மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.34
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.34.1
इत्येवमुक्तो गरुडः प्रत्युवाच शचीपतिम् ।
सख्यं मेऽस्तु त्वया देव यथेच्छसि पुरंदर।
बलं तु मम जानीहि महच्चासह्यमेव च ॥ १.३४.१ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்ட கருடன் சசீபதியிடம் பதிலளித்தான்: ஓ தேவனே, புரந்தரா, உமக்கு விருப்பமானால் என்னுடன் நட்பு இருக்கட்டும். என் வலிமையை அறிவீராக; அது பெரியதும் தாங்க முடியாததுமாகும்.
1.34.2
कामं नैतत्प्रशंसन्ति सन्तः स्वबलसंस्तवम् ।
अनिमित्तं सुरश्रेष्ठ सद्यः प्राप्नोति गर्हणाम् ॥ १.३४.२ ॥
நல்லோர் தங்கள் சொந்த வலிமையைப் புகழ்வதை உண்மையில் பாராட்டுவதில்லை. ஓ தேவர்களில் சிறந்தவனே, காரணமின்றி இவ்வாறு செய்பவன் உடனே நிந்தையை அடைவான்.
1.34.3
गुणसंकीर्तनं चापि पृष्टेनान्येन गोपते ।
वक्तव्यं न तु वक्तव्यं स्वयमेव शतक्रतो ॥ १.३४.३ ॥
பிறர் கேட்கும்போது தன் குணங்களை எடுத்துரைக்கலாம்; ஆனால் ஓ கோபதி, ஓ சதக்ரதுவே, தானாகவே அவற்றைச் சொல்லக் கூடாது.
1.34.4
सखेति कृत्वा तु सखे पृष्टो वक्ष्याम्यहं त्वया ।
न ह्यात्मस्तवसंयुक्तं वक्तव्यमनिमित्ततः ॥ १.३४.४ ॥
நண்பனாகக் கருதி, ஓ நண்பனே, நீ கேட்டதால் நான் சொல்வேன். தன்னைப் புகழும் சொற்களைக் காரணமின்றிச் சொல்லக் கூடாது.
1.34.5
सपर्वतवनामुर्वीं ससागरजलामिमाम् ।
वहे पक्षेण वै शक्र त्वामप्यत्रावलम्बिनम् ॥ १.३४.५ ॥
ஓ சக்ரா, மலைகளும் காடுகளும் கடல் நீரும் கொண்ட இந்த பூமியை ஒரு சிறகால் நான் சுமந்து செல்வேன்; இங்கு பற்றிக்கொண்டிருக்கும் உன்னையும் கூட.
1.34.6
सर्वान्संपिण्डितान्वापि लोकान्सस्थाणुजङ्गमान् ।
वहेयमपरिश्रान्तो विद्धीदं मे महद्बलम् ॥ १.३४.६ ॥
நிலையானவை, அசையுபவை என அனைத்து உலகங்களையும் ஒன்றாகத் திரட்டியும் நான் களைப்பின்றிச் சுமக்க முடியும். இதுவே என் மகத்தான வலிமை என அறிவாயாக.
1.34.7
इत्युक्तवचनं वीरं किरीटी श्रीमतां वरः ।
आह शौनक देवेन्द्रः सर्वलोकहितः प्रभुः ॥ १.३४.७ ॥
இவ்வாறு அந்த வீரனிடம் சொல்லி, செல்வர்களில் சிறந்த கிரீடதாரியான, அனைத்துலகுக்கும் நன்மை செய்யும் பிரபுவான தேவேந்திரன், சௌனகரே, இவ்வாறு கூறினான்.
1.34.8
एवमेव यथात्थ त्वं सर्वं संभाव्यते त्वयि ।
संगृह्यतामिदानीं मे सख्यमत्यन्तमुत्तमम् ॥ १.३४.८ ॥
நீ சொன்னபடியே அது; உன்னில் எல்லாம் சாத்தியமே. இப்போது என் மிக உயர்ந்த நட்பை ஏற்றுக்கொள்.
1.34.9
न कार्यं यदि सोमेन मम सोमः प्रदीयताम् ।
अस्मांस्ते हि प्रबाधेयुर्येभ्यो दद्याद्भवानिमम् ॥ १.३४.९ ॥
சோமத்தால் எனக்கு எந்தத் தேவையும் இல்லை என்றால், என் சோமத்தை எனக்குக் கொடு. இதை நீ யாருக்குக் கொடுக்கிறாயோ, அவர்கள் எங்களைத் துன்புறுத்துவார்கள்.
1.34.10
किंचित्कारणमुद्दिश्य सोमोऽयं नीयते मया ।
न दास्यामि समापातुं सोमं कस्मैचिदप्यहम् ॥ १.३४.१० ॥
ஏதோ ஒரு காரணத்தை முன்னிட்டு நான் இந்தச் சோமத்தை எடுத்துச் செல்கிறேன். இந்தச் சோமத்தை யாருக்கும் அருந்த நான் கொடுக்கமாட்டேன்.
1.34.11
यत्रेमं तु सहस्राक्ष निक्षिपेयमहं स्वयम् ।
त्वमादाय ततस्तृर्णं हरेथास्त्रिदिवेश्वर ॥ १.३४.११ ॥
ஆயிரம் கண்ணனே, நான் இதை எங்கே நானே வைப்பேனோ, அங்கிருந்து நீ இதை உடனே எடுத்துக்கொண்டு செல், ஓ திவேஸ்வரா.
1.34.12
वाक्येनानेन तुष्टोऽहं यत्त्वयोक्तमिहाण्डज ।
यमिच्छसि वरं मत्तस्तं गृहाण खगोत्तम ॥ १.३४.१२ ॥
இங்கு நீ சொன்ன இந்தச் சொல்லால் நான் மகிழ்ந்தேன், ஓ முட்டையிலிருந்து பிறந்தவனே. நீ என்னிடமிருந்து எந்த வரத்தை விரும்புகிறாயோ, அதை ஏற்றுக்கொள், ஓ பறவைகளில் சிறந்தவனே.
1.34.13
इत्युक्तः प्रत्युवाचेदं कद्रूपुत्राननुस्मरन् ।
भवेयुर्भुजगाः शक्र मम भक्ष्या महाबलाः ॥ १.३४.१३ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், கத்ருவின் மகன்களை நினைத்தவாறு அவன் இதை பதிலாகச் சொன்னான்: ஓ சக்ரனே, அந்த வலிமைமிக்க பாம்புகள் எனக்கு இரையாகட்டும்.
1.34.14
ईशोऽहमपि सर्वस्य करिष्यामि तु तेऽर्थिताम् ।
भवेयुर्भुजगाः शक्र मम भक्ष्या महाबलाः ॥ १.३४.१४ ॥
நானும் அனைவருக்கும் அதிபதி; உன் விருப்பத்தை நிச்சயமாக நிறைவேற்றுவேன். ஓ சக்ரனே, அந்த வலிமைமிக்க பாம்புகள் எனக்கு இரையாகட்டும்.
1.34.15
तथेत्युक्त्वाऽन्वगच्छत्तं ततो दानवसूदनः ।
देवदेवं महात्मानं योगिनामीश्वरं हरिम् ॥ १.३४.१५ ॥
"அவ்வாறே ஆகட்டும்" என்று சொல்லி, தானவர்களை அழிப்பவன் அப்போது தேவதேவனும் மகாத்மாவும் யோகிகளின் ஈசுவரனுமான ஹரியைப் பின்தொடர்ந்தான்.
1.34.16
स चान्वमोदत्तं चार्थं यथोक्तं गरुडेन वै ।
इदं भूयो वचः प्राह भगवांस्त्रिदशेश्वरः ॥ १.३४.१६ ॥
அவர் கருடன் சொன்ன அந்த வேண்டுகோளை, சொன்னபடியே ஏற்றுக்கொண்டார்; பின்னர் முப்பத்துமூவர் தலைவனான பகவான் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னார்.
1.34.17
हरिष्यामि विनिक्षिप्तं सोममित्यनुभाष्य तम् ।
आजगाम ततस्तूर्णं सुपर्णी मातुरन्तिकम् ॥ १.३४.१७ ॥
"நான் வைக்கப்பட்ட சோமத்தை எடுத்து வருவேன்" என்று அவனிடம் சொல்லிவிட்டு, பறவையான சுபர்ணி விரைவாகத் தன் தாயின் அருகே வந்தான்.
1.34.18
विनयावनतो भूत्वा वचनं चेदमब्रवीत् ।
इदमानीतममृतं देवानां भवनान्मया ॥ १.३४.१८ ॥
பணிவுடன் குனிந்தவனாக அவன் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்: "தேவர்களின் இல்லத்திலிருந்து என்னால் இந்த அமிர்தம் கொண்டு வரப்பட்டுள்ளது."
1.34.19
प्रशाधि किमितो मातः करिष्यामि शुभव्रते ।
परितुष्टाऽहमेतेन कर्मणा तव पुत्रक ॥ १.३४.१९ ॥
நற்பிரதமே தாயே, இனி நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? ஆணையிடுங்கள். மகனே, உன் இந்தச் செயலால் நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன்.
1.34.20
अजरश्चाभरश्चैव देवानां सुप्रियो भव ।
अथ सर्पानुवाचेदं सर्वान्परमहृष्टवत्।
इदमानीतममृतं निक्षेप्स्यामि कुशेषु वः ॥ १.३४.२० ॥
நீ முதுமையற்றவனாகவும் சுமையற்றவனாகவும் தேவர்களுக்கு மிகவும் பிரியமானவனாகவும் இரு. பின்னர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இருந்த பாம்புகளிடம் அவள் சொன்னாள்: நான் கொண்டுவந்த இந்த அமிர்தத்தை உங்களுக்காக தர்ப்பைப் புற்களின் மேல் வைப்பேன்.
1.34.21
स्नाता मङ्गलसंयुक्तास्ततः प्राश्नीत पन्नगाः ।
भवद्भिरिदमासीनैर्यदुक्तं तद्वचस्तदा ॥ १.३४.२१ ॥
நீராடி, மங்கலத்துடன் கூடியவர்களாக, பின்னர் பாம்புகளே, இதை உண்ணுங்கள். இங்கே அமர்ந்திருக்கும் நீங்கள் சொன்ன அந்த வாக்கு அப்போது நிறைவேறட்டும்.
1.34.22
अदासी चैव मातेयमद्यप्रभृति चास्तु मे ।
यथोक्तं भवतामेतद्वचो मे प्रतिपादितम् ॥ १.३४.२२ ॥
இன்று முதல் இந்த என் தாய் அடிமையாக இருக்கக் கூடாது. நீங்கள் சொன்னபடியே, அந்த வாக்கு எனக்காக நிறைவேற்றப்பட்டது.
1.34.23
ततः स्नातुं गताः सर्पाः प्रत्युक्त्वा तं तथेत्युत ।
शक्रोऽप्यमृतमाक्षिप्य जगाम त्रिदिवं पुनः ॥ १.३४.२३ ॥
பின்னர் பாம்புகள் அவனுக்கு 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று பதில் சொல்லி நீராடச் சென்றன. சக்ரனும் (இந்திரனும்) அமிர்தத்தை பறித்துக்கொண்டு மீண்டும் சொர்க்கத்திற்குச் சென்றான்.
1.34.24
अथागतास्तमुद्देशं सर्पाः सोमार्थिनस्तदा ।
स्नाताश्च कुतजप्याश्च प्रहृष्टाः कृतमङ्गलाः ॥ १.३४.२४ ॥
பின்னர் சோமத்தை (அமிர்தத்தை) விரும்பிய பாம்புகள் அந்த இடத்திற்கு வந்தன. நீராடி, ஜபம் செய்து, மகிழ்ச்சியுடன் மங்கல சடங்குகளை முடித்து (அவை வந்தன).
1.34.25
परस्परकृतद्वेषाः सोमप्राशनकर्मणि ।
अहं पूर्वमहं पूर्वमित्युक्त्वा ते समाद्रवन् ॥ १.३४.२५ ॥
ஒருவருக்கொருவர் பகைமை கொண்டவர்களாய், சோமத்தை அருந்தும் செயலில், "நான் முதலில், நான் முதலில்" என்று கூறி அவர்கள் விரைந்தோடினர்.
1.34.26
यत्रैतदमृतं चापि स्थापितं कुशसंस्तरे ।
तद्विज्ञाय हृतं सर्पाः प्रतिमायाकृतं च तत् ॥ १.३४.२६ ॥
இந்த அமிழ்தம் குசப்புல் படுக்கையில் வைக்கப்பட்டிருந்ததை அறிந்து, பாம்புகள் அதனைக் கவர்ந்தன; அதுவும் ஏமாற்றுக்காக உருவாக்கப்பட்டதாகும்.
1.34.27
सोमस्थानमिदं चेति दर्भांस्ते लिलिहुस्तदा ।
ततो द्विधा कृता जिह्वाः सर्पाणां तेन कर्मणा ॥ १.३४.२७ ॥
"இது சோமத்தின் இடம்" என்று எண்ணி அவர்கள் அப்போது தர்ப்பைப் புல்லை நக்கினர்; அதனால் அந்தச் செயலின் காரணமாக பாம்புகளின் நாக்குகள் இரண்டாகப் பிளக்கப்பட்டன.
1.34.28
अभवंश्चामृतस्पर्शाद्दर्भास्तेऽथ पवित्रिणः ।
नागाश्च वञ्चिता भूत्वा विसृज्य विनतां ततः।
विषादमगमंस्तीव्रं गरुडस्य बलात्प्रभो ॥ १.३४.२८ ॥
அமிழ்தத்தின் தொடுதலால் அந்தத் தர்ப்பைகள் புனிதமாயின; நாகங்கள் ஏமாற்றப்பட்டு, வினதையை விட்டுவிட்டு, ஓ பிரபுவே, கருடனின் வலிமையால் கடும் துயரத்தை அடைந்தன.
1.34.29
एवं तदमृतं तेन हृतमाहृतमेव च ।
द्विजिह्वाश्च कृताः सर्पा गरुडेन महात्मना ॥ १.३४.२९ ॥
இவ்வாறு அவன் அந்த அமிழ்தத்தைக் கவர்ந்தும் கொண்டுவந்தும் விட்டான்; மகாத்மாவாகிய கருடன் பாம்புகளை இரட்டை நாக்குடையவையாக்கினான்.
1.34.30
ततः सुपर्णः परमप्रहर्षवा-
न्विहृत्य मात्रा सह तत्र कानने।
भुजंगभक्षः परमार्चितः खगै-
रहीनकीर्तिर्विनतामनन्दयत् ॥ १.३४.३० ॥
பின்னர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்ட சுபர்ணன், அங்குள்ள காட்டில் தாயுடன் உலவி, பாம்புகளை உண்பவனாய், பறவைகளால் மிகவும் போற்றப்பட்டவனாய், குன்றாத புகழுடையவனாய், வினதையை மகிழ்வித்தான்.
1.34.31
इमां कथां यः शृणुयान्नरः सदा ।
पठेत वा द्विजगणमुख्यसंसदि।
असंशयं त्रिदिवमियात्स पुण्यभा-
ङ्महात्मनः पतगपतेः प्रकीर्तनात् ॥ १.३४.३१ ॥
எந்த மனிதன் எப்போதும் இந்தக் கதையைக் கேட்கிறானோ, அல்லது இருபிறப்பாளர்களின் சிறந்த சபையில் இதை ஓதுகிறானோ, அவன் ஐயமின்றி சொர்க்கத்தை அடைகிறான்; மகாத்மாவாகிய பதகபதியைப் (கருடனைப்) புகழ்ந்ததால் புண்ணியத்தின் பங்காளியாகிறான்.