மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.127
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.127.1
ततस्तेषां समेतानामृषीणामृषिसत्तमः ।
ऋषभो नाम विप्रर्षिर्विस्मयन्निदमब्रवीत् ॥ १२.१२७.१ ॥
அப்போது கூடியிருந்த அந்த முனிவர்களில் முனிவர்களுள் சிறந்தவரான ரிஷபன் என்ற பிராமண முனிவர் வியப்புடன் இவ்வாறு கூறினார்.
12.127.2
पुराऽहं राजशार्दूल तीर्थान्यनुचरन्प्रभो ।
समासादितवान्दिव्यं नरनारायणाश्रमम् ॥ १२.१२७.२ ॥
அரசர்களில் புலியே, பிரபுவே! முன்பு நான் புனிதத் தீர்த்தங்களில் சஞ்சரித்தபோது நர-நாராயணரின் தெய்வீக ஆசிரமத்தை அடைந்தேன்.
12.127.3
यत्र सा बदरी रम्या सरो वैहायसं तथा ।
यत्र चाश्वशिरा राजन्वेदान्पठति शाश्वतान् ॥ १२.१२७.३ ॥
அங்கே அழகிய பதரி, வைஹாயஸ ஏரி இருக்கின்றன; அரசே, அங்கே அஸ்வசிரர் நிலையான வேதங்களை ஓதுகிறார்.
12.127.4
तस्मिन्सरसि कृत्वाऽहं विधिवत्तर्पणं पुरा ।
पितृणां देवतानां च ततोश्रममियां तदा ॥ १२.१२७.४ ॥
முன்பு அந்த ஏரியில் நான் முறைப்படி பிதிரர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்துவிட்டு, பின்னர் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றேன்.
12.127.5
रमाते यत्र तौ नित्यं नरनारायणावृषी ।
अदूरादाश्रमात्किंचिद्वासार्थमगमं तदा ॥ १२.१२७.५ ॥
நர-நாராயணர் என்ற அந்த இரு முனிவர்கள் எப்போதும் மகிழ்ந்து வாழும் இடத்திலிருந்து சற்றுத் தொலைவில், தங்குவதற்காக அப்போது நான் ஆசிரமத்திற்கு அருகில் சென்றேன்.
12.127.6
अत्र चीराजिनधरं कृशमुच्चमतीव च ।
अद्राक्षमृषिमायान्तं तनुं नाम तपोनिधिम् ॥ १२.१२७.६ ॥
இங்கே நான் கிழிந்த மரவுரியும் மான்தோலும் அணிந்து, மிகவும் மெலிந்து உயரமாக வந்துகொண்டிருந்த, தவத்தின் பொக்கிஷமான தனு என்ற முனிவரைக் கண்டேன்.
12.127.7
अन्यैर्नरैर्महाबाहो वपुषाऽप्रतिमं तदा ।
कृशता चापि राजर्षे न दृष्टा तादृशी मया ॥ १२.१२७.७ ॥
மகாபாஹுவே, அக்காலத்தில் பிறர் மனிதர்களிடம் அவனது உடலைப் போன்ற ஒப்பற்ற மெலிவை நான் கண்டதில்லை, ராஜரிஷியே.
12.127.8
शरीरमपि राजेन्द्र तनु कानिष्ठिकासमम् ।
ग्रीवा बाहू तथा पादौ केशाश्चाद्भुतदर्शनाः ॥ १२.१२७.८ ॥
ராஜேந்திரனே, அவனது உடலும் சிறுவிரலைப் போல மெலிந்திருந்தது; கழுத்து, கைகள், கால்கள், முடி ஆகியவையும் அற்புதமாகக் காணப்பட்டன.
12.127.9
शिरः कायानुरूपं च कर्णौ नेत्रे तथैव च ।
तस्य वाक्चैव चेष्टा च सामान्ये राजसत्तम ॥ १२.१२७.९ ॥
அவனது தலை உடலுக்குத் தக்கதாக இருந்தது; காதுகளும் கண்களும் அவ்வாறே; அவனது பேச்சும் செயல்களும் சாதாரணமாக இருந்தன, அரசர்களில் சிறந்தவனே.
12.127.10
दृष्ट्वाऽहं तं कृशं विप्रं भीतः परमदुर्मनाः ।
पादौ तस्याभिवाद्याथ स्थितः प्राञ्जलिरग्रतः ॥ १२.१२७.१० ॥
அந்த மெலிந்த பிராமணரைக் கண்டு நான் அஞ்சியும் மிகவும் மனம் வருந்தியும் இருந்தேன்; பின்னர் அவரது பாதங்களை வணங்கி, கைகூப்பியவனாக அவர் முன் நின்றேன்.
12.127.11
निवेद्य नामगोत्रे च तथा कार्यं नरर्षभ ।
प्रदिष्टे चासने तेन शनैरहमुपाविशम् ॥ १२.१२७.११ ॥
பெயரையும் கோத்திரத்தையும் அறிவித்து, காரியத்தையும் தெரிவித்து, நரர்களில் சிறந்தவனே; அவர் ஆசனம் அளித்தபோது நான் மெல்லத் அமர்ந்தேன்.
12.127.12
ततः स कथयामास धर्मार्थसहिताः कथाः ।
ऋषिमध्ये महाराज तत्र धर्मभृतां वरः ॥ १२.१२७.१२ ॥
அதன்பின் அவர், தர்மம் உடையவர்களில் சிறந்தவர், அங்கே ரிஷிகளின் நடுவில் தர்மமும் அர்த்தமும் கொண்ட கதைகளைச் சொல்லத் தொடங்கினார், மகாராஜனே.
12.127.13
त…स्तु कथयत्येव राजा राजीवलोचनः ।
उपयाज्जवनैरश्वैः सबलः सावरोधनः ॥ १२.१२७.१३ ॥
…தாமரைக்கண்ணன் அரசன் கூறுகிறான். அவன் விரைந்த குதிரைகளுடன், படையும் அந்தப்புரமும் சேர்ந்து புறப்பட்டான்.
12.127.14
स्मरम्पुत्रमरण्ये वै नष्टं परमदुर्मनाः ।
भूविद्युम्नपिता श्रीमान्वीरद्युम्नो महायशाः ॥ १२.१२७.१४ ॥
காட்டில் தொலைந்த மகனை நினைத்து அவன் மிகவும் துயருற்றான். பூவித்யும்னனின் தந்தை, புகழ்மிக்க வீரத்யும்னன்.
12.127.15
इह द्रक्ष्यामि तं पुत्रं द्रक्ष्यामीहेति भारत ।
एवमाशाकृशो राजा चरन्वनमिदं पुरा ॥ १२.१२७.१५ ॥
'இங்கே நான் அந்த மகனைக் காண்பேன், இங்கேயே காண்பேன்' என்று, பாரதா. இவ்வாறு நம்பிக்கையால் மெலிந்த அரசன் முன்பு இந்தக் காட்டில் அலைந்தான்.
12.127.16
दुर्लभः स मया द्रष्टुं भूय एव च धार्मिक ।
एकः पुत्रो महारण्ये नष्ट इत्यसकृत्तदा ॥ १२.१२७.१६ ॥
'அவனை மீண்டும் காண்பது எனக்கு அரிது, தர்மவானே. ஒரே மகன் பெரிய காட்டில் தொலைந்தான்' என்று அப்போது அவன் பலமுறை கூறினான்.
12.127.17
न स शक्यो मया द्रष्टुमाशा च महती मम ।
तया परीतगात्रोऽहं मुमूर्षुर्नात्र संशयः ॥ १२.१२७.१७ ॥
'அவனை என்னால் காண இயலாது; என் நம்பிக்கை மிகப் பெரியது. அதனால் சூழப்பட்ட என் உடல் சாக விரும்புகிறது; இதில் ஐயமில்லை.'
12.127.18
एतच्छ्रुत्वा तु भगवांस्तनुर्मुनिवरोत्तमः ।
अवाक्शिरा ध्यानपरो मुहूर्तमिव तस्थिवान् ॥ १२.१२७.१८ ॥
இதைக் கேட்டு, முனிவர்களில் சிறந்த பகவான் தனு, தலை கவிழ்ந்து தியானத்தில் ஆழ்ந்து ஒரு கணம் நின்றவர் போல் இருந்தார்.
12.127.19
तमनुध्यान्तमालक्ष्य राजा परमदुर्मनाः ।
उवाच वाक्यं दीनात्मा मन्दमन्दमिवासकृत् ॥ १२.१२७.१९ ॥
அவர் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருப்பதைக் கண்ட அரசன், மிகவும் வருந்திய மனதுடன், தாழ்ந்த உள்ளத்தோடு மெல்ல மெல்ல பலமுறை இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினான்.
12.127.20
दुर्लभं किंनु देवर्षे आशायाश्चैव किं महत् ।
ब्रवीतु भगवानेतद्यदि गुह्यं न चेत्तदा ॥ १२.१२७.२० ॥
தேவரிஷியே, அரிதானது எது? ஆசையைவிட பெரியது எது? இது இரகசியமில்லையெனில், பகவான் இதைச் சொல்லட்டும்.
12.127.21
महर्षिर्भगवांस्तेन पूर्वमासीद्विमानितः ।
बालिशां बुद्धिमास्थाय मन्दभाग्यतयाऽऽत्मनः।
अर्थयन्कुशलं राजन्काञ्चनं वल्कलानि च ॥ १२.१२७.२१ ॥
முன்பு அவரை அவன் அவமதித்தான். அரசே, தனது துர்பாக்கியத்தால் அறிவற்ற புத்தியைக் கொண்டு, தனக்கு நலனையும், பொன்னையும், மரவுரிகளையும் வேண்டினான்.
12.127.22
अवज्ञापूर्वकेनापि न संपादितवांस्ततः ।
निर्विण्णः स तु विप्रर्षिर्निराशः समपद्यत ॥ १२.१२७.२२ ॥
அவமதிப்புடன் கூட அவன் அதைச் செய்து முடிக்கவில்லை. அப்போது அந்த பிராம்மண ரிஷி மனம் வெறுத்தவராய், நம்பிக்கை இழந்தார்.
12.127.23
एवमुक्तोऽभिवाद्याथ तमृषिं लोकपूजितम् ।
श्रान्तोऽवसीदद्धर्मात्मा यथा त्वं नरसत्तम ॥ १२.१२७.२३ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவன், உலகம் போற்றும் அந்த ரிஷிக்கு வணங்கி, பின்னர் களைத்து தர்மாத்மாவாக சோர்ந்துபோனான், நரசத்தமனே, நீ இருப்பதுபோல.
12.127.24
अर्ध्यं ततः समानीय पाद्यं चैव महायशाः ।
आरण्येनैव विधिना राज्ञे सर्वं न्यवेदयत् ॥ १२.१२७.२४ ॥
பின்னர் மகா புகழுடையவர் அர்க்கியமும் பாத்யமும் கொண்டுவந்து, வனவிதிப்படி அரசனுக்கு எல்லாவற்றையும் தெரிவித்தார்.
12.127.25
ततस्तमृषयः सर्वे परिवार्य नरर्षभम् ।
उपाविशन्पुरस्कृत्य सप्तर्षय इव ध्रुवम् ॥ १२.१२७.२५ ॥
பின்னர் அனைத்து ரிஷிகளும் அந்த நரரிஷபனைச் சூழ்ந்து, துருவனை முன்னிட்டு அமரும் சப்தரிஷிகளைப் போல, அவரை முன்னிட்டு அமர்ந்தனர்.
12.127.26
अपृच्छंश्चैव तत्रैनं राजानमपराजितम् ।
प्रयोजनमिदं सर्वमाश्रमस्य प्रवेशने ॥ १२.१२७.२६ ॥
அங்கே அவர்கள் அந்த வெல்லப்படாத அரசரிடம், ஆசிரமத்தில் நுழைவதின் இந்த முழு நோக்கம் என்ன என்று கேட்டனர்.