാ, പർവതങ്ങളും വനങ്ങളും സമുദ്രജലവുമുള്ള ഈ ഭൂമിയെ ഒരു ചിറകുകൊണ്ട് ഞാൻ വഹിക്കും; ഇവിടെ അതിൽ തൂങ്ങിനിൽക്കുന്ന നിന്നെയും.
1.34.6
सर्वान्संपिण्डितान्वापि लोकान्सस्थाणुजङ्गमान् ।
वहेयमपरिश्रान्तो विद्धीदं मे महद्बलम् ॥ १.३४.६ ॥
സ്ഥാവരജംഗമങ്ങളോടൊപ്പം എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും ഒന്നിച്ചുകൂട്ടിയാലും ഞാൻ തളരാതെ വഹിക്കും. ഇതാണ് എന്റെ മഹാബലമെന്ന് അറിഞ്ഞാലും.
1.34.7
इत्युक्तवचनं वीरं किरीटी श्रीमतां वरः ।
आह शौनक देवेन्द्रः सर्वलोकहितः प्रभुः ॥ १.३४.७ ॥
ആ വീരനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ശ്രീമാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ കിരീടധാരി, സർവലോകഹിതനായ പ്രഭുവായ ദേവേന്ദ്രൻ, ശൗനകാ, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
1.34.8
एवमेव यथात्थ त्वं सर्वं संभाव्यते त्वयि ।
संगृह्यतामिदानीं मे सख्यमत्यन्तमुत्तमम् ॥ १.३४.८ ॥
നീ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ; നിന്നിൽ എല്ലാം സാധ്യമാണ്. ഇപ്പോൾ എന്റെ അത്യുത്തമമായ സൗഹൃദം സ്വീകരിക്കൂ.
1.34.9
न कार्यं यदि सोमेन मम सोमः प्रदीयताम् ।
अस्मांस्ते हि प्रबाधेयुर्येभ्यो दद्याद्भवानिमम् ॥ १.३४.९ ॥
സോമംകൊണ്ട് എനിക്ക് കാര്യമില്ലെങ്കിൽ, എന്റെ സോമം എനിക്ക് തരൂ. ഇത് നീ ആർക്ക് കൊടുക്കുന്നുവോ, അവർ ഞങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കും.
1.34.10
किंचित्कारणमुद्दिश्य सोमोऽयं नीयते मया ।
न दास्यामि समापातुं सोमं कस्मैचिदप्यहम् ॥ १.३४.१० ॥
ഏതോ കാരണം മുൻനിർത്തി ഞാൻ ഈ സോമത്തെ കൊണ്ടുപോകുന്നു. ഈ സോമം ആർക്കും കുടിക്കാൻ ഞാൻ കൊടുക്കുകയില്ല.
1.34.11
यत्रेमं तु सहस्राक्ष निक्षिपेयमहं स्वयम् ।
त्वमादाय ततस्तृर्णं हरेथास्त्रिदिवेश्वर ॥ १.३४.११ ॥
ഹേ സഹസ്രാക്ഷാ, ഞാൻ ഇത് എവിടെ സ്വയം വെക്കുന്നുവോ, അവിടെനിന്ന് നീ ഇത് വേഗം എടുത്തുകൊണ്ടുപോകൂ, ഹേ ത്രിദിവേശ്വരാ.
1.34.12
वाक्येनानेन तुष्टोऽहं यत्त्वयोक्तमिहाण्डज ।
यमिच्छसि वरं मत्तस्तं गृहाण खगोत्तम ॥ १.३४.१२ ॥
ഇവിടെ നീ പറഞ്ഞ ഈ വാക്കുകൊണ്ട് ഞാൻ സന്തുഷ്ടനായിരിക്കുന്നു, ഹേ അണ്ഡജാ. നീ എന്നോട് ഏത് വരം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ, അത് സ്വീകരിക്കൂ, ഹേ ഖഗോത്തമാ.
1.34.13
इत्युक्तः प्रत्युवाचेदं कद्रूपुत्राननुस्मरन् ।
भवेयुर्भुजगाः शक्र मम भक्ष्या महाबलाः ॥ १.३४.१३ ॥
ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ടപ്പോൾ, കദ്രുവിന്റെ പുത്രന്മാരെ ഓർത്തുകൊണ്ട് അവൻ ഇങ്ങനെ മറുപടി പറഞ്ഞു: ഹേ ശക്ര, ആ മഹാബലശാലികളായ സർപ്പങ്ങൾ എന്റെ ഭക്ഷ്യമാകട്ടെ.
1.34.14
ईशोऽहमपि सर्वस्य करिष्यामि तु तेऽर्थिताम् ।
भवेयुर्भुजगाः शक्र मम भक्ष्या महाबलाः ॥ १.३४.१४ ॥
ഞാനും എല്ലാവർക്കും അധിപതിയാണ്; നിന്റെ ആഗ്രഹം ഞാൻ തീർച്ചയായും നിറവേറ്റും. ഹേ ശക്ര, ആ മഹാബലശാലികളായ സർപ്പങ്ങൾ എന്റെ ഭക്ഷ്യമാകട്ടെ.
1.34.15
तथेत्युक्त्वाऽन्वगच्छत्तं ततो दानवसूदनः ।
देवदेवं महात्मानं योगिनामीश्वरं हरिम् ॥ १.३४.१५ ॥
"അങ്ങനെ തന്നെ" എന്നു പറഞ്ഞ് ദാനവസൂദനൻ അപ്പോൾ ദേവദേവനും മഹാത്മാവും യോഗികളുടെ ഈശ്വരനുമായ ഹരിയെ പിന്തുടർന്നു.
1.34.16
स चान्वमोदत्तं चार्थं यथोक्तं गरुडेन वै ।
इदं भूयो वचः प्राह भगवांस्त्रिदशेश्वरः ॥ १.३४.१६ ॥
ഗരുഡൻ പറഞ്ഞ ആ അപേക്ഷ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ അംഗീകരിച്ചു; പിന്നെ ത്രിദശേശ്വരനായ ഭഗവാൻ ഈ വാക്ക് വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
1.34.17
हरिष्यामि विनिक्षिप्तं सोममित्यनुभाष्य तम् ।
आजगाम ततस्तूर्णं सुपर्णी मातुरन्तिकम् ॥ १.३४.१७ ॥
"നിക്ഷേപിച്ചിരിക്കുന്ന സോമത്തെ ഞാൻ കൊണ്ടുവരും" എന്ന് അവനോട് പറഞ്ഞ്, സുപർണ്ണി വേഗത്തിൽ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
1.34.18
विनयावनतो भूत्वा वचनं चेदमब्रवीत् ।
इदमानीतममृतं देवानां भवनान्मया ॥ १.३४.१८ ॥
വിനയത്താൽ കുനിഞ്ഞവനായി അവൻ ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞു: "ദേവന്മാരുടെ ഭവനത്തിൽ നിന്ന് എന്നാൽ ഈ അമൃതം കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു."
1.34.19
प्रशाधि किमितो मातः करिष्यामि शुभव्रते ।
परितुष्टाऽहमेतेन कर्मणा तव पुत्रक ॥ १.३४.१९ ॥
ശുഭവ്രതയായ അമ്മേ, ഇനി ഞാൻ എന്തു ചെയ്യണം? കൽപ്പിച്ചാലും. മകനേ, ഈ നിന്റെ കർമ്മത്താൽ ഞാൻ പൂർണ്ണമായി സന്തുഷ്ടയാണ്.
1.34.20
अजरश्चाभरश्चैव देवानां सुप्रियो भव ।
अथ सर्पानुवाचेदं सर्वान्परमहृष्टवत्।
इदमानीतममृतं निक्षेप्स्यामि कुशेषु वः ॥ १.३४.२० ॥
നീ വാർദ്ധക്യമില്ലാത്തവനും ഭാരമില്ലാത്തവനും ദേവന്മാർക്കു പ്രിയനുമായിരിക്കട്ടെ. പിന്നെ അത്യന്തം സന്തുഷ്ടരായ സർപ്പങ്ങളോടു അവൾ പറഞ്ഞു: ഞാൻ കൊണ്ടുവന്ന ഈ അമൃതം നിങ്ങൾക്കായി ദർഭപ്പുല്ലിൽ വയ്ക്കും.
1.34.21
स्नाता मङ्गलसंयुक्तास्ततः प्राश्नीत पन्नगाः ।
भवद्भिरिदमासीनैर्यदुक्तं तद्वचस्तदा ॥ १.३४.२१ ॥
കുളിച്ച് മംഗളമുള്ളവരായി, അതിനുശേഷം സർപ്പങ്ങളേ, ഇതു ഭക്ഷിക്കുവിൻ. ഇവിടെ ഇരിക്കുന്ന നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ ആ വാക്ക് അപ്പോൾ പാലിക്കപ്പെടട്ടെ.
1.34.22
अदासी चैव मातेयमद्यप्रभृति चास्तु मे ।
यथोक्तं भवतामेतद्वचो मे प्रतिपादितम् ॥ १.३४.२२ ॥
ഇന്നു മുതൽ ഈ എന്റെ അമ്മ ദാസിയാകാതിരിക്കട്ടെ. നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതുപോലെ, ആ വാക്ക് എനിക്കായി പാലിക്കപ്പെട്ടു.
1.34.23
ततः स्नातुं गताः सर्पाः प्रत्युक्त्वा तं तथेत्युत ।
शक्रोऽप्यमृतमाक्षिप्य जगाम त्रिदिवं पुनः ॥ १.३४.२३ ॥
അപ്പോൾ സർപ്പങ്ങൾ 'അങ്ങനെ തന്നെ' എന്ന് അവനോടു മറുപടി പറഞ്ഞ് കുളിക്കാൻ പോയി. ശക്രനും (ഇന്ദ്രനും) അമൃതം കവർന്ന് വീണ്ടും സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു പോയി.
1.34.24
अथागतास्तमुद्देशं सर्पाः सोमार्थिनस्तदा ।
स्नाताश्च कुतजप्याश्च प्रहृष्टाः कृतमङ्गलाः ॥ १.३४.२४ ॥
അപ്പോൾ സോമത്തെ (അമൃതത്തെ) ആഗ്രഹിച്ച സർപ്പങ്ങൾ ആ സ്ഥലത്ത് എത്തി. കുളിച്ച്, ജപം ചെയ്ത്, സന്തോഷത്തോടെ മംഗളകർമ്മങ്ങൾ നടത്തി (അവ എത്തി).
1.34.25
परस्परकृतद्वेषाः सोमप्राशनकर्मणि ।
अहं पूर्वमहं पूर्वमित्युक्त्वा ते समाद्रवन् ॥ १.३४.२५ ॥
പരസ്പരം വിദ്വേഷമുള്ളവരായി, സോമപാനകർമ്മത്തിൽ "ഞാൻ ആദ്യം, ഞാൻ ആദ്യം" എന്നു പറഞ്ഞ് അവർ കുതിച്ചുചെന്നു.
1.34.26
यत्रैतदमृतं चापि स्थापितं कुशसंस्तरे ।
तद्विज्ञाय हृतं सर्पाः प्रतिमायाकृतं च तत् ॥ १.३४.२६ ॥
ഈ അമൃത് കുശപ്പുല്ലിൻ്റെ മെത്തയിൽ വെച്ചിരുന്നതറിഞ്ഞ് സർപ്പങ്ങൾ അത് അപഹരിച്ചു; അതും വഞ്ചനയ്ക്കായി ഉണ്ടാക്കിയതായിരുന്നു.
1.34.27
सोमस्थानमिदं चेति दर्भांस्ते लिलिहुस्तदा ।
ततो द्विधा कृता जिह्वाः सर्पाणां तेन कर्मणा ॥ १.३४.२७ ॥
"ഇത് സോമത്തിൻ്റെ സ്ഥാനം" എന്നു കരുതി അവർ അപ്പോൾ ദർഭപ്പുല്ല് നക്കി; അതിനാൽ ആ കർമ്മത്തിൻ്റെ ഫലമായി സർപ്പങ്ങളുടെ നാവുകൾ രണ്ടായി പിളർന്നു.
1.34.28
अभवंश्चामृतस्पर्शाद्दर्भास्तेऽथ पवित्रिणः ।
नागाश्च वञ्चिता भूत्वा विसृज्य विनतां ततः।
विषादमगमंस्तीव्रं गरुडस्य बलात्प्रभो ॥ १.३४.२८ ॥
അമൃതിൻ്റെ സ്പർശത്താൽ ആ ദർഭകൾ പവിത്രമായി; നാഗങ്ങൾ വഞ്ചിതരായി, വിനതയെ വിട്ടുകളഞ്ഞ്, പ്രഭോ, ഗരുഡൻ്റെ ബലത്താൽ കഠിനമായ വിഷാദം പ്രാപിച്ചു.
1.34.29
एवं तदमृतं तेन हृतमाहृतमेव च ।
द्विजिह्वाश्च कृताः सर्पा गरुडेन महात्मना ॥ १.३४.२९ ॥
ഇങ്ങനെ അവൻ ആ അമൃത് അപഹരിച്ചു, തിരികെയും കൊണ്ടുവന്നു; മഹാത്മാവായ ഗരുഡൻ സർപ്പങ്ങളെ ഇരട്ടനാവുള്ളവരാക്കി.
1.34.30
ततः सुपर्णः परमप्रहर्षवा-
न्विहृत्य मात्रा सह तत्र कानने।
भुजंगभक्षः परमार्चितः खगै-
रहीनकीर्तिर्विनतामनन्दयत् ॥ १.३४.३० ॥
പിന്നീട് അത്യന്തം സന്തോഷിച്ച സുപർണ്ണൻ അമ്മയോടൊപ്പം ആ കാട്ടിൽ വിഹരിച്ചു; സർപ്പഭോജിയായി, പക്ഷികളാൽ ഏറെ ആദരിക്കപ്പെട്ട്, ക്ഷയിക്കാത്ത കീർത്തിയോടെ വിനതയെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
1.34.31
इमां कथां यः शृणुयान्नरः सदा ।
पठेत वा द्विजगणमुख्यसंसदि।
असंशयं त्रिदिवमियात्स पुण्यभा-
ङ्महात्मनः पतगपतेः प्रकीर्तनात् ॥ १.३४.३१ ॥
ഈ കഥ എപ്പോഴും കേൾക്കുന്നവനോ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠരുടെ സഭയിൽ ഇത് പാരായണം ചെയ്യുന്നവനോ, സംശയമില്ലാതെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പോകുന്നു; മഹാത്മാവായ പതഗപതിയുടെ (ഗരുഡന്റെ) കീർത്തനത്താൽ പുണ്യത്തിന്റെ പങ്കാളിയാകുന്നു.