ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 1.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.47.1
वासुकिस्त्वब्रवीद्वाक्यं जरत्कारुमृषिं तदा ।
सनाम्नी तव कन्येयं स्वसा मे तपसान्विता ॥ १.४७.१ ॥
ಆಗ ವಾಸುಕಿ ಜರತ್ಕಾರು ಋಷಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನಿನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಈ ಕನ್ಯೆ ನನ್ನ ತಂಗಿ; ಅವಳು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದವಳು.'
1.47.2
भरिष्यामि च ते भार्यां प्रतीच्छेमां द्विजोत्तम ।
रक्षणं च करिष्येऽस्याः सर्वशक्त्या तपोधन।
त्वदर्थं रक्ष्यते चैषा मया मुनिवरोत्तम ॥ १.४७.२ ॥
'ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನೇ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಪೋಷಿಸುವೆನು; ಇವಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು. ತಪೋಧನನೇ, ನನ್ನ ಸರ್ವಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಇವಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವೆನು. ಮುನಿವರೋತ್ತಮನೇ, ನಿನಗಾಗಿಯೇ ನಾನು ಇವಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.'
1.47.3
न भरिष्येऽहमेतां वै एष मे समयः कृतः ।
अप्रियं च न कर्तव्यं कृते चैनां त्यजाम्यहम् ॥ १.४७.३ ॥
'ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಪೋಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಇದೇ ನನ್ನ ಷರತ್ತು. ಅಪ್ರಿಯವಾದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಾರದು; ಮಾಡಿದರೆ ನಾನು ಅವಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವೆನು.'
1.47.4
प्रतिश्रुते तु नागेन भरिष्ये भगिनीमिति ।
जरत्कारुस्तदा वेश्म भुजगस्य जगाम ह ॥ १.४७.४ ॥
ನಾಗನು ವಚನ ನೀಡಿದಾಗ — 'ತಂಗಿಯನ್ನು ಪೋಷಿಸುವೆನು' ಎಂದು — ಆಗ ಜರತ್ಕಾರು ಆ ನಾಗನ ಮನೆಗೆ ಹೋದನು.
1.47.5
तत्र मन्त्रविदां श्रेष्ठस्तपोवृद्धो महाव्रतः ।
जग्राह पाणिं धर्मात्मा विधिमन्त्रपुरस्कृतम् ॥ १.४७.५ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರಜ್ಞರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧನೂ, ಮಹಾವ್ರತನೂ, ಧರ್ಮಾತ್ಮನೂ ಆದವನು ವಿಧಿ ಮತ್ತು ಮಂತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವಳ ಕೈಹಿಡಿದನು.
1.47.6
ततो वासगृहं रम्यं पन्नगेन्द्रस्य संमतम् ।
जगाम भार्याम दाय स्तूयमानो महर्षिभिः ॥ १.४७.६ ॥
ನಂತರ ನಾಗರಾಜನ ಒಪ್ಪಿಗೆಯ ಸುಂದರ ವಾಸಗೃಹಕ್ಕೆ, ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು, ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾ ಆತನು ಹೋದನು.
1.47.7
शयनं तत्र संक्लृप्तं स्पर्ध्यास्तरणसंवृतम् ।
तत्र भार्यासहायो वै जरत्कारुरुवास ह ॥ १.४७.७ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾದ ಹೊದಿಕೆಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ ಒಂದು ಹಾಸಿಗೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಜರತ್ಕಾರು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸಿದನು.
1.47.8
स तत्र समयं चक्रे भार्यया सह सत्तमः ।
विप्रियं मे न कर्तव्यं न च वाच्यं कदाचन ॥ १.४७.८ ॥
ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು: "ನನಗೆ ಅಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನು ನೀನು ಮಾಡಬಾರದು, ಎಂದಿಗೂ ಅದನ್ನು ಹೇಳಬಾರದು."
1.47.9
त्यजेयं विप्रिये च त्वां कृते वासं च ते गृहे ।
एतद्गृहाण वचनं मया यत्समुदीरितम् ॥ १.४७.९ ॥
ನೀನು ಅಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವೆ; ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ವಾಸವೂ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವುದು. ನಾನು ಹೇಳಿದ ಈ ಮಾತನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು.
1.47.10
ततः परमसंविग्ना स्वसा नागपतेस्तदा ।
अतिदुःखान्विता वाक्यं तमुवाचैवमस्त्विति ॥ १.४७.१० ॥
ಆಗ ನಾಗರಾಜನ ಸಹೋದರಿ ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯಾಕುಲಗೊಂಡು, ಮಹಾ ದುಃಖದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು: "ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ."
1.47.11
तथैव सा च भर्तारं दुःखशीलमुपचारत् ।
उपायैः श्वेतकाकीयैः प्रियकामा यशस्विनी ॥ १.४७.११ ॥
ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಯಶಸ್ವಿನಿ ದುಃಖಸ್ವಭಾವದ ತನ್ನ ಪತಿಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವ ಬಯಕೆಯಿಂದ ಮೃದು ಉಪಾಯಗಳಿಂದ ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದಳು.
1.47.12
ऋतुकाले ततः स्नाता कदाचिद्वासुकेः स्वसा ।
भर्तारं वै यथान्यायमुपतस्थे महामुनिम् ॥ १.४७.१२ ॥
ನಂತರ ಒಮ್ಮೆ, ಋತುಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ವಾಸುಕಿಯ ಸಹೋದರಿ, ವಿಧಿಯಂತೆ ತನ್ನ ಮಹಾಮುನಿ ಪತಿಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದಳು.
1.47.13
तत्र तस्याः समभवद्गर्भो ज्वलनसन्निभः ।
अतीव तेजसा युक्तो वैश्वानरसमद्युतिः ॥ १.४७.१३ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಗರ್ಭ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅದು ಅತಿ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು ವೈಶ್ವಾನರ ಅಗ್ನಿಯ ಕಾಂತಿಯಂತೆ ಇತ್ತು.
1.47.14
शुक्लपक्षे यथा सोमो व्यवर्धत तथैव सः ।
ततः कतिपयाहस्तु जरत्कारुर्महायशाः ॥ १.४७.१४ ॥
ಶುಕ್ಲ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನು ಬೆಳೆಯುವಂತೆ ಅವನೂ ಬೆಳೆದನು. ಅನಂತರ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ ಜರತ್ಕಾರು...
1.47.15
उत्सङ्गेऽस्याः शिरः कृत्वा सुष्वाप परिखिन्नवत् ।
तस्मिंश्च सुप्ते विप्रेन्द्रे सवितास्तमियाद्गिरिम् ॥ १.४७.१५ ॥
ಅವಳ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ತಲೆಯನ್ನಿಟ್ಟು ದಣಿದವನಂತೆ ಅವನು ಮಲಗಿದನು. ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮಲಗಿದ್ದಾಗ ಸೂರ್ಯನು ಪರ್ವತದ ಹಿಂದೆ ಅಸ್ತಮಿಸಲಿದ್ದನು.
1.47.16
अह्नः परिक्षये ब्रह्मंस्ततः साऽचिन्तयत्तदा ।
वासुकेर्भगिनी भीता धर्मलोपान्मनस्विनी ॥ १.४७.१६ ॥
ಬ್ರಹ್ಮನ್, ದಿನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸುಕಿಯ ಸಹೋದರಿ ಧರ್ಮಲೋಪಕ್ಕೆ ಭಯಗೊಂಡು ವಿಚಾರ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದಳು.
1.47.17
किं नु मे सुकृतं भूयाद्भर्तुरुत्थापनं न वा ।
दुःखशीलो हि धर्मात्मा कथं नास्यापराध्नुयाम् ॥ १.४७.१७ ॥
ಗಂಡನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುವುದು ನನಗೆ ಪುಣ್ಯವಾಗುವುದೋ, ಇಲ್ಲವೋ? ಅವನು ಧರ್ಮಾತ್ಮ, ಕಠಿಣ ಸ್ವಭಾವದವನು; ಹಾಗಿರುವಾಗ ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಅಪರಾಧ ಮಾಡದಿರುವುದು ಹೇಗೆ?
1.47.18
कोपो वा धर्मशीलस्य धर्मलोपोऽथवा पुनः ।
धर्मलोपो गरीयान्वै स्यादित्यत्राकरोन्मतिम् ॥ १.४७.१८ ॥
ಧರ್ಮಶೀಲನ ಕೋಪವೋ, ಅಥವಾ ಧರ್ಮಲೋಪವೋ? ಧರ್ಮಲೋಪವೇ ಹೆಚ್ಚು ಗಂಭೀರ ಎಂದು ಅವಳು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದಳು.
1.47.19
उत्थापयिष्ये यद्येनं ध्रुवं कोपं करिष्यति ।
धर्मलोपो भवेदस्य सन्ध्यातिक्रमणे ध्रुवम् ॥ १.४७.१९ ॥
ನಾನು ಇವರನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದರೆ ಇವರು ಖಂಡಿತ ಕೋಪಿಸುವರು; ಸಂಧ್ಯಾ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಮೀರಿದರೆ ಇವರ ಧರ್ಮಲೋಪ ನಿಶ್ಚಯ.
1.47.20
इति निश्चित्य मनसा जरत्कारुर्भुजंगमा ।
तमृषिं दीप्ततपसं शयानमनलोपमम् ॥ १.४७.२० ॥
ಹೀಗೆಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ಜರತ್ಕಾರು ಅಗ್ನಿಸಮಾನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಬೆಳಗುವ ಆ ಋಷಿಯು ಮಲಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದನು.
1.47.21
उवाचेदं वचः श्लक्ष्णं ततो मधुरभाषिणी ।
उत्तिष्ठ त्वं महाभाग सूर्योऽस्तमुपगच्छति ॥ १.४७.२१ ॥
ಆಗ ಮಧುರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಆಕೆ ಮೃದುವಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು: 'ಏಳಿ, ಮಹಾಭಾಗರೇ; ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತಮಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.'
1.47.22
सन्ध्यामुपास्स्व भगवन्नपः स्पृष्ट्वा यतव्रतः ।
प्रादुष्कृताग्निहोत्रोऽयं मुहूर्तो रम्यदारुणः ॥ १.४७.२२ ॥
ಭಗವನ್, ನೀರನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ, ವ್ರತನಿಷ್ಠರಾಗಿ ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ ಮಾಡಿ; ಇದು ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರ ಉರಿಸುವ ಮುಹೂರ್ತ; ರಮಣೀಯವೂ ಭಯಂಕರವೂ ಆಗಿದೆ.
1.47.23
सन्ध्या प्रवर्तते चेयं पश्चिमायां दिशि प्रभो ।
एवमुक्तः स भगवाञ्जरत्कारुर्महातपाः ॥ १.४७.२३ ॥
ಪ್ರಭುವೇ, ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಧ್ಯೆ ಬರುತ್ತಿದೆ.' ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಭಗವಂತ, ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಜರತ್ಕಾರು—
1.47.24
भार्यां प्रस्फुरमाणौष्ठ इदं वचनमब्रवीत् ।
अवमानः प्रयुक्तोऽयं त्वया मम भुजंगमे ॥ १.४७.२४ ॥
ನಡುಗುವ ತುಟಿಗಳಿಂದ ಅವನು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಓ ಭುಜಂಗಮೆ, ನೀನು ನನಗೆ ಈ ಅವಮಾನವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೀಯೆ.'
1.47.25
समीपे ते न वत्स्यामि गमिष्यामि यथागतम् ।
शक्तिरस्ति न वामोरु मयि सुप्ते विभावसोः ॥ १.४७.२५ ॥
ಸುಂದರ ತೊಡೆಗಳುಳ್ಳವಳೇ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಬಂದಂತೆಯೇ ಹೊರಟುಹೋಗುವೆ. ವಿಭಾವಸು ನಿದ್ರಿಸಿರುವಾಗ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ.
1.47.26
अस्तं गन्तुं यथाकालमिति मे हृदि वर्तते ।
न चाप्यवमतस्येह वासो रोचेत कस्यचित् ॥ १.४७.२६ ॥
ಸೂಕ್ತ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೊರಟುಹೋಗಬೇಕೆಂಬುದು ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿದೆ. ಅವಮಾನಿತನು ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವುದು ಯಾರಿಗೂ ಇಷ್ಟವಾಗದು.
1.47.27
किं पुनर्धर्मशीलस्य मम वा मद्विधस्य वा ।
एवमुक्ता जरत्कारुर्भर्त्रा हृदयकम्पनम् ॥ १.४७.२७ ॥
ಇನ್ನು ಧರ್ಮಶೀಲನಾದ ನನ್ನಂಥವನ ವಿಷಯ ಹೇಳುವುದೇನು! ಗಂಡನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು ಹೃದಯ ನಡುಗುವಂತಾಗಿ ಜರತ್ಕಾರು (ನಡುಗಿದಳು).
1.47.28
अब्रवीद्भगिनी तत्र वासुकेः सन्निवेशने ।
नावमानात्कृतवती तवाहं विप्रे बोधनम् ॥ १.४७.२८ ॥
ಅಲ್ಲಿ ವಾಸುಕಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವನ ತಂಗಿ ಹೇಳಿದಳು - ಅವಮಾನದಿಂದಲ್ಲ; ಓ ವಿಪ್ರನೇ, ನಿನಗೆ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಡಲೆಂದೇ ನಾನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದೆ.
1.47.29
धर्मलोपो न ते विप्र स्यादित्येतन्मया कृतम् ।
उवाच भार्यामित्युक्तो जरत्कारुर्महातपाः ॥ १.४७.२९ ॥
"ಓ ವಿಪ್ರನೇ, ನಿನ್ನ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಲೋಪವಾಗದಿರಲೆಂದೇ ನಾನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದೆ" ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಲು, ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಜರತ್ಕಾರು ಪತ್ನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.
1.47.30
ऋषिः कोपसमाविष्टस्त्यक्तुकामो भुजंगमाम् ।
न मे वागनृतं प्राह गमिष्येऽहं भुजंगमे ॥ १.४७.३० ॥
ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಋಷಿ, ನಾಗಿಣಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲು ಬಯಸಿ ಹೇಳಿದನು - ನನ್ನ ಮಾತು ಎಂದೂ ಸುಳ್ಳಾಡಿಲ್ಲ; ಓ ನಾಗಿಣಿ, ನಾನು ಹೊರಟುಹೋಗುವೆ.
1.47.31
समयो ह्येष मे पूर्वं त्वया सह मिथः कृतः ।
सुखमस्म्युषितो भद्रे ब्रूयास्त्वं भ्रातरं शुभे ॥ १.४७.३१ ॥
ಇದೇ ನಾನು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮೊದಲೇ ಪರಸ್ಪರ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಒಪ್ಪಂದ. ಕಲ್ಯಾಣಿ, ನಾನು ಸುಖದಿಂದ ವಾಸಿಸಿದ್ದೆನು. ಶುಭೆ, ನಿನ್ನ ಸಹೋದರನಿಗೆ ಇದನ್ನು ಹೇಳು.
1.47.32
इतो मयि गते भीरु गतः स भगवानिति ।
त्वं चापि मयि निष्क्रान्ते न शोकं कर्तुमर्हसि ॥ १.४७.३२ ॥
ಭೀರು, ನಾನು ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟ ಬಳಿಕ, 'ಆ ಭಗವಂತನು ಹೊರಟುಹೋದನು' ಎಂದು ಹೇಳು. ನಾನು ಹೊರಟ ನಂತರ ನೀನೂ ಶೋಕಿಸಬಾರದು.
1.47.33
इत्युक्ता साऽनवद्याङ्गी प्रत्युवाच मुनिं तदा ।
जरत्कारुं जरत्कारुश्चिन्ताशोकपरायणा ॥ १.४७.३३ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ನಿರ್ದೋಷ ಅಂಗಗಳ ಆ ಸ್ತ್ರೀ ಆಗ ಮುನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು — ಚಿಂತೆ ಮತ್ತು ಶೋಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಜರತ್ಕಾರು ಅವಳು.
1.47.34
बाष्पगद्गदया वाचा मुखेन परिशुष्यता ।
कृताञ्जलिर्वरारोहा पर्यश्रुनयना ततः ॥ १.४७.३४ ॥
ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಗದ್ಗದಿತವಾದ ಧ್ವನಿಯಿಂದ, ಒಣಗಿದ ಮುಖದಿಂದ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ, ಸುಂದರ ಸೊಂಟದ ಆ ಸ್ತ್ರೀ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ (ಮಾತನಾಡಿದಳು).
1.47.35
धैर्यमालम्ब्य वामोरूर्हृदयेन प्रवेपता ।
न मामर्हसि धर्मज्ञ परित्यक्तुमनागसम् ॥ १.४७.३५ ॥
ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಹೃದಯ ನಡುಗುತ್ತಿರಲು (ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು): ಧರ್ಮಜ್ಞನೇ, ನಿರ್ದೋಷಿಯಾದ ನನ್ನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದು ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ.
1.47.36
धर्मे स्थितां स्थितो धर्मे सदा प्रियहिते रताम् ।
प्रदाने कारणं यच्च मम तुभ्यं द्विजोत्तम ॥ १.४७.३६ ॥
ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ನೀನು, ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸದಾ ನೆಲೆಸಿರುವ ನಾನು, ಪ್ರಿಯರ ಹಿತದಲ್ಲಿ ರತವಾದವರು; ನಿನಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕೊಡಲು ಕಾರಣವಾದದ್ದು, ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ.
1.47.37
तदलब्धवतीं मन्दां किं मां वक्ष्यति वासुकिः ।
मातृशापाभिभूतानां ज्ञातीनां मम सत्तम ॥ १.४७.३७ ॥
ಹೀಗಾಗಿ ಪಡೆಯದ ಈ ಮಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ವಾಸುಕಿ ನನಗೇನು ಹೇಳುವನು? ತಾಯಿಯ ಶಾಪದಿಂದ ಅಭಿಭೂತರಾದ ನನ್ನ ಬಂಧುಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ, ಓ ಸತ್ತಮ.
1.47.38
अपत्यमीप्सितं त्वत्तस्तच्च तावन्न दृश्यते ।
त्वत्तो ह्यपत्यलाभेन ज्ञातीनां मे शिवं भवेत् ॥ १.४७.३८ ॥
ನಿನ್ನಿಂದ ಬಯಸಿದ ಸಂತಾನವು ಈಗ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನಿಂದ ಸಂತಾನ ಲಭಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಕ್ಷೇಮವಾಗುವುದು.
1.47.39
संप्रयोगो भवेन्नायां मम मोघस्त्वया द्विज ।
ज्ञातीनां हितमिच्छन्ती भगवंस्त्वां प्रसादये ॥ १.४७.३९ ॥
ಓ ದ್ವಿಜನೇ, ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನೊಂದಿಗಿನ ನನ್ನ ಸಂಗಮ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಬಾರದು. ಬಂಧುಗಳ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾ, ಓ ಭಗವನ್, ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ.
1.47.40
इममव्यक्तरूपं मे गर्भमाधाय सत्तम ।
कथं त्यक्त्वा महात्मा सन्गन्तुमिच्छस्यनागसम् ॥ १.४७.४० ॥
ಓ ಸತ್ತಮ, ನನ್ನ ಈ ಅವ್ಯಕ್ತ ರೂಪದ ಗರ್ಭವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಮಹಾತ್ಮನಾಗಿದ್ದೂ ನಿರ್ದೋಷಿಯಾದ ನನ್ನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಹೇಗೆ ಹೋಗಲು ಬಯಸುತ್ತೀಯೆ?
1.47.41
एवमुक्तस्तु स मुनिर्भार्यां वचनमब्रवीत् ।
यद्युक्तमनुरूपं च जरत्कारुं तपोधनः ॥ १.४७.४१ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ತಪಸ್ಸೇ ಧನವಾದ ಆ ಮುನಿ ಜರತ್ಕಾರು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು, ಅವು ಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದು ತಕ್ಕದಾಗಿದ್ದರೆ.
1.47.42
अस्त्ययं सुभगे गर्भस्तव वैश्वानरोपमः ।
ऋषिः परमधर्मात्मा वेदवेदाङ्गपारगः ॥ १.४७.४२ ॥
ಓ ಸುಭಗೆ, ನಿನ್ನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಯಂತಿರುವ ಋಷಿ ಇದ್ದಾನೆ, ಪರಮ ಧರ್ಮಾತ್ಮನೂ ವೇದ ವೇದಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.
1.47.43
एवमुक्त्वा स धर्मात्मा जरत्कारुर्महानृषिः ।
उग्राय तपसे भूयो जगाम कृतनिश्चयः ॥ १.४७.४३ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ಮಹರ್ಷಿ ಜರತ್ಕಾರು ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಉಗ್ರ ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ತೆರಳಿದನು.