மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 11.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.9.1
गते व्यासे तु धर्मात्मा धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
किमचेष्टत विप्रर्षे तन्मे व्याख्यातुमर्हसि
विदुरस्य तु तद्वाक्यं श्रुत्वा तु पुरुषर्षभः ।
युज्यतां यानमित्युक्त्वा पुनर्वचनमव्रवीत् ॥ ११.९.१ ॥
வியாசர் சென்ற பின், தர்மாத்மாவான மன்னன் திருதராஷ்டிரன் என்ன செய்தான்? ஓ விப்ரரிஷியே, அதை எனக்கு விளக்குவது உமக்குத் தகும். விதுரரின் அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட அந்த நரர்களில் சிறந்தவன், 'தேரைப் பூட்டுங்கள்' என்று கூறி மீண்டும் இவ்வாறு சொன்னான்.
11.9.2
एतच्छ्रुत्वा नरश्रेष्ठश्चिरं ध्यात्वा त्वचेतनः ।
सञ्जयं योजयेत्युक्त्वा विदुरं प्रत्यभाषत
शीघ्रमानय गान्धारीं सर्वाश्च भरतस्त्रियः ।
वधूं कुन्तीमुपादाय याश्चान्यास्तत्र योषितः ॥ ११.९.२ ॥
இதைக் கேட்ட நரர்களில் சிறந்தவன் நீண்ட நேரம் சிந்தித்து, உணர்விழந்தவனைப் போல, 'சஞ்ஜயா, தேரைப் பூட்டு' என்று கூறி, விதுரரிடம் பேசினான்: 'விரைவாக காந்தாரியையும் பரத குலப் பெண்கள் அனைவரையும், மருமகள் குந்தியையும் அழைத்து வா, அங்குள்ள மற்ற பெண்களையும்.'
11.9.3
क्षिप्रमानय गान्धारीं सर्वाश्च भरतस्त्रियः ।
कुन्तीं चैव तथा क्षत्तः समानय ममाऽन्तिकम् ॥ ११.९.३ ॥
ஓ விதுரா, காந்தாரியையும் பரத குலப் பெண்கள் அனைவரையும், குந்தியையும் விரைவாக என் முன் அழைத்து வா.
11.9.4
एवमुक्त्वा स धर्मात्मा विदुरं धर्मवित्तमम् ।
शोकविप्रहतज्ञानो यानमेवान्वरोहत ॥ ११.९.४ ॥
இவ்வாறு கூறிய அந்த தர்மாத்மா, தர்மத்தை மிக அறிந்த விதுரரிடம், துயரால் அறிவு அழிந்தவனாக, தேரின் மீதே ஏறினான்.
11.9.5
गान्धारी पुत्रशोकार्ता भर्तुर्वचननोदिता ।
सह कुन्त्या यतो राजा सह स्त्रीभिरुपाद्रवत् ॥ ११.९.५ ॥
புத்திர சோகத்தால் வாடிய காந்தாரி, கணவனின் வார்த்தையால் தூண்டப்பட்டு, குந்தியுடன், எங்கே அரசன் இருந்தானோ அங்கே, பெண்களுடன் விரைந்து சென்றாள்.
11.9.6
ताः समासाद्य राजानं भृशं शोकसमन्विताः ।
आमन्त्र्यान्योन्यमायस्ता भृशमुच्चुक्रुशुस्ततः ॥ ११.९.६ ॥
துயரால் நிறைந்த அந்தப் பெண்கள் அரசனை அடைந்து, ஒருவரையொருவர் அழைத்து, களைப்புற்று மிகவும் உரக்கக் கதறினர்.
11.9.7
ताः समाश्वासयत्क्षत्ता ताभ्यश्चार्ततरः स्वयम् ।
अश्रुकण्ठीः समारोप्य ततोऽसौ निर्ययौ पुरात् ॥ ११.९.७ ॥
க்ஷத்தா அவர்களுக்கு ஆறுதல் கூறினார்; அவரே அவர்களைவிட மிகவும் துயருற்றிருந்தார். கண்ணீரால் தொண்டை அடைபட்ட அவர்களை ஏற்றிக்கொண்டு, அவர் நகரிலிருந்து வெளியேறினார்.
11.9.8
ततः प्रणादः सञ्जज्ञे सर्वेषु कुरुवेश्मसु ।
आकुमारं पुरं सर्वमभवच्छोककर्शितम् ॥ ११.९.८ ॥
பின்னர் குரு மாளிகைகள் அனைத்திலும் பெரும் ஓலம் எழுந்தது; சிறுவர்கள் வரை முழு நகரமும் துயரால் வாடிப்போனது.
11.9.9
अदृष्टपूर्वा या नार्यः पुरा देवगणैरपि ।
पृथग्जनेन दृश्यन्ते तास्तदा निहतेश्वराः ॥ ११.९.९ ॥
முன்பு தேவர் கூட்டங்களுக்கும் காணக் கிடைக்காத பெண்கள், இப்போது சாதாரண மனிதர்களாலும் காணப்பட்டனர்; அப்போது அவர்களின் தலைவர்கள் கொல்லப்பட்டிருந்தனர்.
11.9.10
प्रकीर्य केशान्सुशुभान्भूषणान्यवमुच्य च ।
एकवस्त्रधरा नार्यः परिपेतुरनाथवत् ॥ ११.९.१० ॥
அழகான கூந்தலை விரித்துவிட்டு, ஆபரணங்களைக் களைந்து, ஒரே ஆடையை அணிந்த பெண்கள் அனாதைகளைப் போல அலைந்தனர்.
11.9.11
श्वतेपर्वतरूपेभ्यो गृहेभ्यस्ता निराक्रमन् ।
गुहाभ्य इव शैलानां पृषत्यो हतयूथपाः ॥ ११.९.११ ॥
வெண்மலைகள் போன்ற மாளிகைகளிலிருந்து அப்பெண்கள் வெளியேறினர்; மலைக் குகைகளிலிருந்து, தலைவன் கொல்லப்பட்ட புள்ளிமான் பெட்டைகள் வெளிவருவது போல.
11.9.12
तान्युदीर्णानि नारीणां तदा वृन्दान्यनेकशः ।
शोकार्तान्यद्रवन्राजन्किशोरीणामिवाङ्गणे ॥ ११.९.१२ ॥
ஓ அரசே, அப்போது துயரால் வருந்திய பெண்களின் அந்தப் பல கூட்டங்கள் உரத்து அழுதபடி, முற்றத்தில் சிறுமிகள் ஓடுவதுபோல் ஓடின.
11.9.13
प्रगृह्य बाहून्क्रोशन्त्यः पुत्रान्भ्रातॄन्पितॄनपि ।
दर्शयन्ति हता हि स्म युगान्ते लोकसङ्क्षयम् ॥ ११.९.१३ ॥
கைகளை உயர்த்தி, மகன்களையும் சகோதரர்களையும் தந்தையரையும் அழைத்துக் கதறியபடி, யுகமுடிவில் உலகம் அழிவதுபோல் இவர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள் என்று அவர்கள் காட்டிக்கொண்டிருந்தனர்.
11.9.14
विलपन्त्यो रुदन्त्यश्च धावमानास्ततस्ततः ।
शोकेनोपहतज्ञाताः कर्तव्यं न प्रजज्ञिरे ॥ ११.९.१४ ॥
புலம்பியும் அழுதும் அங்குமிங்கும் ஓடிக்கொண்டிருந்த அவர்கள், துயரால் உணர்வு சிதைந்து, என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை அறியவில்லை.
11.9.15
व्रीडां जग्मुः पुरा याः स्म सखीनामपि योषितः ।
ता एकवस्त्रा निर्लज्जाः श्वश्रूणां पुरतोऽभवन् ॥ ११.९.१५ ॥
முன்பு தோழிகளின் முன்னிலையிலும் நாணம் கொண்டிருந்த அந்தப் பெண்கள், இப்போது ஒரே ஆடையுடன், நாணமின்றி மாமியார்களின் முன் நின்றனர்.
11.9.16
परस्परं सुसूक्ष्मेषु शोकेष्वाश्वासयन्ति याः ।
ताः शोकविह्वला राजन्नवैक्षन्त परस्परम् ॥ ११.९.१६ ॥
ஓ அரசே, நுட்பமான துயர்களில் ஒருவருக்கொருவர் ஆறுதல் கூறிக்கொண்டிருந்தவர்கள், துயரால் தளர்ந்து ஒருவரையொருவர் நோக்கினர்.
11.9.17
ताभिः परिवृतो राजा रुदतीभिः सहस्रशः ।
निर्ययौ नगराद्दीनस्तूर्णमायोधनं प्रति ॥ ११.९.१७ ॥
அழுதுகொண்டிருந்த ஆயிரக்கணக்கான அந்தப் பெண்களால் சூழப்பட்ட துயருற்ற அரசன், விரைவாக நகரிலிருந்து போர்க்களத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.
11.9.18
शिल्पिनो वणिजो वैश्याः सर्वे कर्मोपजीविनः ।
ते पार्थिवं पुरस्कृत्य निर्ययुर्नगराद्बहिः ॥ ११.९.१८ ॥
கைவினைஞர்களும், வணிகர்களும், வைசியர்களும், தங்கள் தொழிலால் வாழ்ந்த அனைவரும் அரசனை முன்னிட்டுக் கொண்டு நகரத்திற்கு வெளியே சென்றனர்.
11.9.19
तेषां विक्रोशमानानामार्तानां कुरुसङ्क्षये ।
प्रादुरासीन्महाञ्शब्दो व्यथयन्भुवनान्युत ॥ ११.९.१९ ॥
குரு குலத்தின் அழிவில் அழுது புலம்பிய அந்தத் துயருற்றவர்களிடமிருந்து உலகங்களையும் வருத்தும் பெரும் ஓலம் எழுந்தது.
11.9.20
युगान्तकाले सम्प्राप्ते भूतानां दह्यतामिव ।
अभावस्योदयः प्राप्त इति भूतानि मेनिरे ॥ ११.९.२० ॥
யுகாந்தக் காலம் வந்தபோது எரிந்துகொண்டிருக்கும் உயிர்களைப் போல, அழிவின் எழுச்சி வந்துவிட்டது என்று உயிரினங்கள் எண்ணின.
11.9.21
भृशमुद्विग्नमनसस्ते पौराः कुरुसङ्क्षये ।
प्राक्रोशन्त महाराज स्वनुरक्तास्तदा भृशम् ॥ ११.९.२१ ॥
குரு குலத்தின் அழிவில், மிகவும் கலங்கிய மனத்துடன் அந்த நகரவாசிகள், மகாராஜனே, அப்போது மிகவும் பற்றுடன் உரக்கக் கதறினர்.