Mahābhārata · Adhyāya 11.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.9.1
गते व्यासे तु धर्मात्मा धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
किमचेष्टत विप्रर्षे तन्मे व्याख्यातुमर्हसि
विदुरस्य तु तद्वाक्यं श्रुत्वा तु पुरुषर्षभः ।
युज्यतां यानमित्युक्त्वा पुनर्वचनमव्रवीत् ॥ ११.९.१ ॥
Cuando Vyāsa se hubo marchado, ¿qué hizo el rey justo Dhṛtarāṣṭra? Oh sabio entre los brahmanes, deberías explicármelo. Habiendo oído las palabras de Vidura, aquel mejor de los hombres dijo: «Que se unza el carro», y volvió a hablar así.
11.9.2
एतच्छ्रुत्वा नरश्रेष्ठश्चिरं ध्यात्वा त्वचेतनः ।
सञ्जयं योजयेत्युक्त्वा विदुरं प्रत्यभाषत
शीघ्रमानय गान्धारीं सर्वाश्च भरतस्त्रियः ।
वधूं कुन्तीमुपादाय याश्चान्यास्तत्र योषितः ॥ ११.९.२ ॥
Habiendo oído esto, aquel mejor de los hombres reflexionó largo rato, como aturdido. Luego dijo: «Sañjaya, unce el carro», y habló a Vidura: «Trae pronto a Gāndhārī, a todas las mujeres de los Bharatas, a la nuera Kuntī y a las demás mujeres que haya allí.»
11.9.3
क्षिप्रमानय गान्धारीं सर्वाश्च भरतस्त्रियः ।
कुन्तीं चैव तथा क्षत्तः समानय ममाऽन्तिकम् ॥ ११.९.३ ॥
¡Oh Vidura!, trae pronto a Gāndhārī, a todas las mujeres de los Bharatas y también a Kuntī, a mi presencia.
11.9.4
एवमुक्त्वा स धर्मात्मा विदुरं धर्मवित्तमम् ।
शोकविप्रहतज्ञानो यानमेवान्वरोहत ॥ ११.९.४ ॥
Dicho esto, aquel rey justo, con el entendimiento abatido por el dolor, subió al carro junto con Vidura, el más versado en el dharma.
11.9.5
गान्धारी पुत्रशोकार्ता भर्तुर्वचननोदिता ।
सह कुन्त्या यतो राजा सह स्त्रीभिरुपाद्रवत् ॥ ११.९.५ ॥
Gāndhārī, afligida por el dolor de sus hijos y urgida por la palabra de su esposo, acudió presurosa con Kuntī y las demás mujeres adonde estaba el rey.
11.9.6
ताः समासाद्य राजानं भृशं शोकसमन्विताः ।
आमन्त्र्यान्योन्यमायस्ता भृशमुच्चुक्रुशुस्ततः ॥ ११.९.६ ॥
Aquellas mujeres, llenas de gran dolor, llegaron junto al rey, se llamaron unas a otras, agotadas, y entonces lloraron en voz alta.
11.9.7
ताः समाश्वासयत्क्षत्ता ताभ्यश्चार्ततरः स्वयम् ।
अश्रुकण्ठीः समारोप्य ततोऽसौ निर्ययौ पुरात् ॥ ११.९.७ ॥
El administrador (Vidura) las consoló, aunque él mismo estaba más afligido que ellas; tras subir a las mujeres, con las gargantas ahogadas en lágrimas, salió entonces de la ciudad.
11.9.8
ततः प्रणादः सञ्जज्ञे सर्वेषु कुरुवेश्मसु ।
आकुमारं पुरं सर्वमभवच्छोककर्शितम् ॥ ११.९.८ ॥
Entonces se alzó un gran lamento en todas las casas de los Kurus, y toda la ciudad, hasta los niños, quedó consumida por el dolor.
11.9.9
अदृष्टपूर्वा या नार्यः पुरा देवगणैरपि ।
पृथग्जनेन दृश्यन्ते तास्तदा निहतेश्वराः ॥ ११.९.९ ॥
Mujeres que antes no eran vistas ni siquiera por las hueste de los dioses, ahora eran vistas por gente común, porque sus señores habían sido muertos.
11.9.10
प्रकीर्य केशान्सुशुभान्भूषणान्यवमुच्य च ।
एकवस्त्रधरा नार्यः परिपेतुरनाथवत् ॥ ११.९.१० ॥
Con sus hermosos cabellos sueltos y sus adornos quitados, las mujeres, vestidas con una sola prenda, vagaban como desamparadas.
11.9.11
श्वतेपर्वतरूपेभ्यो गृहेभ्यस्ता निराक्रमन् ।
गुहाभ्य इव शैलानां पृषत्यो हतयूथपाः ॥ ११.९.११ ॥
De sus casas, semejantes a montañas blancas, salieron las mujeres, como ciervas moteadas de las cuevas de las montañas cuyos líderes de manada han sido muertos.
11.9.12
तान्युदीर्णानि नारीणां तदा वृन्दान्यनेकशः ।
शोकार्तान्यद्रवन्राजन्किशोरीणामिवाङ्गणे ॥ ११.९.१२ ॥
Entonces, oh rey, aquellos numerosos grupos de mujeres, afligidas por el dolor, corrieron como niñas pequeñas en el patio.
11.9.13
प्रगृह्य बाहून्क्रोशन्त्यः पुत्रान्भ्रातॄन्पितॄनपि ।
दर्शयन्ति हता हि स्म युगान्ते लोकसङ्क्षयम् ॥ ११.९.१३ ॥
Alzando los brazos y clamando por hijos, hermanos y padres, mostraban que estos habían sido muertos como en la destrucción del mundo al final de una edad.
11.9.14
विलपन्त्यो रुदन्त्यश्च धावमानास्ततस्ततः ।
शोकेनोपहतज्ञाताः कर्तव्यं न प्रजज्ञिरे ॥ ११.९.१४ ॥
Lamentándose y llorando, corriendo de aquí para allá, con los sentidos heridos por el dolor, no sabían qué debían hacer.
11.9.15
व्रीडां जग्मुः पुरा याः स्म सखीनामपि योषितः ।
ता एकवस्त्रा निर्लज्जाः श्वश्रूणां पुरतोऽभवन् ॥ ११.९.१५ ॥
Las mujeres que antes sentían vergüenza incluso ante sus amigas, ahora, con una sola prenda y sin pudor, estaban ante sus suegras.
11.9.16
परस्परं सुसूक्ष्मेषु शोकेष्वाश्वासयन्ति याः ।
ताः शोकविह्वला राजन्नवैक्षन्त परस्परम् ॥ ११.९.१६ ॥
Oh rey, aquellas que antes se consolaban unas a otras en las pequeñas penas, ahora, abrumadas por el dolor, se miraban unas a otras.
11.9.17
ताभिः परिवृतो राजा रुदतीभिः सहस्रशः ।
निर्ययौ नगराद्दीनस्तूर्णमायोधनं प्रति ॥ ११.९.१७ ॥
Rodeado por miles de mujeres llorosas, el desdichado rey salió de prisa de la ciudad hacia el campo de batalla.
11.9.18
शिल्पिनो वणिजो वैश्याः सर्वे कर्मोपजीविनः ।
ते पार्थिवं पुरस्कृत्य निर्ययुर्नगराद्बहिः ॥ ११.९.१८ ॥
Artesanos, mercaderes y vaiśyas, todos los que viven de su oficio, salieron de la ciudad poniendo al rey al frente.
11.9.19
तेषां विक्रोशमानानामार्तानां कुरुसङ्क्षये ।
प्रादुरासीन्महाञ्शब्दो व्यथयन्भुवनान्युत ॥ ११.९.१९ ॥
De aquellos afligidos que lloraban por la destrucción de los Kuru se alzó un gran clamor que afligió incluso a los mundos.
11.9.20
युगान्तकाले सम्प्राप्ते भूतानां दह्यतामिव ।
अभावस्योदयः प्राप्त इति भूतानि मेनिरे ॥ ११.९.२० ॥
Cuando llegó el tiempo del fin de la era, los seres, como si ardieran, pensaron que había llegado la aparición de la nada.
11.9.21
भृशमुद्विग्नमनसस्ते पौराः कुरुसङ्क्षये ।
प्राक्रोशन्त महाराज स्वनुरक्तास्तदा भृशम् ॥ ११.९.२१ ॥
En la destrucción de los Kuru, aquellos ciudadanos, con la mente muy turbada, oh gran rey, entonces clamaron en voz alta, muy apegados.