Mahābhārata · Adhyāya 1.34
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.34.1
इत्येवमुक्तो गरुडः प्रत्युवाच शचीपतिम् ।
सख्यं मेऽस्तु त्वया देव यथेच्छसि पुरंदर।
बलं तु मम जानीहि महच्चासह्यमेव च ॥ १.३४.१ ॥
So angesprochen antwortete Garuḍa dem Herrn der Śacī: "O Gott Purandara, es sei Freundschaft zwischen uns, wenn du es wünschst. Wisse, meine Kraft ist groß und unerträglich."
1.34.2
कामं नैतत्प्रशंसन्ति सन्तः स्वबलसंस्तवम् ।
अनिमित्तं सुरश्रेष्ठ सद्यः प्राप्नोति गर्हणाम् ॥ १.३४.२ ॥
Gewiss loben die Guten nicht das Selbstlob der eigenen Stärke; wer es ohne Anlass tut, zieht schnell Tadel auf sich, o Bester der Götter.
1.34.3
गुणसंकीर्तनं चापि पृष्टेनान्येन गोपते ।
वक्तव्यं न तु वक्तव्यं स्वयमेव शतक्रतो ॥ १.३४.३ ॥
Auch wenn ein anderer fragt, darf man seine Vorzüge aufzählen; doch, o Herr der Kühe, o Śatakratu, soll man sie nicht von selbst aussprechen.
1.34.4
सखेति कृत्वा तु सखे पृष्टो वक्ष्याम्यहं त्वया ।
न ह्यात्मस्तवसंयुक्तं वक्तव्यमनिमित्ततः ॥ १.३४.४ ॥
Dich als Freund betrachtend, o Freund, will ich sprechen, da du fragst; doch Worte voller Selbstlob soll man nicht ohne Grund aussprechen.
1.34.5
सपर्वतवनामुर्वीं ससागरजलामिमाम् ।
वहे पक्षेण वै शक्र त्वामप्यत्रावलम्बिनम् ॥ १.३४.५ ॥
O Śakra, diese Erde mit ihren Bergen, Wäldern und Meeresgewässern könnte ich mit einem Flügel tragen, dazu auch dich, der du dich hier an sie klammerst.
1.34.6
सर्वान्संपिण्डितान्वापि लोकान्सस्थाणुजङ्गमान् ।
वहेयमपरिश्रान्तो विद्धीदं मे महद्बलम् ॥ १.३४.६ ॥
Selbst alle Welten zusammen, die unbeweglichen wie die beweglichen, könnte ich ohne Ermüdung tragen. Wisse, dies ist meine große Stärke.
1.34.7
इत्युक्तवचनं वीरं किरीटी श्रीमतां वरः ।
आह शौनक देवेन्द्रः सर्वलोकहितः प्रभुः ॥ १.३४.७ ॥
Nachdem er diese Worte zu dem Helden gesprochen hatte, sprach Indra, der Gekrönte, der Beste der Glorreichen, Herr der Götter und Wohltäter aller Welten, o Śaunaka:
1.34.8
एवमेव यथात्थ त्वं सर्वं संभाव्यते त्वयि ।
संगृह्यतामिदानीं मे सख्यमत्यन्तमुत्तमम् ॥ १.३४.८ ॥
Es ist so, wie du gesagt hast; in dir ist alles möglich. Nimm nun meine höchste und vortreffliche Freundschaft an.
1.34.9
न कार्यं यदि सोमेन मम सोमः प्रदीयताम् ।
अस्मांस्ते हि प्रबाधेयुर्येभ्यो दद्याद्भवानिमम् ॥ १.३४.९ ॥
Wenn du den Soma nicht brauchst, so gib mir meinen Soma. Denen, denen du ihn gäbest, würden uns gewiss bedrängen.
1.34.10
किंचित्कारणमुद्दिश्य सोमोऽयं नीयते मया ।
न दास्यामि समापातुं सोमं कस्मैचिदप्यहम् ॥ १.३४.१० ॥
Aus einem bestimmten Grund nehme ich diesen Soma mit. Diesen Soma werde ich niemandem zu trinken geben.
1.34.11
यत्रेमं तु सहस्राक्ष निक्षिपेयमहं स्वयम् ।
त्वमादाय ततस्तृर्णं हरेथास्त्रिदिवेश्वर ॥ १.३४.११ ॥
O Tausendäugiger, wo immer ich selbst es niederlegen werde, von dort nimm es schnell und trag es davon, o Herr der drei Himmel.
1.34.12
वाक्येनानेन तुष्टोऽहं यत्त्वयोक्तमिहाण्डज ।
यमिच्छसि वरं मत्तस्तं गृहाण खगोत्तम ॥ १.३४.१२ ॥
Ich bin erfreut über diese Worte, die du hier gesprochen hast, o Eiergeborener. Nimm die Gabe, die du von mir begehrst, o Bester der Vögel.
1.34.13
इत्युक्तः प्रत्युवाचेदं कद्रूपुत्राननुस्मरन् ।
भवेयुर्भुजगाः शक्र मम भक्ष्या महाबलाः ॥ १.३४.१३ ॥
So angesprochen, sich der Söhne Kadrūs erinnernd, antwortete er: O Śakra, mögen jene mächtigen Schlangen meine Nahrung sein.
1.34.14
ईशोऽहमपि सर्वस्य करिष्यामि तु तेऽर्थिताम् ।
भवेयुर्भुजगाः शक्र मम भक्ष्या महाबलाः ॥ १.३४.१४ ॥
Auch ich bin Herr über alle, und ich werde deine Bitte gewiss erfüllen. O Śakra, mögen jene mächtigen Schlangen meine Nahrung sein.
1.34.15
तथेत्युक्त्वाऽन्वगच्छत्तं ततो दानवसूदनः ।
देवदेवं महात्मानं योगिनामीश्वरं हरिम् ॥ १.३४.१५ ॥
Mit den Worten »So sei es« folgte der Bezwinger der Dānavas dann dem Gott der Götter, dem großherzigen Hari, Herrn der Yogins.
1.34.16
स चान्वमोदत्तं चार्थं यथोक्तं गरुडेन वै ।
इदं भूयो वचः प्राह भगवांस्त्रिदशेश्वरः ॥ १.३४.१६ ॥
Er billigte jene Bitte genau so, wie Garuḍa sie gesprochen hatte, und dann sprach der erhabene Herr der Dreißig wiederum diese Worte.
1.34.17
हरिष्यामि विनिक्षिप्तं सोममित्यनुभाष्य तम् ।
आजगाम ततस्तूर्णं सुपर्णी मातुरन्तिकम् ॥ १.३४.१७ ॥
Nachdem er ihm gesagt hatte: »Den verwahrten Soma werde ich holen«, kam der Geflügelte rasch zur Seite seiner Mutter.
1.34.18
विनयावनतो भूत्वा वचनं चेदमब्रवीत् ।
इदमानीतममृतं देवानां भवनान्मया ॥ १.३४.१८ ॥
Demütig sich verneigend, sprach er diese Worte: »Dieses Nektar der Unsterblichkeit ist von mir aus der Wohnstatt der Götter gebracht worden.«
1.34.19
प्रशाधि किमितो मातः करिष्यामि शुभव्रते ।
परितुष्टाऽहमेतेन कर्मणा तव पुत्रक ॥ १.३४.१९ ॥
O Mutter der verheißungsvollen Gelübde, befiehl: Was soll ich von hier an tun? O Sohn, ich bin mit dieser deiner Tat vollkommen zufrieden.
1.34.20
अजरश्चाभरश्चैव देवानां सुप्रियो भव ।
अथ सर्पानुवाचेदं सर्वान्परमहृष्टवत्।
इदमानीतममृतं निक्षेप्स्यामि कुशेषु वः ॥ १.३४.२० ॥
Mögest du alterlos und unbeschwert sein und den Göttern lieb. Dann sprach sie, hocherfreut, zu allen Schlangen: Diesen Nektar, den ich gebracht habe, werde ich für euch auf das Kuśa-Gras legen.
1.34.21
स्नाता मङ्गलसंयुक्तास्ततः प्राश्नीत पन्नगाः ।
भवद्भिरिदमासीनैर्यदुक्तं तद्वचस्तदा ॥ १.३४.२१ ॥
Nachdem ihr gebadet und mit Glück gesegnet seid, sollt ihr dann, o Schlangen, dies trinken; das Wort, das ihr hier sitzend gesprochen habt, möge dann erfüllt werden.
1.34.22
अदासी चैव मातेयमद्यप्रभृति चास्तु मे ।
यथोक्तं भवतामेतद्वचो मे प्रतिपादितम् ॥ १.३४.२२ ॥
Von diesem Tag an soll diese meine Mutter keine Sklavin mehr sein. Wie ihr gesagt habt, ist euer Wort mir erfüllt worden.
1.34.23
ततः स्नातुं गताः सर्पाः प्रत्युक्त्वा तं तथेत्युत ।
शक्रोऽप्यमृतमाक्षिप्य जगाम त्रिदिवं पुनः ॥ १.३४.२३ ॥
Dann gingen die Schlangen, ihm antwortend: »So sei es«, zum Baden. Und Śakra (Indra) entriss den Nektar und kehrte wieder in den Himmel zurück.
1.34.24
अथागतास्तमुद्देशं सर्पाः सोमार्थिनस्तदा ।
स्नाताश्च कुतजप्याश्च प्रहृष्टाः कृतमङ्गलाः ॥ १.३४.२४ ॥
Dann kamen die Schlangen, die nach dem Soma (Nektar) verlangten, an jenen Ort, nachdem sie gebadet, Gebete gesprochen, sich gefreut und Glücksriten vollzogen hatten.
1.34.25
परस्परकृतद्वेषाः सोमप्राशनकर्मणि ।
अहं पूर्वमहं पूर्वमित्युक्त्वा ते समाद्रवन् ॥ १.३४.२५ ॥
Gegenseitige Feindschaft hegend, beim Trinken des Soma, rufend »Ich zuerst, ich zuerst«, stürmten sie herbei.
1.34.26
यत्रैतदमृतं चापि स्थापितं कुशसंस्तरे ।
तद्विज्ञाय हृतं सर्पाः प्रतिमायाकृतं च तत् ॥ १.३४.२६ ॥
Als sie erfuhren, dass dieses Nektar auf dem Lager aus Kuśa-Gras lag, nahmen die Schlangen es weg; und dies war als Täuschung gemacht.
1.34.27
सोमस्थानमिदं चेति दर्भांस्ते लिलिहुस्तदा ।
ततो द्विधा कृता जिह्वाः सर्पाणां तेन कर्मणा ॥ १.३४.२७ ॥
In dem Glauben »Dies ist der Ort des Soma« leckten sie da das Darbha-Gras; und danach wurden durch diese Tat die Zungen der Schlangen gespalten.
1.34.28
अभवंश्चामृतस्पर्शाद्दर्भास्तेऽथ पवित्रिणः ।
नागाश्च वञ्चिता भूत्वा विसृज्य विनतां ततः।
विषादमगमंस्तीव्रं गरुडस्य बलात्प्रभो ॥ १.३४.२८ ॥
Durch die Berührung mit dem Nektar wurden jene Darbha-Gräser heilig; und die Schlangen, getäuscht, nachdem sie Vinatā freigelassen hatten, o Herr, verfielen durch Garuḍas Kraft in tiefen Kummer.
1.34.29
एवं तदमृतं तेन हृतमाहृतमेव च ।
द्विजिह्वाश्च कृताः सर्पा गरुडेन महात्मना ॥ १.३४.२९ ॥
So wurde jener Nektar von ihm genommen und auch zurückgebracht; und der großmütige Garuḍa machte die Schlangen zweizüngig.
1.34.30
ततः सुपर्णः परमप्रहर्षवा-
न्विहृत्य मात्रा सह तत्र कानने।
भुजंगभक्षः परमार्चितः खगै-
रहीनकीर्तिर्विनतामनन्दयत् ॥ १.३४.३० ॥
Da wanderte Suparṇa, hocherfreut, mit seiner Mutter in jenem Wald umher; der Schlangenfresser, von den Vögeln hoch geehrt, von unvermindertem Ruhm, erfreute Vinatā.
1.34.31
इमां कथां यः शृणुयान्नरः सदा ।
पठेत वा द्विजगणमुख्यसंसदि।
असंशयं त्रिदिवमियात्स पुण्यभा-
ङ्महात्मनः पतगपतेः प्रकीर्तनात् ॥ १.३४.३१ ॥
Der Mensch, der diese Erzählung stets hört oder sie in einer Versammlung der vornehmsten Zweimalgeborenen rezitiert, geht ohne Zweifel in den Himmel und wird durch den Preis des großherzigen Herrn der Vögel (Garuḍa) ein Teilhaber am Verdienst.