Mahābhārata · Adhyāya 11.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.9.1
गते व्यासे तु धर्मात्मा धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
किमचेष्टत विप्रर्षे तन्मे व्याख्यातुमर्हसि
विदुरस्य तु तद्वाक्यं श्रुत्वा तु पुरुषर्षभः ।
युज्यतां यानमित्युक्त्वा पुनर्वचनमव्रवीत् ॥ ११.९.१ ॥
Als Vyāsa gegangen war, was tat der gerechte König Dhṛtarāṣṭra? O Weiser unter den Brahmanen, du solltest es mir erklären. Als jener Beste der Männer Viduras Worte gehört hatte, sprach er: »Man spanne den Wagen an«, und sagte dann wieder diese Worte.
11.9.2
एतच्छ्रुत्वा नरश्रेष्ठश्चिरं ध्यात्वा त्वचेतनः ।
सञ्जयं योजयेत्युक्त्वा विदुरं प्रत्यभाषत
शीघ्रमानय गान्धारीं सर्वाश्च भरतस्त्रियः ।
वधूं कुन्तीमुपादाय याश्चान्यास्तत्र योषितः ॥ ११.९.२ ॥
Als er dies gehört hatte, dachte jener Beste der Männer lange nach, wie betäubt. Dann sprach er: »Sañjaya, spanne den Wagen an«, und wandte sich an Vidura: »Bring eilends Gāndhārī, alle Frauen der Bharatas, die Schwiegertochter Kuntī und die anderen Frauen dort.«
11.9.3
क्षिप्रमानय गान्धारीं सर्वाश्च भरतस्त्रियः ।
कुन्तीं चैव तथा क्षत्तः समानय ममाऽन्तिकम् ॥ ११.९.३ ॥
O Vidura, bring eilends Gāndhārī, alle Frauen der Bharatas und auch Kuntī zu mir.
11.9.4
एवमुक्त्वा स धर्मात्मा विदुरं धर्मवित्तमम् ।
शोकविप्रहतज्ञानो यानमेवान्वरोहत ॥ ११.९.४ ॥
So gesprochen, bestieg jener gerechte König, mit vom Kummer erschlagener Einsicht, zusammen mit Vidura, dem im Dharma Kundigsten, den Wagen.
11.9.5
गान्धारी पुत्रशोकार्ता भर्तुर्वचननोदिता ।
सह कुन्त्या यतो राजा सह स्त्रीभिरुपाद्रवत् ॥ ११.९.५ ॥
Gāndhārī, von Kummer um ihre Söhne gequält und durch das Wort ihres Gatten angetrieben, eilte mit Kuntī und den anderen Frauen dorthin, wo der König war.
11.9.6
ताः समासाद्य राजानं भृशं शोकसमन्विताः ।
आमन्त्र्यान्योन्यमायस्ता भृशमुच्चुक्रुशुस्ततः ॥ ११.९.६ ॥
Jene Frauen, von großem Kummer erfüllt, traten zum König, riefen einander an, erschöpft, und klagten dann laut.
11.9.7
ताः समाश्वासयत्क्षत्ता ताभ्यश्चार्ततरः स्वयम् ।
अश्रुकण्ठीः समारोप्य ततोऽसौ निर्ययौ पुरात् ॥ ११.९.७ ॥
Der Verwalter (Vidura) tröstete sie, obwohl er selbst mehr betrübt war als sie; nachdem er die Frauen, die Kehlen von Tränen erstickt, auf den Wagen gesetzt hatte, verließ er dann die Stadt.
11.9.8
ततः प्रणादः सञ्जज्ञे सर्वेषु कुरुवेश्मसु ।
आकुमारं पुरं सर्वमभवच्छोककर्शितम् ॥ ११.९.८ ॥
Da erhob sich ein lautes Klagen in allen Häusern der Kurus, und die ganze Stadt, bis hin zu den Kindern, war von Kummer ausgezehrt.
11.9.9
अदृष्टपूर्वा या नार्यः पुरा देवगणैरपि ।
पृथग्जनेन दृश्यन्ते तास्तदा निहतेश्वराः ॥ ११.९.९ ॥
Frauen, die früher nicht einmal die Scharen der Götter gesehen hatten, werden nun von gewöhnlichen Menschen gesehen, denn ihre Herren waren damals erschlagen.
11.9.10
प्रकीर्य केशान्सुशुभान्भूषणान्यवमुच्य च ।
एकवस्त्रधरा नार्यः परिपेतुरनाथवत् ॥ ११.९.१० ॥
Mit gelösten schönen Haaren und abgelegtem Schmuck irrten die Frauen, nur ein Gewand tragend, umher wie Verlassene.
11.9.11
श्वतेपर्वतरूपेभ्यो गृहेभ्यस्ता निराक्रमन् ।
गुहाभ्य इव शैलानां पृषत्यो हतयूथपाः ॥ ११.९.११ ॥
Aus den Häusern, die weißen Bergen glichen, traten die Frauen hervor, wie gefleckte Hirschkühe aus den Höhlen der Berge, deren Herdenführer erschlagen sind.
11.9.12
तान्युदीर्णानि नारीणां तदा वृन्दान्यनेकशः ।
शोकार्तान्यद्रवन्राजन्किशोरीणामिवाङ्गणे ॥ ११.९.१२ ॥
Da liefen, o König, jene vielen Scharen von Frauen, von Kummer gequält und laut schreiend, wie junge Mädchen im Hof umher.
11.9.13
प्रगृह्य बाहून्क्रोशन्त्यः पुत्रान्भ्रातॄन्पितॄनपि ।
दर्शयन्ति हता हि स्म युगान्ते लोकसङ्क्षयम् ॥ ११.९.१३ ॥
Die Arme erhebend und nach Söhnen, Brüdern und Vätern rufend, zeigten sie, dass diese erschlagen waren, wie bei der Vernichtung der Welt am Ende eines Weltzeitalters.
11.9.14
विलपन्त्यो रुदन्त्यश्च धावमानास्ततस्ततः ।
शोकेनोपहतज्ञाताः कर्तव्यं न प्रजज्ञिरे ॥ ११.९.१४ ॥
Klagend und weinend, hierhin und dorthin laufend, ihre Sinne vom Kummer betäubt, wussten sie nicht, was zu tun sei.
11.9.15
व्रीडां जग्मुः पुरा याः स्म सखीनामपि योषितः ।
ता एकवस्त्रा निर्लज्जाः श्वश्रूणां पुरतोऽभवन् ॥ ११.९.१५ ॥
Frauen, die einst selbst vor ihren Gefährtinnen Scham empfanden, standen nun, nur in einem Gewand, schamlos vor ihren Schwiegermüttern.
11.9.16
परस्परं सुसूक्ष्मेषु शोकेष्वाश्वासयन्ति याः ।
ताः शोकविह्वला राजन्नवैक्षन्त परस्परम् ॥ ११.९.१६ ॥
O König, jene, die einander einst in leisen Kümmernissen trösteten, schauten nun, vom Schmerz überwältigt, einander nur an.
11.9.17
ताभिः परिवृतो राजा रुदतीभिः सहस्रशः ।
निर्ययौ नगराद्दीनस्तूर्णमायोधनं प्रति ॥ ११.९.१७ ॥
Von Tausenden weinender Frauen umgeben, verließ der betrübte König rasch die Stadt in Richtung des Schlachtfeldes.
11.9.18
शिल्पिनो वणिजो वैश्याः सर्वे कर्मोपजीविनः ।
ते पार्थिवं पुरस्कृत्य निर्ययुर्नगराद्बहिः ॥ ११.९.१८ ॥
Handwerker, Kaufleute und Vaiśyas, alle, die von ihrer Arbeit leben, zogen mit dem König an der Spitze aus der Stadt hinaus.
11.9.19
तेषां विक्रोशमानानामार्तानां कुरुसङ्क्षये ।
प्रादुरासीन्महाञ्शब्दो व्यथयन्भुवनान्युत ॥ ११.९.१९ ॥
Von jenen Bekümmerten, die beim Untergang der Kuru klagten, erhob sich ein gewaltiger Schrei, der selbst die Welten erschütterte.
11.9.20
युगान्तकाले सम्प्राप्ते भूतानां दह्यतामिव ।
अभावस्योदयः प्राप्त इति भूतानि मेनिरे ॥ ११.९.२० ॥
Als die Zeit des Weltendes gekommen war, glaubten die Wesen, als brennten sie, dass das Aufsteigen des Nichtseins eingetreten sei.
11.9.21
भृशमुद्विग्नमनसस्ते पौराः कुरुसङ्क्षये ।
प्राक्रोशन्त महाराज स्वनुरक्तास्तदा भृशम् ॥ ११.९.२१ ॥
Beim Untergang der Kuru klagten jene Bürger, deren Gemüter sehr erregt waren, o großer König, damals laut und in tiefer Verbundenheit.