Mahābhārata · Adhyāya 1.96
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.96.1
तं कुमारमृषिर्दृष्ट्वा कर्म चास्यातिमानुषम् ।
समयो यौवराज्याय इत्यनुध्याय स द्विजः ॥ १.९६.१ ॥
Als der Weise jenen Knaben und seine übermenschlichen Taten sah, dachte er, die Zeit sei gekommen, ihn zum Thronerben zu machen; so überlegend, jener Zweimalgeborene
1.96.2
शकुन्तलां समाहूय कण्वो वचनमब्रवीत् ।
शृणु भद्रे मम सुते मम वाक्यं शुचिस्मिते ॥ १.९६.२ ॥
Śakuntalā herbeirufend, sprach Kaṇva diese Worte: Höre, Liebe, meine Tochter, du mit dem reinen Lächeln, meine Worte.
1.96.3
पतिव्रतानां नारीणां विशिष्टमिति चोच्यते ।
पतिशुश्रूषणं पूर्वं मनोवाक्कायचेष्टितैः ॥ १.९६.३ ॥
Unter den dem Gatten ergebenen Frauen gilt dies als das Vortrefflichste: zuerst den Gatten zu dienen mit Taten von Geist, Rede und Körper.
1.96.4
अनुज्ञाता मया पूर्वं पूजयैतद्व्रतं तव ।
एतेनैव च वृत्तेन पुण्याँल्लोकानवाप्य च ॥ १.९६.४ ॥
Ich habe dir bereits erlaubt; ehre dieses dein Gelübde. Durch eben dieses Verhalten, nachdem du die verdienstvollen Welten erlangt hast,
1.96.5
तस्यान्ते मानुषे लोके विशिष्टां तप्स्यसे श्रियम् ।
तस्माद्भद्रेऽद्य यातव्यं समीपं पौरवस्य ह ॥ १.९६.५ ॥
Am Ende davon wirst du in der Menschenwelt in außergewöhnlichem Glanz erstrahlen. Darum, Liebe, musst du heute zum Paurava gehen.
1.96.6
स्वयं नायाति मत्वा ते गतं कालं शुचिस्मिते ।
गत्वाऽऽराधय राजानं दुष्यन्तं हितकाम्यया ॥ १.९६.६ ॥
Er denkt, die Zeit sei vergangen, und kommt deshalb nicht selbst. Geh, du mit dem reinen Lächeln, und besänftige König Duṣyanta, aus Wunsch nach deinem Wohl.
1.96.7
दौष्यन्तिं यौवराज्यस्थं दृष्ट्वा प्रीतिमवाप्स्यसि ।
देवतानां गुरूणां च क्षत्रियाणां च भामिनि ॥ १.९६.७ ॥
O strahlende Frau, wenn du den Sohn Duṣyantas in der Würde des Kronprinzen siehst, wirst du Freude empfinden über die Götter, die Ältesten und die Kṣatriyas.
1.96.8
भर्तॄणां च विशेषेम हितं संगमनं भवेत् ।
तस्मात्पुत्रि कुमारेण गन्तव्यं मत्प्रियेप्सया ॥ १.९६.८ ॥
Die Vereinigung mit dem Gemahl ist besonders heilsam. Darum, Tochter, musst du aus dem Wunsch, mir zu gefallen, mit dem Prinzen gehen.
1.96.9
प्रतिवाक्यं न दद्यास्त्वं शपिता मम पादयोः ॥ १.९६.९ ॥
Gib keine Widerrede; ich binde dich mit einem Schwur bei meinen Füßen.
1.96.10
एवमुक्त्वा सुतां तत्र पौत्रं कण्वोऽभ्यभाषत ।
परिष्वज्य च बाहुभ्यां मूर्ध्न्युपाघ्राय पौरवम् ॥ १.९६.१० ॥
So gesprochen, wandte sich Kaṇva dort an die Tochter und den Enkel; er umarmte ihn mit beiden Armen und küsste das Haupt des Paurava.
1.96.11
सोमवंशोद्भवो राजा दुष्यन्त इति विश्रुतः ।
तस्याग्रमहिषी चैषा तव माता शुचिव्रता ॥ १.९६.११ ॥
Ein König namens Duṣyanta, geboren aus dem Mondgeschlecht, ist berühmt; seine Hauptgemahlin, deine Mutter, ist diese Frau von reinem Gelübde.
1.96.12
गन्तुकामा भर्तृपार्श्वं त्वया सह सुमध्यमा ।
गत्वाऽभिवाद्य राजनं यौवराज्यमवाप्स्यसि ॥ १.९६.१२ ॥
Diese schlanke Frau, die zur Seite ihres Gemahls gehen will, wird mit dir gehen; wenn du hingegangen bist und den König ehrerbietig gegrüßt hast, wirst du die Kronprinzenwürde erlangen.
1.96.13
स पिता तव राजेन्द्रस्तस्य त्वं वशगो भव ।
पितृपैतामहं राज्यमातिष्ठस्व स्वभावतः ॥ १.९६.१३ ॥
Er ist dein Vater, der Herrscher der Herrscher; sei ihm untertan. Übernimm das Reich deines Vaters und Großvaters, wie es dir von Natur aus zusteht.
1.96.14
तस्मिन्काले स्वराज्यस्थो मामनुस्मर पौरव ॥ १.९६.१४ ॥
Wenn du dann in deinem eigenen Reich gefestigt bist, gedenke meiner, o Nachkomme des Puru.
1.96.15
अभिवाद्य मुनेः पादौ पौरवो वाक्यमब्रवीत् ।
त्वं पिता मम विप्रर्षे त्वं माता त्वं गतिश्च मे ॥ १.९६.१५ ॥
Sich vor den Füßen des Weisen verneigend, sprach der Paurava-Prinz diese Worte: "O brahmanischer Weiser, du bist mein Vater, du bist meine Mutter, du bist meine Zuflucht."
1.96.16
न चान्यं पितरं मन्ये त्वामृते तु महातपः ।
तव शुश्रूषणं पुण्यमिह लोके परत्र च ॥ १.९६.१६ ॥
O großer Asket, ich halte außer dir keinen anderen für meinen Vater. Dir zu dienen ist verdienstvoll in dieser Welt und in der nächsten.
1.96.17
शकुन्तला भर्तृकामा स्वयं यातु यथेष्टतः ।
अहं सुश्रूषणपरः पादमूले वसामि वः ॥ १.९६.१७ ॥
Śakuntalā, die sich nach ihrem Gatten sehnt, möge von selbst gehen, wie es ihr gefällt. Ich aber, dem Dienst ergeben, werde zu euren Füßen wohnen.
1.96.18
क्रीडां व्यालमृगैः सार्धं करिष्ये न पुरा यथा ।
त्वच्छासनपरो नित्यं स्वाध्यायं च करोम्यहम् ॥ १.९६.१८ ॥
Ich werde nicht mehr mit wilden Tieren spielen, wie früher. Stets deinem Befehl gehorsam, werde ich auch den Veda rezitieren.
1.96.19
एवमुक्त्वा तु संश्लिष्य पादौ कण्वस्य तिष्ठतः ।
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्ररुरोद शकुन्तला ॥ १.९६.१९ ॥
So sprechend umschlang sie die Füße des stehenden Kaṇva; als Śakuntalā seine Worte hörte, weinte sie laut.
1.96.20
स्नेहात्पितुश्च पुत्रस्य हर्षशोकसमन्विता ।
निशाम्य रुदतीमार्तां दौष्यन्तिर्वाक्यमब्रवीत् ॥ १.९६.२० ॥
Von Liebe zu Vater und Sohn erfüllt, von Freude und Kummer bewegt, sprach Dauṣyanti, als er die verzweifelt weinende Śakuntalā sah, diese Worte.
1.96.21
श्रुत्वा भगवतो वाक्यं किं रोदिषि शकुन्तले ।
गन्तव्यं काल्य उत्थाय भर्तृप्रीतिस्ववास्ति चेत् ॥ १.९६.२१ ॥
Warum weinst du, Śakuntalā, nachdem du die Worte des Verehrten gehört hast? Du musst bei Morgengrauen aufstehen und gehen; wenn du deinen Gatten liebst, sei wohlauf.
1.96.22
एकस्तु कुरुते पापं फलं भुङ्क्ते महाजनः ।
मया निवारितो नित्यं न करोषि वचो मम ॥ १.९६.२२ ॥
Einer allein begeht die Sünde, doch die Frucht genießt das ganze große Volk. Ich habe dich immer zurückgehalten, doch du hörst nicht auf mein Wort.
1.96.23
निःसृतान्कुञ्जरान्नित्यं बाहुभ्यां संप्रमथ्य वै ।
वनं च लोडयन्नित्यं सिंहव्याघ्रगणैर्वृतम् ॥ १.९६.२३ ॥
Ständig die Elefanten vertreibend und mit den Armen zermalmend, und den von Löwen- und Tigerscharen umgebenen Wald ständig aufwühlend.
1.96.24
एवंविधानि चान्यानि कृत्वा वै पुरुनन्दन ।
रुषितो भगवांस्तात तस्मादावां विवासितौ ॥ १.९६.२४ ॥
O Nachkomme des Puru, da du solches und anderes getan hast, ist der Verehrte erzürnt, mein Lieber; darum sind wir beide verbannt worden.
1.96.25
नाहं गच्छामि दुष्यन्तं नास्मि पुत्र हितैषिणी ।
पादमूले वसिष्यामि महर्षेर्भावितात्मनः ॥ १.९६.२५ ॥
Ich werde nicht zu Duṣyanta gehen, und ich bin auch nicht diejenige, die das Wohl des Sohnes sucht. Ich werde zu Füßen des großen Weisen wohnen, dessen Seele gereinigt ist.
1.96.26
एवमुक्त्वा तु रुदती पपात मुनिपादयोः ।
एवं विलपतीं कण्वश्चानुनीय च हेतुभिः।
पुनः प्रोवाच भगवानानृशंस्याद्धितं वचः ॥ १.९६.२६ ॥
So sprechend fiel sie weinend dem Weisen zu Füßen. Während sie so klagte, tröstete Kaṇva sie mit Gründen und sprach aus Mitgefühl wieder heilsame Worte.
1.96.27
शकुन्तले शृणुष्वेदं हितं पथ्यं च भामिनि ।
पतिव्रताभावगुणान्हित्वा साध्यं न किंचन ॥ १.९६.२७ ॥
Höre, Śakuntalā, dieses heilsame und wohltuende Wort, o Edle: Wenn man die Tugenden einer treuen Gattin aufgibt, ist nichts zu erreichen.
1.96.28
प्रतिव्रतानां देवा वै तुष्टाः सर्वरप्रदाः ।
प्रसादं च करिष्यन्ति आपदो मोक्षयन्ति च ॥ १.९६.२८ ॥
Die Götter, die jede Gabe gewähren, sind mit treuen Gattinnen zufrieden; sie werden ihnen Gunst erweisen und sie von Unheil befreien.
1.96.29
पतिप्रसादात्पुण्यं च प्राप्नुवन्ति न चाशुभम् ।
तस्माद्गत्वा तु राजानमाराधय शुचिस्मिते ॥ १.९६.२९ ॥
Durch die Gunst des Gatten erlangen sie Verdienst, nicht Übles. Darum, o du mit dem reinen Lächeln, geh zum König und besänftige ihn.
1.96.30
शकुन्तलां तथोक्त्वा वै शाकुन्तलमथाब्रवीत् ।
दौहित्रो मम पौत्रस्त्वमिलिलस्य महात्मनः ॥ १.९६.३० ॥
So zu Śakuntalā sprechend, wandte er sich dann an den Sohn der Śakuntalā: "Du bist der Sohn meiner Tochter und der Enkel des großherzigen Ila."
1.96.31
शृणुष्व वचनं सत्यं प्रब्रवीमि तवानघ ।
मनसा भर्तृकामा वै वाग्भिरुक्त्वा पृथग्विधम् ॥ १.९६.३१ ॥
Höre meine wahren Worte, Makelloser: In ihrem Geist begehrt sie einen Gemahl, und sie hat es auf vielerlei Weise mit Worten ausgedrückt.
1.96.32
गन्तुं नेच्छति कल्याणी तस्मात्तात वहस्व वै ।
शक्तस्त्वं प्रतिगन्तुं च मुनिभिः सह पौरव ॥ १.९६.३२ ॥
Die Glückverheißende will nicht gehen; darum, mein Lieber, führe sie fort. Paurava, du vermagst mit den Weisen zurückzukehren.
1.96.33
इत्युक्त्वा सर्वदमनं कण्वः शिष्यानथाब्रवीत् ।
शकुन्तलामिमां शीग्रं सपुत्रामाश्रमादितः ॥ १.९६.३३ ॥
So gesprochen, sprach Kaṇva, der Bezwinger aller, zu seinen Schülern: »Führt diese Śakuntalā mit ihrem Sohn schnell aus diesem Einsiedlerhaus fort.«
1.96.34
भर्तुः प्रापयताभ्याशं सर्वलक्षणपूजिताम् ।
नारीणां चिरवासो हि बान्धवेषु न रोचते ॥ १.९६.३४ ॥
Bringt sie, von allen guten Eigenschaften geehrt, zu ihrem Gemahl; denn der lange Aufenthalt einer Frau unter ihren Verwandten gefällt wirklich nicht.
1.96.35
कीर्तिचारित्रधर्म्नस्तस्मान्नयत मा चिरम् ॥ १.९६.३५ ॥
Darum führt sie um des Ruhmes, des rechten Wandels und der Pflicht willen ohne Verzug fort.
1.96.36
धर्माभिपूजितं पुत्रं काश्यपेन निशाम्य तु ।
काश्यपात्प्राप्य चानुज्ञां मुमुदे च शकुन्तला ॥ १.९६.३६ ॥
Als Śakuntalā die Worte Kāśyapas über ihren um seines Dharma willen geehrten Sohn vernahm und von Kāśyapa die Erlaubnis erhielt, freute sie sich.
1.96.37
कण्वस्य वचनं श्रुत्वा प्रतिगच्छेति चासकृत् ।
तथेत्युक्त्वा तु कण्वं च मातरं पौरवोऽब्रवीत्।
किं चिरायसि मातस्त्वं गमिष्यामो नृपालयम् ॥ १.९६.३७ ॥
Als er die Worte Kaṇvas hörte und immer wieder "Kehre zurück" gesagt worden war, sprach der Paurava "So sei es" und wandte sich an Kaṇva und die Mutter: "Mutter, warum zögerst du? Lasst uns zum Palast des Königs gehen."
1.96.38
एवमुक्त्वा तु तां देवीं दुष्यन्तस्य महात्मनः ।
अभिवाद्य मुनेः पादौ गन्तुमैच्छत्स पौरवः ॥ १.९६.३८ ॥
Nachdem er so zu jener Göttin gesprochen hatte, verneigte sich der Paurava, Sohn des hochherzigen Duṣyanta, zu den Füßen des Weisen und wollte gehen.
1.96.39
शकुन्तला च पितरमभिवाद्य कृताञ्जलिः ।
प्रदक्षिणीकृत्य तदा पितरं वाक्यमब्रवीत् ॥ १.९६.३९ ॥
Śakuntalā verneigte sich vor dem Vater, legte die Handflächen zusammen, umkreiste ihn ehrerbietig und sprach dann diese Worte zu ihrem Vater.
1.96.40
अज्ञानान्मे पिता चेति दुरुक्तं वापि चानृतम् ।
अकार्यं वाप्यनिष्टं वा क्षन्तुमर्हति तद्भवान् ॥ १.९६.४० ॥
"Vater, was ich aus Unwissenheit an Hartem, Falschem, Unpassendem oder Unangenehmem gesagt haben mag, Ihr seid würdig, es zu verzeihen."
1.96.41
एवमुक्तो नतशिरा मुनिर्नोवाच किंचन ।
मनुष्यभावात्कण्वोऽपि मुनिरश्रूण्यवर्तयत् ॥ १.९६.४१ ॥
So angesprochen, sagte der Weise, das Haupt geneigt, nichts; und auch Kaṇva ließ aus menschlichem Gefühl die Tränen fließen.
1.96.42
अब्भक्षान्वायुभक्षांश्च शीर्णपर्णाशनान्मुनीन् ।
फलमूलाशिनो दान्तान्कृशान्धमनिसंततान् ॥ १.९६.४२ ॥
die Weisen, die Wasser trinken, Luft trinken, abgefallene Blätter essen; die Früchte und Wurzeln essen, selbstbeherrscht, abgemagert, mit sichtbaren Adern am Körper.
1.96.43
व्रतिनो जटिलान्मुण्डान्वल्कलाजिनसंवृतान् ।
समाहूय मुनिः कण्वः कारुण्यादिदमब्रवीत् ॥ १.९६.४३ ॥
Nachdem er die gelübdetreuen Asketen, die verfilzten, kahlköpfigen, in Rinde und Fell gekleideten, gerufen hatte, sprach der Weise Kaṇva aus Mitgefühl dies.
1.96.44
मया तु लालिता नित्यं मम पुत्री यशस्विनी ।
वने जाता विवृद्धा च न च जानाति किंचन ॥ १.९६.४४ ॥
Meine ruhmreiche Tochter habe ich stets liebevoll umsorgt; im Wald geboren und aufgewachsen, weiß sie gar nichts.
1.96.45
आश्रमात्तु पथा सर्वैर्नीयतां क्षत्रियालयम् ।
द्वितीययोजने विप्राः प्रतिष्ठानं प्रतिष्ठितम् ॥ १.९६.४५ ॥
O Brahmanen, auf dem Weg von der Einsiedelei möget ihr alle sie zur Wohnung eines Kṣatriya bringen; bei der zweiten Yojana liegt die gegründete Stadt Pratiṣṭhāna.
1.96.46
प्रतिष्ठाने पुरे राजा शाकुन्तलपितामहः ।
अध्युवास चिरं कालमुर्वश्या सहितः पुरा ॥ १.९६.४६ ॥
In der Stadt Pratiṣṭhāna wohnte der König, der Großvater von Śakuntalās Sohn, einst lange Zeit zusammen mit Urvaśī.
1.96.47
अनूपजाङ्गलयुतं धनधान्यसमाकुलम् ।
प्रतिष्ठितं पुरवरं गङ्गायामुनसङ्गमे ॥ १.९६.४७ ॥
Eine vortreffliche Stadt, mit feuchtem und trockenem Land ausgestattet, voller Reichtum und Getreide, gegründet am Zusammenfluss von Gaṅgā und Yamunā.
1.96.48
तत्र सङ्गममासाद्य स्नात्वा हुतहुताशनाः ।
शाकमूलफलाहारा निवर्तध्वं तपोधनाः।
अन्यथा तु भवेद्विप्रा अध्वनो गमने श्रमः ॥ १.९६.४८ ॥
Dort am Zusammenfluss angekommen, gebadet und dem Feuer Opfer dargebracht, sich von Gemüse, Wurzeln und Früchten nährend, kehrt zurück, ihr Schätze der Askese; sonst, o Brahmanen, würde der Weg ermüden.
1.96.49
तथेत्युक्त्वा च ते सर्वे प्रातिष्ठन्त महौजसः ।
शकुन्तलां पुरस्कृत्य दुष्यन्तस्य पुरं प्रति ॥ १.९६.४९ ॥
"So sei es" sprechend, brachen alle diese Weisen von großer Kraft auf, mit Śakuntalā an der Spitze, zur Stadt Duṣyantas.
1.96.50
गृहीत्वा चामरप्रख्यं पुत्रं कमललोचनम् ।
आजग्मुश्च पुरं रम्यं दुष्यन्ताध्युषितं वनात् ॥ १.९६.५० ॥
Den lotusäugigen Sohn, dem Yak-Schweifwedel ähnlich, auf dem Arm, kamen sie aus dem Wald in die schöne Stadt, die Duṣyanta bewohnt.
1.96.51
शकुन्तलां समादाय मुनयो धर्मवत्सलाः ।
ते वनानि नदीः शैलान्गिरिप्रस्रवणानि च ॥ १.९६.५१ ॥
Śakuntalā mit sich nehmend, zogen die dharma-liebenden Weisen durch Wälder, Flüsse, Berge und Bergquellen.
1.96.52
कन्दराणि नितम्बांश्च राष्ट्राणि नगराणि च ।
आश्रमाणि च पुण्यानि गत्वा चैव गतश्रमाः ॥ १.९६.५२ ॥
Nachdem sie Höhlen, Bergabhänge, Reiche, Städte und heilige Einsiedeleien durchquert hatten, blieben sie frei von Müdigkeit.
1.96.53
शनैर्मध्याह्नवेलायां प्रतिष्ठानं समाययुः ।
तां पुरीं पुरुहूतेन ऐलस्यार्थे विनिर्मिताम् ॥ १.९६.५३ ॥
Langsam kamen sie zur Mittagszeit in Pratiṣṭhāna an, der Stadt, die Indra für Aila (Purūravas) erbaut hatte.
1.96.54
परिघाट्टालकैर्मुख्यैरुपकल्पशतैरपि ।
शतघ्नीचक्रयन्त्रैश्च गुप्तामन्यैर्दुरासदाम् ॥ १.९६.५४ ॥
Durch Riegel, Wachtürme, Hauptverteidigungen, Hunderte von Vorrichtungen, Shataghnī- und Radmaschinen und andere Mittel bewacht, war diese Stadt schwer zugänglich.
1.96.55
हर्म्यप्रसादसंबाधां नानापण्यविभूषिताम् ।
मण्टपैः ससभै रम्यैः प्रपाभिश्च समावृताम् ॥ १.९६.५५ ॥
Die Stadt war voller Herrenhäuser und Palasthallen, geschmückt mit allerlei Waren und umgeben von prächtigen Pavillons, Versammlungshallen und Wasserhäuschen.
1.96.56
राजमार्गेण महता सुविभक्तेन शोभिताम् ।
कैलासशिखराकारैर्गोपुरैः समलङ्कृताम् ॥ १.९६.५६ ॥
Die Stadt war von einer großen, wohlgegliederten Königsstraße geschmückt und mit Toren gleich den Gipfeln des Kailāsa ausgestattet.
1.96.57
द्वारतोरणनिर्यूहैर्मङ्गलैरुपशोभिताम् ।
उद्यानाम्रवणोपेतां महतीं सालमेखलाम् ॥ १.९६.५७ ॥
Die große Stadt war mit Toren, Bögen, Vorsprüngen und glückverheißenden Zeichen geschmückt, besaß Gärten, Mangohaine und Wälder und war von einem Gürtel aus Sāla-Bäumen umgeben.
1.96.58
सर्वपुष्करिणीभिश्च उद्यानैश्च समावृताम् ।
वर्णाश्रमैः स्वधर्मस्थैर्नित्योत्सवसमाहितैः ॥ १.९६.५८ ॥
Die Stadt war von allerlei Lotusteichen und Gärten umgeben und voll von Menschen der Stände und Lebensstufen, die in ihrer Pflicht standhaft und stets den Festen zugewandt waren.
1.96.59
धनधान्यसमृद्धैश्च संतुष्टै रत्नपूजितैः ।
कृतयज्ञैश्च विद्वद्भिरग्निहोत्रपरैः सदा ॥ १.९६.५९ ॥
Die Stadt war voll von Menschen, reich an Gut und Korn, zufrieden, mit Juwelen geehrt, die Opfer darbrachten, gelehrt und stets dem Agnihotra ergeben.
1.96.60
वर्जिता कार्यकरणैर्दानशीलैर्दयापरैः ।
अधर्मभीरुभिः सर्वैः स्वर्गलोकजिगीषुभिः ॥ १.९६.६० ॥
Die Stadt war frei von Menschen, die Unrecht tun, und voll von Menschen, die freigebig, dem Mitgefühl ergeben, vor Unrecht furchtsam und alle nach der Eroberung der Himmelswelt verlangend waren.
1.96.61
एवंविधजनोपेतमिन्द्रलोकमिवापरम् ।
तस्मिन्नगरमध्ये तु राजवेश्म प्रतिष्ठितम् ॥ १.९६.६१ ॥
Erfüllt von solchen Menschen, wie eine andere Welt Indras, stand inmitten dieser Stadt der königliche Palast.
1.96.62
इन्द्रसद्मप्रतीकाशं संपूर्णं वित्तसंचयैः ।
तस्य मध्ये सभा दिव्या नानारत्नविभूषिता ॥ १.९६.६२ ॥
Dem Wohnsitz Indras gleich, voller angehäufter Schätze; in seiner Mitte lag eine göttliche Versammlungshalle, geschmückt mit vielerlei Juwelen.
1.96.63
तस्यां सभायां राजर्षिः सर्वालङ्कारभूषितः ।
ब्राह्मणैः क्षत्रियैश्चापि मन्त्रिभिश्चापि संवृतः ॥ १.९६.६३ ॥
In jener Versammlung saß der königliche Weise, mit allen Schmuckstücken geschmückt, umgeben von Brahmanen, Kṣatriyas und Ministern.
1.96.64
संस्तूयमानो राजेन्द्रः सूतमागधबन्दिभिः ।
कार्यार्थिषु तदाऽभ्येत्य कृत्वा कार्यं गतेषु सः ॥ १.९६.६४ ॥
Von Sūtas, Māgadhas und Bandins gepriesen, der Herr der Könige, als jene mit Anliegen herantraten und nach Erledigung ihrer Sache fortgingen...
1.96.65
सुखासीनोऽभवद्राजा तस्मिन्काले महर्षयः ।
शकुन्तानां स्वनं श्रुत्वा निमित्तज्ञास्त्वलक्षयन् ॥ १.९६.६५ ॥
Zu jener Zeit saß der König behaglich; da bemerkten die großen Weisen, Kenner der Vorzeichen, den Laut der Vögel und achteten darauf.
1.96.66
शकुन्तले निमित्तानि शोभनानि भवन्ति नः ।
कार्यसिद्धिं वदन्त्येते ध्रुवं राज्ञी भविष्यसि।
अस्मिंस्तु दिवसे पुत्रो युवराजो भविष्यति ॥ १.९६.६६ ॥
„Śakuntalā, diese Vorzeichen sind uns günstig. Sie kündigen gewiss den Erfolg des Unternehmens an; du wirst Königin werden. Und an diesem Tag wird ein Sohn Kronprinz werden.“
1.96.67
वर्धमानपुरद्वारं तूर्यघोषनिनादितम् ।
शकुन्तलां पुरस्कृत्य विविशुस्ते महर्षयः ॥ १.९६.६७ ॥
Am Tor der Stadt Vardhamāna, widerhallend vom Getöse der Trompeten, traten die großen Weisen ein, Śakuntalā voran.
1.96.68
प्रविशन्तं नृपसुतं प्रशशंसुश्च वीक्षकाः ।
वर्धमानपुरद्वारं प्रविशन्नेव पौरवः ॥ १.९६.६८ ॥
Als der Königssohn, der Paurava, das Tor der Stadt Vardhamāna betrat, priesen ihn die Zuschauer schon beim Eintreten.
1.96.69
इन्द्रलोकस्थमात्मानं मेने हर्षसमन्वितः ॥ १.९६.६९ ॥
Von Freude erfüllt glaubte er sich in Indras Welt weilend.
1.96.70
ततो वै नागराः सर्वे समाहूय परस्परम् ।
द्रष्टुकामा नृपसुतं समपद्यन्त भारत ॥ १.९६.७० ॥
Da versammelten sich alle Bürger, einander herbeirufend und begierig, den Königssohn zu sehen, o Bhārata.
1.96.71
देवतेव जनस्याग्रे भ्राजते श्रीरिवागता ।
जयन्तेनेव पौलोमी इन्द्रलोकादिहागता ॥ १.९६.७१ ॥
Sie leuchtet vor den Leuten wie eine Göttin, als wäre Śrī selbst gekommen; wie Paulomī mit Jayanta aus Indras Welt hierher gekommen ist.
1.96.72
इति ब्रुवन्तस्ते सर्वे महर्षीनिदमब्रुवन् ।
अभिवादयन्तः सहिता महर्षीन्देववर्चसः ॥ १.९६.७२ ॥
So sprechend, alle zusammen, verneigten sie sich ehrerbietig vor den göttergleich strahlenden großen Weisen und sprachen dies.
1.96.73
अद्य नः सफलं जन्म कृतार्थाश्च ततो वयम् ।
एवं ये स्म प्रपश्यामो महर्षीन्सूर्यवर्चसः ॥ १.९६.७३ ॥
Heute hat unsere Geburt Frucht getragen, und wir sind erfüllt, denn so haben wir die großen Weisen gesehen, strahlend wie die Sonne.
1.96.74
इत्युक्त्वा सहिताः केचिदन्वगच्छन्त पौरवम् ।
हैमवत्याः सुतमिव कुमारं पुष्करेक्षणम् ॥ १.९६.७४ ॥
So sprechend, folgten einige von ihnen gemeinsam dem Paurava, wie dem Sohn der Haimavatī, jenem lotusäugigen Jüngling.
1.96.75
ये केचिदब्रुवन्मूढाः शाकुन्तलदिदृक्षवः ।
कृष्णाजिनेन संछन्नाननिच्छन्तो ह्यवेक्षितुम् ॥ १.९६.७५ ॥
Einige Toren, die die Śākuntala-Weisen sehen wollten, sprachen; doch, in schwarze Antilopenfelle gehüllt, wollten sie nicht angesehen werden.
1.96.76
पिशाचा इव दृश्यन्ते नागराणां विरूपिणः ।
विना सन्ध्यां पिशाचास्ते प्रविशन्ति पुरोत्तमम् ॥ १.९६.७६ ॥
Den Bürgern erscheinen sie wie missgestaltete Dämonen; ohne Dämmerung treten jene Dämonen in die vortreffliche Stadt ein.
1.96.77
क्षुत्पिपासार्दितान्दीनान्वल्कलाजिनवाससः ।
त्वगस्थिभूतान्निर्मांसान्धमनीसन्ततानपि ॥ १.९६.७७ ॥
Von Hunger und Durst gequält, elend, in Rinde und Antilopenfell gekleidet, nur noch Haut und Knochen, fleischlos, von Adern durchzogen.
1.96.78
पिङ्गलाक्षान्पिङ्गजटान्दीर्घदन्तान्निरूदरान् ।
विशीर्षकानूर्ध्वहस्तान्दृष्ट्वा हास्यन्ति नागराः ॥ १.९६.७८ ॥
Beim Anblick der Gelbäugigen, gelbgelockten, langzähnigen, bauchlosen, scheinbar kopflosen, mit erhobenen Händen Stehenden werden die Bürger lachen.
1.96.79
एवमुक्तवतां तेषां गिरं श्रुत्वा महर्षयः ।
अन्योन्यं ते समाहूय इदं वचनमब्रुवन् ॥ १.९६.७९ ॥
Als die großen Weisen die Worte derer hörten, die so sprachen, riefen sie einander zu und sprachen diese Worte.
1.96.80
उक्तं भगवता वाक्यं न कृतं सत्यवादिना ।
पुरप्रवेशनं नात्र कर्तव्यमिति शासनम् ॥ १.९६.८० ॥
Das Wort, das der Erhabene sprach, wurde vom Wahrhaftigen nicht befolgt. Hier soll man nicht in die Stadt eintreten, so lautet die Anordnung.
1.96.81
किं कारणं प्रवेक्ष्यामो नगरं दुर्जनैर्वृतम् ।
त्यक्तसङ्गस्य च मुनेर्नगरे किं प्रयोजनम् ॥ १.९६.८१ ॥
Aus welchem Grund sollten wir eine von Bösewichten umgebene Stadt betreten? Und welchen Zweck hat ein Weiser, der sich vom Anhaften gelöst hat, in einer Stadt?
1.96.82
गमिष्यामो वनं तस्माद्गङ्गायामुनसङ्गमम् ।
एवमुक्त्वा मुनिगणाः प्रतिजग्मुर्यथागतम् ॥ १.९६.८२ ॥
Darum wollen wir in den Wald gehen, zum Zusammenfluss von Gaṅgā und Yamunā. Nachdem sie so gesprochen hatten, kehrten die Scharen der Weisen auf dem Weg zurück, auf dem sie gekommen waren.