Mahābhārata · Adhyāya 1.96
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.96.1
तं कुमारमृषिर्दृष्ट्वा कर्म चास्यातिमानुषम् ।
समयो यौवराज्याय इत्यनुध्याय स द्विजः ॥ १.९६.१ ॥
Al ver a aquel muchacho y sus hazañas sobrehumanas, el sabio pensó que había llegado el momento de nombrarlo heredero; y tras reflexionar así, aquel nacido dos veces
1.96.2
शकुन्तलां समाहूय कण्वो वचनमब्रवीत् ।
शृणु भद्रे मम सुते मम वाक्यं शुचिस्मिते ॥ १.९६.२ ॥
Llamando a Śakuntalā, Kaṇva dijo estas palabras: Escucha, dulce hija mía, de sonrisa pura, mis palabras.
1.96.3
पतिव्रतानां नारीणां विशिष्टमिति चोच्यते ।
पतिशुश्रूषणं पूर्वं मनोवाक्कायचेष्टितैः ॥ १.९६.३ ॥
Entre las mujeres devotas a sus esposos, se dice que esto es lo más excelente: servir primero al esposo con actos de mente, palabra y cuerpo.
1.96.4
अनुज्ञाता मया पूर्वं पूजयैतद्व्रतं तव ।
एतेनैव च वृत्तेन पुण्याँल्लोकानवाप्य च ॥ १.९६.४ ॥
Ya te he dado permiso; honra este voto tuyo. Por esta misma conducta, habiendo alcanzado los mundos meritorios,
1.96.5
तस्यान्ते मानुषे लोके विशिष्टां तप्स्यसे श्रियम् ।
तस्माद्भद्रेऽद्य यातव्यं समीपं पौरवस्य ह ॥ १.९६.५ ॥
Al final de ello, en el mundo humano, brillarás con un esplendor sobresaliente. Por tanto, dulce mía, hoy debes ir a la presencia del Paurava.
1.96.6
स्वयं नायाति मत्वा ते गतं कालं शुचिस्मिते ।
गत्वाऽऽराधय राजानं दुष्यन्तं हितकाम्यया ॥ १.९६.६ ॥
Pensando que el tiempo ha pasado, él no viene por sí mismo. Ve, de sonrisa pura, y complace al rey Duṣyanta, deseando tu bien.
1.96.7
दौष्यन्तिं यौवराज्यस्थं दृष्ट्वा प्रीतिमवाप्स्यसि ।
देवतानां गुरूणां च क्षत्रियाणां च भामिनि ॥ १.९६.७ ॥
¡Oh mujer radiante! Al ver al hijo de Duṣyanta establecido en el cargo de príncipe heredero, obtendrás alegría por los dioses, los mayores y los kṣatriyas.
1.96.8
भर्तॄणां च विशेषेम हितं संगमनं भवेत् ।
तस्मात्पुत्रि कुमारेण गन्तव्यं मत्प्रियेप्सया ॥ १.९६.८ ॥
La unión con los esposos es especialmente beneficiosa. Por tanto, hija, deseando mi placer, debes ir con el príncipe.
1.96.9
प्रतिवाक्यं न दद्यास्त्वं शपिता मम पादयोः ॥ १.९६.९ ॥
No des respuesta alguna; te ato por juramento a mis pies.
1.96.10
एवमुक्त्वा सुतां तत्र पौत्रं कण्वोऽभ्यभाषत ।
परिष्वज्य च बाहुभ्यां मूर्ध्न्युपाघ्राय पौरवम् ॥ १.९६.१० ॥
Habiendo dicho esto, Kaṇva habló allí a la hija y al nieto; abrazándolo con ambos brazos y besando la cabeza del Paurava.
1.96.11
सोमवंशोद्भवो राजा दुष्यन्त इति विश्रुतः ।
तस्याग्रमहिषी चैषा तव माता शुचिव्रता ॥ १.९६.११ ॥
Un rey llamado Duṣyanta, nacido del linaje lunar, es renombrado; su reina principal, tu madre, es esta mujer de votos puros.
1.96.12
गन्तुकामा भर्तृपार्श्वं त्वया सह सुमध्यमा ।
गत्वाऽभिवाद्य राजनं यौवराज्यमवाप्स्यसि ॥ १.९६.१२ ॥
Esta mujer de cintura esbelta, deseosa de ir al lado de su esposo, irá contigo; habiendo ido y saludado respetuosamente al rey, obtendrás el principado heredero.
1.96.13
स पिता तव राजेन्द्रस्तस्य त्वं वशगो भव ।
पितृपैतामहं राज्यमातिष्ठस्व स्वभावतः ॥ १.९६.१३ ॥
Ese es tu padre, señor de reyes; sé sumiso a él. Toma el reino de tu padre y tu abuelo como lo que naturalmente te corresponde.
1.96.14
तस्मिन्काले स्वराज्यस्थो मामनुस्मर पौरव ॥ १.९६.१४ ॥
En ese tiempo, establecido en tu propio reino, recuérdame, oh descendiente de Puru.
1.96.15
अभिवाद्य मुनेः पादौ पौरवो वाक्यमब्रवीत् ।
त्वं पिता मम विप्रर्षे त्वं माता त्वं गतिश्च मे ॥ १.९६.१५ ॥
Inclinándose ante los pies del sabio, el príncipe paurava dijo estas palabras: "Oh sabio brahmín, tú eres mi padre, tú eres mi madre, y tú eres mi refugio."
1.96.16
न चान्यं पितरं मन्ये त्वामृते तु महातपः ।
तव शुश्रूषणं पुण्यमिह लोके परत्र च ॥ १.९६.१६ ॥
Oh gran asceta, no considero a otro como mi padre sino a ti. Tu servicio es meritorio en este mundo y en el otro.
1.96.17
शकुन्तला भर्तृकामा स्वयं यातु यथेष्टतः ।
अहं सुश्रूषणपरः पादमूले वसामि वः ॥ १.९६.१७ ॥
Que Śakuntalā, deseosa de su esposo, vaya por su propia voluntad como desee. Yo, dedicado a servirte, viviré a tus pies.
1.96.18
क्रीडां व्यालमृगैः सार्धं करिष्ये न पुरा यथा ।
त्वच्छासनपरो नित्यं स्वाध्यायं च करोम्यहम् ॥ १.९६.१८ ॥
Ya no jugaré con las fieras salvajes como antes. Siempre obediente a tu mandato, también recitaré el Veda.
1.96.19
एवमुक्त्वा तु संश्लिष्य पादौ कण्वस्य तिष्ठतः ।
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्ररुरोद शकुन्तला ॥ १.९६.१९ ॥
Dicho esto, se abrazó a los pies de Kaṇva, que estaba de pie; al oír sus palabras, Śakuntalā rompió a llorar.
1.96.20
स्नेहात्पितुश्च पुत्रस्य हर्षशोकसमन्विता ।
निशाम्य रुदतीमार्तां दौष्यन्तिर्वाक्यमब्रवीत् ॥ १.९६.२० ॥
Lleno de alegría y de pena por el afecto hacia padre e hijo, Dauṣyanti, al ver a Śakuntalā llorando angustiada, pronunció estas palabras.
1.96.21
श्रुत्वा भगवतो वाक्यं किं रोदिषि शकुन्तले ।
गन्तव्यं काल्य उत्थाय भर्तृप्रीतिस्ववास्ति चेत् ॥ १.९६.२१ ॥
Habiendo oído las palabras del venerable, ¿por qué lloras, Śakuntalā? Debes partir al amanecer; si amas a tu esposo, que estés bien.
1.96.22
एकस्तु कुरुते पापं फलं भुङ्क्ते महाजनः ।
मया निवारितो नित्यं न करोषि वचो मम ॥ १.९६.२२ ॥
Uno solo comete la falta, pero la gente grande disfruta su fruto. Siempre te he reprendido, y sin embargo no atiendes mis palabras.
1.96.23
निःसृतान्कुञ्जरान्नित्यं बाहुभ्यां संप्रमथ्य वै ।
वनं च लोडयन्नित्यं सिंहव्याघ्रगणैर्वृतम् ॥ १.९६.२३ ॥
Ahuyentando siempre a los elefantes y aplastándolos con los brazos, y revolviendo siempre el bosque rodeado de manadas de leones y tigres.
1.96.24
एवंविधानि चान्यानि कृत्वा वै पुरुनन्दन ।
रुषितो भगवांस्तात तस्मादावां विवासितौ ॥ १.९६.२४ ॥
Oh descendiente de Puru, por haber hecho cosas así y otras, el venerable se enojó, hijo mío, y por eso nosotros dos hemos sido desterrados.
1.96.25
नाहं गच्छामि दुष्यन्तं नास्मि पुत्र हितैषिणी ।
पादमूले वसिष्यामि महर्षेर्भावितात्मनः ॥ १.९६.२५ ॥
No iré hacia Duṣyanta, ni soy yo quien busca el bien del hijo. Viviré a los pies del gran sabio de alma purificada.
1.96.26
एवमुक्त्वा तु रुदती पपात मुनिपादयोः ।
एवं विलपतीं कण्वश्चानुनीय च हेतुभिः।
पुनः प्रोवाच भगवानानृशंस्याद्धितं वचः ॥ १.९६.२६ ॥
Habiendo dicho esto, llorando, cayó a los pies del sabio. Mientras ella se lamentaba así, Kaṇva la consoló con razones y, por compasión, volvió a pronunciar palabras benéficas.
1.96.27
शकुन्तले शृणुष्वेदं हितं पथ्यं च भामिनि ।
पतिव्रताभावगुणान्हित्वा साध्यं न किंचन ॥ १.९६.२७ ॥
Escucha, Śakuntalā, esta palabra beneficiosa y saludable, oh señora: abandonando las cualidades de la esposa devota, nada es alcanzable.
1.96.28
प्रतिव्रतानां देवा वै तुष्टाः सर्वरप्रदाः ।
प्रसादं च करिष्यन्ति आपदो मोक्षयन्ति च ॥ १.९६.२८ ॥
Los dioses, otorgantes de todo don, se complacen con las esposas devotas; les mostrarán favor y las librarán de las calamidades.
1.96.29
पतिप्रसादात्पुण्यं च प्राप्नुवन्ति न चाशुभम् ।
तस्माद्गत्वा तु राजानमाराधय शुचिस्मिते ॥ १.९६.२९ ॥
Por el favor del esposo obtienen mérito y no mal. Por tanto, oh tú de sonrisa pura, ve al rey y aplácalo.
1.96.30
शकुन्तलां तथोक्त्वा वै शाकुन्तलमथाब्रवीत् ।
दौहित्रो मम पौत्रस्त्वमिलिलस्य महात्मनः ॥ १.९६.३० ॥
Habiendo hablado así a Śakuntalā, se dirigió entonces al hijo de Śakuntalā: "Eres hijo de mi hija y nieto del magnánimo Ila."
1.96.31
शृणुष्व वचनं सत्यं प्रब्रवीमि तवानघ ।
मनसा भर्तृकामा वै वाग्भिरुक्त्वा पृथग्विधम् ॥ १.९६.३१ ॥
Escucha mis palabras verdaderas, oh sin mancha: en su mente desea un esposo, y de muchas maneras lo ha expresado con palabras.
1.96.32
गन्तुं नेच्छति कल्याणी तस्मात्तात वहस्व वै ।
शक्तस्त्वं प्रतिगन्तुं च मुनिभिः सह पौरव ॥ १.९६.३२ ॥
La bienaventurada no quiere ir; por eso, querido hijo, llévala contigo. Descendiente de Puru, tú eres capaz de regresar junto con los sabios.
1.96.33
इत्युक्त्वा सर्वदमनं कण्वः शिष्यानथाब्रवीत् ।
शकुन्तलामिमां शीग्रं सपुत्रामाश्रमादितः ॥ १.९६.३३ ॥
Dicho esto, Kaṇva, el domador de todos, habló a sus discípulos: "Llevad pronto a esta Śakuntalā, con su hijo, lejos de este ermitaño."
1.96.34
भर्तुः प्रापयताभ्याशं सर्वलक्षणपूजिताम् ।
नारीणां चिरवासो हि बान्धवेषु न रोचते ॥ १.९६.३४ ॥
Llevad a esta, honrada por todas las buenas cualidades, junto a su esposo; pues la larga estancia de una mujer entre sus parientes no agrada en absoluto.
1.96.35
कीर्तिचारित्रधर्म्नस्तस्मान्नयत मा चिरम् ॥ १.९६.३५ ॥
Por tanto, por la fama, la conducta y el deber, llevadla sin demora.
1.96.36
धर्माभिपूजितं पुत्रं काश्यपेन निशाम्य तु ।
काश्यपात्प्राप्य चानुज्ञां मुमुदे च शकुन्तला ॥ १.९६.३६ ॥
Habiendo oído de Kāśyapa las palabras sobre su hijo honrado por su dharma, y habiendo recibido el permiso de Kāśyapa, Śakuntalā se alegró.
1.96.37
कण्वस्य वचनं श्रुत्वा प्रतिगच्छेति चासकृत् ।
तथेत्युक्त्वा तु कण्वं च मातरं पौरवोऽब्रवीत्।
किं चिरायसि मातस्त्वं गमिष्यामो नृपालयम् ॥ १.९६.३७ ॥
Al oír las palabras de Kaṇva, y tras ser repetidamente instado a "regresar", el Paurava dijo "Sea así" y luego habló a Kaṇva y a su madre: "Madre, ¿por qué te demoras? Vayamos al palacio del rey."
1.96.38
एवमुक्त्वा तु तां देवीं दुष्यन्तस्य महात्मनः ।
अभिवाद्य मुनेः पादौ गन्तुमैच्छत्स पौरवः ॥ १.९६.३८ ॥
Habiendo hablado así a aquella diosa, el Paurava, hijo del magnánimo Duṣyanta, se inclinó ante los pies del sabio y deseó partir.
1.96.39
शकुन्तला च पितरमभिवाद्य कृताञ्जलिः ।
प्रदक्षिणीकृत्य तदा पितरं वाक्यमब्रवीत् ॥ १.९६.३९ ॥
Śakuntalā, saludando a su padre con las palmas juntas, le dio la vuelta con respeto y entonces le dijo estas palabras.
1.96.40
अज्ञानान्मे पिता चेति दुरुक्तं वापि चानृतम् ।
अकार्यं वाप्यनिष्टं वा क्षन्तुमर्हति तद्भवान् ॥ १.९६.४० ॥
"Padre, cualquier palabra dura, falsa, impropia o indeseable que haya pronunciado por ignorancia, usted es digno de perdonarla."
1.96.41
एवमुक्तो नतशिरा मुनिर्नोवाच किंचन ।
मनुष्यभावात्कण्वोऽपि मुनिरश्रूण्यवर्तयत् ॥ १.९६.४१ ॥
Así interpelado, el sabio, con la cabeza inclinada, no dijo nada; y Kaṇva también, por sentimiento humano, dejó correr sus lágrimas.
1.96.42
अब्भक्षान्वायुभक्षांश्च शीर्णपर्णाशनान्मुनीन् ।
फलमूलाशिनो दान्तान्कृशान्धमनिसंततान् ॥ १.९६.४२ ॥
a los sabios que beben agua, que beben aire, que comen hojas caídas; que comen fruta y raíz, dominados, enflaquecidos, con las venas visibles en sus cuerpos.
1.96.43
व्रतिनो जटिलान्मुण्डान्वल्कलाजिनसंवृतान् ।
समाहूय मुनिः कण्वः कारुण्यादिदमब्रवीत् ॥ १.९६.४३ ॥
Habiendo llamado a los ascetas que guardan sus votos, de cabello enmarañado, rapados, vestidos de corteza y piel de antílope, el sabio Kaṇva habló así por compasión.
1.96.44
मया तु लालिता नित्यं मम पुत्री यशस्विनी ।
वने जाता विवृद्धा च न च जानाति किंचन ॥ १.९६.४४ ॥
Siempre he criado con cariño a mi gloriosa hija; nacida y criada en el bosque, no sabe nada en absoluto.
1.96.45
आश्रमात्तु पथा सर्वैर्नीयतां क्षत्रियालयम् ।
द्वितीययोजने विप्राः प्रतिष्ठानं प्रतिष्ठितम् ॥ १.९६.४५ ॥
Oh brahmanes, por el camino desde el ermitaño, que todos la lleven a la morada de un kṣatriya; a la segunda yojana se halla la ciudad establecida de Pratiṣṭhāna.
1.96.46
प्रतिष्ठाने पुरे राजा शाकुन्तलपितामहः ।
अध्युवास चिरं कालमुर्वश्या सहितः पुरा ॥ १.९६.४६ ॥
En la ciudad de Pratiṣṭhāna, el rey, abuelo del hijo de Śakuntalā, habitó en otro tiempo largo tiempo junto a Urvaśī.
1.96.47
अनूपजाङ्गलयुतं धनधान्यसमाकुलम् ।
प्रतिष्ठितं पुरवरं गङ्गायामुनसङ्गमे ॥ १.९६.४७ ॥
Excelente ciudad, dotada de tierras pantanosas y secas, llena de riquezas y grano, establecida en la confluencia del Ganges y el Yamunā.
1.96.48
तत्र सङ्गममासाद्य स्नात्वा हुतहुताशनाः ।
शाकमूलफलाहारा निवर्तध्वं तपोधनाः।
अन्यथा तु भवेद्विप्रा अध्वनो गमने श्रमः ॥ १.९६.४८ ॥
Habiendo llegado allí al confluente, bañados y tras ofrecer libaciones al fuego, vivid de verduras, raíces y frutos; volved, oh tesoros de ascesis; de otro modo, oh brahmanes, habrá fatiga en el camino.
1.96.49
तथेत्युक्त्वा च ते सर्वे प्रातिष्ठन्त महौजसः ।
शकुन्तलां पुरस्कृत्य दुष्यन्तस्य पुरं प्रति ॥ १.९६.४९ ॥
Diciendo "Así sea", todos aquellos sabios de gran poder partieron, con Śakuntalā colocada al frente, hacia la ciudad de Duṣyanta.
1.96.50
गृहीत्वा चामरप्रख्यं पुत्रं कमललोचनम् ।
आजग्मुश्च पुरं रम्यं दुष्यन्ताध्युषितं वनात् ॥ १.९६.५० ॥
Tomando al hijo de ojos de loto, de color semejante a un yak blanco, llegaron desde el bosque a la hermosa ciudad habitada por Duṣyanta.
1.96.51
शकुन्तलां समादाय मुनयो धर्मवत्सलाः ।
ते वनानि नदीः शैलान्गिरिप्रस्रवणानि च ॥ १.९६.५१ ॥
Llevando consigo a Śakuntalā, los sabios amantes del dharma atravesaron bosques, ríos, montañas y manantiales de montaña.
1.96.52
कन्दराणि नितम्बांश्च राष्ट्राणि नगराणि च ।
आश्रमाणि च पुण्यानि गत्वा चैव गतश्रमाः ॥ १.९६.५२ ॥
Tras pasar cuevas, laderas de montaña, reinos, ciudades y ermitas sagradas, permanecieron libres de fatiga.
1.96.53
शनैर्मध्याह्नवेलायां प्रतिष्ठानं समाययुः ।
तां पुरीं पुरुहूतेन ऐलस्यार्थे विनिर्मिताम् ॥ १.९६.५३ ॥
Lentamente, hacia el mediodía, llegaron a Pratiṣṭhāna, la ciudad que Indra había construido para Aila (Purūravas).
1.96.54
परिघाट्टालकैर्मुख्यैरुपकल्पशतैरपि ।
शतघ्नीचक्रयन्त्रैश्च गुप्तामन्यैर्दुरासदाम् ॥ १.९६.५४ ॥
Protegida por barras, atalayas, principales defensas, cientos de dispositivos, máquinas shataghnī y de rueda, y otros medios, aquella ciudad era de difícil acceso.
1.96.55
हर्म्यप्रसादसंबाधां नानापण्यविभूषिताम् ।
मण्टपैः ससभै रम्यैः प्रपाभिश्च समावृताम् ॥ १.९६.५५ ॥
La ciudad estaba abarrotada de mansiones y salones de palacio, adornada con toda clase de mercancías, y rodeada de hermosos pabellones, salas de asamblea y casetas de agua.
1.96.56
राजमार्गेण महता सुविभक्तेन शोभिताम् ।
कैलासशिखराकारैर्गोपुरैः समलङ्कृताम् ॥ १.९६.५६ ॥
La ciudad lucía una gran y bien dividida calle real, y estaba adornada con puertas de ciudad semejantes a las cumbres del Kailāsa.
1.96.57
द्वारतोरणनिर्यूहैर्मङ्गलैरुपशोभिताम् ।
उद्यानाम्रवणोपेतां महतीं सालमेखलाम् ॥ १.९६.५७ ॥
La gran ciudad estaba embellecida con puertas, arcos, salientes y signos auspiciosos, y tenía jardines, arboledas de mangos y bosques, ceñida por un cinturón de árboles sāla.
1.96.58
सर्वपुष्करिणीभिश्च उद्यानैश्च समावृताम् ।
वर्णाश्रमैः स्वधर्मस्थैर्नित्योत्सवसमाहितैः ॥ १.९६.५८ ॥
La ciudad estaba rodeada de estanques de loto de todo tipo y de jardines, y llena de gentes de los órdenes sociales y etapas de la vida, firmes en sus deberes y siempre entregadas a las fiestas.
1.96.59
धनधान्यसमृद्धैश्च संतुष्टै रत्नपूजितैः ।
कृतयज्ञैश्च विद्वद्भिरग्निहोत्रपरैः सदा ॥ १.९६.५९ ॥
La ciudad estaba llena de gentes ricas en riquezas y grano, contentas, honradas con joyas, que celebraban sacrificios, eran doctas y siempre dedicadas al Agnihotra.
1.96.60
वर्जिता कार्यकरणैर्दानशीलैर्दयापरैः ।
अधर्मभीरुभिः सर्वैः स्वर्गलोकजिगीषुभिः ॥ १.९६.६० ॥
La ciudad estaba libre de quienes cometen actos injustos, y llena de todos ellos: generosos, entregados a la compasión, temerosos de la injusticia y deseosos de conquistar el mundo celestial.
1.96.61
एवंविधजनोपेतमिन्द्रलोकमिवापरम् ।
तस्मिन्नगरमध्ये तु राजवेश्म प्रतिष्ठितम् ॥ १.९६.६१ ॥
Lleno de gente como ésta, como otro mundo de Indra, en medio de aquella ciudad se alzaba el palacio real.
1.96.62
इन्द्रसद्मप्रतीकाशं संपूर्णं वित्तसंचयैः ।
तस्य मध्ये सभा दिव्या नानारत्नविभूषिता ॥ १.९६.६२ ॥
Semejante a la morada de Indra, colmado de riquezas acumuladas; en su centro había una sala de asamblea divina adornada con muchas clases de joyas.
1.96.63
तस्यां सभायां राजर्षिः सर्वालङ्कारभूषितः ।
ब्राह्मणैः क्षत्रियैश्चापि मन्त्रिभिश्चापि संवृतः ॥ १.९६.६३ ॥
En aquella asamblea estaba el rey-sabio, adornado con todos los ornamentos, rodeado de brahmanes, kṣatriyas y ministros.
1.96.64
संस्तूयमानो राजेन्द्रः सूतमागधबन्दिभिः ।
कार्यार्थिषु तदाऽभ्येत्य कृत्वा कार्यं गतेषु सः ॥ १.९६.६४ ॥
Alabado por los sūtas, māgadhas y bandis, el señor de los reyes, cuando los que tenían asuntos se acercaron y, habiéndolos resuelto, se marcharon...
1.96.65
सुखासीनोऽभवद्राजा तस्मिन्काले महर्षयः ।
शकुन्तानां स्वनं श्रुत्वा निमित्तज्ञास्त्वलक्षयन् ॥ १.९६.६५ ॥
En aquel tiempo el rey estaba sentado con comodidad; entonces los grandes sabios, conocedores de presagios, al oír el canto de las aves, lo observaron.
1.96.66
शकुन्तले निमित्तानि शोभनानि भवन्ति नः ।
कार्यसिद्धिं वदन्त्येते ध्रुवं राज्ञी भविष्यसि।
अस्मिंस्तु दिवसे पुत्रो युवराजो भविष्यति ॥ १.९६.६६ ॥
"Śakuntalā, estos presagios nos son favorables. Anuncian sin duda el éxito de la empresa; serás reina. Y en este mismo día un hijo será príncipe heredero."
1.96.67
वर्धमानपुरद्वारं तूर्यघोषनिनादितम् ।
शकुन्तलां पुरस्कृत्य विविशुस्ते महर्षयः ॥ १.९६.६७ ॥
En la puerta de la ciudad Vardhamāna, resonante con el estruendo de las trompetas, los grandes sabios entraron, con Śakuntalā al frente.
1.96.68
प्रविशन्तं नृपसुतं प्रशशंसुश्च वीक्षकाः ।
वर्धमानपुरद्वारं प्रविशन्नेव पौरवः ॥ १.९६.६८ ॥
Mientras el hijo del rey, el Paurava, entraba por la puerta de la ciudad Vardhamāna, los espectadores lo alabaron ya en el momento de entrar.
1.96.69
इन्द्रलोकस्थमात्मानं मेने हर्षसमन्वितः ॥ १.९६.६९ ॥
Lleno de alegría, se creyó morando en el mundo de Indra.
1.96.70
ततो वै नागराः सर्वे समाहूय परस्परम् ।
द्रष्टुकामा नृपसुतं समपद्यन्त भारत ॥ १.९६.७० ॥
Entonces todos los ciudadanos, llamándose unos a otros y deseosos de ver al hijo del rey, oh Bhārata, se reunieron.
1.96.71
देवतेव जनस्याग्रे भ्राजते श्रीरिवागता ।
जयन्तेनेव पौलोमी इन्द्रलोकादिहागता ॥ १.९६.७१ ॥
Brilla ante la gente como una diosa, como si la misma Śrī hubiera venido; como Paulomī llegó aquí desde el mundo de Indra con Jayanta.
1.96.72
इति ब्रुवन्तस्ते सर्वे महर्षीनिदमब्रुवन् ।
अभिवादयन्तः सहिता महर्षीन्देववर्चसः ॥ १.९६.७२ ॥
Hablando así, todos juntos, saludando respetuosamente a los grandes sabios de esplendor divino, dijeron esto.
1.96.73
अद्य नः सफलं जन्म कृतार्थाश्च ततो वयम् ।
एवं ये स्म प्रपश्यामो महर्षीन्सूर्यवर्चसः ॥ १.९६.७३ ॥
Hoy nuestro nacimiento ha dado fruto y quedamos colmados, pues así hemos contemplado a los grandes sabios, resplandecientes como el sol.
1.96.74
इत्युक्त्वा सहिताः केचिदन्वगच्छन्त पौरवम् ।
हैमवत्याः सुतमिव कुमारं पुष्करेक्षणम् ॥ १.९६.७४ ॥
Diciendo esto, algunos de ellos, juntos, siguieron al Paurava, como al hijo de Haimavatī, aquel joven de ojos de loto.
1.96.75
ये केचिदब्रुवन्मूढाः शाकुन्तलदिदृक्षवः ।
कृष्णाजिनेन संछन्नाननिच्छन्तो ह्यवेक्षितुम् ॥ १.९६.७५ ॥
Algunos necios, deseosos de ver a los sabios Śākuntala, hablaron; pero, cubiertos con pieles de antílope negro, no querían ser vistos.
1.96.76
पिशाचा इव दृश्यन्ते नागराणां विरूपिणः ।
विना सन्ध्यां पिशाचास्ते प्रविशन्ति पुरोत्तमम् ॥ १.९६.७६ ॥
Para los ciudadanos parecen espíritus deformes; sin el crepúsculo, aquellos espíritus entran en la excelente ciudad.
1.96.77
क्षुत्पिपासार्दितान्दीनान्वल्कलाजिनवाससः ।
त्वगस्थिभूतान्निर्मांसान्धमनीसन्ततानपि ॥ १.९६.७७ ॥
Afligidos por el hambre y la sed, miserables, vestidos de corteza y piel de antílope, reducidos a piel y hueso, sin carne, cubiertos de venas.
1.96.78
पिङ्गलाक्षान्पिङ्गजटान्दीर्घदन्तान्निरूदरान् ।
विशीर्षकानूर्ध्वहस्तान्दृष्ट्वा हास्यन्ति नागराः ॥ १.९६.७८ ॥
Al verlos, de ojos leonados, de cabellos leonados, dientes largos, sin vientre, de aspecto sin cabeza, con las manos alzadas, los ciudadanos se reirán.
1.96.79
एवमुक्तवतां तेषां गिरं श्रुत्वा महर्षयः ।
अन्योन्यं ते समाहूय इदं वचनमब्रुवन् ॥ १.९६.७९ ॥
Al oír las palabras de quienes así hablaron, los grandes sabios se llamaron unos a otros y dijeron estas palabras.
1.96.80
उक्तं भगवता वाक्यं न कृतं सत्यवादिना ।
पुरप्रवेशनं नात्र कर्तव्यमिति शासनम् ॥ १.९६.८० ॥
La palabra dicha por el Bienaventurado no fue cumplida por el veraz. Aquí no se debe entrar en la ciudad: ésta es la orden.
1.96.81
किं कारणं प्रवेक्ष्यामो नगरं दुर्जनैर्वृतम् ।
त्यक्तसङ्गस्य च मुनेर्नगरे किं प्रयोजनम् ॥ १.९६.८१ ॥
¿Por qué razón entraríamos en una ciudad rodeada de gente malvada? ¿Y qué propósito tiene en la ciudad un sabio que ha abandonado el apego?
1.96.82
गमिष्यामो वनं तस्माद्गङ्गायामुनसङ्गमम् ।
एवमुक्त्वा मुनिगणाः प्रतिजग्मुर्यथागतम् ॥ १.९६.८२ ॥
Por tanto, iremos al bosque, a la confluencia del Gaṅgā y el Yamunā. Dicho esto, las compañías de sabios regresaron por donde habían venido.