ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 1.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.47.1
वासुकिस्त्वब्रवीद्वाक्यं जरत्कारुमृषिं तदा ।
सनाम्नी तव कन्येयं स्वसा मे तपसान्विता ॥ १.४७.१ ॥
ସେତେବେଳେ ବାସୁକି ଜରତ୍କାରୁ ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତୁମ ନାମର ଏହି କନ୍ୟା ମୋ ଭଉଣୀ; ସେ ତପସ୍ୟାରେ ଯୁକ୍ତ।'
1.47.2
भरिष्यामि च ते भार्यां प्रतीच्छेमां द्विजोत्तम ।
रक्षणं च करिष्येऽस्याः सर्वशक्त्या तपोधन।
त्वदर्थं रक्ष्यते चैषा मया मुनिवरोत्तम ॥ १.४७.२ ॥
'ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ମୁଁ ତୁମ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ପୋଷଣ କରିବି; ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର। ହେ ତପୋଧନ, ମୋ ସର୍ବଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କରିବି। ହେ ମୁନିବରୋତ୍ତମ, ତୁମ ପାଇଁ ହିଁ ମୁଁ ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛି।'
1.47.3
न भरिष्येऽहमेतां वै एष मे समयः कृतः ।
अप्रियं च न कर्तव्यं कृते चैनां त्यजाम्यहम् ॥ १.४७.३ ॥
'ମୁଁ ତାକୁ ପୋଷଣ କରିବି ନାହିଁ; ଏହା ମୋର ସର୍ତ୍ତ। କୌଣସି ଅପ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; କଲେ ମୁଁ ତାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବି।'
1.47.4
प्रतिश्रुते तु नागेन भरिष्ये भगिनीमिति ।
जरत्कारुस्तदा वेश्म भुजगस्य जगाम ह ॥ १.४७.४ ॥
ନାଗ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଲେ — 'ଭଉଣୀକୁ ପୋଷଣ କରିବି' ବୋଲି — ସେତେବେଳେ ଜରତ୍କାରୁ ସେହି ନାଗର ଗୃହକୁ ଗଲେ।
1.47.5
तत्र मन्त्रविदां श्रेष्ठस्तपोवृद्धो महाव्रतः ।
जग्राह पाणिं धर्मात्मा विधिमन्त्रपुरस्कृतम् ॥ १.४७.५ ॥
ସେଠାରେ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତପସ୍ୟାରେ ବୃଦ୍ଧ, ମହାବ୍ରତୀ ଓ ଧର୍ମାତ୍ମା ସେ ବିଧି ଓ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ।
1.47.6
ततो वासगृहं रम्यं पन्नगेन्द्रस्य संमतम् ।
जगाम भार्याम दाय स्तूयमानो महर्षिभिः ॥ १.४७.६ ॥
ତାପରେ ନାଗରାଜଙ୍କ ସମ୍ମତିରେ ସୁନ୍ଦର ଶୟନଗୃହକୁ, ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ନେଇ, ମହର୍ଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତ ହୋଇ ସେ ଗଲେ।
1.47.7
शयनं तत्र संक्लृप्तं स्पर्ध्यास्तरणसंवृतम् ।
तत्र भार्यासहायो वै जरत्कारुरुवास ह ॥ १.४७.७ ॥
ସେଠାରେ ସୁନ୍ଦର ଆସ୍ତରଣରେ ଆବୃତ ଏକ ଶଯ୍ୟା ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲା। ସେଠାରେ ଜରତ୍କାରୁ ପତ୍ନୀ ସହିତ ବାସ କଲେ।
1.47.8
स तत्र समयं चक्रे भार्यया सह सत्तमः ।
विप्रियं मे न कर्तव्यं न च वाच्यं कदाचन ॥ १.४७.८ ॥
ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି ସେଠାରେ ପତ୍ନୀ ସହିତ ଏକ ସର୍ତ୍ତ ସ୍ଥିର କଲେ: "ମୋ ପ୍ରତି ଅପ୍ରିୟ କିଛି ତୁମେ କରିବ ନାହିଁ, ଏବଂ କେବେ ମଧ୍ୟ ତାହା କହିବ ନାହିଁ।"
1.47.9
त्यजेयं विप्रिये च त्वां कृते वासं च ते गृहे ।
एतद्गृहाण वचनं मया यत्समुदीरितम् ॥ १.४७.९ ॥
ତୁମେ ଅପ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ମୁଁ ତୁମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବି, ଏବଂ ମୋ ଘରେ ତୁମର ବାସ ମଧ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହେବ। ମୋର କଥିତ ଏହି ବଚନ ଗ୍ରହଣ କର।
1.47.10
ततः परमसंविग्ना स्वसा नागपतेस्तदा ।
अतिदुःखान्विता वाक्यं तमुवाचैवमस्त्विति ॥ १.४७.१० ॥
ସେତେବେଳେ ନାଗରାଜଙ୍କ ଭଉଣୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ, ମହାଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଏପରି ହେଉ।"
1.47.11
तथैव सा च भर्तारं दुःखशीलमुपचारत् ।
उपायैः श्वेतकाकीयैः प्रियकामा यशस्विनी ॥ १.४७.११ ॥
ସେହିପରି ସେହି ଯଶସ୍ୱିନୀ ଦୁଃଖପ୍ରବଣ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସେବା କଲେ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛାରେ କୋମଳ ଉପାୟରେ ତାଙ୍କ ମନ ରଖିଲେ।
1.47.12
ऋतुकाले ततः स्नाता कदाचिद्वासुकेः स्वसा ।
भर्तारं वै यथान्यायमुपतस्थे महामुनिम् ॥ १.४७.१२ ॥
ତା'ପରେ ଥରେ ଋତୁକାଳରେ ସ୍ନାନ କରି ବାସୁକିଙ୍କ ଭଉଣୀ ବିଧିମତେ ନିଜ ମହାମୁନି ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ସେବା କଲେ।
1.47.13
तत्र तस्याः समभवद्गर्भो ज्वलनसन्निभः ।
अतीव तेजसा युक्तो वैश्वानरसमद्युतिः ॥ १.४७.१३ ॥
ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭ ସଞ୍ଚାର ହେଲା, ଯାହା ଅଗ୍ନି ସଦୃଶ ଥିଲା। ତାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜରେ ଯୁକ୍ତ ଏବଂ ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନିର ଦୀପ୍ତି ସମାନ ଥିଲା।
1.47.14
शुक्लपक्षे यथा सोमो व्यवर्धत तथैव सः ।
ततः कतिपयाहस्तु जरत्कारुर्महायशाः ॥ १.४७.१४ ॥
ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ବଢ଼େ, ସେହିପରି ସେ ମଧ୍ୟ ବଢ଼ିଲା। ତାପରେ କିଛି ଦିନ ପରେ ମହାଯଶସ୍ୱୀ ଜରତ୍କାରୁ...
1.47.15
उत्सङ्गेऽस्याः शिरः कृत्वा सुष्वाप परिखिन्नवत् ।
तस्मिंश्च सुप्ते विप्रेन्द्रे सवितास्तमियाद्गिरिम् ॥ १.४७.१५ ॥
ତାଙ୍କ କୋଳରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି ସେ କ୍ଳାନ୍ତଙ୍କ ପରି ଶୋଇଗଲେ। ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୋଇଥିବା ବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପର୍ବତ ପଛରେ ଅସ୍ତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ।
1.47.16
अह्नः परिक्षये ब्रह्मंस्ततः साऽचिन्तयत्तदा ।
वासुकेर्भगिनी भीता धर्मलोपान्मनस्विनी ॥ १.४७.१६ ॥
ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଦିନର ଶେଷରେ ସେତେବେଳେ ବାସୁକିଙ୍କ ଭଉଣୀ ଧର୍ମଲୋପ ଭୟରେ ଭୀତ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
1.47.17
किं नु मे सुकृतं भूयाद्भर्तुरुत्थापनं न वा ।
दुःखशीलो हि धर्मात्मा कथं नास्यापराध्नुयाम् ॥ १.४७.१७ ॥
ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଉଠାଇବା ମୋ ପାଇଁ ପୁଣ୍ୟ ହେବ କି ନାହିଁ? ସେ ଧର୍ମାତ୍ମା, କଠୋର ସ୍ୱଭାବର; ତେବେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଅପରାଧ କିପରି ନ କରିବି?
1.47.18
कोपो वा धर्मशीलस्य धर्मलोपोऽथवा पुनः ।
धर्मलोपो गरीयान्वै स्यादित्यत्राकरोन्मतिम् ॥ १.४७.१८ ॥
ଧର୍ମଶୀଳଙ୍କ କ୍ରୋଧ, ନା ଧର୍ମଲୋପ? ଧର୍ମଲୋପ ହିଁ ଅଧିକ ଗୁରୁତର ହେବ ବୋଲି ଭାବି ସେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ।
1.47.19
उत्थापयिष्ये यद्येनं ध्रुवं कोपं करिष्यति ।
धर्मलोपो भवेदस्य सन्ध्यातिक्रमणे ध्रुवम् ॥ १.४७.१९ ॥
ମୁଁ ଏହାଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ କ୍ରୋଧ କରିବେ; ସନ୍ଧ୍ୟା ଅତିକ୍ରମ କଲେ ତାଙ୍କର ଧର୍ମଲୋପ ନିଶ୍ଚୟ ହେବ।
1.47.20
इति निश्चित्य मनसा जरत्कारुर्भुजंगमा ।
तमृषिं दीप्ततपसं शयानमनलोपमम् ॥ १.४७.२० ॥
ଏପରି ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କରି ଜରତ୍କାରୁ ଅଗ୍ନିସମ ତପସ୍ୱୀ ସେହି ଋଷିଙ୍କୁ ଶୟନ କରିଥିବା ଦେଖିଲେ।
1.47.21
उवाचेदं वचः श्लक्ष्णं ततो मधुरभाषिणी ।
उत्तिष्ठ त्वं महाभाग सूर्योऽस्तमुपगच्छति ॥ १.४७.२१ ॥
ତେବେ ମଧୁରଭାଷିଣୀ ସେ କୋମଳ ସ୍ୱରରେ ଏହି କଥା କହିଲେ — 'ଉଠନ୍ତୁ, ହେ ମହାଭାଗ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ଯାଉଛନ୍ତି।'
1.47.22
सन्ध्यामुपास्स्व भगवन्नपः स्पृष्ट्वा यतव्रतः ।
प्रादुष्कृताग्निहोत्रोऽयं मुहूर्तो रम्यदारुणः ॥ १.४७.२२ ॥
ହେ ଭଗବନ୍, ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ବ୍ରତରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ସନ୍ଧ୍ୟା ଉପାସନା କରନ୍ତୁ; ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ଜାଳିବାର, ରମଣୀୟ ଓ ଭୟଙ୍କର।
1.47.23
सन्ध्या प्रवर्तते चेयं पश्चिमायां दिशि प्रभो ।
एवमुक्तः स भगवाञ्जरत्कारुर्महातपाः ॥ १.४७.२३ ॥
ହେ ପ୍ରଭୁ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଏହି ସନ୍ଧ୍ୟା ଆସୁଛି।' ଏପରି କୁହାଯିବାରୁ ସେ ଭଗବାନ, ମହାତପସ୍ୱୀ ଜରତ୍କାରୁ—
1.47.24
भार्यां प्रस्फुरमाणौष्ठ इदं वचनमब्रवीत् ।
अवमानः प्रयुक्तोऽयं त्वया मम भुजंगमे ॥ १.४७.२४ ॥
କମ୍ପମାନ ଓଠରେ ସେ ନିଜ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ — 'ହେ ଭୁଜଙ୍ଗମେ, ତୁମେ ମୋର ଏହି ଅପମାନ କରିଛ।'
1.47.25
समीपे ते न वत्स्यामि गमिष्यामि यथागतम् ।
शक्तिरस्ति न वामोरु मयि सुप्ते विभावसोः ॥ १.४७.२५ ॥
ହେ ସୁନ୍ଦର ଊରୁବିଶିଷ୍ଟା, ମୁଁ ତୁମ ନିକଟରେ ରହିବି ନାହିଁ; ଯେପରି ଆସିଥିଲି ସେପରି ଚାଲିଯିବି। ବିଭାବସୁ (ଅଗ୍ନି) ଶୋଇଥିବା ବେଳେ ମୋ ଭିତରେ ଶକ୍ତି ନାହିଁ।
1.47.26
अस्तं गन्तुं यथाकालमिति मे हृदि वर्तते ।
न चाप्यवमतस्येह वासो रोचेत कस्यचित् ॥ १.४७.२६ ॥
ଯଥାସମୟରେ ଚାଲିଯିବା ଉଚିତ୍, ଏହା ମୋ ମନରେ ଅଛି। ଅପମାନିତ ବ୍ୟକ୍ତିର ଏଠାରେ ରହିବା କାହାକୁ ଭଲ ଲାଗେ ନାହିଁ।
1.47.27
किं पुनर्धर्मशीलस्य मम वा मद्विधस्य वा ।
एवमुक्ता जरत्कारुर्भर्त्रा हृदयकम्पनम् ॥ १.४७.२७ ॥
ତେବେ ଧର୍ମଶୀଳ ମୋ ପରି ଲୋକ ବିଷୟରେ କଣ କହିବି! ସ୍ୱାମୀ ଏପରି କହିବାରୁ ହୃଦୟ କମ୍ପାଉଥିବା ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ଜରତ୍କାରୁ (କମ୍ପିଗଲା)।
1.47.28
अब्रवीद्भगिनी तत्र वासुकेः सन्निवेशने ।
नावमानात्कृतवती तवाहं विप्रे बोधनम् ॥ १.४७.२८ ॥
ସେଠାରେ ବାସୁକିଙ୍କ ଗୃହରେ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ କହିଲେ — ଅପମାନରୁ ନୁହେଁ; ହେ ବିପ୍ର, ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରାଇବା ପାଇଁ ହିଁ ମୁଁ ଏପରି କରିଛି।
1.47.29
धर्मलोपो न ते विप्र स्यादित्येतन्मया कृतम् ।
उवाच भार्यामित्युक्तो जरत्कारुर्महातपाः ॥ १.४७.२९ ॥
"ହେ ବିପ୍ର, ତୁମ ଧର୍ମର ଲୋପ ନ ହେଉ ବୋଲି ମୁଁ ଏପରି କରିଛି" ଏପରି କୁହାଗଲେ ମହାତପସ୍ୱୀ ଜରତ୍କାରୁ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
1.47.30
ऋषिः कोपसमाविष्टस्त्यक्तुकामो भुजंगमाम् ।
न मे वागनृतं प्राह गमिष्येऽहं भुजंगमे ॥ १.४७.३० ॥
କ୍ରୋଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଋଷି ନାଗିନୀକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି କହିଲେ — ମୋ ବାକ୍ୟ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହିନାହିଁ; ହେ ନାଗିନୀ, ମୁଁ ଚାଲିଯିବି।
1.47.31
समयो ह्येष मे पूर्वं त्वया सह मिथः कृतः ।
सुखमस्म्युषितो भद्रे ब्रूयास्त्वं भ्रातरं शुभे ॥ १.४७.३१ ॥
ଏହା ହିଁ ମୋର ପୂର୍ବରୁ ତୁମ ସହିତ ପାରସ୍ପରିକ ସମ୍ମତିରେ ସ୍ଥିର ହୋଇଥିବା ସର୍ତ୍ତ। ହେ ଭଦ୍ରେ, ମୁଁ ସୁଖରେ ରହିଲି। ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ତୁମ ଭାଇଙ୍କୁ ଏହା କହିବ।
1.47.32
इतो मयि गते भीरु गतः स भगवानिति ।
त्वं चापि मयि निष्क्रान्ते न शोकं कर्तुमर्हसि ॥ १.४७.३२ ॥
ହେ ଭୀରୁ, ମୁଁ ଏଠାରୁ ଚାଲିଗଲା ପରେ କହିବ ଯେ 'ସେ ଭଗବାନ ଚାଲିଗଲେ'। ଏବଂ ମୁଁ ବାହାରିଗଲା ପରେ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଶୋକ କରିବ ନାହିଁ।
1.47.33
इत्युक्ता साऽनवद्याङ्गी प्रत्युवाच मुनिं तदा ।
जरत्कारुं जरत्कारुश्चिन्ताशोकपरायणा ॥ १.४७.३३ ॥
ଏପରି କୁହାଯିବା ପରେ ସେଇ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଅଙ୍ଗବିଶିଷ୍ଟା ନାରୀ ସେତେବେଳେ ମୁନିଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲା — ଚିନ୍ତା ଓ ଶୋକରେ ମଗ୍ନ ଜରତ୍କାରୁ।
1.47.34
बाष्पगद्गदया वाचा मुखेन परिशुष्यता ।
कृताञ्जलिर्वरारोहा पर्यश्रुनयना ततः ॥ १.४७.३४ ॥
ଲୁହରେ ଗଦ୍ଗଦ ସ୍ୱରରେ, ଶୁଖିଲା ମୁଖରେ, ହାତ ଯୋଡ଼ି, ସୁନ୍ଦର କଟିଦେଶବିଶିଷ୍ଟା ସେ ନାରୀ ଲୁହଭରା ଆଖିରେ (କହିଲା)।
1.47.35
धैर्यमालम्ब्य वामोरूर्हृदयेन प्रवेपता ।
न मामर्हसि धर्मज्ञ परित्यक्तुमनागसम् ॥ १.४७.३५ ॥
ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି, ହୃଦୟ କମ୍ପୁଥିବାବେଳେ (ସେ କହିଲା): ହେ ଧର୍ମଜ୍ଞ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ମୋତେ ପରିତ୍ୟାଗ କରିବା ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ।
1.47.36
धर्मे स्थितां स्थितो धर्मे सदा प्रियहिते रताम् ।
प्रदाने कारणं यच्च मम तुभ्यं द्विजोत्तम ॥ १.४७.३६ ॥
ଧର୍ମରେ ସ୍ଥିତ ତୁମେ, ଏବଂ ଧର୍ମରେ ସଦା ସ୍ଥିତା ମୁଁ, ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ହିତରେ ରତା; ମୋତେ ତୁମକୁ ଦେବାର ଯେଉଁ କାରଣ ଥିଲା, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ।
1.47.37
तदलब्धवतीं मन्दां किं मां वक्ष्यति वासुकिः ।
मातृशापाभिभूतानां ज्ञातीनां मम सत्तम ॥ १.४७.३७ ॥
ଏଣୁ ଯେ ପାଇପାରିନାହିଁ ସେହି ମନ୍ଦା ସହିତ ବାସୁକି ମୋତେ କ'ଣ କହିବେ? ମାତାଙ୍କ ଅଭିଶାପରେ ଅଭିଭୂତ ମୋ ଜ୍ଞାତିମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ, ହେ ସତ୍ତମ।
1.47.38
अपत्यमीप्सितं त्वत्तस्तच्च तावन्न दृश्यते ।
त्वत्तो ह्यपत्यलाभेन ज्ञातीनां मे शिवं भवेत् ॥ १.४७.३८ ॥
ତୁମଠାରୁ ଇଚ୍ଛିତ ସନ୍ତାନ ଏବେ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ। ତୁମଠାରୁ ସନ୍ତାନଲାଭ ହେଲେ ମୋ ଜ୍ଞାତିମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ହେବ।
1.47.39
संप्रयोगो भवेन्नायां मम मोघस्त्वया द्विज ।
ज्ञातीनां हितमिच्छन्ती भगवंस्त्वां प्रसादये ॥ १.४७.३९ ॥
ହେ ଦ୍ୱିଜ, ଏହି ସ୍ଥିତିରେ ତୁମ ସହିତ ମୋର ସଂଯୋଗ ବ୍ୟର୍ଥ ନ ହେଉ। ଜ୍ଞାତିମାନଙ୍କ ହିତ ଇଚ୍ଛା କରି, ହେ ଭଗବନ୍, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଛି।
1.47.40
इममव्यक्तरूपं मे गर्भमाधाय सत्तम ।
कथं त्यक्त्वा महात्मा सन्गन्तुमिच्छस्यनागसम् ॥ १.४७.४० ॥
ହେ ସତ୍ତମ, ମୋର ଏହି ଅବ୍ୟକ୍ତ ରୂପ ଗର୍ଭ ସ୍ଥାପନ କରି, ମହାତ୍ମା ହୋଇ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଦୋଷ ମୋତେ ଛାଡ଼ି କିପରି ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ?
1.47.41
एवमुक्तस्तु स मुनिर्भार्यां वचनमब्रवीत् ।
यद्युक्तमनुरूपं च जरत्कारुं तपोधनः ॥ १.४७.४१ ॥
ଏପରି କୁହାଯିବାରୁ ତପୋଧନ ସେହି ମୁନି ଜରତ୍କାରୁ ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଏହି ବଚନ କହିଲେ, ଯଦି ତାହା ଯୁକ୍ତ ଓ ଅନୁରୂପ ହୁଏ।
1.47.42
अस्त्ययं सुभगे गर्भस्तव वैश्वानरोपमः ।
ऋषिः परमधर्मात्मा वेदवेदाङ्गपारगः ॥ १.४७.४२ ॥
ହେ ସୁଭଗେ, ତୁମ ଗର୍ଭରେ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଏକ ଋଷି ଅଛନ୍ତି, ପରମ ଧର୍ମାତ୍ମା ଓ ବେଦ-ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ।
1.47.43
एवमुक्त्वा स धर्मात्मा जरत्कारुर्महानृषिः ।
उग्राय तपसे भूयो जगाम कृतनिश्चयः ॥ १.४७.४३ ॥
ଏହା କହି ସେ ଧର୍ମାତ୍ମା ମହର୍ଷି ଜରତ୍କାରୁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ପୁନର୍ବାର ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।