مهابهاراتا · أدهيايا 1.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.42.1
यद्येतत्साहसं तात यदि वा दुष्कृतं कृतम् ।
प्रियं वाप्यप्रियं वा ते वागुक्ता न मृषा भवेत् ॥ १.४२.१ ॥
يا أبي، سواء كان هذا فعلاً متهوراً أو سوءاً مرتكباً، وسواء كان مرضياً لك أو غير مرضٍ، فإن الكلام الذي قيل لن يكون باطلاً.
1.42.2
नैवान्यथेदं भविता पितरेष ब्रवीमि ते ।
नाहं मृषा ब्रवीम्येवं स्वैरेष्वपि कुतः शपन् ॥ १.४२.२ ॥
لن يكون هذا على غير ما هو، يا أبي، وهذا ما أقوله لك. لا أتكلم كذباً هكذا؛ فكيف ألعن ولو مزاحاً؟
1.42.3
जानाम्युग्रप्रभावं त्वां तात सत्यगिरं तथा ।
नानृतं चोक्तपूर्वं ते नैतन्मिथ्या भविष्यति ॥ १.४२.३ ॥
يا بني، أعلم أن قوتك شديدة وكلامك صادق. لم تقل كذباً من قبل؛ فلن يكون هذا باطلاً.
1.42.4
पित्रा पुत्रो वयस्थोऽपि सततं वाच्य एव तु ।
यथा स्याद्गुणसंयुक्तः प्राप्नुयाच्च महद्यशः
गच्छामित्वरितं सौम्य सद्यः कर्तुमपज्वरम् ॥ १.४२.४ ॥
ينبغي للأب أن ينصح ابنه دائماً، ولو كان قد بلغ، ليكون مزوداً بالفضائل ويحظى بشهرة عظيمة. يا لطيف، أذهب مسرعاً لأصلح هذا في الحال.
1.42.5
किं पुनर्बाल एव त्वं तपसा भावितः सदा ।
वर्धते चेत्प्रभवतां कोपोऽतीव महात्मनाम् ॥ १.४२.५ ॥
أنت ما زلت طفلاً، وإن كنت دائماً منشأً بالتقشف. فإذا زاد غضب النفوس العظيمة القادرة زيادة مفرطة، فماذا يُقال بعد ذلك؟
1.42.6
उत्सीदेयुरिमे लोकाः क्षणा चास्य प्रतिक्रिया ।
सोऽहं पश्यामि वक्तव्यं त्वयि धर्मभृतां वर।
पुत्रत्वं बालतां चैव तवावेक्ष्य च साहसम् ॥ १.४२.६ ॥
قد تفنى هذه العوالم، ودواء ذلك في لحظة. يا خير حاملي الدهرمة، أرى ما ينبغي أن أقوله لك، نظراً إلى بنوّتك وصباك وتهورك.
1.42.7
स त्वं शमपरो भूत्वा वन्यमाहारमाचरन् ।
चर क्रोधमिमं हित्वा नैवं धर्मं प्रहास्यसि ॥ १.४२.७ ॥
كن مواظبًا على السكينة، آكلًا الطعام البري، تاركًا هذا الغضب، وسر هكذا؛ فلن تترك الدارما.
1.42.8
क्रोधो हि धर्मं हरति यतीनां दुःखसंचितम् ।
ततो धर्मविहीनानां गतिरिष्टा न विद्यते ॥ १.४२.८ ॥
فالغضب يسلب دارما الزهاد التي جُمعت بالمشقة؛ لذلك لا يجد أهل الفاقدين للدارما المصير المرغوب.
1.42.9
शम एव यतीनां हि क्षमिणां सिद्धिकारकः ।
क्षमावतामयं लोकः परश्चैव क्षमावताम् ॥ १.४२.९ ॥
فالسكينة وحدها تجلب النجاح للزهاد وأهل الصبر؛ هذا العالم للصابرين، والعالم الآخر كذلك للصابرين.
1.42.10
तस्माच्चरेथाः सततं क्षमाशीलो जितेन्द्रियः ।
क्षमया प्राप्स्यसे लोकान्ब्रह्मणः समनन्तरान् ॥ १.४२.१० ॥
فلذلك عِش دائمًا صبورًا ضابطًا لحواسك؛ وبالصبر تنال عوالم براهما المساوية للتالية مباشرة.
1.42.11
मया तु शममास्थाय यच्छक्यं कर्तुमद्य वै ।
तत्करिष्याम्यहं तात प्रेपयिष्ये नृपाय वै ॥ १.४२.११ ॥
لكنني، متخذًا السكينة ملجأ، سأفعل اليوم ما هو ممكن يا بني؛ سأرسل رسولًا إلى الملك.
1.42.12
मम पुत्रेण शप्तोऽसि बालेनाकृतबुद्धिना ।
ममेमां धर्षणां त्वत्तः प्रेक्ष्य राजन्नमर्षिणा ॥ १.४२.१२ ॥
لقد لعنك ابني الصغير قليل العقل، أيها الملك؛ فلما رأى هذه الإهانة التي وجهتها إليّ، فعل ذلك في غضبه.
1.42.13
एवमादिश्य शिष्यं स प्रेषयामास सुव्रतः ।
परिक्षिते नृपतये दयापन्नो महातपाः ॥ १.४२.१३ ॥
وبعد أن أوصى تلميذه هكذا، أرسله الناسك العظيم ذو العهود الثابتة، المملوء بالرحمة، إلى الملك باريكشيت.
1.42.14
संदिश्य कुशलप्रश्नं कार्यवृत्तान्तमेव च ।
शिष्यं गौरमुखं नाम शीलवन्तं समाहितम् ॥ १.४२.१४ ॥
بعد أن أبلغ السلام والسؤال عن العافية وخبر الأمر، أرسل تلميذه الفاضل المتزن المسمّى غاورمُخا.
1.42.15
सोऽभिगम्य ततः शीघ्रं नरेन्द्रं कुरुवर्धनम् ।
विवेश भवनं राज्ञः पूर्वं द्वास्थैर्निवेदितः ॥ १.४२.१५ ॥
فأسرع إلى الملك مُعلي شأن آل كورو، وبعد أن أعلمه الحراس أولاً، دخل قصر الملك.
1.42.16
पूजितस्तु नरेन्द्रेण द्विजो गौरमुखस्तदा ।
आचख्यौ च परिश्रान्तो राज्ञः सर्वमशेषतः ॥ १.४२.१६ ॥
فكرّمه الملك، فأخبر البراهمي غاورمُخا، وهو متعب، الملك بكل شيء بالتفصيل.
1.42.17
शमीकवचनं घोरं यथोक्तं मन्त्रिसन्निधौ ।
शमीको नाम राजेन्द्र वर्तते विषये तव ॥ १.४२.१७ ॥
ونقل الكلمات المروعة لشَمِيكا كما نُطقت في حضور الوزراء: يا سيد الملوك، إن الحكيم المسمّى شَمِيكا يقيم في مملكتك.
1.42.18
ऋषिः परमधर्मात्मा दान्तः शान्तो महातपाः ।
तस्य त्वया नरव्याघ्र सर्पः प्राणैर्वियोजितः ॥ १.४२.१८ ॥
ذلك الحكيم صالح النفس غاية الصلاح، ضابط لنفسه، هادئ، عظيم الزهد؛ يا نمر الرجال، لقد أُزهقت بيدك روح ثعبان كان عليه.
1.42.19
अवसक्तो धनुष्कोट्या स्कन्धे मौनान्वितस्य च ।
क्षान्तवांस्तव तत्कर्म पुत्रस्तस्य न चक्षमे ॥ १.४२.१९ ॥
عُلِّق على كتف الحكيم المستغرق في نذر صمته بطرف قوس. احتملتَ ذلك الفعل، لكن ابنه لم يحتمله.
1.42.20
तेन शप्तोऽसि राजेन्द्र पितुरज्ञातमद्य वै ।
तक्षकः सप्तरात्रेण मृत्युस्तव भविष्यति ॥ १.४२.२० ॥
يا سيّد الملوك، لقد لُعنتَ اليوم من قبله دون علم أبيك: في غضون سبع ليالٍ سيكون تاكشاكا موتك.
1.42.21
तत्र रक्षां कुरुष्वेति पुनः पुनरथाब्रवीत् ।
तदन्यथा न शक्यं च कर्तुं केनचिदप्युत ॥ १.४२.२१ ॥
"اجعل هناك حماية"، قال ذلك مراراً وتكراراً. لا يمكن أن يكون غير ذلك، ولا يستطيع أحد أن يغيّره.
1.42.22
न हि शक्नोति संयन्तुं पुत्रं कोपसमन्वितम् ।
ततोऽहं प्रेषितस्तेन तव राजन्हितार्थिना ॥ १.४२.२२ ॥
لا يستطيع أن يكبح ابنه المملوء غضباً. لذلك، أيها الملك، راغباً في خيرك، أرسلني.
1.42.23
इति श्रुत्वा वचो घोरं स राजा कुरुनन्दनः ।
पर्यतप्यत तत्पापं कृत्वा राजा महातपाः ॥ १.४२.२३ ॥
ولما سمع هذه الكلمات الرهيبة، عذّب الملكَ، بهجةَ الكوروس، الذنبُ الذي ارتكبه، ذلك الملكُ عظيمُ الزهد.
1.42.24
तं च मौनव्रतं श्रुत्वा वने मुनिवरं तदा ।
भूय एवाभवद्राजा शोकसंतप्तमानसः ॥ १.४२.२४ ॥
ولما سمع بنذر الصمت لذلك الحكيم الأفضل في الغابة، عاد الملك مرة أخرى ذا نفس معذّبة بالحزن.
1.42.25
अनुक्रोशात्मतां तस्य शमीकस्यावधार्य च ।
पर्यतप्यत भूयोपि कृत्वा तत्किल्बिषं मुनेः ॥ १.४२.२५ ॥
وعندما أدرك الملك طبيعة شَمِيكا الرحيمة، عاد يتعذب مرة أخرى بسبب الإساءة التي ارتكبها بحق الحكيم.
1.42.26
न हि मृत्युं तथा राजा श्रुत्वा वै सोऽन्वतप्यत ।
अशोचदमरप्रख्यो यथा कृत्वेह कर्म तत् ॥ १.४२.२६ ॥
لم يحزن الملك كثيرًا عند سماع خبر الموت، لكنه، وهو كالخالد، حزن على الفعل الذي ارتكبه.
1.42.27
ततस्तं प्रेषयामास राजा गौरमुखं तदा ।
भूयः प्रसादं भगवान्करोत्विह ममेति वै ॥ १.४२.२७ ॥
فأرسل الملك غَوراموخا حينئذ قائلًا: «ليتفضل المبارك فيُنعم عليّ من جديد».
1.42.28
श्रुत्वा तु वचनं राज्ञो मुनिर्गौरमुखस्तदा ।
समनुज्ञाप्य वेगेन प्रजगामाश्रमं गुरोः ॥ १.४२.२८ ॥
ولما سمع الحكيم غَوراموخا كلام الملك استأذن منصرفًا، ومضى مسرعًا إلى صومعة معلّمه.
1.42.29
तस्मिंश्च गतमात्रेऽथ राजा गौरमुखे तदा ।
मन्त्रिभिर्मन्त्रयामास सह संविग्नमानसः ॥ १.४२.२९ ॥
وما إن غادر غَوراموخا حتى تشاور الملك، وقد اضطرب قلبه، مع وزرائه.
1.42.30
संमन्त्र्य मन्त्रिभिश्चैव स तथा मन्त्रतत्त्ववित् ।
प्रासादं कारयामास एकस्तम्भं सुरक्षितम् ॥ १.४२.३० ॥
وبعد أن تشاور مع وزرائه، أمر ذلك الملك العارف بجوهر المشورة ببناء قصر محصّن ذي عمود واحد.
1.42.31
रक्षां च विदधे तत्र भिषजश्चौषधानि च ।
ब्राह्मणान्मन्त्रसिद्धांश्च सर्वतो वै न्ययोजयत् ॥ १.४२.३१ ॥
ورتب هناك الحماية، ووضع الأطباء والأدوية، وأقام البراهمة المتمكنين من المانترا في كل مكان.
1.42.32
राजकार्याणि तत्रस्थः सर्वाण्येवाकरोच्च सः ।
मन्त्रिभिः सह धर्मज्ञः समन्तात्परिरक्षितः ॥ १.४२.३२ ॥
وبقي هناك فأدى جميع الواجبات الملكية؛ وكان الملك العالم بالدهارما محفوظاً من كل جانب مع وزرائه.
1.42.33
न चैनं कश्चिदारूढं लभते राजसत्तमम् ।
वातोऽपि निश्चरंस्तत्र प्रवेशे विनिवार्यते ॥ १.४२.३३ ॥
لم يكن أحد يستطيع الصعود والوصول إلى ذلك الملك الأفضل؛ وهناك عند المدخل كانت الريح نفسها تُمنع من المرور.
1.42.34
प्राप्ते च दिवसे तस्मिन्सप्तमे द्विजसत्तमः ।
काश्यपोऽभ्यागमद्विद्वांस्तं राजानं चिकित्सितुम् ॥ १.४२.३४ ॥
عندما جاء ذلك اليوم السابع، جاء أفضل المولودين مرتين، الحكيم كاشيابا، ليعالج الملك.
1.42.35
श्रुतं हि तेन तदभूद्यथा तं राजसत्तमम् ।
तक्षकः पन्नगश्रेष्ठो नेष्यते यमसादनम् ॥ १.४२.३५ ॥
فقد كان قد سمع أن تakshaka، رئيس الثعابين، سيأخذ ذلك الملك الأفضل إلى مسكن ياما.
1.42.36
तं दष्टं पन्नगेन्द्रेण करिष्येऽहमपज्वरम् ।
तत्र मेऽर्थश्च धर्मश्च भवितेति विचिन्तयन् ॥ १.४२.३६ ॥
فإن لدغه سيد الثعابين، سأخلصه من حمى السم؛ وفي ذلك يكون لي نفع وdharma، هكذا كان يفكر.
1.42.37
तं ददर्श स नागेन्द्रस्तक्षकः काश्यपं पथि ।
गच्छन्तमेकमनसं द्विजो भूत्वा वयोऽतिगः ॥ १.४२.३७ ॥
رأى تاكشاكا، ملك الثعابين، كاشياپا يمشي في الطريق بقلب واحد، وكان قد تخذ هيئة برهمي عجوز.
1.42.38
तमब्रवीत्पन्नगेन्द्रः काश्यपं मुनिपुंगवम् ।
क्व भवांस्त्वरितो याति किंच कार्यं चिकीर्षति ॥ १.४२.३८ ॥
قال ملك الثعابين لكاشياپا، أفضل الحكماء: "إلى أين تسرع يا سيدي، وأي عمل تنوي أن تفعله؟"
1.42.39
नृपं कुरुकुलोत्पन्नं परिक्षितमरिंदमम् ।
तक्षकः पन्नगश्रेष्ठस्तेजसाऽध्य प्रधक्ष्यति ॥ १.४२.३९ ॥
سيحرق تاكشاكا، أفضل الثعابين، بقوته الملك باريكشيت، المولود في سلالة الكورو، قاهر الأعداء، في هذا اليوم بعينه.
1.42.40
तं दष्टं पन्नगेन्द्रेण तेनाग्निसमतेजसम् ।
पाण्डवानां कुलकरं राजानममितौजसम्। ॥ १.४२.४० ॥
ذلك الملك الذي لدغه ملك الثعابين، المتقد كالنار، مؤسس سلالة الباندافا، ذو القوة التي لا تُحد.
1.42.41
विज्ञातविषविद्योऽहं ब्राह्मणो लोकपूजितः ।
अस्मद्गुरुकटाक्षेण कल्योऽहं विषनाशने ॥ १.४२.४१ ॥
أنا برهمي عالم بعلم السموم، مكرّم في العالم. بنظرة عطف من معلمي، أنا قادر على إبطال السم.
1.42.42
अहं स तक्षको ब्रह्मंस्तं धक्ष्यामि महीपतिम् ।
निवर्तस्व न शक्तस्त्वं मया दष्टं चिकित्सितुम् ॥ १.४२.४२ ॥
أنا ذلك تاكشاكا، أيها البرهمي! سأحرق ذلك الملك. عد أدراجك، فلست قادرًا على شفاء من لدغته.
1.42.43
अहं तं नृपतिं गत्वा त्वया दष्टमपज्वरम् ।
करिष्यामीति मे बुद्धिर्विद्याबलसमन्विता ॥ १.४२.४३ ॥
سأذهب إلى ذلك الملك فأجعله، وقد لدغك، خاليًا من الحمّى؛ فعزمي مدعوم بقوة العلم.