மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.42.1
यद्येतत्साहसं तात यदि वा दुष्कृतं कृतम् ।
प्रियं वाप्यप्रियं वा ते वागुक्ता न मृषा भवेत् ॥ १.४२.१ ॥
அப்பா, இது துணிச்சலான செயலாக இருந்தாலோ அல்லது தவறான செயலாக இருந்தாலோ, உனக்கு இனிமையானதோ கசப்பானதோ எதுவாயினும், நீ சொன்ன சொல் வீணாகாது.
1.42.2
नैवान्यथेदं भविता पितरेष ब्रवीमि ते ।
नाहं मृषा ब्रवीम्येवं स्वैरेष्वपि कुतः शपन् ॥ १.४२.२ ॥
இது வேறுவிதமாக ஆகாது, அப்பா, இதையே நான் உனக்குச் சொல்கிறேன். நான் இவ்வாறு பொய் சொல்வதில்லை; விளையாட்டாகக்கூட எப்படி சபிப்பேன்?
1.42.3
जानाम्युग्रप्रभावं त्वां तात सत्यगिरं तथा ।
नानृतं चोक्तपूर्वं ते नैतन्मिथ्या भविष्यति ॥ १.४२.३ ॥
அப்பா, உன் ஆற்றல் கடுமையானது என்றும், உன் பேச்சு உண்மையானது என்றும் நான் அறிவேன். நீ முன்பு ஒருபோதும் பொய் சொன்னதில்லை; ஆகையால் இது வீணாகாது.
1.42.4
पित्रा पुत्रो वयस्थोऽपि सततं वाच्य एव तु ।
यथा स्याद्गुणसंयुक्तः प्राप्नुयाच्च महद्यशः
गच्छामित्वरितं सौम्य सद्यः कर्तुमपज्वरम् ॥ १.४२.४ ॥
தந்தை மகனுக்கு, அவன் வயதில் பெரியவனாயினும், எப்போதும் அறிவுரை கூற வேண்டும்; அவன் நற்குணமுடையவனாகவும் பெரும் புகழ் அடையவும். அன்பனே, உடனே அதைத் தீர்க்கச் செல்கிறேன்.
1.42.5
किं पुनर्बाल एव त्वं तपसा भावितः सदा ।
वर्धते चेत्प्रभवतां कोपोऽतीव महात्मनाम् ॥ १.४२.५ ॥
நீ இன்னும் சிறுவன்; இருந்தாலும் எப்போதும் தவத்தால் வளர்க்கப்பட்டவன். வலிமையுள்ள மகாத்மாக்களின் கோபம் மிகவும் பெருகினால், அது என்ன ஆகும்?
1.42.6
उत्सीदेयुरिमे लोकाः क्षणा चास्य प्रतिक्रिया ।
सोऽहं पश्यामि वक्तव्यं त्वयि धर्मभृतां वर।
पुत्रत्वं बालतां चैव तवावेक्ष्य च साहसम् ॥ १.४२.६ ॥
இந்த உலகங்கள் அழியக்கூடும்; இதற்குப் பரிகாரம் ஒரு கணத்தில் செய்யலாம். தர்மம் தாங்குபவர்களில் சிறந்தவனே, உன் மகன் என்ற நிலையையும், உன் சிறுமையையும், உன் துணிச்சலையும் கருதி நான் உன்னிடம் சொல்ல வேண்டியதைக் காண்கிறேன்.
1.42.7
स त्वं शमपरो भूत्वा वन्यमाहारमाचरन् ।
चर क्रोधमिमं हित्वा नैवं धर्मं प्रहास्यसि ॥ १.४२.७ ॥
நீ அமைதியில் நிலைத்து, காட்டு உணவை உண்டு, இந்தக் கோபத்தைக் கைவிட்டு வாழ்; இவ்வாறு நீ தர்மத்தை இழக்க மாட்டாய்.
1.42.8
क्रोधो हि धर्मं हरति यतीनां दुःखसंचितम् ।
ततो धर्मविहीनानां गतिरिष्टा न विद्यते ॥ १.४२.८ ॥
கோபம் துறவிகள் துன்பத்தால் சேர்த்த தர்மத்தைக் கவர்ந்து விடுகிறது; ஆகவே தர்மமற்றவர்களுக்கு விரும்பிய கதி கிடைப்பதில்லை.
1.42.9
शम एव यतीनां हि क्षमिणां सिद्धिकारकः ।
क्षमावतामयं लोकः परश्चैव क्षमावताम् ॥ १.४२.९ ॥
அமைதியே துறவிகளுக்கும் பொறுமையாளர்களுக்கும் சித்தியை அளிப்பது; இந்த உலகமும் மறுமையும் பொறுமையாளர்களுக்கே உரியவை.
1.42.10
तस्माच्चरेथाः सततं क्षमाशीलो जितेन्द्रियः ।
क्षमया प्राप्स्यसे लोकान्ब्रह्मणः समनन्तरान् ॥ १.४२.१० ॥
ஆகவே நீ எப்போதும் பொறுமையுடனும் புலனடக்கத்துடனும் வாழ்; பொறுமையால் பிரம்மனின் உலகங்களுக்கு நிகரான உலகங்களை அடைவாய்.
1.42.11
मया तु शममास्थाय यच्छक्यं कर्तुमद्य वै ।
तत्करिष्याम्यहं तात प्रेपयिष्ये नृपाय वै ॥ १.४२.११ ॥
ஆனால் நான் அமைதியை ஏற்று இன்று இயன்றதைச் செய்வேன், அன்பு மகனே; அரசனுக்கு ஒரு தூதனை அனுப்புவேன்.
1.42.12
मम पुत्रेण शप्तोऽसि बालेनाकृतबुद्धिना ।
ममेमां धर्षणां त्वत्तः प्रेक्ष्य राजन्नमर्षिणा ॥ १.४२.१२ ॥
என் அறிவு முதிராத சிறு மகனால் நீ சபிக்கப்பட்டாய். அரசே, உன்னிடமிருந்து எனக்கு நேர்ந்த இந்த அவமதிப்பைக் கண்டு அவன் சீற்றத்துடன் அவ்வாறு செய்தான்.
1.42.13
एवमादिश्य शिष्यं स प्रेषयामास सुव्रतः ।
परिक्षिते नृपतये दयापन्नो महातपाः ॥ १.४२.१३ ॥
இவ்வாறு சீடனுக்கு உபதேசித்து, நல்விரதமுடைய அந்த மகாதவசி, கருணை நிறைந்தவராய் அரசன் பரிக்ஷித்திடம் அவனை அனுப்பினார்.
1.42.14
संदिश्य कुशलप्रश्नं कार्यवृत्तान्तमेव च ।
शिष्यं गौरमुखं नाम शीलवन्तं समाहितम् ॥ १.४२.१४ ॥
நலம் விசாரித்தும் காரியத்தின் விவரத்தையும் தெரிவித்து, நற்குணமும் மனஒருமையும் உடைய கௌரமுக என்ற சீடனை அனுப்பினார்.
1.42.15
सोऽभिगम्य ततः शीघ्रं नरेन्द्रं कुरुवर्धनम् ।
विवेश भवनं राज्ञः पूर्वं द्वास्थैर्निवेदितः ॥ १.४२.१५ ॥
அவன் விரைந்து குருக்களை வளர்க்கும் மன்னரிடம் சென்று, வாயிற்காவலர்களால் முன்னறிவிக்கப்பட்டு அரசனின் அரண்மனைக்குள் நுழைந்தான்.
1.42.16
पूजितस्तु नरेन्द्रेण द्विजो गौरमुखस्तदा ।
आचख्यौ च परिश्रान्तो राज्ञः सर्वमशेषतः ॥ १.४२.१६ ॥
மன்னரால் மதிக்கப்பட்ட இருபிறப்பாளன் கௌரமுகன், களைப்புடன் இருந்தாலும், அப்போது அரசனிடம் அனைத்தையும் முழுமையாக அறிவித்தான்.
1.42.17
शमीकवचनं घोरं यथोक्तं मन्त्रिसन्निधौ ।
शमीको नाम राजेन्द्र वर्तते विषये तव ॥ १.४२.१७ ॥
அமைச்சர்களின் முன்னிலையில் சொல்லப்பட்ட சமீகனின் கொடிய வார்த்தைகளை அப்படியே சொன்னான்; மன்னர்களின் மன்னனே, சமீகன் என்ற முனிவர் உன் நாட்டில் வசிக்கிறார்.
1.42.18
ऋषिः परमधर्मात्मा दान्तः शान्तो महातपाः ।
तस्य त्वया नरव्याघ्र सर्पः प्राणैर्वियोजितः ॥ १.४२.१८ ॥
அந்த முனிவர் மிகுந்த தர்மாத்மா, அடக்கமுள்ளவர், அமைதியானவர், மகாதவசி; மனிதர்களில் புலியே, அவருடைய (கழுத்தில்) உன்னால் பாம்பு உயிரிழக்கச் செய்யப்பட்டது.
1.42.19
अवसक्तो धनुष्कोट्या स्कन्धे मौनान्वितस्य च ।
क्षान्तवांस्तव तत्कर्म पुत्रस्तस्य न चक्षमे ॥ १.४२.१९ ॥
மௌனத்தில் ஆழ்ந்திருந்த அவருடைய தோளில், வில்லின் முனையால் அது தொங்கவிடப்பட்டது. நீர் அச்செயலைப் பொறுத்தீர்; ஆனால் அவருடைய மகனால் அதைப் பொறுக்க முடியவில்லை.
1.42.20
तेन शप्तोऽसि राजेन्द्र पितुरज्ञातमद्य वै ।
तक्षकः सप्तरात्रेण मृत्युस्तव भविष्यति ॥ १.४२.२० ॥
அரசர்களின் தலைவரே, உம் தந்தைக்குத் தெரியாமல் இன்று அவரால் நீர் சபிக்கப்பட்டீர். ஏழு இரவுகளுக்குள் தக்ஷகனே உமது மரணமாவான்.
1.42.21
तत्र रक्षां कुरुष्वेति पुनः पुनरथाब्रवीत् ।
तदन्यथा न शक्यं च कर्तुं केनचिदप्युत ॥ १.४२.२१ ॥
"அங்கே காவலை ஏற்படுத்துக" என்று அவர் மீண்டும் மீண்டும் கூறினார். அதை வேறுவிதமாக்க யாராலும் இயலாது.
1.42.22
न हि शक्नोति संयन्तुं पुत्रं कोपसमन्वितम् ।
ततोऽहं प्रेषितस्तेन तव राजन्हितार्थिना ॥ १.४२.२२ ॥
கோபம் நிறைந்த மகனை அவரால் அடக்க இயலவில்லை. ஆகவே, அரசே, உம் நலத்தை விரும்பிய அவர் என்னை அனுப்பினார்.
1.42.23
इति श्रुत्वा वचो घोरं स राजा कुरुनन्दनः ।
पर्यतप्यत तत्पापं कृत्वा राजा महातपाः ॥ १.४२.२३ ॥
இவ்வளவு கொடிய சொற்களைக் கேட்டதும், குருக்களின் மகிழ்ச்சியான அந்த அரசர் தாம் செய்த அந்தப் பாவத்தால் மிகவும் வருந்தினார் — அந்த மகாதபஸ்வியான அரசர்.
1.42.24
तं च मौनव्रतं श्रुत्वा वने मुनिवरं तदा ।
भूय एवाभवद्राजा शोकसंतप्तमानसः ॥ १.४२.२४ ॥
காட்டில் அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவரின் மௌனவிரதத்தைக் கேட்டதும், அப்போது அரசர் மீண்டும் துயரால் வாடிய மனம் கொண்டவரானார்.
1.42.25
अनुक्रोशात्मतां तस्य शमीकस्यावधार्य च ।
पर्यतप्यत भूयोपि कृत्वा तत्किल्बिषं मुनेः ॥ १.४२.२५ ॥
சமீகரின் இரக்க குணத்தை உணர்ந்து, முனிவருக்குச் செய்த அந்தத் தவறை எண்ணி அரசன் மீண்டும் மனம் வருந்தினான்.
1.42.26
न हि मृत्युं तथा राजा श्रुत्वा वै सोऽन्वतप्यत ।
अशोचदमरप्रख्यो यथा कृत्वेह कर्म तत् ॥ १.४२.२६ ॥
அரசன் மரணத்தைப் பற்றிக் கேட்டபோதும் அவ்வளவு வருந்தவில்லை; ஆனால் அமரனைப் போன்றவன் தான் செய்த அந்தச் செயலுக்காக அவ்வாறு துயருற்றான்.
1.42.27
ततस्तं प्रेषयामास राजा गौरमुखं तदा ।
भूयः प्रसादं भगवान्करोत्विह ममेति वै ॥ १.४२.२७ ॥
அப்போது அரசன் கௌரமுகனை அனுப்பி, 'பகவான் மீண்டும் இங்கு எனக்கு அருள் புரியட்டும்' என்றான்.
1.42.28
श्रुत्वा तु वचनं राज्ञो मुनिर्गौरमुखस्तदा ।
समनुज्ञाप्य वेगेन प्रजगामाश्रमं गुरोः ॥ १.४२.२८ ॥
அரசனின் சொற்களைக் கேட்ட முனிவர் கௌரமுகன் அப்போது விடைபெற்று, விரைவாகத் தன் குருவின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்.
1.42.29
तस्मिंश्च गतमात्रेऽथ राजा गौरमुखे तदा ।
मन्त्रिभिर्मन्त्रयामास सह संविग्नमानसः ॥ १.४२.२९ ॥
கௌரமுகன் சென்றவுடன், மனம் கலங்கிய அரசன் அமைச்சர்களுடன் ஆலோசிக்கத் தொடங்கினான்.
1.42.30
संमन्त्र्य मन्त्रिभिश्चैव स तथा मन्त्रतत्त्ववित् ।
प्रासादं कारयामास एकस्तम्भं सुरक्षितम् ॥ १.४२.३० ॥
அமைச்சர்களுடன் ஆலோசித்து, மந்திரத்தின் உட்பொருளை அறிந்த அந்த அரசன் ஒரே தூணுடைய, நன்கு பாதுகாக்கப்பட்ட அரண்மனையைக் கட்டுவித்தான்.
1.42.31
रक्षां च विदधे तत्र भिषजश्चौषधानि च ।
ब्राह्मणान्मन्त्रसिद्धांश्च सर्वतो वै न्ययोजयत् ॥ १.४२.३१ ॥
அங்கே அவர் பாதுகாப்பை ஏற்பாடு செய்தார்; மருத்துவர்களையும் மருந்துகளையும் வைத்தார்; மந்திரசித்தி பெற்ற அந்தணர்களை எல்லா இடங்களிலும் நியமித்தார்.
1.42.32
राजकार्याणि तत्रस्थः सर्वाण्येवाकरोच्च सः ।
मन्त्रिभिः सह धर्मज्ञः समन्तात्परिरक्षितः ॥ १.४२.३२ ॥
அங்கிருந்தபடியே அவர் அரசுப் பணிகள் அனைத்தையும் செய்தார்; தர்மம் அறிந்த அவர் அமைச்சர்களுடன், எல்லா பக்கமும் பாதுகாக்கப்பட்டவராய் இருந்தார்.
1.42.33
न चैनं कश्चिदारूढं लभते राजसत्तमम् ।
वातोऽपि निश्चरंस्तत्र प्रवेशे विनिवार्यते ॥ १.४२.३३ ॥
எவரும் ஏறிச் சென்று அந்த சிறந்த அரசனை அடைய முடியவில்லை; அங்கே நுழைவாயிலில் காற்றும்கூடத் தடுக்கப்பட்டது.
1.42.34
प्राप्ते च दिवसे तस्मिन्सप्तमे द्विजसत्तमः ।
काश्यपोऽभ्यागमद्विद्वांस्तं राजानं चिकित्सितुम् ॥ १.४२.३४ ॥
அந்த ஏழாவது நாள் வந்தபோது, சிறந்த அந்தணரும் கற்றவருமான காசியபர் அந்த அரசனைக் குணப்படுத்த வந்தார்.
1.42.35
श्रुतं हि तेन तदभूद्यथा तं राजसत्तमम् ।
तक्षकः पन्नगश्रेष्ठो नेष्यते यमसादनम् ॥ १.४२.३५ ॥
அந்த சிறந்த அரசனை, நாகங்களில் சிறந்த தக்ஷகன் யமனின் இருப்பிடத்திற்கு அழைத்துச் செல்வான் என்று அவர் கேள்விப்பட்டிருந்தார்.
1.42.36
तं दष्टं पन्नगेन्द्रेण करिष्येऽहमपज्वरम् ।
तत्र मेऽर्थश्च धर्मश्च भवितेति विचिन्तयन् ॥ १.४२.३६ ॥
நாகவேந்தனால் அவர் தீண்டப்பட்டிருந்தால், நான் அவரை விஷ-காய்ச்சலிலிருந்து விடுவிப்பேன்; அதில் எனக்குப் பயனும் தர்மமும் உண்டாகும் என்று எண்ணியவாறு.
1.42.37
तं ददर्श स नागेन्द्रस्तक्षकः काश्यपं पथि ।
गच्छन्तमेकमनसं द्विजो भूत्वा वयोऽतिगः ॥ १.४२.३७ ॥
நாகர்களின் அரசன் தட்சகன் வழியில் ஒரே மனதுடன் செல்லும் காசியபரைக் கண்டான்; அவன் ஒரு முதிய அந்தணனாக வேடம் கொண்டிருந்தான்.
1.42.38
तमब्रवीत्पन्नगेन्द्रः काश्यपं मुनिपुंगवम् ।
क्व भवांस्त्वरितो याति किंच कार्यं चिकीर्षति ॥ १.४२.३८ ॥
நாகர் அரசன் முனிவர்களில் சிறந்த காசியபரிடம் கூறினான்: "நீர் விரைவாக எங்கே செல்கிறீர், என்ன செய்ய எண்ணியுள்ளீர்?"
1.42.39
नृपं कुरुकुलोत्पन्नं परिक्षितमरिंदमम् ।
तक्षकः पन्नगश्रेष्ठस्तेजसाऽध्य प्रधक्ष्यति ॥ १.४२.३९ ॥
குரு குலத்தில் பிறந்த, எதிரிகளை அடக்கும் அரசன் பரீட்சித்தை, பாம்புகளில் சிறந்த தட்சகன் இன்றே தன் தேஜஸால் எரித்துவிடுவான்.
1.42.40
तं दष्टं पन्नगेन्द्रेण तेनाग्निसमतेजसम् ।
पाण्डवानां कुलकरं राजानममितौजसम्। ॥ १.४२.४० ॥
நாகர் அரசனால் கடிக்கப்பட்ட அவனை, நெருப்புக்கு நிகரான தேஜஸுடையவனும், பாண்டவர் குலத்தை நிறுவியவனும், அளவற்ற வலிமையுடைய அரசனுமான அவனை.
1.42.41
विज्ञातविषविद्योऽहं ब्राह्मणो लोकपूजितः ।
अस्मद्गुरुकटाक्षेण कल्योऽहं विषनाशने ॥ १.४२.४१ ॥
நான் விஷ வித்தையை அறிந்த அந்தணன்; உலகால் போற்றப்படுபவன். என் குருவின் கடாட்சத்தால் விஷத்தை நீக்குவதில் நான் வல்லவன்.
1.42.42
अहं स तक्षको ब्रह्मंस्तं धक्ष्यामि महीपतिम् ।
निवर्तस्व न शक्तस्त्वं मया दष्टं चिकित्सितुम् ॥ १.४२.४२ ॥
நானே அந்தத் தட்சகன், அந்தணரே! அந்த அரசனை நான் எரித்துவிடுவேன். திரும்பிப் போ; என்னால் கடிக்கப்பட்டவனை நீ குணப்படுத்த இயலாது.
1.42.43
अहं तं नृपतिं गत्वा त्वया दष्टमपज्वरम् ।
करिष्यामीति मे बुद्धिर्विद्याबलसमन्विता ॥ १.४२.४३ ॥
நான் அந்த அரசனிடம் சென்று, உன்னால் கடிக்கப்பட்டவனை காய்ச்சலற்றவனாக்குவேன்; என் அறிவு வித்தையின் பலத்தால் நிறைந்தது.