Mahābhārata · Adhyāya 1.93
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.93.1
एवमुक्तस्तया शक्रः संदिदेश सदागतिम् ।
प्रातिष्ठत तदा काले मेनका वायुना सह ॥ १.९३.१ ॥
So angesprochen, gab Śakra Sadāgati seine Anweisung; da brach Menakā zur rechten Zeit zusammen mit dem Wind auf.
1.93.2
अथापश्यद्वरारोहा तपसा दग्धकिल्बिषम् ।
मिश्वामित्रं तप्यमानं मेनका भीरुराश्रमे ॥ १.९३.२ ॥
Da sah die schönhüftige, scheue Menakā Viśvāmitra, dessen Sünden durch Askese verbrannt waren, im Einsiedlerhaus Buße üben.
1.93.3
अभिवाद्य ततः सा तं प्राक्रीडदृषिसन्निधौ ।
अपोवाह च वासोऽस्या मारुतः शशिसंनिभम् ॥ १.९३.३ ॥
Dann grüßte sie ihn ehrerbietig und spielte in Gegenwart des Weisen; da riss der Wind ihr Gewand fort, das dem Mond glich.
1.93.4
सागच्छत्त्वरिता भूमिं वासस्तदभिलिप्सती ।
कुत्सयन्तीव सव्रीडं मारुतं वरवर्णिनी ॥ १.९३.४ ॥
Eilig kam sie zur Erde herab, das Gewand ergreifen wollend, die schönfarbige Frau, als tadle sie den Wind voll Scham.
1.93.5
पश्यतस्तस्य राजर्षेरप्यग्निसमतेजसः ।
विश्वामित्रस्ततस्तां तु विषमस्थामनिन्दिताम् ॥ १.९३.५ ॥
Während jener königliche Weise, dessen Glanz dem Feuer glich, zusah, sah Viśvāmitra die Tadellose in einer ungeschickten Haltung stehen.
1.93.6
गृद्धां वाससि संभ्रान्तां मेनकां मुनिसत्तमः ।
अनिर्देश्यवयोरूपामपश्यद्विवृतां तदा ॥ १.९३.६ ॥
Da sah der vortrefflichste der Weisen Menakā, begierig nach dem Gewand und aufgewühlt, deren Alter und Schönheit unbeschreiblich waren, in jenem Augenblick entblößt.
1.93.7
तस्या रूपगुणान्दृष्ट्वा स तु विप्रर्षभस्तदा ।
चकार भावं संसर्गे तया कामवशं गतः ॥ १.९३.७ ॥
Als er ihre Schönheit und Vorzüge sah, fasste jener Beste der Brahmanen da den Wunsch nach Vereinigung mit ihr, von der Begierde überwältigt.
1.93.8
न्यमन्त्रयत चाप्येनां सा चाप्यैच्छदनिन्दिता ।
तौ तत्र सुचिरं कालमुभौ व्यवहरतां तदा ॥ १.९३.८ ॥
Er lud sie ein, und auch sie, die Makellose, willigte ein. Die beiden lebten dort sehr lange zusammen.
1.93.9
रममाणौ यथाकामं यतैकदिवसं तथा ।
एवं वर्षसहस्राणामतीतं नान्वचिन्तयत् ॥ १.९३.९ ॥
Sich nach Belieben ergötzend, als wäre es ein einziger Tag, so vergingen tausend Jahre, und er bedachte es nicht.
1.93.10
कामक्रोधावजितवान्मुनिर्नित्यं समाहितः ।
चिरार्जितस्य तपसः क्षयं स कृतवान्मुनिः ॥ १.९३.१० ॥
Jener Weise, der Begierde und Zorn nicht besiegt hatte, obwohl er stets gesammelt war, verursachte den Verlust der Askese, die er lange angehäuft hatte.
1.93.11
तपसः संक्षयादेव मुनिर्मोहं समाविशत् ।
मोहाभिभूतः क्रोधात्मा ग्रसन्मूलफलान्मुनिः ॥ १.९३.११ ॥
Durch den Verlust seiner Askese verfiel der Weise in Verblendung; von Verblendung überwältigt und zornigen Gemüts, verzehrte der Weise Wurzeln und Früchte.
1.93.12
पादैर्जलरवं कृत्वा अन्तर्द्वीपे कुटीं गतः ।
मेनका गन्तुकामा तु शुश्राव जलनिस्वनम् ॥ १.९३.१२ ॥
Mit den Füßen ein Geräusch von Wasser machend, ging er in seine Hütte im Inneren der Insel; und Menakā, die fortgehen wollte, hörte das Rauschen des Wassers.
1.93.13
तपसा दीप्तवीर्योऽसावाकाशादेति याति च ।
अद्य संज्ञां विजानामि ययाऽद्य तपसः क्षयः ॥ १.९३.१३ ॥
Von der Kraft der Askese erstrahlend, kommt und geht er vom Himmel. Nun verstehe ich das Zeichen, durch das heute meine Askese schwindet.
1.93.14
गन्तुं न युक्तमित्युक्त्वा ऋतुस्नाताथ मेनका ।
कामरागाभिभूतस्य मुनेः पार्स्वं जगाम ह ॥ १.९३.१४ ॥
Sie sprach: »Es ist nicht angemessen zu gehen«, und Menakā, nach ihrer Reinigung, ging zur Seite des Weisen, der von Begierde und Leidenschaft überwältigt war.
1.93.15
जनयामास स मुनिर्मेनकायां शकुन्तलाम् ।
प्रस्थे हिमवतो रम्ये मालिनीमभितो नदीम् ॥ १.९३.१५ ॥
Jener Weise zeugte Śakuntalā mit Menakā auf dem lieblichen Abhang des Himalaya, beiderseits des Flusses Mālinī.
1.93.16
देवगर्भोपमां बालां सर्वाभरणभूषिताम् ।
शयानां शयने रम्ये मेनका वाक्यमब्रवीत् ॥ १.९३.१६ ॥
Menakā sprach diese Worte zu dem Mädchen, das einem göttlichen Keim glich, mit allen Schmuckstücken geschmückt, auf einem schönen Lager liegend.
1.93.17
महर्षेरुग्रतपसस्तेजस्त्वमसि भामिनि ।
तस्मात्स्वर्गं गमिष्यामि देवकार्यार्थमागता ॥ १.९३.१७ ॥
O Strahlende, du bist der Glanz jenes großen Weisen mit der wilden Askese. Darum werde ich in den Himmel gehen, denn ich kam um der Aufgabe der Götter willen.
1.93.18
जातमुत्सृज्य तं गर्भं मेनका मालिनीमनु ।
कृतकार्या ततस्तूर्णमगच्छच्छक्रसंसदम् ॥ १.९३.१८ ॥
Das geborene Kind zurücklassend, ging Menakā, nachdem sie ihre Aufgabe vollbracht hatte, am Mālinī entlang rasch zur Versammlung Indras.
1.93.19
तं वने विजने गर्भं सिंहव्याघ्रसमाकुले ।
दृष्ट्वा शयानं शकुनाः समन्तात्पर्यवारयन्।
नेमां हिंस्युर्वने बालां क्रव्यादा मांसगृद्धिनः ॥ १.९३.१९ ॥
Im einsamen Wald, voller Löwen und Tiger, umringten die Vögel, als sie das dort liegende Kind sahen, es von allen Seiten, damit die fleischfressenden Raubtiere des Waldes, gierig nach Fleisch, dieses Mädchen nicht verletzten.
1.93.20
पर्यरक्षन्त तां तत्र शकुन्ता मेनकात्मजाम् ।
उपस्प्रष्टुं गतश्चाहमपश्यं शयितामिमाम् ॥ १.९३.२० ॥
Dort beschützten die Vögel Menakās Tochter. Und als ich ging, um Wasser zu schöpfen, sah ich dieses dort liegende Mädchen.
1.93.21
निर्जने विपिने रम्ये शकुन्तैः परिवारिताम् ।
मां दृष्ट्वैवाभ्यपद्यन्त पादयोः पतिता द्विजाः।
अब्रुञ्शकुनाः सर्वे कलं मधुरभाषिणः ॥ १.९३.२१ ॥
Als ich sie, von Vögeln umgeben, im einsamen, reizvollen Wald sah, fielen die zweimal geborenen Vögel mir zu Füßen, sobald sie mich erblickten. Und alle süßsprechenden Vögel sprachen sanft.
1.93.22
विश्वामित्रसुतां ब्रह्मन्न्यासभूतां भरस्व वै ।
कामक्रोधावजितवान्सखा ते कौशिकीं गतः ॥ १.९३.२२ ॥
O Brahmane, dies ist Viśvāmitras Tochter, als Pfand zurückgelassen; sorge für sie. Dein Freund, der Verlangen und Zorn nicht besiegt hat, ist zu Kauśikī gegangen.
1.93.23
तस्मात्पोषय तत्पुत्रीं दयावानिति तेऽब्रुवन् ।
सर्वभूतरुतज्ञोऽहं दयावान्सर्वजन्तुषु ॥ १.९३.२३ ॥
Darum ziehe diese Tochter auf, denn du bist mitfühlend, so sagten sie. Ich, der die Sprache aller Wesen kennt, bin mitfühlend gegenüber allen Geschöpfen.
1.93.24
आनयित्वा ततश्चैनां दुहितृत्वे न्यवेशयम् ॥ १.९३.२४ ॥
Dann brachte ich sie her und nahm sie als meine Tochter an.
1.93.25
शरीरकृत्प्राणदाता यस्य चान्नानि भुञ्जते ।
क्रमेणैते त्रयोऽप्युक्ताः पितरो धर्मशासने ॥ १.९३.२५ ॥
Der, der den Körper gibt, der, der das Leben gibt, und der, dessen Speise man isst — diese drei werden der Reihe nach im Dharma-Lehrwerk als Väter bezeichnet.
1.93.26
निर्जने तु वने यस्माच्छकुन्तैः परिवारिता ।
शकुन्तलेति नामास्याः कृतं चापि ततो मया ॥ १.९३.२६ ॥
Weil sie im einsamen Wald von Vögeln umgeben war, gab ich ihr den Namen Śakuntalā.
1.93.27
एवं दुहितरं विद्धि मम विप्र शकुन्तलाम् ।
शकुन्तला च पितरं मन्यते मामनिन्दिता ॥ १.९३.२७ ॥
So sollst du wissen, o Brahmane, dass Śakuntalā meine Tochter ist; und die Makellose sieht mich als ihren Vater an.
1.93.28
एतदाचष्ट पृष्टः सन्मम जन्म महर्षये ।
सुतां कण्वस्य मामेवं विद्धि त्वं मनुजाधिप ॥ १.९३.२८ ॥
Als der große Weise fragte, erklärte ich so meine Geburt; o Herr der Menschen, erkenne mich als Tochter Kaṇvas.
1.93.29
कण्वं हि पितरं मन्ये पितरं स्वमजानती ।
इति ते कथितं राजन्यथावृत्तं श्रुतं मया ॥ १.९३.२९ ॥
Da ich meinen wahren Vater nicht kenne, halte ich Kaṇva für meinen Vater. O König, ich habe dir dies so erzählt, wie es geschah, wie ich es auch gehört habe.