مهابهاراتا · أدهيايا 1.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.47.1
वासुकिस्त्वब्रवीद्वाक्यं जरत्कारुमृषिं तदा ।
सनाम्नी तव कन्येयं स्वसा मे तपसान्विता ॥ १.४७.१ ॥
فقال واسوكي حينئذ للحكيم جاراتكارو: «هذه الفتاة التي تحمل اسمك هي أختي، وقد اتصفت بالتقشف.»
1.47.2
भरिष्यामि च ते भार्यां प्रतीच्छेमां द्विजोत्तम ।
रक्षणं च करिष्येऽस्याः सर्वशक्त्या तपोधन।
त्वदर्थं रक्ष्यते चैषा मया मुनिवरोत्तम ॥ १.४७.२ ॥
«أيها الأفضل بين المولودين مرتين، سأعول زوجتك؛ فاقبلها. أيها الذي ثروته التقشف، سأحميها بكل قوتي. أيها الأفضل بين الحكماء الأجلاء، إنما أحميها من أجلك.»
1.47.3
न भरिष्येऽहमेतां वै एष मे समयः कृतः ।
अप्रियं च न कर्तव्यं कृते चैनां त्यजाम्यहम् ॥ १.४७.३ ॥
«لن أعولها؛ فهذا هو الشرط الذي اشترطته. لا ينبغي أن يُفعل أمر مكروه؛ وإن فُعل، فإنني سأتركها.»
1.47.4
प्रतिश्रुते तु नागेन भरिष्ये भगिनीमिति ।
जरत्कारुस्तदा वेश्म भुजगस्य जगाम ह ॥ १.४७.४ ॥
فلما وعد النّاغا قائلاً: «سأعول أختي»، ذهب جاراتكارو حينئذ إلى مسكن الأفعى.
1.47.5
तत्र मन्त्रविदां श्रेष्ठस्तपोवृद्धो महाव्रतः ।
जग्राह पाणिं धर्मात्मा विधिमन्त्रपुरस्कृतम् ॥ १.४७.५ ॥
فهناك أمسك يدها أفضلُ العارفين بالمانترات، المسنُّ في التقشف، صاحبُ النذور العظيمة، الصالحُ النفس، وفق الرسم والمانترات.
1.47.6
ततो वासगृहं रम्यं पन्नगेन्द्रस्य संमतम् ।
जगाम भार्याम दाय स्तूयमानो महर्षिभिः ॥ १.४७.६ ॥
ثم مضى إلى حجرة العرس البهيجة التي أقرّها ملك الأفاعي، ومعه زوجته، يُمدح من كبار الحكماء.
1.47.7
शयनं तत्र संक्लृप्तं स्पर्ध्यास्तरणसंवृतम् ।
तत्र भार्यासहायो वै जरत्कारुरुवास ह ॥ १.४७.७ ॥
هُيّئ هناك فراشٌ مغطّى بأغطية فاخرة، وأقام فيه جَرَتْكارو مع زوجته.
1.47.8
स तत्र समयं चक्रे भार्यया सह सत्तमः ।
विप्रियं मे न कर्तव्यं न च वाच्यं कदाचन ॥ १.४७.८ ॥
عقد ذلك الحكيم الأفضل هناك شرطاً مع زوجته: «لا تفعلي ما يُغضبني، ولا تتكلّمي بذلك أبداً.»
1.47.9
त्यजेयं विप्रिये च त्वां कृते वासं च ते गृहे ।
एतद्गृहाण वचनं मया यत्समुदीरितम् ॥ १.४७.९ ॥
إن فعلتِ ما يُغضبني هجرتُكِ، وينتهي مقامُكِ في داري. فاقبلي هذا القول الذي قلتُه.
1.47.10
ततः परमसंविग्ना स्वसा नागपतेस्तदा ।
अतिदुःखान्विता वाक्यं तमुवाचैवमस्त्विति ॥ १.४७.१० ॥
فقالت أخت ملك الثعابين، وقد اضطربت كثيراً وامتلأت بحزن عظيم، له هكذا: «ليكن كذلك.»
1.47.11
तथैव सा च भर्तारं दुःखशीलमुपचारत् ।
उपायैः श्वेतकाकीयैः प्रियकामा यशस्विनी ॥ १.४७.११ ॥
وكذلك كانت تلك المرأة المشهورة تخدم زوجها ذا الطبع الحزين، راغبةً في إرضائه، تستميله بوسائل لطيفة.
1.47.12
ऋतुकाले ततः स्नाता कदाचिद्वासुकेः स्वसा ।
भर्तारं वै यथान्यायमुपतस्थे महामुनिम् ॥ १.४७.१२ ॥
ثم في إحدى المرات، بعد أن اغتسلت في وقت طمثها، اقتربت أخت فاسوكي من زوجها الحكيم العظيم على الوجه المعتاد، وخدمته.
1.47.13
तत्र तस्याः समभवद्गर्भो ज्वलनसन्निभः ।
अतीव तेजसा युक्तो वैश्वानरसमद्युतिः ॥ १.४७.१३ ॥
وتكوّن فيها جنينٌ يشبه النار المتوهجة، مفعمٌ بنورٍ عظيم، مساوٍ في لمعانه لنار فايشفانارا.
1.47.14
शुक्लपक्षे यथा सोमो व्यवर्धत तथैव सः ।
ततः कतिपयाहस्तु जरत्कारुर्महायशाः ॥ १.४७.१४ ॥
وكما ينمو القمر في النصف المضيء من الشهر، كذلك نما هو. ثم بعد بضعة أيام، جارَتكارو عظيم الشهرة...
1.47.15
उत्सङ्गेऽस्याः शिरः कृत्वा सुष्वाप परिखिन्नवत् ।
तस्मिंश्च सुप्ते विप्रेन्द्रे सवितास्तमियाद्गिरिम् ॥ १.४७.१५ ॥
وضع رأسه في حجرها ونام كمن أنهكه التعب. وبينما كان ذلك الأفضل بين البراهمة نائماً، كانت الشمس على وشك الغروب خلف الجبل.
1.47.16
अह्नः परिक्षये ब्रह्मंस्ततः साऽचिन्तयत्तदा ।
वासुकेर्भगिनी भीता धर्मलोपान्मनस्विनी ॥ १.४७.१६ ॥
أيها البرهمي، عند انقضاء النهار، أخذت أخت فاسوكي، الخائفة من خرق الدارما، المرأة المتأملة، تفكّر.
1.47.17
किं नु मे सुकृतं भूयाद्भर्तुरुत्थापनं न वा ।
दुःखशीलो हि धर्मात्मा कथं नास्यापराध्नुयाम् ॥ १.४७.१७ ॥
هل سيكون إيقاظ زوجي عملاً صالحاً لي أم لا؟ إنه ذو نفس تقية لكنه صارم الطبع، فكيف لا أسيء إليه؟
1.47.18
कोपो वा धर्मशीलस्य धर्मलोपोऽथवा पुनः ।
धर्मलोपो गरीयान्वै स्यादित्यत्राकरोन्मतिम् ॥ १.४७.१८ ॥
أغضب صاحب السلوك الصالح أم انتهاك الدارما مرة أخرى؟ انتهاك الدارما هو الأعظم بلا ريب، فعقدت عزمها.
1.47.19
उत्थापयिष्ये यद्येनं ध्रुवं कोपं करिष्यति ।
धर्मलोपो भवेदस्य सन्ध्यातिक्रमणे ध्रुवम् ॥ १.४७.१९ ॥
إن أيقظته فسيغضب حتمًا، وإن تجاوزتُ شعيرة الشفق فسيقع بلا شك خرقٌ لدharmah.
1.47.20
इति निश्चित्य मनसा जरत्कारुर्भुजंगमा ।
तमृषिं दीप्ततपसं शयानमनलोपमम् ॥ १.४७.२० ॥
وبعد أن عزم في نفسه على ذلك، رأى جَرَتكارو ذلك الحكيم المتوقد بالتقشف، راقدًا كالنار.
1.47.21
उवाचेदं वचः श्लक्ष्णं ततो मधुरभाषिणी ।
उत्तिष्ठ त्वं महाभाग सूर्योऽस्तमुपगच्छति ॥ १.४७.२१ ॥
ثم قالت، وهي حلوة الكلام، هذه الكلمات الرقيقة: «قم أيها المبارك العظيم، فالشمس تميل إلى المغيب.»
1.47.22
सन्ध्यामुपास्स्व भगवन्नपः स्पृष्ट्वा यतव्रतः ।
प्रादुष्कृताग्निहोत्रोऽयं मुहूर्तो रम्यदारुणः ॥ १.४७.२२ ॥
أيها الجليل، المس الماء، ثابتًا على نذرك، وأدِّ شعيرة الشفق؛ فهذه ساعة إيقاد نار الأغنيهوترا، جميلة ومرعبة في آن.
1.47.23
सन्ध्या प्रवर्तते चेयं पश्चिमायां दिशि प्रभो ।
एवमुक्तः स भगवाञ्जरत्कारुर्महातपाः ॥ १.४७.२३ ॥
«أيها السيد، ها هو الشفق يقبل من الجهة الغربية.» فلما خوطب بذلك، جَرَتكارو الجليل، عظيم التقشف،
1.47.24
भार्यां प्रस्फुरमाणौष्ठ इदं वचनमब्रवीत् ।
अवमानः प्रयुक्तोऽयं त्वया मम भुजंगमे ॥ १.४७.२४ ॥
وبشفتين مرتعشتين قال لزوجته: «أيتها الأفعوانية، لقد أهنتِني بهذا.»
1.47.25
समीपे ते न वत्स्यामि गमिष्यामि यथागतम् ।
शक्तिरस्ति न वामोरु मयि सुप्ते विभावसोः ॥ १.४७.२५ ॥
يا ذات الفخذين الجميلتين، لن أسكن قربك؛ سأمضي كما جئت. ما دام إله النار فيبهاوسو نائماً، لا قدرة لي.
1.47.26
अस्तं गन्तुं यथाकालमिति मे हृदि वर्तते ।
न चाप्यवमतस्येह वासो रोचेत कस्यचित् ॥ १.४७.२६ ॥
في قلبي أن أمضي في الوقت المناسب. ولا يسرّ أحداً أن يسكن هنا من أُهين.
1.47.27
किं पुनर्धर्मशीलस्य मम वा मद्विधस्य वा ।
एवमुक्ता जरत्कारुर्भर्त्रा हृदयकम्पनम् ॥ १.४७.२७ ॥
فكيف بمن كان ذا سلوك فاضل مثلي أو مثل أحد؟ وهكذا قاله زوجها بكلمات أرجفت قلبها، فارتعدت جاراتكارو.
1.47.28
अब्रवीद्भगिनी तत्र वासुकेः सन्निवेशने ।
नावमानात्कृतवती तवाहं विप्रे बोधनम् ॥ १.४७.२८ ॥
هناك، في مسكن فاسوكي، قالت أخته: «ما فعلتُ هذا احتقاراً، أيها البرهمي، بل لأذكّرك.»
1.47.29
धर्मलोपो न ते विप्र स्यादित्येतन्मया कृतम् ।
उवाच भार्यामित्युक्तो जरत्कारुर्महातपाः ॥ १.४७.२९ ॥
«كي لا يُنتقص واجبك أيها البرهمي فعلتُ هذا.» وهكذا خاطبه، فقال جاراتكارو العظيم التقشف لزوجته.
1.47.30
ऋषिः कोपसमाविष्टस्त्यक्तुकामो भुजंगमाम् ।
न मे वागनृतं प्राह गमिष्येऽहं भुजंगमे ॥ १.४७.३० ॥
قال الحكيم، وقد استولى عليه الغضب وأراد أن يهجر المرأة الأفعوانية: «لم ينطق قولي قط بالكذب. سأمضي أيتها الأفعوانية.»
1.47.31
समयो ह्येष मे पूर्वं त्वया सह मिथः कृतः ।
सुखमस्म्युषितो भद्रे ब्रूयास्त्वं भ्रातरं शुभे ॥ १.४७.३१ ॥
هذا هو الشرط الذي اتفقنا عليه من قبل بيننا. أيتها المباركة، لقد عشتُ في سعادة. أيتها الجميلة، فلتُخبري أخاكِ بذلك.
1.47.32
इतो मयि गते भीरु गतः स भगवानिति ।
त्वं चापि मयि निष्क्रान्ते न शोकं कर्तुमर्हसि ॥ १.४७.३२ ॥
أيتها الخائفة، بعد أن أرحل من هنا فقولي: «ذلك الجليل قد رحل». وحين أخرج، فلا ينبغي لك أنتِ أيضًا أن تحزني.
1.47.33
इत्युक्ता साऽनवद्याङ्गी प्रत्युवाच मुनिं तदा ।
जरत्कारुं जरत्कारुश्चिन्ताशोकपरायणा ॥ १.४७.३३ ॥
فأجابت تلك المرأة ذات الأعضاء المنزّهة عن العيب الحكيم حينئذ — جَراتكارو، المستغرقة في القلق والحزن.
1.47.34
बाष्पगद्गदया वाचा मुखेन परिशुष्यता ।
कृताञ्जलिर्वरारोहा पर्यश्रुनयना ततः ॥ १.४७.३४ ॥
بصوت تخنقه العبرات، ووجهٍ يذبل، ويداها مضمومتان في إجلال، تكلمت المرأة جميلة الأرداف، وعيناها مملوءتان بالدموع.
1.47.35
धैर्यमालम्ब्य वामोरूर्हृदयेन प्रवेपता ।
न मामर्हसि धर्मज्ञ परित्यक्तुमनागसम् ॥ १.४७.३५ ॥
متماسكةً بالشجاعة، وقلبها يرتجف، قالت: أيها العارف بالدهرما، لا يليق بك أن تتركني، وأنا بريئة.
1.47.36
धर्मे स्थितां स्थितो धर्मे सदा प्रियहिते रताम् ।
प्रदाने कारणं यच्च मम तुभ्यं द्विजोत्तम ॥ १.४७.३६ ॥
أنتَ الثابت في الدهرما، وأنا الثابتة دائمًا في الدهرما، المكرّسة لخير الأحبّة؛ والسبب الذي من أجله أُعطيتُ لك، أيها الأفضل بين البراهمة.
1.47.37
तदलब्धवतीं मन्दां किं मां वक्ष्यति वासुकिः ।
मातृशापाभिभूतानां ज्ञातीनां मम सत्तम ॥ १.४७.३७ ॥
فماذا سيقول لي فاسوكي بشأن هذه البائسة التي لم تنل (ما تمنّت)؟ وبشأن أقاربي المغلوبين بلعنة أمّهم، يا أفضل الأخيار.
1.47.38
अपत्यमीप्सितं त्वत्तस्तच्च तावन्न दृश्यते ।
त्वत्तो ह्यपत्यलाभेन ज्ञातीनां मे शिवं भवेत् ॥ १.४७.३८ ॥
الذرية المرجوّة منك لم تظهر بعد. ولن يكون الخير لأقاربي إلا بنيل الذرية منك.
1.47.39
संप्रयोगो भवेन्नायां मम मोघस्त्वया द्विज ।
ज्ञातीनां हितमिच्छन्ती भगवंस्त्वां प्रसादये ॥ १.४७.३९ ॥
يا براهمي، لا يذهب اتصالنا سدى في هذه الحال. راغبةً في خير أقاربي، أيها الجليل، أتوسل إليك.
1.47.40
इममव्यक्तरूपं मे गर्भमाधाय सत्तम ।
कथं त्यक्त्वा महात्मा सन्गन्तुमिच्छस्यनागसम् ॥ १.४७.४० ॥
يا أفضل الأخيار، بعد أن أودعتَ فيّ هذا الجنين الذي لم يتشكل بعد، كيف تريد أن تمضي، وأنت العظيم النفس، تاركًا إياي وأنا بريئة؟
1.47.41
एवमुक्तस्तु स मुनिर्भार्यां वचनमब्रवीत् ।
यद्युक्तमनुरूपं च जरत्कारुं तपोधनः ॥ १.४७.४१ ॥
فلما قيل له ذلك، قال الحكيم جاراتكارو، الذي ثروته التقشف، هذه الكلمات لزوجته، إن كانت لائقة ومناسبة.
1.47.42
अस्त्ययं सुभगे गर्भस्तव वैश्वानरोपमः ।
ऋषिः परमधर्मात्मा वेदवेदाङ्गपारगः ॥ १.४७.४२ ॥
أيتها المباركة، في رحمك هذا الحكيم، كالنار، عظيم الروح بالبرّ، متمكّن من الفيدات وفروعها.
1.47.43
एवमुक्त्वा स धर्मात्मा जरत्कारुर्महानृषिः ।
उग्राय तपसे भूयो जगाम कृतनिश्चयः ॥ १.४७.४३ ॥
قال ذلك، ثم مضى الحكيم العظيم جاراتكارو، الصالح الروح، الثابت العزم، من جديد إلى التقشف الشديد.