മഹാഭാരതം · അധ്യായം 1.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.47.1
वासुकिस्त्वब्रवीद्वाक्यं जरत्कारुमृषिं तदा ।
सनाम्नी तव कन्येयं स्वसा मे तपसान्विता ॥ १.४७.१ ॥
അപ്പോൾ വാസുകി ജരത്കാരു മുനിയോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ പേരുള്ള ഈ കന്യക എന്റെ സഹോദരിയാണ്; അവൾ തപസ്സുള്ളവളാണ്.'
1.47.2
भरिष्यामि च ते भार्यां प्रतीच्छेमां द्विजोत्तम ।
रक्षणं च करिष्येऽस्याः सर्वशक्त्या तपोधन।
त्वदर्थं रक्ष्यते चैषा मया मुनिवरोत्तम ॥ १.४७.२ ॥
'ദ്വിജോത്തമാ, ഞാൻ നിന്റെ ഭാര്യയെ പോറ്റാം; ഇവളെ സ്വീകരിക്കുക. തപോധനാ, എന്റെ സർവശക്തിയോടെ ഇവളെ സംരക്ഷിക്കും. മുനിവരോത്തമാ, നിനക്കുവേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ഇവളെ കാക്കുന്നത്.'
1.47.3
न भरिष्येऽहमेतां वै एष मे समयः कृतः ।
अप्रियं च न कर्तव्यं कृते चैनां त्यजाम्यहम् ॥ १.४७.३ ॥
'ഞാൻ അവളെ പോറ്റുകയില്ല; ഇതാണ് എന്റെ വ്യവസ്ഥ. അപ്രിയമായ കാര്യം ചെയ്യരുത്; ചെയ്താൽ ഞാൻ അവളെ ഉപേക്ഷിക്കും.'
1.47.4
प्रतिश्रुते तु नागेन भरिष्ये भगिनीमिति ।
जरत्कारुस्तदा वेश्म भुजगस्य जगाम ह ॥ १.४७.४ ॥
നാഗൻ വാക്ക് നൽകിയപ്പോൾ — 'സഹോദരിയെ പോറ്റും' എന്ന് — അപ്പോൾ ജരത്കാരു ആ നാഗന്റെ ഭവനത്തിൽ പോയി.
1.47.5
तत्र मन्त्रविदां श्रेष्ठस्तपोवृद्धो महाव्रतः ।
जग्राह पाणिं धर्मात्मा विधिमन्त्रपुरस्कृतम् ॥ १.४७.५ ॥
അവിടെ മന്ത്രജ്ഞരിൽ ശ്രേഷ്ഠനും തപസ്സിൽ വൃദ്ധനും മഹാവ്രതനും ധർമാത്മാവുമായ അദ്ദേഹം വിധിപ്രകാരവും മന്ത്രങ്ങളോടെയും അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
1.47.6
ततो वासगृहं रम्यं पन्नगेन्द्रस्य संमतम् ।
जगाम भार्याम दाय स्तूयमानो महर्षिभिः ॥ १.४७.६ ॥
പിന്നീട് നാഗരാജാവിന് സമ്മതമായ മനോഹരമായ വാസഗൃഹത്തിലേക്ക്, ഭാര്യയെ കൂട്ടി, മഹർഷിമാരാൽ സ്തുതിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പോയി.
1.47.7
शयनं तत्र संक्लृप्तं स्पर्ध्यास्तरणसंवृतम् ।
तत्र भार्यासहायो वै जरत्कारुरुवास ह ॥ १.४७.७ ॥
അവിടെ മനോഹരമായ വിരിപ്പുകളാൽ മൂടിയ ഒരു ശയ്യ ഒരുക്കിയിരുന്നു. അവിടെ ജരത്കാരു ഭാര്യയോടൊപ്പം വസിച്ചു.
1.47.8
स तत्र समयं चक्रे भार्यया सह सत्तमः ।
विप्रियं मे न कर्तव्यं न च वाच्यं कदाचन ॥ १.४७.८ ॥
ആ ശ്രേഷ്ഠൻ അവിടെ ഭാര്യയോടൊപ്പം ഒരു വ്യവസ്ഥ വെച്ചു: "എനിക്കു പ്രിയമല്ലാത്തത് നീ ചെയ്യരുത്, ഒരിക്കലും അതു പറയുകയുമരുത്."
1.47.9
त्यजेयं विप्रिये च त्वां कृते वासं च ते गृहे ।
एतद्गृहाण वचनं मया यत्समुदीरितम् ॥ १.४७.९ ॥
നീ അപ്രിയം ചെയ്താൽ ഞാൻ നിന്നെ ഉപേക്ഷിക്കും; എന്റെ വീട്ടിലെ നിന്റെ വാസവും അവസാനിക്കും. ഞാൻ പറഞ്ഞ ഈ വാക്ക് സ്വീകരിക്കുക.
1.47.10
ततः परमसंविग्ना स्वसा नागपतेस्तदा ।
अतिदुःखान्विता वाक्यं तमुवाचैवमस्त्विति ॥ १.४७.१० ॥
അപ്പോൾ നാഗരാജാവിന്റെ സഹോദരി അതിവ്യാകുലയായി, വലിയ ദുഃഖത്തോടെ അവനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "അങ്ങനെയാകട്ടെ."
1.47.11
तथैव सा च भर्तारं दुःखशीलमुपचारत् ।
उपायैः श्वेतकाकीयैः प्रियकामा यशस्विनी ॥ १.४७.११ ॥
അതുപോലെ ആ യശസ്വിനി ദുഃഖസ്വഭാവനായ തന്റെ ഭർത്താവിനെ ശുശ്രൂഷിച്ചു; അവനെ പ്രസാദിപ്പിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്താൽ മൃദുവായ ഉപായങ്ങളാൽ അവന്റെ മനസ്സിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
1.47.12
ऋतुकाले ततः स्नाता कदाचिद्वासुकेः स्वसा ।
भर्तारं वै यथान्यायमुपतस्थे महामुनिम् ॥ १.४७.१२ ॥
പിന്നീടൊരിക്കൽ, ഋതുകാലത്ത് കുളിച്ച വാസുകിയുടെ സഹോദരി, നിയമപ്രകാരം തന്റെ മഹാമുനിയായ ഭർത്താവിനെ സമീപിച്ച് ശുശ്രൂഷ ചെയ്തു.
1.47.13
तत्र तस्याः समभवद्गर्भो ज्वलनसन्निभः ।
अतीव तेजसा युक्तो वैश्वानरसमद्युतिः ॥ १.४७.१३ ॥
അവിടെ അവളിൽ അഗ്നിസമാനമായ ഗർഭം ഉണ്ടായി. അത് അത്യന്തം തേജസ്സോടുകൂടിയതും വൈശ്വാനരന്റെ പ്രഭയ്ക്കു തുല്യവുമായിരുന്നു.
1.47.14
शुक्लपक्षे यथा सोमो व्यवर्धत तथैव सः ।
ततः कतिपयाहस्तु जरत्कारुर्महायशाः ॥ १.४७.१४ ॥
ശുക്ലപക്ഷത്തിൽ ചന്ദ്രൻ വളരുന്നതുപോലെ അവനും വളർന്നു. പിന്നീട് കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം മഹായശസ്വിയായ ജരത്കാരു...
1.47.15
उत्सङ्गेऽस्याः शिरः कृत्वा सुष्वाप परिखिन्नवत् ।
तस्मिंश्च सुप्ते विप्रेन्द्रे सवितास्तमियाद्गिरिम् ॥ १.४७.१५ ॥
അവളുടെ മടിയിൽ തല വെച്ച് ക്ഷീണിച്ചവനെപ്പോലെ അവൻ ഉറങ്ങി. ആ ശ്രേഷ്ഠബ്രാഹ്മണൻ ഉറങ്ങുമ്പോൾ സൂര്യൻ പർവതത്തിനു പിന്നിൽ അസ്തമിക്കാറായി.
1.47.16
अह्नः परिक्षये ब्रह्मंस्ततः साऽचिन्तयत्तदा ।
वासुकेर्भगिनी भीता धर्मलोपान्मनस्विनी ॥ १.४७.१६ ॥
ബ്രഹ്മൻ, പകൽ അവസാനിക്കുമ്പോൾ വാസുകിയുടെ സഹോദരി ധർമലോപത്തെ ഭയന്ന് ചിന്തയിലാണ്ടു.
1.47.17
किं नु मे सुकृतं भूयाद्भर्तुरुत्थापनं न वा ।
दुःखशीलो हि धर्मात्मा कथं नास्यापराध्नुयाम् ॥ १.४७.१७ ॥
ഭർത്താവിനെ ഉണർത്തുന്നത് എനിക്ക് പുണ്യമാകുമോ, അല്ലയോ? അദ്ദേഹം ധർമാത്മാവും കഠിന സ്വഭാവിയുമാണ്; പിന്നെ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് അപരാധം ചെയ്യാതിരിക്കുന്നത് എങ്ങനെ?
1.47.18
कोपो वा धर्मशीलस्य धर्मलोपोऽथवा पुनः ।
धर्मलोपो गरीयान्वै स्यादित्यत्राकरोन्मतिम् ॥ १.४७.१८ ॥
ധർമശീലന്റെ കോപമോ, അതോ ധർമലോപമോ? ധർമലോപമാണ് വലുതെന്ന് അവൾ തീരുമാനിച്ചു.
1.47.19
उत्थापयिष्ये यद्येनं ध्रुवं कोपं करिष्यति ।
धर्मलोपो भवेदस्य सन्ध्यातिक्रमणे ध्रुवम् ॥ १.४७.१९ ॥
ഞാൻ ഇദ്ദേഹത്തെ ഉണർത്തിയാൽ അദ്ദേഹം തീർച്ചയായും കോപിക്കും; സന്ധ്യാ കർമ്മം അതിക്രമിച്ചാൽ അദ്ദേഹത്തിന് ധർമ്മലോപം തീർച്ചയായും സംഭവിക്കും.
1.47.20
इति निश्चित्य मनसा जरत्कारुर्भुजंगमा ।
तमृषिं दीप्ततपसं शयानमनलोपमम् ॥ १.४७.२० ॥
ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ നിശ്ചയിച്ച്, അഗ്നിതുല്യനും തപസ്സിൽ ജ്വലിക്കുന്നവനുമായ ആ ഋഷി ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് ജരത്കാരു കണ്ടു.
1.47.21
उवाचेदं वचः श्लक्ष्णं ततो मधुरभाषिणी ।
उत्तिष्ठ त्वं महाभाग सूर्योऽस्तमुपगच्छति ॥ १.४७.२१ ॥
അപ്പോൾ മധുരമായി സംസാരിക്കുന്ന അവൾ മൃദുവായി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: 'എഴുന്നേൽക്കൂ, മഹാഭാഗ; സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാൻ പോകുന്നു.'
1.47.22
सन्ध्यामुपास्स्व भगवन्नपः स्पृष्ट्वा यतव्रतः ।
प्रादुष्कृताग्निहोत्रोऽयं मुहूर्तो रम्यदारुणः ॥ १.४७.२२ ॥
ഭഗവാനേ, ജലം തൊട്ട്, വ്രതനിഷ്ഠയോടെ സന്ധ്യാവന്ദനം ചെയ്യൂ; ഇത് അഗ്നിഹോത്രം തെളിക്കുന്ന മുഹൂർത്തമാണ്; മനോഹരവും ഭയങ്കരവുമാണ്.
1.47.23
सन्ध्या प्रवर्तते चेयं पश्चिमायां दिशि प्रभो ।
एवमुक्तः स भगवाञ्जरत्कारुर्महातपाः ॥ १.४७.२३ ॥
പ്രഭോ, പടിഞ്ഞാറൻ ദിക്കിൽ ഇതാ സന്ധ്യ വരുന്നു.' ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ട ആ ഭഗവാൻ, മഹാതപസ്വിയായ ജരത്കാരു—
1.47.24
भार्यां प्रस्फुरमाणौष्ठ इदं वचनमब्रवीत् ।
अवमानः प्रयुक्तोऽयं त्वया मम भुजंगमे ॥ १.४७.२४ ॥
വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ അദ്ദേഹം ഭാര്യയോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: 'ഭുജംഗമേ, നീ എന്നോട് ഈ അവമാനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.'
1.47.25
समीपे ते न वत्स्यामि गमिष्यामि यथागतम् ।
शक्तिरस्ति न वामोरु मयि सुप्ते विभावसोः ॥ १.४७.२५ ॥
സുന്ദരമായ തുടകളുള്ളവളേ, ഞാൻ നിന്റെ അരികിൽ വസിക്കില്ല; വന്നതുപോലെതന്നെ ഞാൻ പോകും. വിഭാവസു ഉറങ്ങുമ്പോൾ എനിക്ക് ശക്തിയില്ല.
1.47.26
अस्तं गन्तुं यथाकालमिति मे हृदि वर्तते ।
न चाप्यवमतस्येह वासो रोचेत कस्यचित् ॥ १.४७.२६ ॥
ഉചിതമായ സമയത്ത് പോകണമെന്ന് എന്റെ മനസ്സിലുണ്ട്. അപമാനിതനായവൻ ഇവിടെ വസിക്കുന്നത് ആർക്കും ഇഷ്ടമാകില്ല.
1.47.27
किं पुनर्धर्मशीलस्य मम वा मद्विधस्य वा ।
एवमुक्ता जरत्कारुर्भर्त्रा हृदयकम्पनम् ॥ १.४७.२७ ॥
പിന്നെ ധർമ്മശീലനായ എന്നെപ്പോലെയുള്ളവന്റെ കാര്യം പറയേണ്ടതുണ്ടോ! ഭർത്താവ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഹൃദയം നടുങ്ങിയ ജരത്കാരു (വിറച്ചുപോയി).
1.47.28
अब्रवीद्भगिनी तत्र वासुकेः सन्निवेशने ।
नावमानात्कृतवती तवाहं विप्रे बोधनम् ॥ १.४७.२८ ॥
അവിടെ വാസുകിയുടെ വസതിയിൽ സഹോദരി പറഞ്ഞു — അപമാനംകൊണ്ടല്ല; ബ്രാഹ്മണാ, നിന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കാനാണ് ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്തത്.
1.47.29
धर्मलोपो न ते विप्र स्यादित्येतन्मया कृतम् ।
उवाच भार्यामित्युक्तो जरत्कारुर्महातपाः ॥ १.४७.२९ ॥
"ബ്രാഹ്മണാ, നിന്റെ ധർമ്മം നഷ്ടപ്പെടരുതെന്നാണ് ഞാൻ ഇത് ചെയ്തത്" എന്ന് പറയപ്പെട്ടപ്പോൾ മഹാതപസ്വിയായ ജരത്കാരു ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞു.
1.47.30
ऋषिः कोपसमाविष्टस्त्यक्तुकामो भुजंगमाम् ।
न मे वागनृतं प्राह गमिष्येऽहं भुजंगमे ॥ १.४७.३० ॥
കോപം നിറഞ്ഞ ഋഷി നാഗസ്ത്രീയെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് പറഞ്ഞു — എന്റെ വാക്ക് ഒരിക്കലും അസത്യം പറഞ്ഞിട്ടില്ല; നാഗിനീ, ഞാൻ പോകും.
1.47.31
समयो ह्येष मे पूर्वं त्वया सह मिथः कृतः ।
सुखमस्म्युषितो भद्रे ब्रूयास्त्वं भ्रातरं शुभे ॥ १.४७.३१ ॥
ഇതാണ് ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം മുമ്പ് പരസ്പരം ഉണ്ടാക്കിയ വ്യവസ്ഥ. ഭദ്രേ, ഞാൻ സുഖമായി വസിച്ചു. ശുഭേ, നിന്റെ സഹോദരനോട് ഇത് പറയണം.
1.47.32
इतो मयि गते भीरु गतः स भगवानिति ।
त्वं चापि मयि निष्क्रान्ते न शोकं कर्तुमर्हसि ॥ १.४७.३२ ॥
ഭീരൂ, ഞാൻ ഇവിടെനിന്ന് പോയശേഷം 'ആ ഭഗവാൻ പോയി' എന്ന് പറയണം. ഞാൻ പുറപ്പെട്ടശേഷം നീയും ദുഃഖിക്കരുത്.
1.47.33
इत्युक्ता साऽनवद्याङ्गी प्रत्युवाच मुनिं तदा ।
जरत्कारुं जरत्कारुश्चिन्ताशोकपरायणा ॥ १.४७.३३ ॥
ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ട കുറ്റമറ്റ അംഗങ്ങളുള്ള അവൾ അപ്പോൾ മുനിയോട് മറുപടി പറഞ്ഞു — ചിന്തയിലും ശോകത്തിലും മുഴുകിയ ജരത്കാരു.
1.47.34
बाष्पगद्गदया वाचा मुखेन परिशुष्यता ।
कृताञ्जलिर्वरारोहा पर्यश्रुनयना ततः ॥ १.४७.३४ ॥
കണ്ണീരിനാൽ ഇടറിയ ശബ്ദത്തോടെ, വരണ്ട മുഖത്തോടെ, കൈകൂപ്പി, സുന്ദരമായ അരക്കെട്ടുള്ള അവൾ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ (സംസാരിച്ചു).
1.47.35
धैर्यमालम्ब्य वामोरूर्हृदयेन प्रवेपता ।
न मामर्हसि धर्मज्ञ परित्यक्तुमनागसम् ॥ १.४७.३५ ॥
ധൈര്യം അവലംബിച്ച്, ഹൃദയം വിറയ്ക്കുമ്പോൾ (അവൾ പറഞ്ഞു): ധർമ്മജ്ഞാ, കുറ്റമറ്റ എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് നിനക്ക് യോഗ്യമല്ല.
1.47.36
धर्मे स्थितां स्थितो धर्मे सदा प्रियहिते रताम् ।
प्रदाने कारणं यच्च मम तुभ्यं द्विजोत्तम ॥ १.४७.३६ ॥
ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിതനായ നീയും, ധർമ്മത്തിൽ എപ്പോഴും സ്ഥിതയായ ഞാനും, പ്രിയരുടെ ഹിതത്തിൽ രമിക്കുന്നവർ; എനിക്കും നിനക്കും നൽകുന്നതിന് കാരണമായത്, ദ്വിജോത്തമാ.
1.47.37
तदलब्धवतीं मन्दां किं मां वक्ष्यति वासुकिः ।
मातृशापाभिभूतानां ज्ञातीनां मम सत्तम ॥ १.४७.३७ ॥
അതിനാൽ നേടാത്ത ഈ മന്ദയോടൊപ്പം വാസുകി എന്നോട് എന്തു പറയും? അമ്മയുടെ ശാപത്താൽ ബാധിതരായ എന്റെ ബന്ധുക്കളെക്കുറിച്ച്, ഓ സത്തമാ.
1.47.38
अपत्यमीप्सितं त्वत्तस्तच्च तावन्न दृश्यते ।
त्वत्तो ह्यपत्यलाभेन ज्ञातीनां मे शिवं भवेत् ॥ १.४७.३८ ॥
നിന്നിൽ നിന്ന് ആഗ്രഹിച്ച സന്താനം ഇതുവരെ കാണുന്നില്ല. നിന്നിൽ നിന്ന് സന്താനലാഭമുണ്ടായാൽ എന്റെ ബന്ധുക്കൾക്ക് ശുഭമുണ്ടാകും.
1.47.39
संप्रयोगो भवेन्नायां मम मोघस्त्वया द्विज ।
ज्ञातीनां हितमिच्छन्ती भगवंस्त्वां प्रसादये ॥ १.४७.३९ ॥
ഓ ദ്വിജാ, ഈ സാഹചര്യത്തിൽ നിന്നോടുള്ള എന്റെ സംയോഗം വ്യർഥമാകരുത്. ബന്ധുക്കളുടെ ഹിതം ആഗ്രഹിച്ച് ഓ ഭഗവാനേ, ഞാൻ നിന്നെ പ്രസാദിപ്പിക്കുന്നു.
1.47.40
इममव्यक्तरूपं मे गर्भमाधाय सत्तम ।
कथं त्यक्त्वा महात्मा सन्गन्तुमिच्छस्यनागसम् ॥ १.४७.४० ॥
ഓ സത്തമാ, എന്റെ ഈ അവ്യക്തരൂപമുള്ള ഗർഭം സ്ഥാപിച്ച്, മഹാത്മാവായിരിക്കെ നിർദോഷിയായ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് എങ്ങനെ പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു?
1.47.41
एवमुक्तस्तु स मुनिर्भार्यां वचनमब्रवीत् ।
यद्युक्तमनुरूपं च जरत्कारुं तपोधनः ॥ १.४७.४१ ॥
ഇപ്രകാരം പറയപ്പെട്ടപ്പോൾ തപസ്സാണ് ധനമായുള്ള ആ മുനി ജരത്കാരു ഭാര്യയോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു, അത് യുക്തവും അനുരൂപവുമാണെങ്കിൽ.
1.47.42
अस्त्ययं सुभगे गर्भस्तव वैश्वानरोपमः ।
ऋषिः परमधर्मात्मा वेदवेदाङ्गपारगः ॥ १.४७.४२ ॥
ഓ സുഭഗേ, നിന്റെ ഗർഭത്തിൽ അഗ്നിക്കു തുല്യനായ ഒരു ഋഷിയുണ്ട്, പരമധർമാത്മാവും വേദവേദാംഗങ്ങളിൽ പാരംഗതനും.
1.47.43
एवमुक्त्वा स धर्मात्मा जरत्कारुर्महानृषिः ।
उग्राय तपसे भूयो जगाम कृतनिश्चयः ॥ १.४७.४३ ॥
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട്, ധർമ്മാത്മാവായ മഹർഷി ജരത്കാരു ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ വീണ്ടും കഠിനതപസ്സിനായി പോയി.