مهابهاراتا · أدهيايا 12.127
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.127.1
ततस्तेषां समेतानामृषीणामृषिसत्तमः ।
ऋषभो नाम विप्रर्षिर्विस्मयन्निदमब्रवीत् ॥ १२.१२७.१ ॥
فقال عندئذٍ ريشابها، أفضل الحكماء المجتمعين، وهو حكيم برهميّ، متعجبًا:
12.127.2
पुराऽहं राजशार्दूल तीर्थान्यनुचरन्प्रभो ।
समासादितवान्दिव्यं नरनारायणाश्रमम् ॥ १२.१२७.२ ॥
قديمًا، يا نمر الملوك، يا سيدي، بينما كنت أجوب المشاعر المقدسة، بلغت ناسك ناراً ونارايانا الإلهي.
12.127.3
यत्र सा बदरी रम्या सरो वैहायसं तथा ।
यत्र चाश्वशिरा राजन्वेदान्पठति शाश्वतान् ॥ १२.१२७.३ ॥
هناك بدري الجميلة وبحيرة فايهاياسا، وهناك، يا ملك، يتلو أشفاشيراس الفيدا الخالدة.
12.127.4
तस्मिन्सरसि कृत्वाऽहं विधिवत्तर्पणं पुरा ।
पितृणां देवतानां च ततोश्रममियां तदा ॥ १२.१२७.४ ॥
بعد أن أقمت في تلك البحيرة قديمًا التقدمة للأسلاف والآلهة وفق الشعائر، ذهبت حينئذٍ إلى الناسك.
12.127.5
रमाते यत्र तौ नित्यं नरनारायणावृषी ।
अदूरादाश्रमात्किंचिद्वासार्थमगमं तदा ॥ १२.१२७.५ ॥
ليس بعيدًا عن الناسك حيث يبتهج الحكيمان ناراً ونارايانا دائمًا، ذهبت حينئذٍ إلى مكان قريب لأقيم فيه.
12.127.6
अत्र चीराजिनधरं कृशमुच्चमतीव च ।
अद्राक्षमृषिमायान्तं तनुं नाम तपोनिधिम् ॥ १२.१२७.६ ॥
هنا رأيت حكيمًا قادمًا، يرتدي اللحاء وجلد الغزال، نحيفًا جدًا وطويلًا، اسمه تانو، كنز التقشف.
12.127.7
अन्यैर्नरैर्महाबाहो वपुषाऽप्रतिमं तदा ।
कृशता चापि राजर्षे न दृष्टा तादृशी मया ॥ १२.१२७.७ ॥
أيها ذو الذراعين القويتين، لم أرَ قط في غيره من الناس هزالًا لا نظير له مثل هزال جسده، أيها الحكيم الملكي.
12.127.8
शरीरमपि राजेन्द्र तनु कानिष्ठिकासमम् ।
ग्रीवा बाहू तथा पादौ केशाश्चाद्भुतदर्शनाः ॥ १२.१२७.८ ॥
أيها سيد الملوك، كان جسده أيضًا نحيلًا كالخنصر؛ وكانت عنقه وذراعاه وقدماه وشعره عجيبة المنظر.
12.127.9
शिरः कायानुरूपं च कर्णौ नेत्रे तथैव च ।
तस्य वाक्चैव चेष्टा च सामान्ये राजसत्तम ॥ १२.१२७.९ ॥
كان رأسه متناسبًا مع جسده، وكذلك أذناه وعيناه؛ وكان كلامه وحركاته عاديين، أيها أفضل الملوك.
12.127.10
दृष्ट्वाऽहं तं कृशं विप्रं भीतः परमदुर्मनाः ।
पादौ तस्याभिवाद्याथ स्थितः प्राञ्जलिरग्रतः ॥ १२.१२७.१० ॥
لما رأيت ذلك البرهمي الهزيل خفت وصرت شديد الاضطراب في نفسي؛ ثم حييت قدميه بإجلال ووقفت أمامه مطبق الكفين.
12.127.11
निवेद्य नामगोत्रे च तथा कार्यं नरर्षभ ।
प्रदिष्टे चासने तेन शनैरहमुपाविशम् ॥ १२.१२७.११ ॥
بعد أن أعلنت اسمي ونسبي وعرضت حاجتي كذلك، أيها الثور بين الرجال؛ لما عرض عليّ مقعدًا جلست ببطء.
12.127.12
ततः स कथयामास धर्मार्थसहिताः कथाः ।
ऋषिमध्ये महाराज तत्र धर्मभृतां वरः ॥ १२.१२७.१२ ॥
ثم أخذ ذلك الأفضل بين حاملي الدارما يروي بين الحكماء هناك حكايات مفعمة بالدارما والأرثا، أيها الملك العظيم.
12.127.13
त…स्तु कथयत्येव राजा राजीवलोचनः ।
उपयाज्जवनैरश्वैः सबलः सावरोधनः ॥ १२.१२७.१३ ॥
…يقول الملك ذو العينين كاللوتس. انطلق بخيل سريعة مع جيشه وحرمه.
12.127.14
स्मरम्पुत्रमरण्ये वै नष्टं परमदुर्मनाः ।
भूविद्युम्नपिता श्रीमान्वीरद्युम्नो महायशाः ॥ १२.१२७.१४ ॥
وإذ تذكّر ابنه الضائع في الغابة حزن حزنًا شديدًا: فيرادياومنا، أبو بهوفيدياومنا، المجيد عظيم الشهرة.
12.127.15
इह द्रक्ष्यामि तं पुत्रं द्रक्ष्यामीहेति भारत ।
एवमाशाकृशो राजा चरन्वनमिदं पुरा ॥ १२.१२७.१५ ॥
«هنا سأرى ذلك الابن، هنا سأراه»، يا بهارتا. هكذا كان الملك المنهك بالأمل يتجول في هذه الغابة من قبل.
12.127.16
दुर्लभः स मया द्रष्टुं भूय एव च धार्मिक ।
एकः पुत्रो महारण्ये नष्ट इत्यसकृत्तदा ॥ १२.१२७.१६ ॥
«يصعب عليّ أن أراه ثانية، يا صاحب البر. ابني الوحيد ضاع في الغابة العظيمة»، هكذا كان يكرر ذلك حينها.
12.127.17
न स शक्यो मया द्रष्टुमाशा च महती मम ।
तया परीतगात्रोऽहं मुमूर्षुर्नात्र संशयः ॥ १२.१२७.१७ ॥
«لا يمكنني أن أراه، وأملي عظيم. وجسدي المحاط به يشتهي الموت؛ ولا شك في ذلك.»
12.127.18
एतच्छ्रुत्वा तु भगवांस्तनुर्मुनिवरोत्तमः ।
अवाक्शिरा ध्यानपरो मुहूर्तमिव तस्थिवान् ॥ १२.१२७.१८ ॥
ولما سمع ذلك، وقف الحكيم المبارك تانو، أفضل الحكماء الأجلاء، مطأطئ الرأس منصرفًا إلى التأمل، ساكنًا لحظة كأنه لا يتحرك.
12.127.19
तमनुध्यान्तमालक्ष्य राजा परमदुर्मनाः ।
उवाच वाक्यं दीनात्मा मन्दमन्दमिवासकृत् ॥ १२.१२७.१९ ॥
ولما رأى الملك أنه غارق في التأمل، وقد اضطرب قلبه كثيرا وانكسرت نفسه، قال هذه الكلمات ببطء وتكرارا.
12.127.20
दुर्लभं किंनु देवर्षे आशायाश्चैव किं महत् ।
ब्रवीतु भगवानेतद्यदि गुह्यं न चेत्तदा ॥ १२.१२७.२० ॥
أيها الحكيم الإلهي، ما الذي يصعب نيله، وما الذي هو أعظم من الرجاء؟ فليخبرنا الجليل بهذا إن لم يكن سرا.
12.127.21
महर्षिर्भगवांस्तेन पूर्वमासीद्विमानितः ।
बालिशां बुद्धिमास्थाय मन्दभाग्यतयाऽऽत्मनः।
अर्थयन्कुशलं राजन्काञ्चनं वल्कलानि च ॥ १२.१२७.२१ ॥
لقد أهان ذلك الحكيم الجليل من قبل. أيها الملك، بسوء حظه وباتباعه عقلا أحمق، كان يطلب الخير والذهب وثياب اللحاء.
12.127.22
अवज्ञापूर्वकेनापि न संपादितवांस्ततः ।
निर्विण्णः स तु विप्रर्षिर्निराशः समपद्यत ॥ १२.१२७.२२ ॥
ومع أنه فعل ذلك بازدراء، لم ينجزه. عندئذ أصيب ذلك الحكيم من البراهمة بالملل واليأس.
12.127.23
एवमुक्तोऽभिवाद्याथ तमृषिं लोकपूजितम् ।
श्रान्तोऽवसीदद्धर्मात्मा यथा त्वं नरसत्तम ॥ १२.१२७.२३ ॥
وبعد أن قيل له ذلك، حيى ذلك الحكيم المكرم عند العوالم، ثم أعيا فانهار ذو النفس الصالحة، أيها الأفضل بين البشر، كما أنت الآن.
12.127.24
अर्ध्यं ततः समानीय पाद्यं चैव महायशाः ।
आरण्येनैव विधिना राज्ञे सर्वं न्यवेदयत् ॥ १२.१२७.२४ ॥
ثم أحضر ذو الشهرة العظيمة قربان الإكرام وماء القدمين، وأخبر الملك بكل شيء وفق طقس الغابة.
12.127.25
ततस्तमृषयः सर्वे परिवार्य नरर्षभम् ।
उपाविशन्पुरस्कृत्य सप्तर्षय इव ध्रुवम् ॥ १२.१२७.२५ ॥
فجلس جميع الحكماء محيطين بذلك الثور بين البشر، وجعلوه أمامهم، كما يجلس الراشيون السبعة حول القطب الثابت دهروا.
12.127.26
अपृच्छंश्चैव तत्रैनं राजानमपराजितम् ।
प्रयोजनमिदं सर्वमाश्रमस्य प्रवेशने ॥ १२.१२७.२६ ॥
وهناك سألوا ذلك الملك الذي لا يُقهر عن الغاية كلها من دخوله إلى الصومعة.