Mahābhārata · Adhyāya 1.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.47.1
वासुकिस्त्वब्रवीद्वाक्यं जरत्कारुमृषिं तदा ।
सनाम्नी तव कन्येयं स्वसा मे तपसान्विता ॥ १.४७.१ ॥
Da sprach Vāsuki zum Weisen Jaratkāru diese Worte: »Dieses Mädchen, das deinen Namen trägt, ist meine Schwester, begabt mit Askese.«
1.47.2
भरिष्यामि च ते भार्यां प्रतीच्छेमां द्विजोत्तम ।
रक्षणं च करिष्येऽस्याः सर्वशक्त्या तपोधन।
त्वदर्थं रक्ष्यते चैषा मया मुनिवरोत्तम ॥ १.४७.२ ॥
»O Bester der Zweimalgeborenen, ich werde deine Frau versorgen; nimm sie an. O du, dessen Reichtum die Askese ist, ich werde sie mit all meiner Kraft beschützen. O Bester der vortrefflichen Weisen, um deinetwillen wird sie von mir beschützt.«
1.47.3
न भरिष्येऽहमेतां वै एष मे समयः कृतः ।
अप्रियं च न कर्तव्यं कृते चैनां त्यजाम्यहम् ॥ १.४७.३ ॥
»Ich werde sie nicht versorgen; dies ist die Bedingung, die ich gestellt habe. Keine unangenehme Handlung darf geschehen; und geschieht sie doch, so werde ich sie verlassen.«
1.47.4
प्रतिश्रुते तु नागेन भरिष्ये भगिनीमिति ।
जरत्कारुस्तदा वेश्म भुजगस्य जगाम ह ॥ १.४७.४ ॥
Als der Nāga versprochen hatte: »Ich werde meine Schwester versorgen«, ging Jaratkāru da in die Wohnung der Schlange.
1.47.5
तत्र मन्त्रविदां श्रेष्ठस्तपोवृद्धो महाव्रतः ।
जग्राह पाणिं धर्मात्मा विधिमन्त्रपुरस्कृतम् ॥ १.४७.५ ॥
Dort ergriff der Vortrefflichste unter den Kundigen der Mantras, alt in Askese, von großen Gelübden und gerechter Seele, ihre Hand, gemäß dem Ritus und mit den Mantras.
1.47.6
ततो वासगृहं रम्यं पन्नगेन्द्रस्य संमतम् ।
जगाम भार्याम दाय स्तूयमानो महर्षिभिः ॥ १.४७.६ ॥
Dann ging er mit seiner Frau in das reizende, vom Herrn der Schlangen gebilligte Brautgemach, von den großen Weisen gepriesen.
1.47.7
शयनं तत्र संक्लृप्तं स्पर्ध्यास्तरणसंवृतम् ।
तत्र भार्यासहायो वै जरत्कारुरुवास ह ॥ १.४७.७ ॥
Dort wurde ein Lager bereitet, bedeckt mit prächtigen Decken, und dort wohnte Jaratkāru, begleitet von seiner Gattin.
1.47.8
स तत्र समयं चक्रे भार्यया सह सत्तमः ।
विप्रियं मे न कर्तव्यं न च वाच्यं कदाचन ॥ १.४७.८ ॥
Dort stellte jener beste der Weisen seiner Gattin eine Bedingung: »Du sollst nichts tun, was mir missfällt, und niemals davon sprechen.«
1.47.9
त्यजेयं विप्रिये च त्वां कृते वासं च ते गृहे ।
एतद्गृहाण वचनं मया यत्समुदीरितम् ॥ १.४७.९ ॥
Wenn du tust, was mir missfällt, werde ich dich verstoßen, und dein Wohnen in meinem Haus wird enden. Nimm dieses Wort an, das ich gesprochen habe.
1.47.10
ततः परमसंविग्ना स्वसा नागपतेस्तदा ।
अतिदुःखान्विता वाक्यं तमुवाचैवमस्त्विति ॥ १.४७.१० ॥
Da sprach die Schwester des Schlangenherrschers, tief erschüttert und voller großen Kummers, zu ihm: »So sei es.«
1.47.11
तथैव सा च भर्तारं दुःखशीलमुपचारत् ।
उपायैः श्वेतकाकीयैः प्रियकामा यशस्विनी ॥ १.४७.११ ॥
Ebenso diente die berühmte Frau ihrem Gatten, der von schwermütigem Wesen war, und wollte ihm gefallen, gewann sie ihn mit sanften Mitteln.
1.47.12
ऋतुकाले ततः स्नाता कदाचिद्वासुकेः स्वसा ।
भर्तारं वै यथान्यायमुपतस्थे महामुनिम् ॥ १.४७.१२ ॥
Da ging einst die Schwester Vāsukis, nachdem sie zur Zeit ihrer Reinheit gebadet hatte, der Ordnung gemäß zu ihrem Gatten, dem großen Weisen, und diente ihm.
1.47.13
तत्र तस्याः समभवद्गर्भो ज्वलनसन्निभः ।
अतीव तेजसा युक्तो वैश्वानरसमद्युतिः ॥ १.४७.१३ ॥
Dort entstand in ihr ein Keim, dem Feuer gleich, von großem Glanz, an Helligkeit dem Feuer Vaiśvānara gleich.
1.47.14
शुक्लपक्षे यथा सोमो व्यवर्धत तथैव सः ।
ततः कतिपयाहस्तु जरत्कारुर्महायशाः ॥ १.४७.१४ ॥
Wie der Mond in der hellen Hälfte wächst, so wuchs auch er. Dann, nach einigen Tagen, Jaratkāru, von großem Ruhm...
1.47.15
उत्सङ्गेऽस्याः शिरः कृत्वा सुष्वाप परिखिन्नवत् ।
तस्मिंश्च सुप्ते विप्रेन्द्रे सवितास्तमियाद्गिरिम् ॥ १.४७.१५ ॥
Er legte sein Haupt in ihren Schoß und schlief ein, als sei er erschöpft. Und während jener Erste unter den Brahmanen schlief, war die Sonne im Begriff, hinter dem Berg unterzugehen.
1.47.16
अह्नः परिक्षये ब्रह्मंस्ततः साऽचिन्तयत्तदा ।
वासुकेर्भगिनी भीता धर्मलोपान्मनस्विनी ॥ १.४७.१६ ॥
O Brahmane, am Ende des Tages begann da Vāsukis Schwester, erschrocken über eine Verletzung des Dharma, die besonnene Frau nachzudenken.
1.47.17
किं नु मे सुकृतं भूयाद्भर्तुरुत्थापनं न वा ।
दुःखशीलो हि धर्मात्मा कथं नास्यापराध्नुयाम् ॥ १.४७.१७ ॥
Wäre es für mich eine gute Tat, meinen Gatten zu wecken, oder nicht? Er ist von rechtschaffener Seele, aber strengen Wesens; wie könnte ich ihn da nicht beleidigen?
1.47.18
कोपो वा धर्मशीलस्य धर्मलोपोऽथवा पुनः ।
धर्मलोपो गरीयान्वै स्यादित्यत्राकरोन्मतिम् ॥ १.४७.१८ ॥
Der Zorn eines Mannes von rechtschaffenem Wandel, oder aber wieder eine Verletzung des Dharma? Die Verletzung des Dharma wäre gewiss das Schwerere, und so fasste sie ihren Entschluss.
1.47.19
उत्थापयिष्ये यद्येनं ध्रुवं कोपं करिष्यति ।
धर्मलोपो भवेदस्य सन्ध्यातिक्रमणे ध्रुवम् ॥ १.४७.१९ ॥
Wecke ich ihn, so wird er gewiss zornig; und durch die Übertretung des Sandhyā-Ritus wird sein Dharma gewiss gebrochen.
1.47.20
इति निश्चित्य मनसा जरत्कारुर्भुजंगमा ।
तमृषिं दीप्ततपसं शयानमनलोपमम् ॥ १.४७.२० ॥
So in seinem Sinn entschlossen, erblickte Jaratkāru jenen Weisen, der von Askese strahlte und schlafend lag wie das Feuer.
1.47.21
उवाचेदं वचः श्लक्ष्णं ततो मधुरभाषिणी ।
उत्तिष्ठ त्वं महाभाग सूर्योऽस्तमुपगच्छति ॥ १.४७.२१ ॥
Da sprach sie, süß redend, diese sanften Worte: 'Erhebe dich, o Hochbeglückter; die Sonne neigt sich dem Untergang zu.'
1.47.22
सन्ध्यामुपास्स्व भगवन्नपः स्पृष्ट्वा यतव्रतः ।
प्रादुष्कृताग्निहोत्रोऽयं मुहूर्तो रम्यदारुणः ॥ १.४७.२२ ॥
O Ehrwürdiger, berühre das Wasser, fest in deinem Gelübde, und verrichte den Sandhyā-Ritus; dies ist der Augenblick, da das Agnihotra-Feuer entzündet wird, lieblich und zugleich furchtbar.
1.47.23
सन्ध्या प्रवर्तते चेयं पश्चिमायां दिशि प्रभो ।
एवमुक्तः स भगवाञ्जरत्कारुर्महातपाः ॥ १.४७.२३ ॥
'O Herr, die Dämmerung zieht im westlichen Himmelsviertel herauf.' So angesprochen, der ehrwürdige Jaratkāru, von großer Askese,
1.47.24
भार्यां प्रस्फुरमाणौष्ठ इदं वचनमब्रवीत् ।
अवमानः प्रयुक्तोऽयं त्वया मम भुजंगमे ॥ १.४७.२४ ॥
Mit bebenden Lippen sprach er zu seiner Frau diese Worte: 'O Schlangenfrau, du hast mir diese Kränkung zugefügt.'
1.47.25
समीपे ते न वत्स्यामि गमिष्यामि यथागतम् ।
शक्तिरस्ति न वामोरु मयि सुप्ते विभावसोः ॥ १.४७.२५ ॥
O Schönschenkelige, ich werde nicht bei dir wohnen; ich werde gehen, wie ich gekommen bin. Solange Vibhāvasu, der Feuergott, schläft, habe ich keine Kraft in mir.
1.47.26
अस्तं गन्तुं यथाकालमिति मे हृदि वर्तते ।
न चाप्यवमतस्येह वासो रोचेत कस्यचित् ॥ १.४७.२६ ॥
Es liegt in meinem Herzen, zur rechten Zeit fortzugehen. Auch würde es niemandem gefallen, dass ein Verachteter hier wohnt.
1.47.27
किं पुनर्धर्मशीलस्य मम वा मद्विधस्य वा ।
एवमुक्ता जरत्कारुर्भर्त्रा हृदयकम्पनम् ॥ १.४७.२७ ॥
Um wie viel mehr gilt das für einen tugendhaften Mann wie mich oder einen wie mich! So von ihrem Gatten angesprochen mit Worten, die ihr Herz erbeben ließen, zitterte Jaratkāru.
1.47.28
अब्रवीद्भगिनी तत्र वासुकेः सन्निवेशने ।
नावमानात्कृतवती तवाहं विप्रे बोधनम् ॥ १.४७.२८ ॥
Dort, in Vāsukis Wohnstätte, sprach seine Schwester: „Nicht aus Verachtung habe ich dies getan, o Brahmane, sondern um dich zu erinnern.“
1.47.29
धर्मलोपो न ते विप्र स्यादित्येतन्मया कृतम् ।
उवाच भार्यामित्युक्तो जरत्कारुर्महातपाः ॥ १.४७.२९ ॥
„Damit deine Pflicht nicht verletzt werde, o Brahmane, habe ich dies getan.“ So angesprochen, redete Jaratkāru, der große Asket, zu seiner Gattin.
1.47.30
ऋषिः कोपसमाविष्टस्त्यक्तुकामो भुजंगमाम् ।
न मे वागनृतं प्राह गमिष्येऽहं भुजंगमे ॥ १.४७.३० ॥
Der Weise, von Zorn ergriffen und die Schlangenfrau verlassen wollend, sprach: „Mein Wort hat nie Unwahres gesprochen. Ich werde gehen, o Schlangenfrau.“
1.47.31
समयो ह्येष मे पूर्वं त्वया सह मिथः कृतः ।
सुखमस्म्युषितो भद्रे ब्रूयास्त्वं भ्रातरं शुभे ॥ १.४७.३१ ॥
Dies war die Bedingung, die wir beide zuvor gemeinsam vereinbart haben. O Glückverheißende, ich habe glücklich gelebt. O Schöne, du sollst es deinem Bruder sagen.
1.47.32
इतो मयि गते भीरु गतः स भगवानिति ।
त्वं चापि मयि निष्क्रान्ते न शोकं कर्तुमर्हसि ॥ १.४७.३२ ॥
O Furchtsame, wenn ich von hier fortgegangen bin, sage: »Jener Ehrwürdige ist fortgegangen.« Und wenn ich hinausgegangen bin, sollst auch du nicht trauern.
1.47.33
इत्युक्ता साऽनवद्याङ्गी प्रत्युवाच मुनिं तदा ।
जरत्कारुं जरत्कारुश्चिन्ताशोकपरायणा ॥ १.४७.३३ ॥
So angesprochen antwortete die Frau mit den makellosen Gliedern dem Weisen — Jaratkārū, versunken in Sorge und Kummer.
1.47.34
बाष्पगद्गदया वाचा मुखेन परिशुष्यता ।
कृताञ्जलिर्वरारोहा पर्यश्रुनयना ततः ॥ १.४७.३४ ॥
Mit von Tränen erstickter Stimme, das Gesicht verdorrend, die Hände in Ehrfurcht gefaltet, sprach die Frau mit den schönen Hüften, die Augen voller Tränen.
1.47.35
धैर्यमालम्ब्य वामोरूर्हृदयेन प्रवेपता ।
न मामर्हसि धर्मज्ञ परित्यक्तुमनागसम् ॥ १.४७.३५ ॥
Den Mut festhaltend, das Herz zitternd, sprach sie: O Kenner des Dharma, es geziemt dir nicht, mich Schuldlose zu verlassen.
1.47.36
धर्मे स्थितां स्थितो धर्मे सदा प्रियहिते रताम् ।
प्रदाने कारणं यच्च मम तुभ्यं द्विजोत्तम ॥ १.४७.३६ ॥
Du, der im Dharma verweilt, und ich, die stets im Dharma verweilt und dem Wohl der Lieben ergeben ist — und der Grund, weshalb ich dir gegeben wurde, o Bester der Brahmanen.
1.47.37
तदलब्धवतीं मन्दां किं मां वक्ष्यति वासुकिः ।
मातृशापाभिभूतानां ज्ञातीनां मम सत्तम ॥ १.४७.३७ ॥
Was wird Vāsuki mir sagen, mit dieser Unglücklichen, die (ihr Ziel) nicht erlangt hat? Und über meine Verwandten, von dem Fluch ihrer Mutter überwältigt, o Bester der Guten.
1.47.38
अपत्यमीप्सितं त्वत्तस्तच्च तावन्न दृश्यते ।
त्वत्तो ह्यपत्यलाभेन ज्ञातीनां मे शिवं भवेत् ॥ १.४७.३८ ॥
Der von dir gewünschte Nachwuchs ist noch nicht zu sehen. Nur durch Nachkommen von dir würde meinen Verwandten Heil zuteil.
1.47.39
संप्रयोगो भवेन्नायां मम मोघस्त्वया द्विज ।
ज्ञातीनां हितमिच्छन्ती भगवंस्त्वां प्रसादये ॥ १.४७.३९ ॥
O Brahmane, möge unsere Vereinigung in diesem Fall nicht fruchtlos sein. Das Wohl meiner Verwandten ersehnend, o Ehrwürdiger, flehe ich dich an.
1.47.40
इममव्यक्तरूपं मे गर्भमाधाय सत्तम ।
कथं त्यक्त्वा महात्मा सन्गन्तुमिच्छस्यनागसम् ॥ १.४७.४० ॥
O Bester der Guten, nachdem du in mir diesen noch formlosen Keim gelegt hast, wie kannst du als Großmütiger wünschen fortzugehen und mich, die Schuldlose, zu verlassen?
1.47.41
एवमुक्तस्तु स मुनिर्भार्यां वचनमब्रवीत् ।
यद्युक्तमनुरूपं च जरत्कारुं तपोधनः ॥ १.४७.४१ ॥
So angesprochen sprach der Weise Jaratkaru, dessen Reichtum die Askese ist, diese Worte zu seiner Gattin, wenn sie passend und angemessen sind.
1.47.42
अस्त्ययं सुभगे गर्भस्तव वैश्वानरोपमः ।
ऋषिः परमधर्मात्मा वेदवेदाङ्गपारगः ॥ १.४७.४२ ॥
O Glückliche, in deinem Schoß ist dieser Weise, dem Feuer gleich, von höchst rechtschaffener Seele, Meister der Veden und ihrer Glieder.
1.47.43
एवमुक्त्वा स धर्मात्मा जरत्कारुर्महानृषिः ।
उग्राय तपसे भूयो जगाम कृतनिश्चयः ॥ १.४७.४३ ॥
So gesprochen, ging der große Weise Jaratkāru, rechtschaffenen Geistes und entschlossen in seinem Vorhaben, erneut zu strenger Askese.