Mahābhārata · Adhyāya 1.93
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.93.1
एवमुक्तस्तया शक्रः संदिदेश सदागतिम् ।
प्रातिष्ठत तदा काले मेनका वायुना सह ॥ १.९३.१ ॥
Así interpelado por ella, Śakra dio instrucciones a Sadāgati; entonces, en el momento oportuno, Menakā partió junto con el viento.
1.93.2
अथापश्यद्वरारोहा तपसा दग्धकिल्बिषम् ।
मिश्वामित्रं तप्यमानं मेनका भीरुराश्रमे ॥ १.९३.२ ॥
Entonces la de hermosas caderas, la tímida Menakā, vio a Viśvāmitra, cuyos pecados habían sido quemados por la austeridad, practicando penitencia en el ermitaño.
1.93.3
अभिवाद्य ततः सा तं प्राक्रीडदृषिसन्निधौ ।
अपोवाह च वासोऽस्या मारुतः शशिसंनिभम् ॥ १.९३.३ ॥
Luego, tras saludarlo, jugó en presencia del sabio; y el viento le arrebató la vestidura, semejante a la luna.
1.93.4
सागच्छत्त्वरिता भूमिं वासस्तदभिलिप्सती ।
कुत्सयन्तीव सव्रीडं मारुतं वरवर्णिनी ॥ १.९३.४ ॥
Ella se apresuró hacia el suelo, deseosa de atrapar aquella vestidura, la de bella tez, como reprochando con vergüenza al viento.
1.93.5
पश्यतस्तस्य राजर्षेरप्यग्निसमतेजसः ।
विश्वामित्रस्ततस्तां तु विषमस्थामनिन्दिताम् ॥ १.९३.५ ॥
Mientras aquel rey-sabio, de esplendor igual al fuego, miraba, Viśvāmitra vio a la intachable de pie en una postura incómoda.
1.93.6
गृद्धां वाससि संभ्रान्तां मेनकां मुनिसत्तमः ।
अनिर्देश्यवयोरूपामपश्यद्विवृतां तदा ॥ १.९३.६ ॥
Entonces el mejor de los sabios vio a Menakā, ansiosa por la vestidura y agitada, cuya edad y belleza no podían describirse, expuesta en aquel momento.
1.93.7
तस्या रूपगुणान्दृष्ट्वा स तु विप्रर्षभस्तदा ।
चकार भावं संसर्गे तया कामवशं गतः ॥ १.९३.७ ॥
Al ver su belleza y sus cualidades, aquel mejor de los brahmanes concibió entonces el deseo de unirse a ella, vencido por la pasión.
1.93.8
न्यमन्त्रयत चाप्येनां सा चाप्यैच्छदनिन्दिता ।
तौ तत्र सुचिरं कालमुभौ व्यवहरतां तदा ॥ १.९३.८ ॥
Él la invitó, y ella, la irreprochable, aceptó. Los dos vivieron juntos allí durante mucho tiempo.
1.93.9
रममाणौ यथाकामं यतैकदिवसं तथा ।
एवं वर्षसहस्राणामतीतं नान्वचिन्तयत् ॥ १.९३.९ ॥
Deleitándose según su deseo, como si fuera un solo día; así pasaron miles de años, y él no lo consideró.
1.93.10
कामक्रोधावजितवान्मुनिर्नित्यं समाहितः ।
चिरार्जितस्य तपसः क्षयं स कृतवान्मुनिः ॥ १.९३.१० ॥
Aquel sabio, que no había vencido el deseo ni la ira, aunque siempre estaba sereno, causó la pérdida de la austeridad que durante mucho tiempo había acumulado.
1.93.11
तपसः संक्षयादेव मुनिर्मोहं समाविशत् ।
मोहाभिभूतः क्रोधात्मा ग्रसन्मूलफलान्मुनिः ॥ १.९३.११ ॥
Por la misma pérdida de su austeridad el sabio cayó en el engaño; dominado por el engaño y de naturaleza colérica, el sabio se alimentaba de raíces y frutos.
1.93.12
पादैर्जलरवं कृत्वा अन्तर्द्वीपे कुटीं गतः ।
मेनका गन्तुकामा तु शुश्राव जलनिस्वनम् ॥ १.९३.१२ ॥
Haciendo ruido de agua con los pies, se fue a su cabaña dentro de la isla; y Menakā, deseando marcharse, oyó el sonido del agua.
1.93.13
तपसा दीप्तवीर्योऽसावाकाशादेति याति च ।
अद्य संज्ञां विजानामि ययाऽद्य तपसः क्षयः ॥ १.९३.१३ ॥
Resplandeciente por el poder de la austeridad, él viene y va desde el cielo. Ahora comprendo la señal por la cual hoy se pierde mi austeridad.
1.93.14
गन्तुं न युक्तमित्युक्त्वा ऋतुस्नाताथ मेनका ।
कामरागाभिभूतस्य मुनेः पार्स्वं जगाम ह ॥ १.९३.१४ ॥
Diciendo: «No es propio irse», Menakā, bañada tras su periodo, fue junto al sabio que estaba dominado por la pasión y el deseo.
1.93.15
जनयामास स मुनिर्मेनकायां शकुन्तलाम् ।
प्रस्थे हिमवतो रम्ये मालिनीमभितो नदीम् ॥ १.९३.१५ ॥
Aquel sabio engendró a Śakuntalā en Menakā, en la hermosa ladera del Himalaya, a ambos lados del río Mālinī.
1.93.16
देवगर्भोपमां बालां सर्वाभरणभूषिताम् ।
शयानां शयने रम्ये मेनका वाक्यमब्रवीत् ॥ १.९३.१६ ॥
Menakā dijo estas palabras a la niña, semejante a un embrión divino, adornada con todas las joyas, tendida en un hermoso lecho.
1.93.17
महर्षेरुग्रतपसस्तेजस्त्वमसि भामिनि ।
तस्मात्स्वर्गं गमिष्यामि देवकार्यार्थमागता ॥ १.९३.१७ ॥
Oh radiante, tú eres el resplandor de aquel gran sabio de austeridad feroz. Por tanto, iré al cielo, pues vine por la tarea de los dioses.
1.93.18
जातमुत्सृज्य तं गर्भं मेनका मालिनीमनु ।
कृतकार्या ततस्तूर्णमगच्छच्छक्रसंसदम् ॥ १.९३.१८ ॥
Dejando a la criatura que había nacido, Menakā, habiendo cumplido su tarea, siguió el curso del Mālinī y se dirigió rápidamente a la asamblea de Indra.
1.93.19
तं वने विजने गर्भं सिंहव्याघ्रसमाकुले ।
दृष्ट्वा शयानं शकुनाः समन्तात्पर्यवारयन्।
नेमां हिंस्युर्वने बालां क्रव्यादा मांसगृद्धिनः ॥ १.९३.१९ ॥
En el bosque solitario, lleno de leones y tigres, las aves, al ver a la niña recién nacida tendida allí, la rodearon por todos lados, para que las bestias carnívoras del bosque, ávidas de carne, no la dañaran.
1.93.20
पर्यरक्षन्त तां तत्र शकुन्ता मेनकात्मजाम् ।
उपस्प्रष्टुं गतश्चाहमपश्यं शयितामिमाम् ॥ १.९३.२० ॥
Allí las aves protegían a la hija de Menakā. Y cuando fui a purificarme con agua, vi a esta niña tendida.
1.93.21
निर्जने विपिने रम्ये शकुन्तैः परिवारिताम् ।
मां दृष्ट्वैवाभ्यपद्यन्त पादयोः पतिता द्विजाः।
अब्रुञ्शकुनाः सर्वे कलं मधुरभाषिणः ॥ १.९३.२१ ॥
Al ver a la niña rodeada de aves en el bosque solitario y hermoso, las aves dvija cayeron a mis pies en cuanto me vieron. Y todas las aves de dulce habla hablaron con dulzura.
1.93.22
विश्वामित्रसुतां ब्रह्मन्न्यासभूतां भरस्व वै ।
कामक्रोधावजितवान्सखा ते कौशिकीं गतः ॥ १.९३.२२ ॥
Oh brahmán, esta es la hija de Viśvāmitra, dejada en depósito; cuídala. Tu amigo, que no venció el deseo y la ira, se ha ido hacia Kauśikī.
1.93.23
तस्मात्पोषय तत्पुत्रीं दयावानिति तेऽब्रुवन् ।
सर्वभूतरुतज्ञोऽहं दयावान्सर्वजन्तुषु ॥ १.९३.२३ ॥
Por tanto, cría a esta hija, pues eres compasivo, dijeron. Yo, que conozco la voz de todos los seres, soy compasivo con todas las criaturas.
1.93.24
आनयित्वा ततश्चैनां दुहितृत्वे न्यवेशयम् ॥ १.९३.२४ ॥
Entonces, habiéndola traído, la acogí como a mi hija.
1.93.25
शरीरकृत्प्राणदाता यस्य चान्नानि भुञ्जते ।
क्रमेणैते त्रयोऽप्युक्ताः पितरो धर्मशासने ॥ १.९३.२५ ॥
El que da el cuerpo, el que da la vida y aquel cuyo alimento se come: estos tres, en orden, son declarados padres en la enseñanza del dharma.
1.93.26
निर्जने तु वने यस्माच्छकुन्तैः परिवारिता ।
शकुन्तलेति नामास्याः कृतं चापि ततो मया ॥ १.९३.२६ ॥
Porque estaba rodeada de pájaros en el bosque solitario, le puse el nombre de Śakuntalā.
1.93.27
एवं दुहितरं विद्धि मम विप्र शकुन्तलाम् ।
शकुन्तला च पितरं मन्यते मामनिन्दिता ॥ १.९३.२७ ॥
Sabe, oh brahmán, que Śakuntalā es mi hija de este modo; y la intachable Śakuntalā me considera su padre.
1.93.28
एतदाचष्ट पृष्टः सन्मम जन्म महर्षये ।
सुतां कण्वस्य मामेवं विद्धि त्वं मनुजाधिप ॥ १.९३.२८ ॥
Cuando el gran sabio me preguntó, relaté así mi nacimiento; oh señor de los hombres, sabe que soy la hija de Kaṇva.
1.93.29
कण्वं हि पितरं मन्ये पितरं स्वमजानती ।
इति ते कथितं राजन्यथावृत्तं श्रुतं मया ॥ १.९३.२९ ॥
Sin conocer a mi verdadero padre, considero a Kaṇva como mi padre. Oh rey, te he contado esto tal como ocurrió, pues yo también lo oí así.