ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 1.58
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.58.1
इदमत्यद्भुतं चान्यदास्तीकस्यानुशुश्रुम ।
तथा वरैश्छन्द्यमाने राज्ञा पारिक्षितेन हि ॥ १.५८.१ ॥
ଏହା ଓ ଅନ୍ୟ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଆସ୍ତୀକଙ୍କ ବୃତ୍ତାନ୍ତ ଆମେ ଶୁଣିଥିଲୁ, ଯେତେବେଳେ ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାଜା ବରଦାନ ଦେଇ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କଲେ।
1.58.2
इन्द्रहस्ताच्च्युतो नागः ख एव यदतिष्ठत ।
ततश्चिन्तापरो राजा बभूव जनमेजयः ॥ १.५८.२ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତରୁ ଖସିପଡ଼ିଥିବା ସେ ନାଗ ଆକାଶରେ ହିଁ ରହିଗଲା; ତା'ପରେ ରାଜା ଜନମେଜୟ ଚିନ୍ତାରେ ମଗ୍ନ ହେଲେ।
1.58.3
हूयमाने भृशं दीप्ते विधिवद्वसुरेतसि ।
न स्म स प्रापतद्वह्नौ तक्षको भयपीडितः ॥ १.५८.३ ॥
ବିଧି ଅନୁସାରେ ଅଗ୍ନିରେ ଆହୁତି ଦିଆଯାଉଥିଲା ଓ ତାହା ଅତ୍ୟଧିକ ଜ୍ୱଳୁଥିଲା, ତଥାପି ଭୟପୀଡ଼ିତ ତକ୍ଷକ ସେ ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ିଲା ନାହିଁ।
1.58.4
किं सूत तेषां विप्राणां मन्त्रग्रामो मनीषिणाम् ।
न प्रत्यभात्तदाऽग्नौ यत्स पपात न तक्षकः ॥ १.५८.४ ॥
ହେ ସୂତ! ସେହି ମନୀଷୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରସମୂହର କ'ଣ ହେଲା? ସେତେବେଳେ ଅଗ୍ନିରେ ତକ୍ଷକ ପଡ଼ିଲା ନାହିଁ, ମନ୍ତ୍ର କି ଫଳପ୍ରଦ ହେଲା ନାହିଁ?
1.58.5
तमिन्द्रहस्ताद्वित्रस्तं विसंज्ञं पन्नगोत्तमम् ।
आस्तीकस्तिष्ठ तिष्ठेति वाचस्तिस्रोऽभ्युदैरयत् ॥ १.५८.५ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତରୁ ଭୟଭୀତ ଓ ଅଚେତନ ହୋଇଥିବା ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାଗକୁ ଆସ୍ତୀକ 'ଠିଆ ହୁଅ, ଠିଆ ହୁଅ' ବୋଲି ତିନିଥର କହିଲେ।
1.58.6
वितस्थे सोऽन्तरिक्षे च हृदयेन विदूयता ।
यथा तिष्ठति वै कश्चित्खं च गां चान्तरा नरः ॥ १.५८.६ ॥
ସେ ଆକାଶରେ ଠିଆ ହୋଇ ରହିଲା; ଯେପରି ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟଥିତ ହୃଦୟ ନେଇ କେହି ଠିଆ ହୋଇଥାଏ।
1.58.7
ततो राजाब्रवीद्वाक्यं सदस्यैश्चोदितो भृशम् ।
काममेतद्भवत्वेवं यथास्तीकस्य भाषितम् ॥ १.५८.७ ॥
ତା'ପରେ ସଦସ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ରାଜା କହିଲେ: ଆସ୍ତୀକ ଯାହା କହିଲେ ସେହିପରି ହେଉ, ଏହି ମୋର ଇଚ୍ଛା।
1.58.8
समाप्यतामिदं कर्म पन्नगाः सन्त्वनामयाः ।
प्रीयतामयमास्तीकः सत्यं सूतवचोऽस्तु तत् ॥ १.५८.८ ॥
ଏହି ଯଜ୍ଞକର୍ମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ, ସର୍ପମାନେ କୁଶଳରେ ରହନ୍ତୁ, ଏହି ଆସ୍ତୀକ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତୁ; ସୂତଙ୍କ ବାକ୍ୟ ସତ୍ୟ ହେଉ।
1.58.9
ततो हलहलाशब्दः प्रीतिजः समजायत ।
आस्तीकस्य वरे दत्ते तथैवोपरराम च ॥ १.५८.९ ॥
ଆସ୍ତୀକଙ୍କୁ ବର ଦିଆଗଲାବେଳେ ଆନନ୍ଦରୁ ହଲହଲ ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା; ତା'ପରେ ତାହା ଶାନ୍ତ ହେଲା।
1.58.10
स यज्ञः पाण्डवेयस्य राज्ञः पारिक्षितस्य ह ।
प्रीतिमांश्चाभवद्राजा भारतो जनमेजयः ॥ १.५८.१० ॥
ସେହି ଯଜ୍ଞ ପାଣ୍ଡବବଂଶୀୟ ଓ ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାଜାଙ୍କର ଥିଲା; ଭରତବଂଶୀୟ ରାଜା ଜନମେଜୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
1.58.11
ऋत्विग्भ्यः ससदस्येभ्यो ये तत्रासन्समागताः ।
तेभ्यश्च प्रददौ वित्तं शतशोऽथ सहस्रशः ॥ १.५८.११ ॥
ସେଠାରେ ସମବେତ ଋତ୍ୱିକ ଓ ସଦସ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସେ ଶହ ଶହ ଓ ହଜାର ହଜାର ଧନ ଦେଲେ।
1.58.12
लोहिताक्षाय सूताय तथा स्थपतये विभुः ।
येनोक्तं तस्य तत्राग्रे सर्पसत्रनिवर्तने ॥ १.५८.१२ ॥
ଲୋହିତାକ୍ଷ ସୂତଙ୍କୁ ଓ ସେହିପରି ସେହି ସ୍ଥପତିଙ୍କୁ ସେହି ପ୍ରଭୁ ଦେଲେ; ଯିଏ ସର୍ପସତ୍ର ବନ୍ଦ କରିବା ବିଷୟରେ ପୂର୍ବରୁ ସେଠାରେ କହିଥିଲେ।
1.58.13
निमित्तं ब्राह्मण इति तस्मै वित्तं ददौ बहु ।
दत्त्वा द्रव्यं यथान्यायं भोजनाच्छादनान्वितम् ॥ १.५८.१३ ॥
ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରି ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ଧନ ଦେଲେ। ନ୍ୟାୟ ଅନୁସାରେ ଦ୍ରବ୍ୟ, ଭୋଜନ ଓ ବସ୍ତ୍ର ସହିତ ଦାନ କଲେ।
1.58.14
प्रीतस्तस्मै नरपतिरप्रमेयपराक्रमः ।
ततश्चकारावभृथं विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ १.५८.१४ ॥
ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ଅପ୍ରମେୟ ପରାକ୍ରମୀ ରାଜା ତା'ପରେ ବିଧି ଅନୁସାରେ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଅବଭୃଥ ସ୍ନାନ କଲେ।
1.58.15
आस्तीकं प्रेषयामास गृहानेव सुसंस्कृतम् ।
राजा प्रीतमनाः प्रीतं कृतकृत्यं मनीषिणम् ॥ १.५८.१५ ॥
ରାଜା ପ୍ରସନ୍ନ ମନରେ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ କୃତକୃତ୍ୟ ମନୀଷୀ ଆସ୍ତୀକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ପଠାଇଲେ।
1.58.16
पुनरागमनं कार्यमिति चैनं वचोऽब्रवीत् ।
भविष्यसि सदस्यो मे वाजिमेधे महाक्रतौ ॥ १.५८.१६ ॥
"ପୁନର୍ବାର ଆସିବା ଉଚିତ" ବୋଲି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମୋର ମହାକ୍ରତୁ ଅଶ୍ୱମେଧରେ ତୁମେ ସଦସ୍ୟ ହେବ।"
1.58.17
तथेत्युक्त्वा प्रदुद्राव तदास्तीको मुदा युतः ।
कृत्वा स्वकार्यमतुलं तोषयित्वा च पार्थिवम् ॥ १.५८.१७ ॥
"ଠିକ୍" ବୋଲି କହି ଆସ୍ତୀକ ଆନନ୍ଦରେ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ; ନିଜର ଅତୁଳ କାର୍ଯ୍ୟ ସାରି ରାଜାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି।
1.58.18
स गत्वा परमप्रीतो मातुलं मातरं च ताम् ।
अभिगम्योपसंगृह्य तथा वृत्तं न्यवेदयत् ॥ १.५८.१८ ॥
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଗଲେ, ମାମୁ ଓ ମାତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଯାହା ଘଟିଥିଲା ତାହା ସେମିତି ନିବେଦନ କଲେ।
1.58.19
एतच्छ्रुत्वा प्रीयमाणाः समेता ।
ये तत्रासन्पन्नगा वीतमोहाः।
आस्तीके वै प्रीतिमन्तो बभूवु-
रूचुश्चैनं वरमिष्टं वृमीष्व ॥ १.५८.१९ ॥
ଏହା ଶୁଣି ସେଠାରେ ସମବେତ, ମୋହମୁକ୍ତ ନାଗମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଆସ୍ତୀକଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଦେଖାଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମର ଇଚ୍ଛିତ ବର ବରଣ କର।"
1.58.20
भूयोभूयः सर्वशस्तेऽब्रुवंस्तं ।
किं ते प्रियं करवामाद्य विद्वन्।
प्रीता वयं मोक्षिताश्चैव सर्वे ।
कामं किं ते करवामाद्य वत्स ॥ १.५८.२० ॥
ବାରମ୍ବାର ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ବିଦ୍ୱାନ! ଆଜି ତୁମକୁ ପ୍ରିୟ କ'ଣ କରିବା? ଆମେ ସମସ୍ତେ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ମୁକ୍ତ। ହେ ବତ୍ସ, ଆଜି ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଆମେ କ'ଣ କରିବା?"
1.58.21
सायं प्रातर्ये प्रसन्नात्मरूपा ।
लोके विप्रा मानवा ये परेऽपि।
धर्माख्यानं ये पठेयुर्ममेदं ।
तेषां युष्मन्नैव किंचिद्भयं स्यात् ॥ १.५८.२१ ॥
ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ପ୍ରଭାତରେ, ପ୍ରସନ୍ନ ମନ ଓ ରୂପରେ, ଏହି ଜଗତରେ ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମନୁଷ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ମୋର ଏହି ଧର୍ମାଖ୍ୟାନ ପାଠ କରିବେ, ସେମାନଙ୍କୁ ତୁମମାନଙ୍କଠାରୁ କୌଣସି ଭୟ ନ ହେଉ।
1.58.22
तैश्चाप्युक्तो भागिनेयः प्रसन्नै-
रेतत्सत्यं काममेवं वरं ते।
प्रीत्या युक्ताः कामितं सर्वशस्ते ।
कर्तारः स्म प्रवणा भागिनेय ॥ १.५८.२२ ॥
ସେହି ପ୍ରସନ୍ନ ନାଗମାନେ ମଧ୍ୟ ଭାଗିନେୟଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହା ସତ୍ୟ; ତୁମର ଇଚ୍ଛିତ ବର ଏହିପରି ହେଉ। ସ୍ନେହଯୁକ୍ତ ଆମେ, ହେ ଭାଗିନେୟ, ତୁମର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।"
1.58.23
असितं चार्तिमन्तं च सुनीथं चापि यः स्मरेत् ।
दिवा वा यदि वा रात्रौ नास्य सर्पभयं भवेत् ॥ १.५८.२३ ॥
ଯିଏ ଅସିତ, ଆର୍ତିମାନ ଓ ସୁନୀଥଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବ, ଦିନେ କିମ୍ବା ରାତିରେ, ତା'ର ସର୍ପଭୟ ହେବ ନାହିଁ।
1.58.24
यो जरत्कारुणा जातो जरत्कारौ महावशाः ।
आस्तीकः सर्पसत्रे वः पन्नगान्योऽभ्यरक्षत।
तं स्मरन्तं महाभागा न मां हिंसितुमर्हथ ॥ १.५८.२४ ॥
ଜରତ୍କାରୁଙ୍କଠାରୁ ଜରତ୍କାରୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ରୂପେ ଜନ୍ମିତ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆସ୍ତୀକ, ଯେ ସର୍ପସତ୍ରରେ ତୁମମାନଙ୍କୁ, ସର୍ପମାନଙ୍କୁ, ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିବା ମୋତେ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନଗଣ, ତୁମେମାନେ ହିଂସା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
1.58.25
सर्पापसर्प भद्रं ते गच्छ सर्प महाविष ।
जनेमेजयस्य यज्ञान्ते आस्तीकवचनं स्मर ॥ १.५८.२५ ॥
ହେ ସର୍ପ, ଦୂରକୁ ଯାଅ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ; ହେ ମହାବିଷ ସର୍ପ, ଯାଅ। ଜନମେଜୟଙ୍କ ଯଜ୍ଞର ଶେଷରେ ଆସ୍ତୀକଙ୍କ ବାକ୍ୟ ସ୍ମରଣ କର।
1.58.26
आस्तीकस्य वचः श्रुत्वा यः सर्पो न निवर्तते ।
शतधा भिद्यते मूर्धा शिंशवृक्षफलं यथा ॥ १.५८.२६ ॥
ଆସ୍ତୀକଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ମଧ୍ୟ ଯେଉଁ ସର୍ପ ଫେରେ ନାହିଁ, ତା'ର ମୁଣ୍ଡ ଶିଂଶପା ଗଛର ଫଳ ପରି ଶହେ ଖଣ୍ଡରେ ଫାଟିଯାଏ।
1.58.27
स एवमुक्तस्तु तदा द्विजेन्द्रः ।
समागतैस्तैर्भुजगेन्द्रमुख्यैः।
संप्राप्य प्रीतिं विपुलां महात्मा ।
ततो मनो गमनायाथ दध्रे ॥ १.५८.२७ ॥
ଏହିପରି କୁହାଯାଇ ସେହି ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାତ୍ମା, ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ସର୍ପରାଜମାନଙ୍କ ପ୍ରମୁଖମାନଙ୍କଠାରୁ ବିପୁଳ ଆନନ୍ଦ ପାଇ, ତା'ପରେ ଯିବାକୁ ମନ କଲେ।
1.58.28
इत्येवं नागराजोऽथ नागानां मध्यगस्तदा ।
उक्त्वा सहैव तैः सर्पैः स्वमेव भवनं ययौ ॥ १.५८.२८ ॥
ଏହିପରି ନାଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସେହି ନାଗରାଜ, ସେତେବେଳେ ସେହି ସର୍ପମାନଙ୍କ ସହିତ କଥା କହି ନିଜ ଭବନକୁ ଚାଲିଗଲେ।
1.58.29
मोक्षयित्वा तु भुजगान्सर्पसत्राद्द्विजोत्तमः ।
जगाम काले धर्मात्मा दिष्टान्तं पुत्रपौत्रवान् ॥ १.५८.२९ ॥
ସର୍ପସତ୍ରରୁ ସର୍ପମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି ସେହି ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଧର୍ମାତ୍ମା, ପୁତ୍ରପୌତ୍ରବାନ ହୋଇ, ସମୟରେ ନିଜ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଅନ୍ତକୁ ଗଲେ।
1.58.30
इत्याख्यानं मयास्तीकं यथावत्तव कीर्तितम् ।
यत्कीर्तयित्वा सर्पेभ्यो न भयं विद्यते क्वचित् ॥ १.५८.३० ॥
ଏହିପରି ମୁଁ ତୁମକୁ ଆସ୍ତୀକଙ୍କ ଆଖ୍ୟାନ ଯଥାବତ୍ କହିଲି। ଯେ ଏହାକୁ କୀର୍ତ୍ତନ କରେ, ତା'ର ସର୍ପଭୟ କେଉଁଠି ହେଁ ରହେ ନାହିଁ।
1.58.31
यथा कथितवान्ब्रह्मन्प्रमतिः पूर्वजस्तव ।
पुत्राय रुरवे प्रीतः पृच्छते भार्गवोत्तम ॥ १.५८.३१ ॥
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମ ପୂର୍ବପୁରୁଷ ପ୍ରମତି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ନିଜ ପୁତ୍ର ରୁରୁଙ୍କୁ ଯେପରି କହିଥିଲେ, ହେ ଭାର୍ଗବୋତ୍ତମ, ପ୍ରଶ୍ନକାରୀ ତୁମକୁ ମୁଁ ସେପରି କହିଛି।
1.58.32
यद्वाक्यं श्रुतवांश्चाहं तथा च कथितं मया ।
आस्तीकस्य कवेर्विप्र श्रीमच्चरितमादितः ॥ १.५८.३२ ॥
ହେ ବିପ୍ର, ମୁଁ ଯାହା ଶୁଣିଥିଲି ଓ ଯାହା କହିଛି, ତାହା କବି ଆସ୍ତୀକଙ୍କ ଶ୍ରୀମନ୍ତ ଚରିତ୍ର ଆଦିରୁ ଅଟେ।
1.58.33
यन्मां त्वं पृष्टवान्ब्रह्मञ्श्रुत्वा डुण्डुभभाषितम् ।
व्येतु ते सुमहद्ब्रह्मन्कौतूहलमरिन्दम ॥ १.५८.३३ ॥
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଡୁଣ୍ଡୁଭଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ତୁମେ ମୋତେ ଯାହା ପଚାରିଲ, ହେ ଅରିନ୍ଦମ, ତୁମର ସେହି ମହା କୌତୂହଳ ଦୂର ହେଉ।
1.58.34
श्रुत्वा धर्मिष्ठमाख्यानमास्तीकं पुण्यवर्धनम् ।
सर्वपापविनिर्मुक्तो दीर्घमायुरवाप्नुयात् ॥ १.५८.३४ ॥
ଅତି ଧର୍ମମୟ, ପୁଣ୍ୟ ବଢ଼ାଉଥିବା ଆସ୍ତୀକ ଆଖ୍ୟାନ ଯେ ଶୁଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲାଭ କରୁ।