மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.47.1
वासुकिस्त्वब्रवीद्वाक्यं जरत्कारुमृषिं तदा ।
सनाम्नी तव कन्येयं स्वसा मे तपसान्विता ॥ १.४७.१ ॥
அப்போது வாசுகி ஜரத்காரு முனிவரிடம் இவ்வாறு கூறினார்: 'உன் பெயரைக் கொண்ட இந்தக் கன்னி என் சகோதரி; அவள் தவத்தால் நிறைந்தவள்.'
1.47.2
भरिष्यामि च ते भार्यां प्रतीच्छेमां द्विजोत्तम ।
रक्षणं च करिष्येऽस्याः सर्वशक्त्या तपोधन।
त्वदर्थं रक्ष्यते चैषा मया मुनिवरोत्तम ॥ १.४७.२ ॥
'த்விஜ சிறந்தவனே, நான் உன் மனைவியை ஆதரிப்பேன்; இவளை ஏற்றுக்கொள். தவச் செல்வனே, என் முழு சக்தியுடன் இவளைப் பாதுகாப்பேன். முனிவர்களில் சிறந்தவனே, உன் பொருட்டே நான் இவளைக் காக்கிறேன்.'
1.47.3
न भरिष्येऽहमेतां वै एष मे समयः कृतः ।
अप्रियं च न कर्तव्यं कृते चैनां त्यजाम्यहम् ॥ १.४७.३ ॥
'நான் அவளைப் பராமரிக்க மாட்டேன்; இதுவே என் நிபந்தனை. விருப்பமற்ற செயல் எதுவும் செய்யக்கூடாது; செய்தால் நான் அவளைக் கைவிடுவேன்.'
1.47.4
प्रतिश्रुते तु नागेन भरिष्ये भगिनीमिति ।
जरत्कारुस्तदा वेश्म भुजगस्य जगाम ह ॥ १.४७.४ ॥
நாகன் வாக்களித்ததும் — 'சகோதரியைப் பராமரிப்பேன்' என்று — அப்போது ஜரத்காரு அந்த நாகனின் இல்லத்திற்குச் சென்றார்.
1.47.5
तत्र मन्त्रविदां श्रेष्ठस्तपोवृद्धो महाव्रतः ।
जग्राह पाणिं धर्मात्मा विधिमन्त्रपुरस्कृतम् ॥ १.४७.५ ॥
அங்கே மந்திரம் அறிந்தவர்களில் சிறந்தவரும், தவத்தில் முதிர்ந்தவரும், பெரிய விரதம் கொண்டவரும், தர்மாத்மாவுமான அவர் விதிப்படியும் மந்திரங்களுடனும் அவள் கையைப் பற்றினார்.
1.47.6
ततो वासगृहं रम्यं पन्नगेन्द्रस्य संमतम् ।
जगाम भार्याम दाय स्तूयमानो महर्षिभिः ॥ १.४७.६ ॥
பின்னர் நாகராஜனின் சம்மதம் பெற்ற அழகிய படுக்கையறைக்கு, மனைவியை அழைத்துக்கொண்டு, மகரிஷிகளால் புகழப்பட்டவராய் அவர் சென்றார்.
1.47.7
शयनं तत्र संक्लृप्तं स्पर्ध्यास्तरणसंवृतम् ।
तत्र भार्यासहायो वै जरत्कारुरुवास ह ॥ १.४७.७ ॥
அங்கே அழகிய விரிப்புகளால் மூடப்பட்ட ஒரு படுக்கை தயாரிக்கப்பட்டிருந்தது. அங்கு ஜரத்காரு தன் மனைவியுடன் தங்கினார்.
1.47.8
स तत्र समयं चक्रे भार्यया सह सत्तमः ।
विप्रियं मे न कर्तव्यं न च वाच्यं कदाचन ॥ १.४७.८ ॥
அந்த உயர்ந்தவர் அங்கே தன் மனைவியுடன் ஓர் ஒப்பந்தம் செய்தார்: "நீ எனக்கு அப்ரியமானதைச் செய்யக் கூடாது, எப்போதும் அதைப் பற்றிப் பேசவும் கூடாது."
1.47.9
त्यजेयं विप्रिये च त्वां कृते वासं च ते गृहे ।
एतद्गृहाण वचनं मया यत्समुदीरितम् ॥ १.४७.९ ॥
நீ அப்ரியமானதைச் செய்தால், உன்னை விட்டு விடுவேன்; உன் இந்த வீட்டில் வாசமும் முடிவுக்கு வரும். நான் சொன்ன இந்தச் சொல்லை ஏற்றுக்கொள்.
1.47.10
ततः परमसंविग्ना स्वसा नागपतेस्तदा ।
अतिदुःखान्विता वाक्यं तमुवाचैवमस्त्विति ॥ १.४७.१० ॥
அப்போது நாகராஜனின் சகோதரி மிகவும் கலக்கமுற்று, பெரும் துயரில் நிறைந்தவளாய், அவரிடம் இவ்வாறு சொன்னாள்: "அப்படியே ஆகட்டும்."
1.47.11
तथैव सा च भर्तारं दुःखशीलमुपचारत् ।
उपायैः श्वेतकाकीयैः प्रियकामा यशस्विनी ॥ १.४७.११ ॥
அதே போல், புகழ்மிக்க அவள் துயர்ச்சுபாவம் கொண்ட தன் கணவனுக்கு சேவை செய்து, அவனை மகிழ்விக்க விரும்பி, இனிய வழிகளால் அவனைத் தேற்றினாள்.
1.47.12
ऋतुकाले ततः स्नाता कदाचिद्वासुकेः स्वसा ।
भर्तारं वै यथान्यायमुपतस्थे महामुनिम् ॥ १.४७.१२ ॥
பின்னர் ஒருமுறை, ருதுகாலத்தில் நீராடிய வாசுகியின் சகோதரி, விதிப்படி தன் மகாமுனிவரான கணவரை அணுகி அவருக்குப் பணிவிடை செய்தாள்.
1.47.13
तत्र तस्याः समभवद्गर्भो ज्वलनसन्निभः ।
अतीव तेजसा युक्तो वैश्वानरसमद्युतिः ॥ १.४७.१३ ॥
அங்கே அவளுக்கு நெருப்பைப் போன்ற கரு உண்டானது. அது மிகுந்த தேஜஸுடன் கூடியதாகவும் வைஸ்வானரனின் ஒளிக்கு ஒப்பானதாகவும் இருந்தது.
1.47.14
शुक्लपक्षे यथा सोमो व्यवर्धत तथैव सः ।
ततः कतिपयाहस्तु जरत्कारुर्महायशाः ॥ १.४७.१४ ॥
சுக்ல பக்ஷத்தில் சந்திரன் வளர்வது போல் அவனும் வளர்ந்தான். பின்னர் சில நாட்களுக்குப் பிறகு, மிகுந்த புகழுடைய ஜரத்காரு...
1.47.15
उत्सङ्गेऽस्याः शिरः कृत्वा सुष्वाप परिखिन्नवत् ।
तस्मिंश्च सुप्ते विप्रेन्द्रे सवितास्तमियाद्गिरिम् ॥ १.४७.१५ ॥
அவளுடைய மடியில் தலையை வைத்து அவன் களைப்புற்றவனைப் போல உறங்கினான். அந்தச் சிறந்த பிராமணன் உறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது சூரியன் மலைக்குப் பின்னால் அஸ்தமிக்கத் தொடங்கியது.
1.47.16
अह्नः परिक्षये ब्रह्मंस्ततः साऽचिन्तयत्तदा ।
वासुकेर्भगिनी भीता धर्मलोपान्मनस्विनी ॥ १.४७.१६ ॥
பிரம்மனே, நாளின் முடிவில் அப்போது வாசுகியின் சகோதரி, தருமம் தவறுவதற்கு அஞ்சி, சிந்தனையுடையவளாக யோசித்தாள்.
1.47.17
किं नु मे सुकृतं भूयाद्भर्तुरुत्थापनं न वा ।
दुःखशीलो हि धर्मात्मा कथं नास्यापराध्नुयाम् ॥ १.४७.१७ ॥
கணவரை எழுப்புவது எனக்கு நற்செயலாகுமா, இல்லையா? அவர் தர்மாத்மா, கடுமையான இயல்புடையவர்; அப்படியானால் நான் அவருக்கு எவ்வாறு குற்றம் செய்யாமல் இருப்பேன்?
1.47.18
कोपो वा धर्मशीलस्य धर्मलोपोऽथवा पुनः ।
धर्मलोपो गरीयान्वै स्यादित्यत्राकरोन्मतिम् ॥ १.४७.१८ ॥
தர்மசீலரின் கோபமா, அல்லது தர்மத்தின் கேடா? தர்மத்தின் கேடே பெரியது என்று எண்ணித் அவள் முடிவெடுத்தாள்.
1.47.19
उत्थापयिष्ये यद्येनं ध्रुवं कोपं करिष्यति ।
धर्मलोपो भवेदस्य सन्ध्यातिक्रमणे ध्रुवम् ॥ १.४७.१९ ॥
நான் இவரை எழுப்பினால் இவர் நிச்சயம் கோபம் கொள்வார்; சந்தியா வழிபாட்டை மீறுவதால் இவருக்கு நிச்சயம் தர்ம இழப்பு ஏற்படும்.
1.47.20
इति निश्चित्य मनसा जरत्कारुर्भुजंगमा ।
तमृषिं दीप्ततपसं शयानमनलोपमम् ॥ १.४७.२० ॥
இவ்வாறு மனதில் தீர்மானித்து, ஜரத்காரு, தீப்போல் ஒளிரும் தவம் கொண்ட அந்த முனிவர் உறங்கிக் கிடப்பதைக் கண்டார்.
1.47.21
उवाचेदं वचः श्लक्ष्णं ततो मधुरभाषिणी ।
उत्तिष्ठ त्वं महाभाग सूर्योऽस्तमुपगच्छति ॥ १.४७.२१ ॥
அப்போது இனிமையாகப் பேசும் அவர் மென்மையாக இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினார்: 'எழுந்திருங்கள், மகாபாகரே; சூரியன் அஸ்தமிக்கப் போகிறான்.'
1.47.22
सन्ध्यामुपास्स्व भगवन्नपः स्पृष्ट्वा यतव्रतः ।
प्रादुष्कृताग्निहोत्रोऽयं मुहूर्तो रम्यदारुणः ॥ १.४७.२२ ॥
பகவானே, நீரைத் தொட்டு, விரதத்தில் உறுதியாக இருந்து சந்தியா வழிபாடு செய்யுங்கள்; இந்த நேரம் அக்னிஹோத்ரம் ஏற்றப்படும் நேரம்; அழகானதும் பயங்கரமானதும் ஆகும்.
1.47.23
सन्ध्या प्रवर्तते चेयं पश्चिमायां दिशि प्रभो ।
एवमुक्तः स भगवाञ्जरत्कारुर्महातपाः ॥ १.४७.२३ ॥
பிரபுவே, மேற்குத் திசையில் இதோ சந்தியா வந்துகொண்டிருக்கிறது.' இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, அந்த பகவான், மாபெரும் தவம் கொண்ட ஜரத்காரு—
1.47.24
भार्यां प्रस्फुरमाणौष्ठ इदं वचनमब्रवीत् ।
अवमानः प्रयुक्तोऽयं त्वया मम भुजंगमे ॥ १.४७.२४ ॥
நடுங்கும் உதடுகளுடன் அவர் தம் மனைவியிடம் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினார்: 'பாம்பு மங்கையே, நீ எனக்கு இந்த அவமானத்தை இழைத்திருக்கிறாய்.'
1.47.25
समीपे ते न वत्स्यामि गमिष्यामि यथागतम् ।
शक्तिरस्ति न वामोरु मयि सुप्ते विभावसोः ॥ १.४७.२५ ॥
அழகிய தொடைகளை உடையவளே, நான் உன் அருகில் தங்கமாட்டேன்; வந்தவாறே திரும்பிச் செல்வேன். விபாவசுவின் (அக்கினியின்) உறக்கத்தில் என்னிடம் சக்தி இல்லை.
1.47.26
अस्तं गन्तुं यथाकालमिति मे हृदि वर्तते ।
न चाप्यवमतस्येह वासो रोचेत कस्यचित् ॥ १.४७.२६ ॥
தக்க காலத்தில் போய்விடவேண்டும் என்பது என் மனதில் உள்ளது. அவமதிக்கப்பட்டவன் இங்கு தங்குவது யாருக்கும் விருப்பமாக இராது.
1.47.27
किं पुनर्धर्मशीलस्य मम वा मद्विधस्य वा ।
एवमुक्ता जरत्कारुर्भर्त्रा हृदयकम्पनम् ॥ १.४७.२७ ॥
அப்படியிருக்க, தர்மசீலனான என்னைப் போன்றவனுக்கு என்ன சொல்வது! இவ்வாறு கணவனால் சொல்லப்பட்ட, இதயத்தை நடுங்கச் செய்யும் சொற்களைக் கேட்டு ஜரத்காரு (நடுங்கினாள்).
1.47.28
अब्रवीद्भगिनी तत्र वासुकेः सन्निवेशने ।
नावमानात्कृतवती तवाहं विप्रे बोधनम् ॥ १.४७.२८ ॥
அங்கே வாசுகியின் இல்லத்தில் அவனுடைய சகோதரி கூறினாள் - அவமதிப்பால் அல்ல; அந்தணனே, உனக்கு நினைவூட்டவே இதைச் செய்தேன்.
1.47.29
धर्मलोपो न ते विप्र स्यादित्येतन्मया कृतम् ।
उवाच भार्यामित्युक्तो जरत्कारुर्महातपाः ॥ १.४७.२९ ॥
"அந்தணனே, உன் தர்மம் அழியாதிருக்கவே இதை நான் செய்தேன்" என்று கூறப்பட்டதும், பெரும் தவஞ்செய்த ஜரத்காரு மனைவியிடம் பேசினான்.
1.47.30
ऋषिः कोपसमाविष्टस्त्यक्तुकामो भुजंगमाम् ।
न मे वागनृतं प्राह गमिष्येऽहं भुजंगमे ॥ १.४७.३० ॥
சினத்தால் நிறைந்த முனிவன், பாம்புப் பெண்ணைக் கைவிட விரும்பி (கூறினான்) - என் சொல் பொய்யை உரைத்ததில்லை; நாகப் பெண்ணே, நான் போவேன்.
1.47.31
समयो ह्येष मे पूर्वं त्वया सह मिथः कृतः ।
सुखमस्म्युषितो भद्रे ब्रूयास्त्वं भ्रातरं शुभे ॥ १.४७.३१ ॥
இதுவே நான் உன்னுடன் முன்பே பரஸ்பரம் செய்துகொண்ட நிபந்தனை. கல்யாணியே, நான் இன்பமாக வாழ்ந்தேன். சுபையே, நீ உன் சகோதரனிடம் இதைச் சொல்ல வேண்டும்.
1.47.32
इतो मयि गते भीरु गतः स भगवानिति ।
त्वं चापि मयि निष्क्रान्ते न शोकं कर्तुमर्हसि ॥ १.४७.३२ ॥
பயந்தவளே, நான் இங்கிருந்து சென்றபின், 'அந்த பகவான் போய்விட்டார்' என்று சொல். நான் வெளியேறியபின் நீயும் துக்கப்படக் கூடாது.
1.47.33
इत्युक्ता साऽनवद्याङ्गी प्रत्युवाच मुनिं तदा ।
जरत्कारुं जरत्कारुश्चिन्ताशोकपरायणा ॥ १.४७.३३ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட குற்றமற்ற அங்கங்களையுடைய அவள், அப்போது முனிவருக்குப் பதில் சொன்னாள் — கவலையிலும் துயரிலும் ஆழ்ந்திருந்த ஜரத்காரு அவள்.
1.47.34
बाष्पगद्गदया वाचा मुखेन परिशुष्यता ।
कृताञ्जलिर्वरारोहा पर्यश्रुनयना ततः ॥ १.४७.३४ ॥
கண்ணீரால் தழுதழுத்த குரலுடன், வறண்டுபோன முகத்துடன், கைகூப்பிய நிலையில், அழகிய இடையுடைய அவள் கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் (பேசினாள்).
1.47.35
धैर्यमालम्ब्य वामोरूर्हृदयेन प्रवेपता ।
न मामर्हसि धर्मज्ञ परित्यक्तुमनागसम् ॥ १.४७.३५ ॥
தைரியத்தைப் பற்றிக்கொண்டு, இதயம் நடுங்கியபடி (அவள் சொன்னாள்): தர்மம் அறிந்தவரே, குற்றமற்ற என்னைக் கைவிடுவது உமக்குத் தகாது.
1.47.36
धर्मे स्थितां स्थितो धर्मे सदा प्रियहिते रताम् ।
प्रदाने कारणं यच्च मम तुभ्यं द्विजोत्तम ॥ १.४७.३६ ॥
தர்மத்தில் நிலைபெற்ற நீரும், தர்மத்தில் எப்போதும் நிலைத்திருக்கும் நானும், அன்பானவர்களின் நலனில் ஈடுபட்டவர்; எனக்கும் உமக்கும் கொடுப்பதற்குக் காரணமான அது, ஓ துவிஜோத்தமரே.
1.47.37
तदलब्धवतीं मन्दां किं मां वक्ष्यति वासुकिः ।
मातृशापाभिभूतानां ज्ञातीनां मम सत्तम ॥ १.४७.३७ ॥
அதனால் அடையாதவளாகிய மந்தையை வாசுகி என்னிடம் என்ன சொல்வான்? தாயின் சாபத்தால் வீழ்த்தப்பட்ட என் உறவினர்களைப் பற்றி, ஓ சத்தமா.
1.47.38
अपत्यमीप्सितं त्वत्तस्तच्च तावन्न दृश्यते ।
त्वत्तो ह्यपत्यलाभेन ज्ञातीनां मे शिवं भवेत् ॥ १.४७.३८ ॥
உன்னிடமிருந்து விரும்பிய மகப்பேறு, அது இப்போது காணப்படவில்லை. உன்னிடமிருந்து மகப்பேறு பெற்றால்தான் என் உறவினர்களுக்கு நலம் உண்டாகும்.
1.47.39
संप्रयोगो भवेन्नायां मम मोघस्त्वया द्विज ।
ज्ञातीनां हितमिच्छन्ती भगवंस्त्वां प्रसादये ॥ १.४७.३९ ॥
ஓ பிராமணா, இந்த நிலையில் உன்னுடனான என் சேர்க்கை வீணாகக் கூடாது. உறவினர்களின் நலத்தை விரும்பி, ஓ பகவானே, உன்னை நான் மகிழ்விக்கிறேன்.
1.47.40
इममव्यक्तरूपं मे गर्भमाधाय सत्तम ।
कथं त्यक्त्वा महात्मा सन्गन्तुमिच्छस्यनागसम् ॥ १.४७.४० ॥
ஓ சத்தமா, என் இந்த வெளிப்படாத உருவக் கருவை நிலைநிறுத்தி, மகாத்மாவாக இருந்தும், குற்றமற்ற என்னை விட்டுவிட்டு எப்படிச் செல்ல விரும்புகிறாய்?
1.47.41
एवमुक्तस्तु स मुनिर्भार्यां वचनमब्रवीत् ।
यद्युक्तमनुरूपं च जरत्कारुं तपोधनः ॥ १.४७.४१ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது அந்த முனிவராகிய ஜரத்காரு, தவமே செல்வமாகக் கொண்டவர், தன் மனைவியிடம் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார், அது முறையானதும் பொருத்தமானதுமாக இருந்தால்.
1.47.42
अस्त्ययं सुभगे गर्भस्तव वैश्वानरोपमः ।
ऋषिः परमधर्मात्मा वेदवेदाङ्गपारगः ॥ १.४७.४२ ॥
ஓ சுபகே, உன் கருவில் இதோ இருக்கிறான், அக்கினிக்கு ஒப்பான ஒரு முனிவன், பரம தர்மாத்மா, வேதங்களும் வேதாங்கங்களும் அறிந்து தேர்ந்தவன்.
1.47.43
एवमुक्त्वा स धर्मात्मा जरत्कारुर्महानृषिः ।
उग्राय तपसे भूयो जगाम कृतनिश्चयः ॥ १.४७.४३ ॥
இவ்வாறு கூறிவிட்டு, அறச்சிந்தையுள்ள மகாரிஷி ஜரத்காரு, உறுதியான தீர்மானத்துடன் கடுமையான தவத்திற்காக மீண்டும் சென்றார்.