மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.93
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.93.1
एवमुक्तस्तया शक्रः संदिदेश सदागतिम् ।
प्रातिष्ठत तदा काले मेनका वायुना सह ॥ १.९३.१ ॥
அவள் இவ்வாறு கூறியதும், இந்திரன் சதாகதிக்கு கட்டளையிட்டான்; அப்போது சரியான நேரத்தில் மேனகா வாயுவுடன் புறப்பட்டாள்.
1.93.2
अथापश्यद्वरारोहा तपसा दग्धकिल्बिषम् ।
मिश्वामित्रं तप्यमानं मेनका भीरुराश्रमे ॥ १.९३.२ ॥
பின்னர் அந்த அழகிய இடையாளான, அஞ்சிய மேனகா, ஆசிரமத்தில் தவம் செய்துகொண்டிருந்த விஸ்வாமித்திரரைக் கண்டாள்; அவருடைய பாவங்கள் தவத்தால் எரிந்துபோயிருந்தன.
1.93.3
अभिवाद्य ततः सा तं प्राक्रीडदृषिसन्निधौ ।
अपोवाह च वासोऽस्या मारुतः शशिसंनिभम् ॥ १.९३.३ ॥
பின்னர் அவள் அவருக்கு வணக்கம் செய்து, முனிவரின் அருகில் விளையாடினாள்; அப்போது காற்று அவளுடைய சந்திரனைப் போன்ற ஆடையை அடித்துச் சென்றது.
1.93.4
सागच्छत्त्वरिता भूमिं वासस्तदभिलिप्सती ।
कुत्सयन्तीव सव्रीडं मारुतं वरवर्णिनी ॥ १.९३.४ ॥
அந்த அழகிய நிறமுள்ளவள் அவ்வாடையைப் பற்றிக்கொள்ள விரைந்து நிலத்திற்கு வந்தாள்; நாணத்துடன் காற்றை நிந்திப்பவள்போல.
1.93.5
पश्यतस्तस्य राजर्षेरप्यग्निसमतेजसः ।
विश्वामित्रस्ततस्तां तु विषमस्थामनिन्दिताम् ॥ १.९३.५ ॥
அக்னியைப் போன்ற தேஜஸ் கொண்ட அந்த ராஜரிஷி பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், விஸ்வாமித்திரர் குற்றமற்ற அவளை அசௌகரியமான நிலையில் நின்றிருக்கக் கண்டார்.
1.93.6
गृद्धां वाससि संभ्रान्तां मेनकां मुनिसत्तमः ।
अनिर्देश्यवयोरूपामपश्यद्विवृतां तदा ॥ १.९३.६ ॥
அப்போது முனிவர்களில் சிறந்தவர் ஆடைக்காக ஆசையுடனும் பதற்றத்துடனும் இருந்த மேனகாவைக் கண்டார்; அவளுடைய வயதும் அழகும் சொல்லொணாதவை, அவள் அப்போது வெளிப்பட்டிருந்தாள்.
1.93.7
तस्या रूपगुणान्दृष्ट्वा स तु विप्रर्षभस्तदा ।
चकार भावं संसर्गे तया कामवशं गतः ॥ १.९३.७ ॥
அவளுடைய அழகையும் குணங்களையும் கண்டு, அந்த விப்ரச் சிறந்தவர் அப்போது அவளுடன் சேர்க்கை கொள்ளும் எண்ணம் கொண்டார்; காமத்தின் வசப்பட்டவராக.
1.93.8
न्यमन्त्रयत चाप्येनां सा चाप्यैच्छदनिन्दिता ।
तौ तत्र सुचिरं कालमुभौ व्यवहरतां तदा ॥ १.९३.८ ॥
அவர் அவளை அழைத்தார்; குற்றமற்ற அவளும் இசைந்தாள். அவர்கள் இருவரும் அங்கே நீண்ட காலம் அப்போது ஒன்றாக வாழ்ந்தனர்.
1.93.9
रममाणौ यथाकामं यतैकदिवसं तथा ।
एवं वर्षसहस्राणामतीतं नान्वचिन्तयत् ॥ १.९३.९ ॥
விருப்பம்போல் மகிழ்ந்திருந்தவர்கள், ஒரே நாளைப் போல; இவ்வாறு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழிந்தன, அவர் அதை எண்ணிப் பார்க்கவில்லை.
1.93.10
कामक्रोधावजितवान्मुनिर्नित्यं समाहितः ।
चिरार्जितस्य तपसः क्षयं स कृतवान्मुनिः ॥ १.९३.१० ॥
காமத்தையும் கோபத்தையும் வென்றிடாத முனிவர், எப்போதும் நிலைபெற்றிருந்தவர்; நீண்ட காலமாக ஈட்டிய தவத்தை அந்த முனிவர் அழித்துவிட்டார்.
1.93.11
तपसः संक्षयादेव मुनिर्मोहं समाविशत् ।
मोहाभिभूतः क्रोधात्मा ग्रसन्मूलफलान्मुनिः ॥ १.९३.११ ॥
தவத்தின் அழிவினாலேயே முனிவர் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தார்; மயக்கத்தால் வெல்லப்பட்டு, கோபமுள்ள இயல்புடைய அம்முனிவர் வேர்களையும் கனிகளையும் உண்டு வந்தார்.
1.93.12
पादैर्जलरवं कृत्वा अन्तर्द्वीपे कुटीं गतः ।
मेनका गन्तुकामा तु शुश्राव जलनिस्वनम् ॥ १.९३.१२ ॥
கால்களால் நீரொலி எழுப்பிக்கொண்டு அவர் தீவின் உள்ளே தன் குடிசைக்குச் சென்றார்; செல்ல விரும்பிய மேனகை நீரின் ஒலியைக் கேட்டாள்.
1.93.13
तपसा दीप्तवीर्योऽसावाकाशादेति याति च ।
अद्य संज्ञां विजानामि ययाऽद्य तपसः क्षयः ॥ १.९३.१३ ॥
தவத்தால் ஒளிர்ந்த வீரியம் கொண்ட அவன் ஆகாயத்திலிருந்து வருகிறான், போகிறான். இன்று அந்த உணர்வை நான் அறிகிறேன்; அதனால் இன்று என் தவத்தின் இழப்பு ஏற்படுகிறது.
1.93.14
गन्तुं न युक्तमित्युक्त्वा ऋतुस्नाताथ मेनका ।
कामरागाभिभूतस्य मुनेः पार्स्वं जगाम ह ॥ १.९३.१४ ॥
'போவது தகாது' என்று சொல்லி, பருவ நீராட்டு முடிந்த மேனகை காமராகத்தால் வென்ற முனிவரின் பக்கத்திற்குச் சென்றாள்.
1.93.15
जनयामास स मुनिर्मेनकायां शकुन्तलाम् ।
प्रस्थे हिमवतो रम्ये मालिनीमभितो नदीम् ॥ १.९३.१५ ॥
அந்த முனிவர் இமயமலையின் அழகிய சரிவில், மாலினி நதியின் இருபுறமும், மேனகையிடம் சகுந்தலையைப் பெற்றார்.
1.93.16
देवगर्भोपमां बालां सर्वाभरणभूषिताम् ।
शयानां शयने रम्ये मेनका वाक्यमब्रवीत् ॥ १.९३.१६ ॥
தேவ கர்ப்பத்தைப் போன்ற, எல்லா அணிகலன்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட, அழகிய படுக்கையில் கிடந்த அந்தப் பாலிகையிடம் மேனகை இவ்வாறு சொன்னாள்.
1.93.17
महर्षेरुग्रतपसस्तेजस्त्वमसि भामिनि ।
तस्मात्स्वर्गं गमिष्यामि देवकार्यार्थमागता ॥ १.९३.१७ ॥
ஓ பாமினி, நீ கடுந்தவம் புரியும் அந்த மகரிஷியின் தேஜஸ். ஆகவே நான் தேவகாரியத்துக்காக வந்தவளாதலால் சொர்க்கத்திற்குச் செல்வேன்.
1.93.18
जातमुत्सृज्य तं गर्भं मेनका मालिनीमनु ।
कृतकार्या ततस्तूर्णमगच्छच्छक्रसंसदम् ॥ १.९३.१८ ॥
பிறந்த அந்தக் கருவை விட்டுவிட்டு மேனகை மாலினியின் வழியே, தன் காரியத்தை முடித்து, விரைவாக இந்திரனின் சபைக்குச் சென்றாள்.
1.93.19
तं वने विजने गर्भं सिंहव्याघ्रसमाकुले ।
दृष्ट्वा शयानं शकुनाः समन्तात्पर्यवारयन्।
नेमां हिंस्युर्वने बालां क्रव्यादा मांसगृद्धिनः ॥ १.९३.१९ ॥
சிங்கங்களும் புலிகளும் நிறைந்த வெறிச்சோடிய காட்டில் அந்தக் குழந்தை உறங்குவதைக் கண்டு, பறவைகள் நாலா பக்கமும் அவளைச் சூழ்ந்து நின்றன; காட்டிலுள்ள ஊனுண்ணிகள் ஊன் ஆசையால் இந்தச் சிறுமியைக் கொன்றுவிடக் கூடாதென்று.
1.93.20
पर्यरक्षन्त तां तत्र शकुन्ता मेनकात्मजाम् ।
उपस्प्रष्टुं गतश्चाहमपश्यं शयितामिमाम् ॥ १.९३.२० ॥
அங்கே பறவைகள் மேனகையின் மகளைக் காத்தன. நான் நீராடச் சென்றிருந்தபோது இந்தக் குழந்தை படுத்திருப்பதைக் கண்டேன்.
1.93.21
निर्जने विपिने रम्ये शकुन्तैः परिवारिताम् ।
मां दृष्ट्वैवाभ्यपद्यन्त पादयोः पतिता द्विजाः।
अब्रुञ्शकुनाः सर्वे कलं मधुरभाषिणः ॥ १.९३.२१ ॥
ஆளரவமற்ற அழகிய காட்டில் பறவைகளால் சூழப்பட்டிருந்த அவளைக் கண்டதும், என்னைப் பார்த்த பறவைகள் என் பாதங்களில் விழுந்தன. இனிய மொழி பேசும் பறவைகள் அனைத்தும் இனிமையாகப் பேசின.
1.93.22
विश्वामित्रसुतां ब्रह्मन्न्यासभूतां भरस्व वै ।
कामक्रोधावजितवान्सखा ते कौशिकीं गतः ॥ १.९३.२२ ॥
பிராமணரே, இவள் விசுவாமித்திரரின் மகள்; அடைக்கலப் பொருளாக விடப்பட்டவள். இவளைப் பேணுவீராக. காமமும் கோபமும் வென்றறியாத உமது நண்பர் கௌசிகியின் பக்கம் சென்றுவிட்டார்.
1.93.23
तस्मात्पोषय तत्पुत्रीं दयावानिति तेऽब्रुवन् ।
सर्वभूतरुतज्ञोऽहं दयावान्सर्वजन्तुषु ॥ १.९३.२३ ॥
ஆகையால் இந்த மகளைப் பேணுங்கள், நீர் கருணையுள்ளவர் என்று அவர்கள் சொன்னார்கள். எல்லா உயிர்களின் மொழியையும் அறிந்தவனான நான் எல்லா உயிரினங்களிடமும் கருணை கொண்டவன்.
1.93.24
आनयित्वा ततश्चैनां दुहितृत्वे न्यवेशयम् ॥ १.९३.२४ ॥
பின்னர் அவளை அழைத்து வந்து, மகளாக ஏற்றுக்கொண்டேன்.
1.93.25
शरीरकृत्प्राणदाता यस्य चान्नानि भुञ्जते ।
क्रमेणैते त्रयोऽप्युक्ताः पितरो धर्मशासने ॥ १.९३.२५ ॥
உடலைத் தருபவன், உயிரைத் தருபவன், எவனுடைய உணவை உண்கிறார்களோ — தர்மசாஸ்திரத்தில் இம்மூவரும் வரிசையாக தந்தையர் எனச் சொல்லப்பட்டுள்ளனர்.
1.93.26
निर्जने तु वने यस्माच्छकुन्तैः परिवारिता ।
शकुन्तलेति नामास्याः कृतं चापि ततो मया ॥ १.९३.२६ ॥
வெறிச்சோடிய காட்டில் பறவைகளால் சூழப்பட்டிருந்ததால், நான் அவளுக்கு ஷகுந்தலா என்று பெயரிட்டேன்.
1.93.27
एवं दुहितरं विद्धि मम विप्र शकुन्तलाम् ।
शकुन्तला च पितरं मन्यते मामनिन्दिता ॥ १.९३.२७ ॥
ஓ அந்தணரே, இவ்வாறு சகுந்தலையை என் மகளாக அறிந்துகொள்; குற்றமற்ற சகுந்தலை என்னைத் தந்தையாகக் கருதுகிறாள்.
1.93.28
एतदाचष्ट पृष्टः सन्मम जन्म महर्षये ।
सुतां कण्वस्य मामेवं विद्धि त्वं मनुजाधिप ॥ १.९३.२८ ॥
மகரிஷியின் கேள்விக்கு நான் என் பிறப்பை இவ்வாறு விவரித்தேன்; ஓ மனுஜாதிபா, என்னை கண்வரின் மகளாகவே அறிந்துகொள்ளுங்கள்.
1.93.29
कण्वं हि पितरं मन्ये पितरं स्वमजानती ।
इति ते कथितं राजन्यथावृत्तं श्रुतं मया ॥ १.९३.२९ ॥
என் உண்மையான தந்தையை அறியாததால், கண்வரையே நான் தந்தையாகக் கருதுகிறேன். ஓ அரசே, நடந்தது போலவே இதை உம்மிடம் சொன்னேன்; நானும் இவ்வாறே கேட்டிருக்கிறேன்.