மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.96
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.96.1
तं कुमारमृषिर्दृष्ट्वा कर्म चास्यातिमानुषम् ।
समयो यौवराज्याय इत्यनुध्याय स द्विजः ॥ १.९६.१ ॥
அந்தக் குமாரனைக் கண்டு, அவனுடைய மனிதரல்லாத செயல்களையும் பார்த்து, இவனுக்கு இளவரசுப் பட்டத்துக்கான காலம் வந்துவிட்டது என்று எண்ணி, அந்த த்விஜர்
1.96.2
शकुन्तलां समाहूय कण्वो वचनमब्रवीत् ।
शृणु भद्रे मम सुते मम वाक्यं शुचिस्मिते ॥ १.९६.२ ॥
சகுந்தலையை அழைத்து கண்வர் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்: மங்களமானவளே, என் மகளே, தூய புன்னகையுடையவளே, என் சொல்லைக் கேள்.
1.96.3
पतिव्रतानां नारीणां विशिष्टमिति चोच्यते ।
पतिशुश्रूषणं पूर्वं मनोवाक्कायचेष्टितैः ॥ १.९६.३ ॥
பதிவிரதை பெண்களில் சிறந்தது இதுவே என்று சொல்லப்படுகிறது: மனம், வாக்கு, உடல் ஆகியவற்றின் செயல்களால் முதலில் கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்தல்.
1.96.4
अनुज्ञाता मया पूर्वं पूजयैतद्व्रतं तव ।
एतेनैव च वृत्तेन पुण्याँल्लोकानवाप्य च ॥ १.९६.४ ॥
முன்பே நான் உனக்கு அனுமதி அளித்தேன்; உன் இந்த விரதத்தை மதித்துக் கடைப்பிடி. இந்த நடத்தையாலேயே புண்ணிய உலகங்களை அடைந்து.
1.96.5
तस्यान्ते मानुषे लोके विशिष्टां तप्स्यसे श्रियम् ।
तस्माद्भद्रेऽद्य यातव्यं समीपं पौरवस्य ह ॥ १.९६.५ ॥
அதன் முடிவில், மனித உலகில் நீ சிறந்த ஒளியுடன் பிரகாசிப்பாய். எனவே மங்களமானவளே, இன்று நீ பௌரவனின் அருகில் செல்ல வேண்டும்.
1.96.6
स्वयं नायाति मत्वा ते गतं कालं शुचिस्मिते ।
गत्वाऽऽराधय राजानं दुष्यन्तं हितकाम्यया ॥ १.९६.६ ॥
காலம் கடந்துவிட்டதால் அவன் தானாக வரவில்லை என்று எண்ணி, தூய புன்னகையுடையவளே, நீ சென்று அரசன் துஷ்யந்தனை உன் நன்மையை விரும்பி மகிழ்வி.
1.96.7
दौष्यन्तिं यौवराज्यस्थं दृष्ट्वा प्रीतिमवाप्स्यसि ।
देवतानां गुरूणां च क्षत्रियाणां च भामिनि ॥ १.९६.७ ॥
அழகியே, யுவராஜ பதவியில் இருக்கும் துஷ்யந்தியின் மகனைக் கண்டு தேவர்களிடமும் குருக்களிடமும் க்ஷத்திரியர்களிடமும் நீ மகிழ்ச்சியை அடைவாய்.
1.96.8
भर्तॄणां च विशेषेम हितं संगमनं भवेत् ।
तस्मात्पुत्रि कुमारेण गन्तव्यं मत्प्रियेप्सया ॥ १.९६.८ ॥
கணவர்களுடன் சேர்வது குறிப்பாக நன்மை தரும். ஆகவே மகளே, என் விருப்பத்தை நாடி நீ இளவரசனுடன் செல்ல வேண்டும்.
1.96.9
प्रतिवाक्यं न दद्यास्त्वं शपिता मम पादयोः ॥ १.९६.९ ॥
நீ எதிர்ச்சொல் சொல்லக் கூடாது; என் பாதங்கள் மீது ஆணையிட்டு உன்னைக் கட்டுப்படுத்துகிறேன்.
1.96.10
एवमुक्त्वा सुतां तत्र पौत्रं कण्वोऽभ्यभाषत ।
परिष्वज्य च बाहुभ्यां मूर्ध्न्युपाघ्राय पौरवम् ॥ १.९६.१० ॥
இவ்வாறு சொல்லி கண்வர் அங்கே மகளிடமும் பேரனிடமும் பேசினார்; இரு கைகளாலும் அணைத்து, பௌரவனின் தலையை முகர்ந்தார்.
1.96.11
सोमवंशोद्भवो राजा दुष्यन्त इति विश्रुतः ।
तस्याग्रमहिषी चैषा तव माता शुचिव्रता ॥ १.९६.११ ॥
சோமவம்சத்தில் பிறந்த துஷ்யந்தன் என்ற அரசன் புகழ்பெற்றவன். அவனுடைய பட்டத்து ராணி, உன் தாய், இந்த தூய விரதமுடையவள்.
1.96.12
गन्तुकामा भर्तृपार्श्वं त्वया सह सुमध्यमा ।
गत्वाऽभिवाद्य राजनं यौवराज्यमवाप्स्यसि ॥ १.९६.१२ ॥
கணவரின் அருகில் செல்ல விரும்பும் இந்த மெல்லிடையாள் உன்னுடன் செல்வாள். அரசனை வணங்கி நீ யுவராஜ பதவியை அடைவாய்.
1.96.13
स पिता तव राजेन्द्रस्तस्य त्वं वशगो भव ।
पितृपैतामहं राज्यमातिष्ठस्व स्वभावतः ॥ १.९६.१३ ॥
அவர் உன் தந்தை, மன்னர்களின் மன்னன்; நீ அவருக்கு அடங்கியிரு. தந்தை, பாட்டன் வழியாக வந்த அரசை இயல்பாக ஏற்றுக்கொள்.
1.96.14
तस्मिन्काले स्वराज्यस्थो मामनुस्मर पौरव ॥ १.९६.१४ ॥
அந்த காலத்தில், உன் சொந்த அரசில் நிலைகொண்டிருக்கும்போது என்னை நினைவுகூர், பௌரவனே.
1.96.15
अभिवाद्य मुनेः पादौ पौरवो वाक्यमब्रवीत् ।
त्वं पिता मम विप्रर्षे त्वं माता त्वं गतिश्च मे ॥ १.९६.१५ ॥
முனிவரின் பாதங்களை வணங்கி பௌரவன் சொன்னான்: "விப்ர ரிஷியே, நீரே என் தந்தை, நீரே என் தாய், நீரே என் புகலிடம்."
1.96.16
न चान्यं पितरं मन्ये त्वामृते तु महातपः ।
तव शुश्रूषणं पुण्यमिह लोके परत्र च ॥ १.९६.१६ ॥
மகா தவசியே, உம்மைத் தவிர வேறு தந்தையை நான் கருதவில்லை. உமக்குச் செய்யும் சேவை இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் புண்ணியமானது.
1.96.17
शकुन्तला भर्तृकामा स्वयं यातु यथेष्टतः ।
अहं सुश्रूषणपरः पादमूले वसामि वः ॥ १.९६.१७ ॥
கணவனை விரும்பும் சகுந்தலை தானே விருப்பப்படி செல்லட்டும். நான் உங்கள் பாதங்களின் அருகே சேவையில் ஈடுபட்டு வசிப்பேன்.
1.96.18
क्रीडां व्यालमृगैः सार्धं करिष्ये न पुरा यथा ।
त्वच्छासनपरो नित्यं स्वाध्यायं च करोम्यहम् ॥ १.९६.१८ ॥
முன்பு போல காட்டு மிருகங்களுடன் விளையாட மாட்டேன். எப்போதும் உமது கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து வேத பாராயணமும் செய்வேன்.
1.96.19
एवमुक्त्वा तु संश्लिष्य पादौ कण्वस्य तिष्ठतः ।
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्ररुरोद शकुन्तला ॥ १.९६.१९ ॥
இவ்வாறு கூறி, நின்றுகொண்டிருந்த கண்வரின் பாதங்களை அணைத்துக்கொண்டாள். அவருடைய அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு சகுந்தலை உரக்கக் அழுதாள்.
1.96.20
स्नेहात्पितुश्च पुत्रस्य हर्षशोकसमन्विता ।
निशाम्य रुदतीमार्तां दौष्यन्तिर्वाक्यमब्रवीत् ॥ १.९६.२० ॥
தந்தை மீதும் மகன் மீதும் கொண்ட அன்பால், மகிழ்ச்சியும் துயரும் நிறைந்த துஷ்யந்தியின் மகன், துயரத்துடன் அழும் சகுந்தலையைக் கண்டு இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்.
1.96.21
श्रुत्वा भगवतो वाक्यं किं रोदिषि शकुन्तले ।
गन्तव्यं काल्य उत्थाय भर्तृप्रीतिस्ववास्ति चेत् ॥ १.९६.२१ ॥
மதிப்பிற்குரியவரின் சொற்களைக் கேட்ட பின்னும், ஏன் அழுகிறாய், சகுந்தலையே? காலையில் எழுந்து செல்ல வேண்டும்; கணவன் மீது அன்பு இருந்தால் நலமாக இரு.
1.96.22
एकस्तु कुरुते पापं फलं भुङ्क्ते महाजनः ।
मया निवारितो नित्यं न करोषि वचो मम ॥ १.९६.२२ ॥
ஒருவர் மட்டுமே பாவம் செய்கிறார், ஆனால் பலனை மகான்கள் அனுபவிக்கிறார்கள். நான் உன்னை எப்போதும் தடுத்தேன்; நீ என் சொல்லைக் கேட்கவில்லை.
1.96.23
निःसृतान्कुञ्जरान्नित्यं बाहुभ्यां संप्रमथ्य वै ।
वनं च लोडयन्नित्यं सिंहव्याघ्रगणैर्वृतम् ॥ १.९६.२३ ॥
யானைகளை எப்போதும் கைகளால் விரட்டி நசுக்கி, சிங்கம் புலி கூட்டங்களால் சூழ்ந்த காட்டை எப்போதும் கலக்கி.
1.96.24
एवंविधानि चान्यानि कृत्वा वै पुरुनन्दन ।
रुषितो भगवांस्तात तस्मादावां विवासितौ ॥ १.९६.२४ ॥
புருவின் வழித்தோன்றலே, இத்தகைய பலவற்றையும் செய்ததால், மகனே, மதிப்பிற்குரியவர் சினந்தார்; அதனால் நாங்கள் இருவரும் வெளியேற்றப்பட்டோம்.
1.96.25
नाहं गच्छामि दुष्यन्तं नास्मि पुत्र हितैषिणी ।
पादमूले वसिष्यामि महर्षेर्भावितात्मनः ॥ १.९६.२५ ॥
நான் துஷ்யந்தனிடம் செல்லமாட்டேன்; மகனின் நலனை விரும்புபவளும் நான் அல்ல. தூய்மையான ஆத்மா கொண்ட அந்த மகாமுனியின் பாதங்களில் நான் வசிப்பேன்.
1.96.26
एवमुक्त्वा तु रुदती पपात मुनिपादयोः ।
एवं विलपतीं कण्वश्चानुनीय च हेतुभिः।
पुनः प्रोवाच भगवानानृशंस्याद्धितं वचः ॥ १.९६.२६ ॥
இவ்வாறு சொல்லி அழுதபடி அவள் முனிவரின் பாதங்களில் விழுந்தாள். இவ்வாறு புலம்பிய அவளை கண்வர் காரணங்களால் தேற்றி, கருணையால் மீண்டும் நலம் தரும் சொற்களைக் கூறினார்.
1.96.27
शकुन्तले शृणुष्वेदं हितं पथ्यं च भामिनि ।
पतिव्रताभावगुणान्हित्वा साध्यं न किंचन ॥ १.९६.२७ ॥
சகுந்தலையே, இந்த நலம் தரும் நன்மையான சொல்லைக் கேள். கணவனுக்கு உண்மையான மனைவியின் குணங்களை விட்டுவிட்டால், வேறு எதுவும் அடையத்தக்கதல்ல.
1.96.28
प्रतिव्रतानां देवा वै तुष्टाः सर्वरप्रदाः ।
प्रसादं च करिष्यन्ति आपदो मोक्षयन्ति च ॥ १.९६.२८ ॥
பதிவிரதைகளின் மீது தேவர்கள் மகிழ்ந்திருப்பார்கள்; அவர்கள் அனைத்து வரங்களையும் அளிப்பவர்கள். அவர்கள் அருள் புரிந்து, இடர்களிலிருந்து விடுவிப்பார்கள்.
1.96.29
पतिप्रसादात्पुण्यं च प्राप्नुवन्ति न चाशुभम् ।
तस्माद्गत्वा तु राजानमाराधय शुचिस्मिते ॥ १.९६.२९ ॥
கணவனின் அருளால் பெண்கள் புண்ணியத்தைப் பெறுகிறார்கள்; தீமையை அல்ல. ஆகவே, தூய புன்னகையுடையவளே, அரசனிடம் சென்று அவனை மகிழ்விப்பாயாக.
1.96.30
शकुन्तलां तथोक्त्वा वै शाकुन्तलमथाब्रवीत् ।
दौहित्रो मम पौत्रस्त्वमिलिलस्य महात्मनः ॥ १.९६.३० ॥
சகுந்தலையிடம் இவ்வாறு சொன்ன பின், அவர் சாகுந்தலனிடம் கூறினார்: "நீ என் பேரன் (மகளின் மகன்); மகாத்மா இலனின் பேரனும் நீ."
1.96.31
शृणुष्व वचनं सत्यं प्रब्रवीमि तवानघ ।
मनसा भर्तृकामा वै वाग्भिरुक्त्वा पृथग्विधम् ॥ १.९६.३१ ॥
பாவமற்றவனே, என் உண்மையான சொல்லைக் கேள். மனத்தால் கணவனை விரும்புகிறாள்; பல விதமாகச் சொல்லியும் விட்டாள்.
1.96.32
गन्तुं नेच्छति कल्याणी तस्मात्तात वहस्व वै ।
शक्तस्त्वं प्रतिगन्तुं च मुनिभिः सह पौरव ॥ १.९६.३२ ॥
நல்லவள் அங்கு போக விரும்பவில்லை; ஆகையால், அன்பனே, அவளை அழைத்துச் செல். பௌரவா, நீ முனிவர்களுடன் திரும்பிச் செல்லவும் வல்லவன்.
1.96.33
इत्युक्त्वा सर्वदमनं कण्वः शिष्यानथाब्रवीत् ।
शकुन्तलामिमां शीग्रं सपुत्रामाश्रमादितः ॥ १.९६.३३ ॥
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, அனைவரையும் அடக்கும் கண்வர் சீடர்களிடம் கூறினார்: "இந்த சகுந்தலையை மகனுடன் விரைவில் இந்த ஆசிரமத்திலிருந்து அழைத்துச் செல்லுங்கள்."
1.96.34
भर्तुः प्रापयताभ्याशं सर्वलक्षणपूजिताम् ।
नारीणां चिरवासो हि बान्धवेषु न रोचते ॥ १.९६.३४ ॥
எல்லா நற்பண்புகளாலும் போற்றப்பட்ட இவளைக் கணவனின் அருகில் கொண்டு சேருங்கள். பெண்கள் உறவினர்களிடையே நீண்ட நாள் தங்குவது நன்றாகத் தோன்றாது.
1.96.35
कीर्तिचारित्रधर्म्नस्तस्मान्नयत मा चिरम् ॥ १.९६.३५ ॥
ஆகையால் புகழ், நல்லொழுக்கம், தர்மம் ஆகியவற்றின் பொருட்டு இவளை தாமதமின்றி அழைத்துச் செல்லுங்கள்.
1.96.36
धर्माभिपूजितं पुत्रं काश्यपेन निशाम्य तु ।
काश्यपात्प्राप्य चानुज्ञां मुमुदे च शकुन्तला ॥ १.९६.३६ ॥
தர்மத்தால் போற்றப்படும் மகனைப் பற்றி காசியபர் கூறியதைக் கேட்டு, காசியபரிடமிருந்து அனுமதி பெற்று சகுந்தலை மகிழ்ந்தாள்.
1.96.37
कण्वस्य वचनं श्रुत्वा प्रतिगच्छेति चासकृत् ।
तथेत्युक्त्वा तु कण्वं च मातरं पौरवोऽब्रवीत्।
किं चिरायसि मातस्त्वं गमिष्यामो नृपालयम् ॥ १.९६.३७ ॥
கண்வரின் சொல்லைக் கேட்டு, "திரும்பிப் போ" என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்பட்டதும், "சரி" என்று கூறி, அந்த பௌரவன் கண்வரையும் தாயையும் நோக்கிக் கூறினான்: "அம்மா, ஏன் தாமதிக்கிறாய்? அரண்மனைக்குச் செல்வோம்."
1.96.38
एवमुक्त्वा तु तां देवीं दुष्यन्तस्य महात्मनः ।
अभिवाद्य मुनेः पादौ गन्तुमैच्छत्स पौरवः ॥ १.९६.३८ ॥
இவ்வாறு அந்த தேவியிடம் கூறி, மகாத்மா துஷ்யந்தனின் அந்த பௌரவன் முனிவரின் பாதங்களில் வணங்கி, செல்ல விரும்பினான்.
1.96.39
शकुन्तला च पितरमभिवाद्य कृताञ्जलिः ।
प्रदक्षिणीकृत्य तदा पितरं वाक्यमब्रवीत् ॥ १.९६.३९ ॥
சகுந்தலை தந்தையை வணங்கி, கைகூப்பி, பின்னர் அவரை வலம் வந்து, அப்போது தந்தையிடம் இந்த சொல்லைக் கூறினாள்.
1.96.40
अज्ञानान्मे पिता चेति दुरुक्तं वापि चानृतम् ।
अकार्यं वाप्यनिष्टं वा क्षन्तुमर्हति तद्भवान् ॥ १.९६.४० ॥
"தந்தையே, அறியாமையால் நான் கூறிய கடுஞ்சொல், பொய், அல்லது தகாததையோ விரும்பாததையோ, அதை நீங்கள் மன்னிக்கத் தகுந்தவர்."
1.96.41
एवमुक्तो नतशिरा मुनिर्नोवाच किंचन ।
मनुष्यभावात्कण्वोऽपि मुनिरश्रूण्यवर्तयत् ॥ १.९६.४१ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், முனிவர் தலை தாழ்த்தி எதுவும் சொல்லவில்லை; மனித உணர்வினால் முனிவர் கண்வரும் கண்ணீர் சிந்தினார்.
1.96.42
अब्भक्षान्वायुभक्षांश्च शीर्णपर्णाशनान्मुनीन् ।
फलमूलाशिनो दान्तान्कृशान्धमनिसंततान् ॥ १.९६.४२ ॥
நீரருந்தியவர்களையும், காற்றருந்தியவர்களையும், உதிர்ந்த இலைகளை உண்பவர்களையும், முனிவர்களை, கனிகளும் வேர்களும் உண்ணும், அடக்கமுடைய, மெலிந்த, நரம்புகள் தெரியும் உடலுடைய முனிவர்களை.
1.96.43
व्रतिनो जटिलान्मुण्डान्वल्कलाजिनसंवृतान् ।
समाहूय मुनिः कण्वः कारुण्यादिदमब्रवीत् ॥ १.९६.४३ ॥
விரதம் காக்கும், சடை முடியும், மொட்டைத் தலையும் உடையவர்களையும், மரவுரியும் மான்தோலும் அணிந்தவர்களையும் அழைத்து, முனிவர் கண்வர் கருணையால் இவ்வாறு கூறினார்.
1.96.44
मया तु लालिता नित्यं मम पुत्री यशस्विनी ।
वने जाता विवृद्धा च न च जानाति किंचन ॥ १.९६.४४ ॥
நான் எப்போதும் என் புகழ்மிக்க மகளை செல்லமாக வளர்த்தேன்; காட்டில் பிறந்து அங்கேயே வளர்ந்தவள், அவளுக்கு எதுவும் தெரியாது.
1.96.45
आश्रमात्तु पथा सर्वैर्नीयतां क्षत्रियालयम् ।
द्वितीययोजने विप्राः प्रतिष्ठानं प्रतिष्ठितम् ॥ १.९६.४५ ॥
அந்தணர்களே, ஆசிரமத்திலிருந்து வழியாக நீங்கள் அனைவரும் அவளை க்ஷத்திரியரின் இல்லத்துக்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள்; இரண்டாம் யோஜனையில் நிறுவப்பட்ட பிரதிஷ்டானம் உள்ளது.
1.96.46
प्रतिष्ठाने पुरे राजा शाकुन्तलपितामहः ।
अध्युवास चिरं कालमुर्वश्या सहितः पुरा ॥ १.९६.४६ ॥
பிரதிஷ்டான நகரில் சகுந்தலையின் மகனின் பாட்டனான அரசன் முன்பு உர்வசியுடன் நீண்ட காலம் வசித்திருந்தான்.
1.96.47
अनूपजाङ्गलयुतं धनधान्यसमाकुलम् ।
प्रतिष्ठितं पुरवरं गङ्गायामुनसङ्गमे ॥ १.९६.४७ ॥
நீர்நிலமும் வறண்ட நிலமும் கொண்டது, செல்வமும் தானியமும் நிறைந்தது, கங்கையும் யமுனையும் சங்கமிக்குமிடத்தில் நிறுவப்பட்ட சிறந்த நகரம்.
1.96.48
तत्र सङ्गममासाद्य स्नात्वा हुतहुताशनाः ।
शाकमूलफलाहारा निवर्तध्वं तपोधनाः।
अन्यथा तु भवेद्विप्रा अध्वनो गमने श्रमः ॥ १.९६.४८ ॥
அங்கே சங்கமத்தை அடைந்து நீராடி, அக்னியில் ஆஹுதி செய்து, கீரை வேர் பழம் உண்டு வாழும் தவச்செல்வர்களே, திரும்பிச் செல்லுங்கள்; இல்லையெனில், அந்தணர்களே, பயணத்தில் களைப்பு ஏற்படும்.
1.96.49
तथेत्युक्त्वा च ते सर्वे प्रातिष्ठन्त महौजसः ।
शकुन्तलां पुरस्कृत्य दुष्यन्तस्य पुरं प्रति ॥ १.९६.४९ ॥
"சரி" என்று கூறி அந்த மகா ஒளி பொருந்திய முனிவர்கள் அனைவரும் சகுந்தலையை முன்னிறுத்திக்கொண்டு துஷ்யந்தனின் நகரத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டனர்।
1.96.50
गृहीत्वा चामरप्रख्यं पुत्रं कमललोचनम् ।
आजग्मुश्च पुरं रम्यं दुष्यन्ताध्युषितं वनात् ॥ १.९६.५० ॥
சாமரம் போன்ற நிறமுடைய, தாமரைக் கண்ணுள்ள மகனை எடுத்துக்கொண்டு அவர்கள் காட்டிலிருந்து துஷ்யந்தன் வாழும் அழகிய நகரத்திற்கு வந்தனர்।
1.96.51
शकुन्तलां समादाय मुनयो धर्मवत्सलाः ।
ते वनानि नदीः शैलान्गिरिप्रस्रवणानि च ॥ १.९६.५१ ॥
சகுந்தலையை உடன் அழைத்துக்கொண்டு அறத்தில் பற்றுள்ள முனிவர்கள் காடுகளையும், ஆறுகளையும், மலைகளையும், மலைச்சுனைகளையும் கடந்து சென்றனர்।
1.96.52
कन्दराणि नितम्बांश्च राष्ट्राणि नगराणि च ।
आश्रमाणि च पुण्यानि गत्वा चैव गतश्रमाः ॥ १.९६.५२ ॥
குகைகளையும், மலைச் சரிவுகளையும், நாடுகளையும், நகரங்களையும், புனித ஆசிரமங்களையும் கடந்து சென்றும் அவர்கள் களைப்பின்றி இருந்தனர்।
1.96.53
शनैर्मध्याह्नवेलायां प्रतिष्ठानं समाययुः ।
तां पुरीं पुरुहूतेन ऐलस्यार्थे विनिर्मिताम् ॥ १.९६.५३ ॥
மெதுவாக நண்பகல் வேளையில் அவர்கள் பிரதிஷ்டானம் வந்தடைந்தனர்; அந்த நகரம் ஐலனாகிய புரூரவஸுக்காக இந்திரனால் கட்டப்பட்டது।
1.96.54
परिघाट्टालकैर्मुख्यैरुपकल्पशतैरपि ।
शतघ्नीचक्रयन्त्रैश्च गुप्तामन्यैर्दुरासदाम् ॥ १.९६.५४ ॥
கதவுத் தடைகளாலும், கோபுரங்களாலும், முக்கிய அமைப்புகள் நூற்றுக்கணக்கிலும், சதக்னி மற்றும் சக்ர இயந்திரங்களாலும், பிற கருவிகளாலும் காக்கப்பட்ட அந்த நகரம் அணுக முடியாததாக இருந்தது।
1.96.55
हर्म्यप्रसादसंबाधां नानापण्यविभूषिताम् ।
मण्टपैः ससभै रम्यैः प्रपाभिश्च समावृताम् ॥ १.९६.५५ ॥
அது மாளிகைகளாலும் அரண்மனைகளாலும் நெரிசலாக இருந்தது; பல வகைப் பண்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது; அழகிய மண்டபங்களாலும் சபைகளாலும் நீர்ப்பந்தல்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தது.
1.96.56
राजमार्गेण महता सुविभक्तेन शोभिताम् ।
कैलासशिखराकारैर्गोपुरैः समलङ्कृताम् ॥ १.९६.५६ ॥
அது பெரிய, நன்கு பிரிக்கப்பட்ட அரச சாலையால் அழகு பெற்றிருந்தது; கைலாசச் சிகரங்களைப் போன்ற கோபுரங்களால் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.
1.96.57
द्वारतोरणनिर्यूहैर्मङ्गलैरुपशोभिताम् ।
उद्यानाम्रवणोपेतां महतीं सालमेखलाम् ॥ १.९६.५७ ॥
அது வாயில்கள், தோரணங்கள், முகப்புகளால் அழகு பெற்று, மங்கலச் சின்னங்களால் சிறப்புற்றிருந்தது; பூங்காக்கள், மாந்தோப்புகள், காடுகளுடன் கூடி, சால மரங்களின் மேகலையால் சூழப்பட்ட பெரிய நகரமாக இருந்தது.
1.96.58
सर्वपुष्करिणीभिश्च उद्यानैश्च समावृताम् ।
वर्णाश्रमैः स्वधर्मस्थैर्नित्योत्सवसमाहितैः ॥ १.९६.५८ ॥
அது எல்லாவித தாமரைக் குளங்களாலும் பூங்காக்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தது; தத்தம் கடமையில் நிலைத்த வர்ணாசிரம மக்களால் நிறைந்து, எப்போதும் விழாக்களில் ஈடுபட்டிருந்தது.
1.96.59
धनधान्यसमृद्धैश्च संतुष्टै रत्नपूजितैः ।
कृतयज्ञैश्च विद्वद्भिरग्निहोत्रपरैः सदा ॥ १.९६.५९ ॥
அது செல்வமும் தானியமும் நிறைந்தவர்களாலும், மனநிறைவுடையவர்களாலும், ரத்தினங்களால் போற்றப்பட்டவர்களாலும், யாகம் செய்தவர்களாலும், கற்றறிந்தவர்களாலும், எப்போதும் அக்னிஹோத்திரத்தில் ஈடுபட்டவர்களாலும் நிறைந்திருந்தது.
1.96.60
वर्जिता कार्यकरणैर्दानशीलैर्दयापरैः ।
अधर्मभीरुभिः सर्वैः स्वर्गलोकजिगीषुभिः ॥ १.९६.६० ॥
அது தீய செயல்கள் செய்யாதவர்களும், தான குணமுடையவர்களும், கருணையில் ஈடுபட்டவர்களும், அதர்மத்திற்கு அஞ்சுபவர்களும், சுவர்க்கலோகத்தை வெல்ல விரும்புபவர்களுமான அனைவராலும் நிறைந்திருந்தது.
1.96.61
एवंविधजनोपेतमिन्द्रलोकमिवापरम् ।
तस्मिन्नगरमध्ये तु राजवेश्म प्रतिष्ठितम् ॥ १.९६.६१ ॥
இத்தகைய மக்களால் நிறைந்த, மற்றொரு இந்திரலோகம் போலிருந்த அந்நகரின் நடுவில் அரசு மாளிகை அமைந்திருந்தது.
1.96.62
इन्द्रसद्मप्रतीकाशं संपूर्णं वित्तसंचयैः ।
तस्य मध्ये सभा दिव्या नानारत्नविभूषिता ॥ १.९६.६२ ॥
இந்திரனின் இல்லத்தை ஒத்ததும், செல்வக் குவியல்களால் நிறைந்ததுமான அதன் நடுவில் பல்வேறு ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தெய்வீக சபை இருந்தது.
1.96.63
तस्यां सभायां राजर्षिः सर्वालङ्कारभूषितः ।
ब्राह्मणैः क्षत्रियैश्चापि मन्त्रिभिश्चापि संवृतः ॥ १.९६.६३ ॥
அந்தச் சபையில், அனைத்து ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அரசரிஷி, அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள் மற்றும் அமைச்சர்களால் சூழப்பட்டிருந்தார்.
1.96.64
संस्तूयमानो राजेन्द्रः सूतमागधबन्दिभिः ।
कार्यार्थिषु तदाऽभ्येत्य कृत्वा कार्यं गतेषु सः ॥ १.९६.६४ ॥
சூதர்கள், மாகதர்கள் மற்றும் பந்திகளால் புகழப்பட்ட அரசர்களின் அரசன், அப்போது வேலை நாடி வந்தவர்களுக்குக் காரியத்தை முடித்து, அவர்கள் சென்றபின்...
1.96.65
सुखासीनोऽभवद्राजा तस्मिन्काले महर्षयः ।
शकुन्तानां स्वनं श्रुत्वा निमित्तज्ञास्त्वलक्षयन् ॥ १.९६.६५ ॥
அப்போது அரசன் சுகமாக அமர்ந்திருந்தான்; அந்நேரத்தில் சகுனம் அறிந்த மகரிஷிகள் பறவைகளின் ஒலியைக் கேட்டு அதைக் கவனித்தனர்.
1.96.66
शकुन्तले निमित्तानि शोभनानि भवन्ति नः ।
कार्यसिद्धिं वदन्त्येते ध्रुवं राज्ञी भविष्यसि।
अस्मिंस्तु दिवसे पुत्रो युवराजो भविष्यति ॥ १.९६.६६ ॥
"சகுந்தலையே, இந்த சகுனங்கள் எமக்கு நலமானவை. இவை காரியத்தின் வெற்றியை உறுதியாகச் சொல்கின்றன; நீ அரசியாவாய். இந்நாளிலேயே ஒரு மகன் யுவராஜனாவான்."
1.96.67
वर्धमानपुरद्वारं तूर्यघोषनिनादितम् ।
शकुन्तलां पुरस्कृत्य विविशुस्ते महर्षयः ॥ १.९६.६७ ॥
வர்தமானபுரத்தின் வாயில் முரசொலிகளால் அதிர்ந்துகொண்டிருக்க, சகுந்தலையை முன்னிறுத்தி அந்த மகரிஷிகள் நுழைந்தனர்.
1.96.68
प्रविशन्तं नृपसुतं प्रशशंसुश्च वीक्षकाः ।
वर्धमानपुरद्वारं प्रविशन्नेव पौरवः ॥ १.९६.६८ ॥
வர்தமானபுரத்தின் வாயிலில் நுழைந்த அந்த பௌரவ இளவரசனை, நுழைந்தவுடனேயே காண்பவர்கள் புகழ்ந்தனர்.
1.96.69
इन्द्रलोकस्थमात्मानं मेने हर्षसमन्वितः ॥ १.९६.६९ ॥
மகிழ்ச்சியால் நிரம்பி, தன்னை இந்திரலோகத்தில் இருப்பவனாக அவன் நினைத்தான்.
1.96.70
ततो वै नागराः सर्वे समाहूय परस्परम् ।
द्रष्टुकामा नृपसुतं समपद्यन्त भारत ॥ १.९६.७० ॥
பின்னர் நகரவாசிகள் அனைவரும் ஒருவரையொருவர் அழைத்து, அந்த இளவரசனைக் காண விரும்பி, பாரதா, ஒன்றுகூடினர்.
1.96.71
देवतेव जनस्याग्रे भ्राजते श्रीरिवागता ।
जयन्तेनेव पौलोमी इन्द्रलोकादिहागता ॥ १.९६.७१ ॥
மக்களுக்கு முன்னே தெய்வம் போல ஒளிர்கிறாள்; திருமகளே வந்தது போல; ஜயந்தனுடன் பௌலோமி இந்திரலோகத்திலிருந்து இங்கு வந்தது போல.
1.96.72
इति ब्रुवन्तस्ते सर्वे महर्षीनिदमब्रुवन् ।
अभिवादयन्तः सहिता महर्षीन्देववर्चसः ॥ १.९६.७२ ॥
இவ்வாறு பேசிய அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக, தேவ ஒளி பொருந்திய மகரிஷிகளை வணங்கி, இதைச் சொன்னார்கள்.
1.96.73
अद्य नः सफलं जन्म कृतार्थाश्च ततो वयम् ।
एवं ये स्म प्रपश्यामो महर्षीन्सूर्यवर्चसः ॥ १.९६.७३ ॥
இன்று எங்கள் பிறவி பயனுள்ளதாகியது; எங்கள் நோக்கம் நிறைவேறியது, ஏனெனில் சூரியனைப் போல ஒளிரும் மகரிஷிகளை இவ்வாறு நாங்கள் கண்டோம்.
1.96.74
इत्युक्त्वा सहिताः केचिदन्वगच्छन्त पौरवम् ।
हैमवत्याः सुतमिव कुमारं पुष्करेक्षणम् ॥ १.९६.७४ ॥
இவ்வாறு கூறி, சிலர் ஒன்றாகச் சேர்ந்து பௌரவனைப் பின்தொடர்ந்தனர்; ஹைமவதியின் மகன் குமாரனைப் போன்ற, தாமரைக் கண்ணுடைய அந்த இளைஞனை.
1.96.75
ये केचिदब्रुवन्मूढाः शाकुन्तलदिदृक्षवः ।
कृष्णाजिनेन संछन्नाननिच्छन्तो ह्यवेक्षितुम् ॥ १.९६.७५ ॥
சகுந்தல முனிவர்களைக் காண விரும்பிய சில மூடர்கள் கூறினர்; கருப்பு மான்தோலால் மூடப்பட்டிருந்ததால், அவர்களைப் பார்க்க அவர்கள் விரும்பவில்லை.
1.96.76
पिशाचा इव दृश्यन्ते नागराणां विरूपिणः ।
विना सन्ध्यां पिशाचास्ते प्रविशन्ति पुरोत्तमम् ॥ १.९६.७६ ॥
நகரவாசிகளுக்கு அவர்கள் அழகற்ற பிசாசுகளைப் போல் தோன்றுகின்றனர்; அந்திப்பொழுது இல்லாமல் அந்தப் பிசாசுகள் சிறந்த நகரத்திற்குள் நுழைகின்றன.
1.96.77
क्षुत्पिपासार्दितान्दीनान्वल्कलाजिनवाससः ।
त्वगस्थिभूतान्निर्मांसान्धमनीसन्ततानपि ॥ १.९६.७७ ॥
பசி, தாகத்தால் வருந்தியவர்கள், ஏழைகள், மரவுரியும் மான்தோலும் உடுத்தியவர்கள்; தோலும் எலும்பும் மட்டுமானவர்கள், சதையற்றவர்கள், நரம்புகளால் மூடப்பட்டவர்கள்.
1.96.78
पिङ्गलाक्षान्पिङ्गजटान्दीर्घदन्तान्निरूदरान् ।
विशीर्षकानूर्ध्वहस्तान्दृष्ट्वा हास्यन्ति नागराः ॥ १.९६.७८ ॥
பழுப்பு விழிகளும், பழுப்பு சடைகளும், நீண்ட பற்களும், வயிறற்றவர்களும், தலையற்றது போன்றவர்களும், கைகளை உயர்த்தியவர்களுமாகிய அவர்களைக் கண்டு நகரவாசிகள் சிரிப்பார்கள்.
1.96.79
एवमुक्तवतां तेषां गिरं श्रुत्वा महर्षयः ।
अन्योन्यं ते समाहूय इदं वचनमब्रुवन् ॥ १.९६.७९ ॥
இவ்வாறு கூறியவர்களின் சொல்லைக் கேட்ட மகரிஷிகள் ஒருவரையொருவர் அழைத்து இந்த வார்த்தையைச் சொன்னார்கள்.
1.96.80
उक्तं भगवता वाक्यं न कृतं सत्यवादिना ।
पुरप्रवेशनं नात्र कर्तव्यमिति शासनम् ॥ १.९६.८० ॥
பகவான் சொன்ன இந்த வாக்கை சத்தியவாதி செய்யவில்லை. இங்கு நகரில் பிரவேசிக்கக் கூடாது என்பதே கட்டளை.
1.96.81
किं कारणं प्रवेक्ष्यामो नगरं दुर्जनैर्वृतम् ।
त्यक्तसङ्गस्य च मुनेर्नगरे किं प्रयोजनम् ॥ १.९६.८१ ॥
தீயோரால் சூழப்பட்ட நகரத்தில் எந்தக் காரணத்திற்காக நுழைவோம்? பற்றுகளைத் துறந்த முனிவருக்கு நகரத்தில் என்ன பயன்?
1.96.82
गमिष्यामो वनं तस्माद्गङ्गायामुनसङ्गमम् ।
एवमुक्त्वा मुनिगणाः प्रतिजग्मुर्यथागतम् ॥ १.९६.८२ ॥
ஆகவே நாம் கங்கை-யமுனை சங்கமத்திற்கு வனத்துக்குச் செல்வோம். இவ்வாறு சொல்லி முனிவர் கூட்டம் வந்த வழியே திரும்பிச் சென்றது.