Mahābhārata · Adhyāya 1.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.47.1
वासुकिस्त्वब्रवीद्वाक्यं जरत्कारुमृषिं तदा ।
सनाम्नी तव कन्येयं स्वसा मे तपसान्विता ॥ १.४७.१ ॥
Então Vāsuki disse ao sábio Jaratkāru estas palavras: «Esta donzela, que tem o teu nome, é minha irmã, dotada de ascese.»
1.47.2
भरिष्यामि च ते भार्यां प्रतीच्छेमां द्विजोत्तम ।
रक्षणं च करिष्येऽस्याः सर्वशक्त्या तपोधन।
त्वदर्थं रक्ष्यते चैषा मया मुनिवरोत्तम ॥ १.४७.२ ॥
«Ó melhor dos duas vezes nascidos, sustentarei a tua esposa; aceita-a. Ó tu, cuja riqueza é a ascese, protegê-la-ei com todo o meu poder. Ó melhor dos excelentes sábios, é por tua causa que ela está sendo protegida por mim.»
1.47.3
न भरिष्येऽहमेतां वै एष मे समयः कृतः ।
अप्रियं च न कर्तव्यं कृते चैनां त्यजाम्यहम् ॥ १.४७.३ ॥
«Não a sustentarei; esta é a condição que estabeleci. Nenhum ato desagradável deve ser praticado; e se for, a abandonarei.»
1.47.4
प्रतिश्रुते तु नागेन भरिष्ये भगिनीमिति ।
जरत्कारुस्तदा वेश्म भुजगस्य जगाम ह ॥ १.४७.४ ॥
Quando o nāga prometeu: «Sustentarei a minha irmã», Jaratkāru então foi para a morada da serpente.
1.47.5
तत्र मन्त्रविदां श्रेष्ठस्तपोवृद्धो महाव्रतः ।
जग्राह पाणिं धर्मात्मा विधिमन्त्रपुरस्कृतम् ॥ १.४७.५ ॥
Ali, o mais eminente dos conhecedores dos mantras, envelhecido na ascese, de grandes votos e alma justa, tomou-lhe a mão, segundo o rito e com os mantras.
1.47.6
ततो वासगृहं रम्यं पन्नगेन्द्रस्य संमतम् ।
जगाम भार्याम दाय स्तूयमानो महर्षिभिः ॥ १.४७.६ ॥
Depois, para a encantadora câmara nupcial aprovada pelo senhor das serpentes, foi com a sua esposa, louvado pelos grandes sábios.
1.47.7
शयनं तत्र संक्लृप्तं स्पर्ध्यास्तरणसंवृतम् ।
तत्र भार्यासहायो वै जरत्कारुरुवास ह ॥ १.४७.७ ॥
Ali foi preparado um leito coberto com magníficas colchas, e ali habitou Jaratkāru, acompanhado de sua esposa.
1.47.8
स तत्र समयं चक्रे भार्यया सह सत्तमः ।
विप्रियं मे न कर्तव्यं न च वाच्यं कदाचन ॥ १.४७.८ ॥
Ali aquele melhor dos sábios fez um acordo com sua esposa: "Não deves fazer nada que me desagrade, nem jamais falar sobre isso."
1.47.9
त्यजेयं विप्रिये च त्वां कृते वासं च ते गृहे ।
एतद्गृहाण वचनं मया यत्समुदीरितम् ॥ १.४७.९ ॥
Se fizeres o que me desagrada, eu te abandonarei, e tua morada em minha casa terminará. Aceita esta palavra que pronunciei.
1.47.10
ततः परमसंविग्ना स्वसा नागपतेस्तदा ।
अतिदुःखान्विता वाक्यं तमुवाचैवमस्त्विति ॥ १.४७.१० ॥
Então a irmã do senhor das serpentes, profundamente aflita e cheia de grande pesar, falou-lhe assim: "Assim seja."
1.47.11
तथैव सा च भर्तारं दुःखशीलमुपचारत् ।
उपायैः श्वेतकाकीयैः प्रियकामा यशस्विनी ॥ १.४७.११ ॥
Do mesmo modo, a ilustre mulher servia seu marido, de natureza aflita, e, desejando agradá-lo, conquistava-o por meios suaves.
1.47.12
ऋतुकाले ततः स्नाता कदाचिद्वासुकेः स्वसा ।
भर्तारं वै यथान्यायमुपतस्थे महामुनिम् ॥ १.४७.१२ ॥
Então, uma vez, após banhar-se no tempo de sua estação, a irmã de Vāsuki aproximou-se devidamente de seu esposo, o grande sábio, e o serviu.
1.47.13
तत्र तस्याः समभवद्गर्भो ज्वलनसन्निभः ।
अतीव तेजसा युक्तो वैश्वानरसमद्युतिः ॥ १.४७.१३ ॥
Ali, nela, formou-se um embrião semelhante ao fogo, dotado de grande esplendor, igual em brilho ao fogo Vaiśvānara.
1.47.14
शुक्लपक्षे यथा सोमो व्यवर्धत तथैव सः ।
ततः कतिपयाहस्तु जरत्कारुर्महायशाः ॥ १.४७.१४ ॥
Assim como a lua cresce na quinzena clara, assim ele também cresceu. Então, após alguns dias, Jaratkāru, de grande fama...
1.47.15
उत्सङ्गेऽस्याः शिरः कृत्वा सुष्वाप परिखिन्नवत् ।
तस्मिंश्च सुप्ते विप्रेन्द्रे सवितास्तमियाद्गिरिम् ॥ १.४७.१५ ॥
Pondo a cabeça no colo dela, adormeceu como exausto. E enquanto aquele primeiro dos brâmanes dormia, o sol estava prestes a se pôr atrás da montanha.
1.47.16
अह्नः परिक्षये ब्रह्मंस्ततः साऽचिन्तयत्तदा ।
वासुकेर्भगिनी भीता धर्मलोपान्मनस्विनी ॥ १.४७.१६ ॥
Ó brâmane, ao fim do dia, então a irmã de Vāsuki, temerosa de violar o dharma, a mulher ponderada, pôs-se a refletir.
1.47.17
किं नु मे सुकृतं भूयाद्भर्तुरुत्थापनं न वा ।
दुःखशीलो हि धर्मात्मा कथं नास्यापराध्नुयाम् ॥ १.४७.१७ ॥
Seria uma boa ação para mim acordar meu esposo ou não? Ele é de alma justa, mas de natureza austera; como, então, não o ofenderia?
1.47.18
कोपो वा धर्मशीलस्य धर्मलोपोऽथवा पुनः ।
धर्मलोपो गरीयान्वै स्यादित्यत्राकरोन्मतिम् ॥ १.४७.१८ ॥
A ira de quem tem conduta justa, ou então, de novo, a quebra do dharma? A quebra do dharma seria, sem dúvida, a mais grave, e assim ela decidiu.
1.47.19
उत्थापयिष्ये यद्येनं ध्रुवं कोपं करिष्यति ।
धर्मलोपो भवेदस्य सन्ध्यातिक्रमणे ध्रुवम् ॥ १.४७.१९ ॥
Se eu o despertar, ele certamente se irará; e ao transgredir o rito do crepúsculo, seu dharma certamente será quebrado.
1.47.20
इति निश्चित्य मनसा जरत्कारुर्भुजंगमा ।
तमृषिं दीप्ततपसं शयानमनलोपमम् ॥ १.४७.२० ॥
Tendo assim resolvido em sua mente, Jaratkāru viu aquele sábio, resplandecente de austeridade, deitado a dormir como o fogo.
1.47.21
उवाचेदं वचः श्लक्ष्णं ततो मधुरभाषिणी ।
उत्तिष्ठ त्वं महाभाग सूर्योऽस्तमुपगच्छति ॥ १.४७.२१ ॥
Então ela, de fala doce, disse com suavidade estas palavras: 'Levanta-te, ó afortunado; o sol está se pondo.'
1.47.22
सन्ध्यामुपास्स्व भगवन्नपः स्पृष्ट्वा यतव्रतः ।
प्रादुष्कृताग्निहोत्रोऽयं मुहूर्तो रम्यदारुणः ॥ १.४७.२२ ॥
Ó venerável, toca na água, firme no teu voto, e pratica o rito do crepúsculo; este é o momento em que se acende o fogo do agnihotra, belo e terrível ao mesmo tempo.
1.47.23
सन्ध्या प्रवर्तते चेयं पश्चिमायां दिशि प्रभो ।
एवमुक्तः स भगवाञ्जरत्कारुर्महातपाः ॥ १.४७.२३ ॥
'Ó senhor, o crepúsculo está chegando na direção do oeste.' Assim interpelado, o venerável Jaratkāru, de grande austeridade,
1.47.24
भार्यां प्रस्फुरमाणौष्ठ इदं वचनमब्रवीत् ।
अवमानः प्रयुक्तोऽयं त्वया मम भुजंगमे ॥ १.४७.२४ ॥
Com os lábios trêmulos, disse estas palavras à sua esposa: 'Ó mulher-serpente, cometeste esta ofensa contra mim.'
1.47.25
समीपे ते न वत्स्यामि गमिष्यामि यथागतम् ।
शक्तिरस्ति न वामोरु मयि सुप्ते विभावसोः ॥ १.४७.२५ ॥
Ó mulher de belas coxas, não viverei perto de ti; partirei como vim. Enquanto o deus do fogo Vibhāvasu dorme, não tenho poder em mim.
1.47.26
अस्तं गन्तुं यथाकालमिति मे हृदि वर्तते ।
न चाप्यवमतस्येह वासो रोचेत कस्यचित् ॥ १.४७.२६ ॥
Está em meu coração partir no tempo certo. Nem a alguém agradaria que um homem desonrado morasse aqui.
1.47.27
किं पुनर्धर्मशीलस्य मम वा मद्विधस्य वा ।
एवमुक्ता जरत्कारुर्भर्त्रा हृदयकम्पनम् ॥ १.४७.२७ ॥
Quanto mais para alguém de conduta virtuosa como eu, ou alguém como eu! Assim falada pelo esposo, com palavras que fizeram seu coração tremer, Jaratkāru
1.47.28
अब्रवीद्भगिनी तत्र वासुकेः सन्निवेशने ।
नावमानात्कृतवती तवाहं विप्रे बोधनम् ॥ १.४७.२८ ॥
Ali, na morada de Vāsuki, sua irmã disse: «Não por desprezo fiz isso, ó brâmane, mas para lembrar-te.»
1.47.29
धर्मलोपो न ते विप्र स्यादित्येतन्मया कृतम् ।
उवाच भार्यामित्युक्तो जरत्कारुर्महातपाः ॥ १.४७.२९ ॥
«Para que teu dever não se quebre, ó brâmane, fiz isto.» Assim interpelado, Jaratkāru, o grande asceta, falou à esposa.
1.47.30
ऋषिः कोपसमाविष्टस्त्यक्तुकामो भुजंगमाम् ।
न मे वागनृतं प्राह गमिष्येऽहं भुजंगमे ॥ १.४७.३० ॥
O sábio, tomado pela ira e desejando abandonar a mulher-serpente, disse: «Minha palavra nunca falou falsidade. Eu partirei, ó mulher-serpente.»
1.47.31
समयो ह्येष मे पूर्वं त्वया सह मिथः कृतः ।
सुखमस्म्युषितो भद्रे ब्रूयास्त्वं भ्रातरं शुभे ॥ १.४७.३१ ॥
Esta foi a condição que combinamos mutuamente antes. Ó auspiciosa, vivi felizmente. Ó bela, deves dizê-lo ao teu irmão.
1.47.32
इतो मयि गते भीरु गतः स भगवानिति ।
त्वं चापि मयि निष्क्रान्ते न शोकं कर्तुमर्हसि ॥ १.४७.३२ ॥
Ó tímida, depois que eu tiver partido daqui, diz: 'Aquele venerável partiu.' E quando eu tiver saído, tu também não deves lamentar.
1.47.33
इत्युक्ता साऽनवद्याङ्गी प्रत्युवाच मुनिं तदा ।
जरत्कारुं जरत्कारुश्चिन्ताशोकपरायणा ॥ १.४७.३३ ॥
Assim interpelada, aquela mulher de membros irrepreensíveis respondeu então ao sábio — Jaratkārū, absorta em preocupação e dor.
1.47.34
बाष्पगद्गदया वाचा मुखेन परिशुष्यता ।
कृताञ्जलिर्वरारोहा पर्यश्रुनयना ततः ॥ १.४७.३४ ॥
Com a voz embargada pelas lágrimas, o rosto murchando, as mãos postas em reverência, a mulher de belos quadris falou, os olhos cheios de lágrimas.
1.47.35
धैर्यमालम्ब्य वामोरूर्हृदयेन प्रवेपता ।
न मामर्हसि धर्मज्ञ परित्यक्तुमनागसम् ॥ १.४७.३५ ॥
Apegando-se à coragem, o coração tremendo, disse: Ó conhecedor do dharma, não te convém abandonar-me, que sou inocente.
1.47.36
धर्मे स्थितां स्थितो धर्मे सदा प्रियहिते रताम् ।
प्रदाने कारणं यच्च मम तुभ्यं द्विजोत्तम ॥ १.४७.३६ ॥
Tu, que permaneces no dharma, e eu, que sempre permaneço no dharma, dedicada ao bem dos queridos — e a razão pela qual fui dada a ti, ó melhor dos brâmanes.
1.47.37
तदलब्धवतीं मन्दां किं मां वक्ष्यति वासुकिः ।
मातृशापाभिभूतानां ज्ञातीनां मम सत्तम ॥ १.४७.३७ ॥
Então, o que Vāsuki me dirá, com esta infeliz que não obteve (o que desejava)? E sobre os meus parentes, vencidos pela maldição de sua mãe, ó melhor dos bons.
1.47.38
अपत्यमीप्सितं त्वत्तस्तच्च तावन्न दृश्यते ।
त्वत्तो ह्यपत्यलाभेन ज्ञातीनां मे शिवं भवेत् ॥ १.४७.३८ ॥
A descendência desejada de ti ainda não se vê. Somente com a obtenção de descendência de ti haveria bem-estar para os meus parentes.
1.47.39
संप्रयोगो भवेन्नायां मम मोघस्त्वया द्विज ।
ज्ञातीनां हितमिच्छन्ती भगवंस्त्वां प्रसादये ॥ १.४७.३९ ॥
Ó brâmane, que a nossa união não seja infrutífera neste caso. Desejando o bem dos meus parentes, ó venerável, suplico-te.
1.47.40
इममव्यक्तरूपं मे गर्भमाधाय सत्तम ।
कथं त्यक्त्वा महात्मा सन्गन्तुमिच्छस्यनागसम् ॥ १.४७.४० ॥
Ó melhor dos bons, tendo depositado em mim este embrião ainda sem forma visível, como desejas partir, sendo tu um grande espírito, abandonando-me a mim, que sou inocente?
1.47.41
एवमुक्तस्तु स मुनिर्भार्यां वचनमब्रवीत् ।
यद्युक्तमनुरूपं च जरत्कारुं तपोधनः ॥ १.४७.४१ ॥
Assim interpelado, o sábio Jaratkaru, cuja riqueza é a austeridade, dirigiu à sua esposa estas palavras, se forem justas e adequadas.
1.47.42
अस्त्ययं सुभगे गर्भस्तव वैश्वानरोपमः ।
ऋषिः परमधर्मात्मा वेदवेदाङ्गपारगः ॥ १.४७.४२ ॥
Ó afortunada, no teu ventre está este sábio, semelhante ao fogo, de alma suprema na retidão, mestre dos Vedas e dos seus membros.
1.47.43
एवमुक्त्वा स धर्मात्मा जरत्कारुर्महानृषिः ।
उग्राय तपसे भूयो जगाम कृतनिश्चयः ॥ १.४७.४३ ॥
Tendo dito isso, o grande sábio Jaratkāru, de alma justa, resoluto em seu propósito, partiu novamente para a penitência severa.