Mahābhārata · Adhyāya 1.93
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.93.1
एवमुक्तस्तया शक्रः संदिदेश सदागतिम् ।
प्रातिष्ठत तदा काले मेनका वायुना सह ॥ १.९३.१ ॥
Assim interpelado por ela, Śakra instruiu Sadāgati; então, no momento oportuno, Menakā partiu juntamente com o vento.
1.93.2
अथापश्यद्वरारोहा तपसा दग्धकिल्बिषम् ।
मिश्वामित्रं तप्यमानं मेनका भीरुराश्रमे ॥ १.९३.२ ॥
Então a de belos quadris, a tímida Menakā, viu Viśvāmitra, cujos pecados haviam sido queimados pela austeridade, praticando penitência no eremitério.
1.93.3
अभिवाद्य ततः सा तं प्राक्रीडदृषिसन्निधौ ।
अपोवाह च वासोऽस्या मारुतः शशिसंनिभम् ॥ १.९३.३ ॥
Então, após saudá-lo, ela brincou na presença do sábio; e o vento levou-lhe a veste, semelhante à lua.
1.93.4
सागच्छत्त्वरिता भूमिं वासस्तदभिलिप्सती ।
कुत्सयन्तीव सव्रीडं मारुतं वरवर्णिनी ॥ १.९३.४ ॥
Ela apressou-se para o chão, desejosa de agarrar aquela veste, a de tez clara, como que censurando o vento com vergonha.
1.93.5
पश्यतस्तस्य राजर्षेरप्यग्निसमतेजसः ।
विश्वामित्रस्ततस्तां तु विषमस्थामनिन्दिताम् ॥ १.९३.५ ॥
Enquanto aquele rei-sábio, de esplendor igual ao fogo, observava, Viśvāmitra viu a irrepreensível de pé numa postura embaraçosa.
1.93.6
गृद्धां वाससि संभ्रान्तां मेनकां मुनिसत्तमः ।
अनिर्देश्यवयोरूपामपश्यद्विवृतां तदा ॥ १.९३.६ ॥
Então o melhor dos sábios viu Menakā, ansiosa pela veste e agitada, cuja idade e beleza não podiam ser descritas, exposta naquele momento.
1.93.7
तस्या रूपगुणान्दृष्ट्वा स तु विप्रर्षभस्तदा ।
चकार भावं संसर्गे तया कामवशं गतः ॥ १.९३.७ ॥
Ao ver sua beleza e suas qualidades, aquele melhor dos brâmanes concebeu então o desejo de união com ela, vencido pelo desejo.
1.93.8
न्यमन्त्रयत चाप्येनां सा चाप्यैच्छदनिन्दिता ।
तौ तत्र सुचिरं कालमुभौ व्यवहरतां तदा ॥ १.९३.८ ॥
Ele a convidou, e ela, a irrepreensível, consentiu. Os dois viveram juntos ali por muito tempo.
1.93.9
रममाणौ यथाकामं यतैकदिवसं तथा ।
एवं वर्षसहस्राणामतीतं नान्वचिन्तयत् ॥ १.९३.९ ॥
Deleitando-se como desejavam, como se fosse um único dia, assim passaram milhares de anos, e ele não refletiu sobre isso.
1.93.10
कामक्रोधावजितवान्मुनिर्नित्यं समाहितः ।
चिरार्जितस्य तपसः क्षयं स कृतवान्मुनिः ॥ १.९३.१० ॥
Aquele sábio, que não vencera o desejo e a ira, embora sempre recolhido, causou a perda da austeridade que havia acumulado por longo tempo.
1.93.11
तपसः संक्षयादेव मुनिर्मोहं समाविशत् ।
मोहाभिभूतः क्रोधात्मा ग्रसन्मूलफलान्मुनिः ॥ १.९३.११ ॥
Pela própria perda de sua austeridade, o sábio caiu na ilusão; dominado pela ilusão e de natureza iracunda, o sábio passou a devorar raízes e frutos.
1.93.12
पादैर्जलरवं कृत्वा अन्तर्द्वीपे कुटीं गतः ।
मेनका गन्तुकामा तु शुश्राव जलनिस्वनम् ॥ १.९३.१२ ॥
Fazendo ruído de água com os pés, foi para sua cabana dentro da ilha; e Menakā, desejando partir, ouviu o som da água.
1.93.13
तपसा दीप्तवीर्योऽसावाकाशादेति याति च ।
अद्य संज्ञां विजानामि ययाऽद्य तपसः क्षयः ॥ १.९३.१३ ॥
Brilhando com o poder da austeridade, ele vem e vai desde o céu. Agora compreendo o sinal pelo qual hoje a minha austeridade declina.
1.93.14
गन्तुं न युक्तमित्युक्त्वा ऋतुस्नाताथ मेनका ।
कामरागाभिभूतस्य मुनेः पार्स्वं जगाम ह ॥ १.९३.१४ ॥
Dizendo: «Não é próprio partir», Menakā, banhada após o seu período, foi ao lado do sábio dominado pela paixão e pelo desejo.
1.93.15
जनयामास स मुनिर्मेनकायां शकुन्तलाम् ।
प्रस्थे हिमवतो रम्ये मालिनीमभितो नदीम् ॥ १.९३.१५ ॥
Aquele sábio gerou Śakuntalā em Menakā, na bela encosta do Himalaia, em ambas as margens do rio Mālinī.
1.93.16
देवगर्भोपमां बालां सर्वाभरणभूषिताम् ।
शयानां शयने रम्ये मेनका वाक्यमब्रवीत् ॥ १.९३.१६ ॥
Menakā disse estas palavras à menina, semelhante a um embrião divino, adornada com todos os ornamentos, deitada num belo leito.
1.93.17
महर्षेरुग्रतपसस्तेजस्त्वमसि भामिनि ।
तस्मात्स्वर्गं गमिष्यामि देवकार्यार्थमागता ॥ १.९३.१७ ॥
Ó radiante, tu és o próprio esplendor daquele grande sábio de austeridade feroz. Portanto irei ao céu, pois vim pela tarefa dos deuses.
1.93.18
जातमुत्सृज्य तं गर्भं मेनका मालिनीमनु ।
कृतकार्या ततस्तूर्णमगच्छच्छक्रसंसदम् ॥ १.९३.१८ ॥
Deixando a criança que nascera, Menakā, cumprida a sua tarefa, seguiu ao longo do Mālinī e foi depressa à assembleia de Indra.
1.93.19
तं वने विजने गर्भं सिंहव्याघ्रसमाकुले ।
दृष्ट्वा शयानं शकुनाः समन्तात्पर्यवारयन्।
नेमां हिंस्युर्वने बालां क्रव्यादा मांसगृद्धिनः ॥ १.९३.१९ ॥
Na floresta solitária, cheia de leões e tigres, as aves, vendo a criança deitada ali, a cercaram por todos os lados, para que as feras carnívoras da floresta, ávidas por carne, não a ferissem.
1.93.20
पर्यरक्षन्त तां तत्र शकुन्ता मेनकात्मजाम् ।
उपस्प्रष्टुं गतश्चाहमपश्यं शयितामिमाम् ॥ १.९३.२० ॥
Ali as aves protegiam a filha de Menakā. E ao ir fazer a ablução, vi esta menina deitada.
1.93.21
निर्जने विपिने रम्ये शकुन्तैः परिवारिताम् ।
मां दृष्ट्वैवाभ्यपद्यन्त पादयोः पतिता द्विजाः।
अब्रुञ्शकुनाः सर्वे कलं मधुरभाषिणः ॥ १.९३.२१ ॥
Ao vê-la cercada de aves na floresta solitária e encantadora, as aves dvija caíram a meus pés assim que me viram. E todas as aves de fala doce falaram docemente.
1.93.22
विश्वामित्रसुतां ब्रह्मन्न्यासभूतां भरस्व वै ।
कामक्रोधावजितवान्सखा ते कौशिकीं गतः ॥ १.९३.२२ ॥
Ó brâmane, esta é a filha de Viśvāmitra, deixada em depósito; cuida dela. Teu amigo, que não venceu o desejo e a ira, foi para Kauśikī.
1.93.23
तस्मात्पोषय तत्पुत्रीं दयावानिति तेऽब्रुवन् ।
सर्वभूतरुतज्ञोऽहं दयावान्सर्वजन्तुषु ॥ १.९३.२३ ॥
Portanto, cria esta filha, pois és compassivo, disseram. Eu, que conheço a fala de todos os seres, sou compassivo para com todas as criaturas.
1.93.24
आनयित्वा ततश्चैनां दुहितृत्वे न्यवेशयम् ॥ १.९३.२४ ॥
Então, tendo-a trazido, acolhi-a como minha filha.
1.93.25
शरीरकृत्प्राणदाता यस्य चान्नानि भुञ्जते ।
क्रमेणैते त्रयोऽप्युक्ताः पितरो धर्मशासने ॥ १.९३.२५ ॥
Quem dá o corpo, quem dá a vida e aquele cujo alimento se come: estes três, por ordem, são declarados pais no ensinamento do dharma.
1.93.26
निर्जने तु वने यस्माच्छकुन्तैः परिवारिता ।
शकुन्तलेति नामास्याः कृतं चापि ततो मया ॥ १.९३.२६ ॥
Porque estava cercada de pássaros na floresta solitária, dei-lhe o nome de Śakuntalā.
1.93.27
एवं दुहितरं विद्धि मम विप्र शकुन्तलाम् ।
शकुन्तला च पितरं मन्यते मामनिन्दिता ॥ १.९३.२७ ॥
Saiba, ó brâmane, que Śakuntalā é minha filha desta forma; e a irrepreensível Śakuntalā me considera seu pai.
1.93.28
एतदाचष्ट पृष्टः सन्मम जन्म महर्षये ।
सुतां कण्वस्य मामेवं विद्धि त्वं मनुजाधिप ॥ १.९३.२८ ॥
Quando o grande sábio perguntou, declarei assim o meu nascimento; ó senhor dos homens, saiba que sou a filha de Kaṇva.
1.93.29
कण्वं हि पितरं मन्ये पितरं स्वमजानती ।
इति ते कथितं राजन्यथावृत्तं श्रुतं मया ॥ १.९३.२९ ॥
Sem conhecer meu verdadeiro pai, considero Kaṇva como meu pai. Ó rei, contei-te isto tal como aconteceu, pois também o ouvi assim.