Mahābhārata · Adhyāya 1.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.42.1
यद्येतत्साहसं तात यदि वा दुष्कृतं कृतम् ।
प्रियं वाप्यप्रियं वा ते वागुक्ता न मृषा भवेत् ॥ १.४२.१ ॥
Lieber Vater, ob es eine verwegene Tat oder ein begangenes Unrecht war, ob dir angenehm oder unangenehm, das gesprochene Wort wird nicht vergeblich sein.
1.42.2
नैवान्यथेदं भविता पितरेष ब्रवीमि ते ।
नाहं मृषा ब्रवीम्येवं स्वैरेष्वपि कुतः शपन् ॥ १.४२.२ ॥
Es wird nicht anders kommen, Vater; das sage ich dir. Ich spreche nicht so falsch; wie könnte ich selbst im Scherz fluchen?
1.42.3
जानाम्युग्रप्रभावं त्वां तात सत्यगिरं तथा ।
नानृतं चोक्तपूर्वं ते नैतन्मिथ्या भविष्यति ॥ १.४२.३ ॥
Lieber Sohn, ich weiß, dass deine Macht gewaltig und deine Rede wahr ist. Du hast nie zuvor gelogen; deshalb wird dies nicht vergeblich sein.
1.42.4
पित्रा पुत्रो वयस्थोऽपि सततं वाच्य एव तु ।
यथा स्याद्गुणसंयुक्तः प्राप्नुयाच्च महद्यशः
गच्छामित्वरितं सौम्य सद्यः कर्तुमपज्वरम् ॥ १.४२.४ ॥
Ein Vater soll seinen Sohn stets ermahnen, auch wenn er erwachsen ist, damit er mit Tugenden begabt wird und großen Ruhm erlangt. Sanfter, ich gehe schnell, um dies sogleich zu beheben.
1.42.5
किं पुनर्बाल एव त्वं तपसा भावितः सदा ।
वर्धते चेत्प्रभवतां कोपोऽतीव महात्मनाम् ॥ १.४२.५ ॥
Du bist noch ein Kind, doch stets von Askese genährt. Wächst der Zorn mächtiger großer Seelen über alle Maßen, was soll man dann noch sagen?
1.42.6
उत्सीदेयुरिमे लोकाः क्षणा चास्य प्रतिक्रिया ।
सोऽहं पश्यामि वक्तव्यं त्वयि धर्मभृतां वर।
पुत्रत्वं बालतां चैव तवावेक्ष्य च साहसम् ॥ १.४२.६ ॥
Diese Welten könnten zugrunde gehen, und die Abhilfe ist sofort möglich. Bester unter den Hütern des Dharma, ich sehe, was dir zu sagen ist, angesichts deiner Sohnschaft, deiner Jugend und deiner Verwegenheit.
1.42.7
स त्वं शमपरो भूत्वा वन्यमाहारमाचरन् ।
चर क्रोधमिमं हित्वा नैवं धर्मं प्रहास्यसि ॥ १.४२.७ ॥
Sei dem Frieden ergeben, nähre dich von wilder Nahrung, lass diesen Zorn fahren und lebe so; dann wirst du den Dharma nicht verlassen.
1.42.8
क्रोधो हि धर्मं हरति यतीनां दुःखसंचितम् ।
ततो धर्मविहीनानां गतिरिष्टा न विद्यते ॥ १.४२.८ ॥
Der Zorn raubt in der Tat den Dharma der Asketen, der unter Mühen angesammelt wurde; darum finden die Dharma-Losen keinen ersehnten Weg.
1.42.9
शम एव यतीनां हि क्षमिणां सिद्धिकारकः ।
क्षमावतामयं लोकः परश्चैव क्षमावताम् ॥ १.४२.९ ॥
Der Frieden allein bringt den Asketen und den Geduldigen den Erfolg; diese Welt gehört den Geduldigen, und auch die andere Welt gehört den Geduldigen.
1.42.10
तस्माच्चरेथाः सततं क्षमाशीलो जितेन्द्रियः ।
क्षमया प्राप्स्यसे लोकान्ब्रह्मणः समनन्तरान् ॥ १.४२.१० ॥
Darum lebe stets geduldig und beherrscht in deinen Sinnen; durch Geduld wirst du die Welten Brahmās erlangen, die den unmittelbar folgenden gleichen.
1.42.11
मया तु शममास्थाय यच्छक्यं कर्तुमद्य वै ।
तत्करिष्याम्यहं तात प्रेपयिष्ये नृपाय वै ॥ १.४२.११ ॥
Doch ich werde, im Frieden Zuflucht nehmend, heute tun, was möglich ist, lieber Sohn; ich werde einen Boten zum König schicken.
1.42.12
मम पुत्रेण शप्तोऽसि बालेनाकृतबुद्धिना ।
ममेमां धर्षणां त्वत्तः प्रेक्ष्य राजन्नमर्षिणा ॥ १.४२.१२ ॥
Mein unreifer, kleiner Sohn hat dich verflucht, o König; als er diese Schmach von dir an mir sah, tat er es im Zorn.
1.42.13
एवमादिश्य शिष्यं स प्रेषयामास सुव्रतः ।
परिक्षिते नृपतये दयापन्नो महातपाः ॥ १.४२.१३ ॥
Nachdem er seinen Schüler so unterwiesen hatte, sandte der große Asket von festen Gelübden, voller Mitgefühl, ihn zu König Parikṣit.
1.42.14
संदिश्य कुशलप्रश्नं कार्यवृत्तान्तमेव च ।
शिष्यं गौरमुखं नाम शीलवन्तं समाहितम् ॥ १.४२.१४ ॥
Nachdem er Grüße nach dem Wohlergehen und den Bericht der Sache übermittelt hatte, sandte er seinen tugendhaften, gesammelten Schüler namens Gauramukha.
1.42.15
सोऽभिगम्य ततः शीघ्रं नरेन्द्रं कुरुवर्धनम् ।
विवेश भवनं राज्ञः पूर्वं द्वास्थैर्निवेदितः ॥ १.४२.१५ ॥
Er begab sich eilig zum König, dem Mehrer des Kuru-Geschlechts, und trat, zuvor von den Torhütern angekündigt, in den königlichen Palast ein.
1.42.16
पूजितस्तु नरेन्द्रेण द्विजो गौरमुखस्तदा ।
आचख्यौ च परिश्रान्तो राज्ञः सर्वमशेषतः ॥ १.४२.१६ ॥
Vom König geehrt, berichtete der erschöpfte Brahmane Gauramukha dem König da alles vollständig.
1.42.17
शमीकवचनं घोरं यथोक्तं मन्त्रिसन्निधौ ।
शमीको नाम राजेन्द्र वर्तते विषये तव ॥ १.४२.१७ ॥
Er berichtete die schrecklichen Worte Śamīkas, wie sie vor den Ministern gesprochen worden waren: O Herrscher der Könige, der Weise namens Śamīka wohnt in deinem Reich.
1.42.18
ऋषिः परमधर्मात्मा दान्तः शान्तो महातपाः ।
तस्य त्वया नरव्याघ्र सर्पः प्राणैर्वियोजितः ॥ १.४२.१८ ॥
Dieser Weise ist von höchst rechtschaffener Gesinnung, selbstbeherrscht, ruhig und von großer Askese; o Tiger unter den Menschen, durch dich wurde eine Schlange auf ihm des Lebens beraubt.
1.42.19
अवसक्तो धनुष्कोट्या स्कन्धे मौनान्वितस्य च ।
क्षान्तवांस्तव तत्कर्म पुत्रस्तस्य न चक्षमे ॥ १.४२.१९ ॥
Es wurde mit dem Ende eines Bogens auf die Schulter des in sein Schweigegelübde versunkenen Weisen gehängt. Du hast jene Tat ertragen, doch sein Sohn konnte sie nicht ertragen.
1.42.20
तेन शप्तोऽसि राजेन्द्र पितुरज्ञातमद्य वै ।
तक्षकः सप्तरात्रेण मृत्युस्तव भविष्यति ॥ १.४२.२० ॥
O Herr der Könige, heute wurdest du von ihm verflucht, ohne dass dein Vater es wusste: Innerhalb von sieben Nächten wird Takṣaka dein Tod sein.
1.42.21
तत्र रक्षां कुरुष्वेति पुनः पुनरथाब्रवीत् ।
तदन्यथा न शक्यं च कर्तुं केनचिदप्युत ॥ १.४२.२१ ॥
»Sorge dort für Schutz«, sagte er immer wieder. Es kann nicht anders sein, und niemand kann es ändern.
1.42.22
न हि शक्नोति संयन्तुं पुत्रं कोपसमन्वितम् ।
ततोऽहं प्रेषितस्तेन तव राजन्हितार्थिना ॥ १.४२.२२ ॥
Er kann seinen zornerfüllten Sohn nicht zurückhalten. Deshalb, o König, hat er, dein Wohl im Sinn, mich geschickt.
1.42.23
इति श्रुत्वा वचो घोरं स राजा कुरुनन्दनः ।
पर्यतप्यत तत्पापं कृत्वा राजा महातपाः ॥ १.४२.२३ ॥
Als er diese schrecklichen Worte hörte, quälte sich jener König, die Freude der Kurus, über die Sünde, die er begangen hatte — der König von großer Askese.
1.42.24
तं च मौनव्रतं श्रुत्वा वने मुनिवरं तदा ।
भूय एवाभवद्राजा शोकसंतप्तमानसः ॥ १.४२.२४ ॥
Und als er vom Schweigegelübde jenes besten der Weisen im Wald hörte, wurde der König wieder einer, dessen Geist vom Kummer gequält war.
1.42.25
अनुक्रोशात्मतां तस्य शमीकस्यावधार्य च ।
पर्यतप्यत भूयोपि कृत्वा तत्किल्बिषं मुनेः ॥ १.४२.२५ ॥
Als der König Śamīkas mitfühlendes Wesen erkannte, quälte ihn erneut die Schuld, die er gegen den Weisen begangen hatte.
1.42.26
न हि मृत्युं तथा राजा श्रुत्वा वै सोऽन्वतप्यत ।
अशोचदमरप्रख्यो यथा कृत्वेह कर्म तत् ॥ १.४२.२६ ॥
Der König trauerte nicht so sehr, als er vom Tod hörte; doch er, einem Unsterblichen gleich, trauerte über die Tat, die er begangen hatte.
1.42.27
ततस्तं प्रेषयामास राजा गौरमुखं तदा ।
भूयः प्रसादं भगवान्करोत्विह ममेति वै ॥ १.४२.२७ ॥
Da schickte der König Gauramukha und sprach: 'Möge der Verehrungswürdige mir abermals seine Gnade erweisen.'
1.42.28
श्रुत्वा तु वचनं राज्ञो मुनिर्गौरमुखस्तदा ।
समनुज्ञाप्य वेगेन प्रजगामाश्रमं गुरोः ॥ १.४२.२८ ॥
Nachdem der Weise Gauramukha die Worte des Königs gehört hatte, verabschiedete er sich und eilte rasch zur Einsiedelei seines Lehrers.
1.42.29
तस्मिंश्च गतमात्रेऽथ राजा गौरमुखे तदा ।
मन्त्रिभिर्मन्त्रयामास सह संविग्नमानसः ॥ १.४२.२९ ॥
Kaum war Gauramukha fort, da beriet sich der König, innerlich erregt, mit seinen Ministern.
1.42.30
संमन्त्र्य मन्त्रिभिश्चैव स तथा मन्त्रतत्त्ववित् ।
प्रासादं कारयामास एकस्तम्भं सुरक्षितम् ॥ १.४२.३० ॥
Nach Beratung mit seinen Ministern ließ jener König, der das Wesen des Rates kannte, einen wohlbehüteten Palast mit einer einzigen Säule errichten.
1.42.31
रक्षां च विदधे तत्र भिषजश्चौषधानि च ।
ब्राह्मणान्मन्त्रसिद्धांश्च सर्वतो वै न्ययोजयत् ॥ १.४२.३१ ॥
Dort ordnete er den Schutz an, stellte Ärzte und Arzneien bereit und setzte von allen Seiten mantra-kundige Brahmanen ein.
1.42.32
राजकार्याणि तत्रस्थः सर्वाण्येवाकरोच्च सः ।
मन्त्रिभिः सह धर्मज्ञः समन्तात्परिरक्षितः ॥ १.४२.३२ ॥
Dort verblieb er und erfüllte alle königlichen Pflichten; der König, Kenner des Dharma, war mit seinen Ministern von allen Seiten geschützt.
1.42.33
न चैनं कश्चिदारूढं लभते राजसत्तमम् ।
वातोऽपि निश्चरंस्तत्र प्रवेशे विनिवार्यते ॥ १.४२.३३ ॥
Niemand konnte hinaufsteigen und jenen besten der Könige erreichen; dort wurde am Eingang selbst der Wind abgehalten.
1.42.34
प्राप्ते च दिवसे तस्मिन्सप्तमे द्विजसत्तमः ।
काश्यपोऽभ्यागमद्विद्वांस्तं राजानं चिकित्सितुम् ॥ १.४२.३४ ॥
Als jener siebte Tag kam, erschien der vorzügliche Zweimalgeborene, der gelehrte Kāśyapa, um den König zu heilen.
1.42.35
श्रुतं हि तेन तदभूद्यथा तं राजसत्तमम् ।
तक्षकः पन्नगश्रेष्ठो नेष्यते यमसादनम् ॥ १.४२.३५ ॥
Denn er hatte gehört, dass Takṣaka, der Anführer der Schlangen, jenen besten der Könige in Yamas Wohnstätte führen werde.
1.42.36
तं दष्टं पन्नगेन्द्रेण करिष्येऽहमपज्वरम् ।
तत्र मेऽर्थश्च धर्मश्च भवितेति विचिन्तयन् ॥ १.४२.३६ ॥
Wird er vom Herrn der Schlangen gebissen, so werde ich ihn von dem Giftfieber befreien; darin werden mir Gewinn und Dharma zuteil, dachte er.
1.42.37
तं ददर्श स नागेन्द्रस्तक्षकः काश्यपं पथि ।
गच्छन्तमेकमनसं द्विजो भूत्वा वयोऽतिगः ॥ १.४२.३७ ॥
Takṣaka, der Herr der Schlangen, sah Kāśyapa auf dem Weg gehen, ganz auf ein einziges Ziel gerichtet; er hatte die Gestalt eines alten Brahmanen angenommen.
1.42.38
तमब्रवीत्पन्नगेन्द्रः काश्यपं मुनिपुंगवम् ।
क्व भवांस्त्वरितो याति किंच कार्यं चिकीर्षति ॥ १.४२.३८ ॥
Der Herr der Schlangen sprach zu Kāśyapa, dem besten der Weisen: "Wohin gehst du so eilig, und welche Aufgabe willst du verrichten?"
1.42.39
नृपं कुरुकुलोत्पन्नं परिक्षितमरिंदमम् ।
तक्षकः पन्नगश्रेष्ठस्तेजसाऽध्य प्रधक्ष्यति ॥ १.४२.३९ ॥
Takṣaka, der beste der Schlangen, wird noch heute den König Parikṣit, geboren im Geschlecht der Kuru und Bezwinger der Feinde, mit seiner Glut verbrennen.
1.42.40
तं दष्टं पन्नगेन्द्रेण तेनाग्निसमतेजसम् ।
पाण्डवानां कुलकरं राजानममितौजसम्। ॥ १.४२.४० ॥
Jener König, vom Herrn der Schlangen gebissen, dem Feuer gleich an Glanz, Stammvater der Pāṇḍava, von unermesslicher Kraft.
1.42.41
विज्ञातविषविद्योऽहं ब्राह्मणो लोकपूजितः ।
अस्मद्गुरुकटाक्षेण कल्योऽहं विषनाशने ॥ १.४२.४१ ॥
Ich bin ein Brahmane, der die Wissenschaft der Gifte kennt und in der Welt geehrt ist. Durch den gnädigen Blick meines Lehrers vermag ich das Gift zu heilen.
1.42.42
अहं स तक्षको ब्रह्मंस्तं धक्ष्यामि महीपतिम् ।
निवर्तस्व न शक्तस्त्वं मया दष्टं चिकित्सितुम् ॥ १.४२.४२ ॥
Ich bin jener Takṣaka, o Brahmane! Ich werde jenen König verbrennen. Kehre um; du bist nicht imstande, den zu heilen, den ich gebissen habe.
1.42.43
अहं तं नृपतिं गत्वा त्वया दष्टमपज्वरम् ।
करिष्यामीति मे बुद्धिर्विद्याबलसमन्विता ॥ १.४२.४३ ॥
Ich werde zu jenem König gehen und ihn, von dir gebissen, vom Fieber befreien; mein Entschluss ist von der Kraft des Wissens erfüllt.