Mahābhārata · Adhyāya 12.127
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.127.1
ततस्तेषां समेतानामृषीणामृषिसत्तमः ।
ऋषभो नाम विप्रर्षिर्विस्मयन्निदमब्रवीत् ॥ १२.१२७.१ ॥
Então Ṛṣabha, um sábio brâmane, o melhor dos sábios reunidos, disse com espanto:
12.127.2
पुराऽहं राजशार्दूल तीर्थान्यनुचरन्प्रभो ।
समासादितवान्दिव्यं नरनारायणाश्रमम् ॥ १२.१२७.२ ॥
Outrora, ó tigre entre os reis, ó senhor, percorrendo os vaus sagrados, cheguei ao divino eremitério de Nara e Nārāyaṇa.
12.127.3
यत्र सा बदरी रम्या सरो वैहायसं तथा ।
यत्र चाश्वशिरा राजन्वेदान्पठति शाश्वतान् ॥ १२.१२७.३ ॥
Ali estão o encantador bosque de Badarī e o lago Vaihāyasa, e ali, ó rei, Aśvaśiras recita os Vedas eternos.
12.127.4
तस्मिन्सरसि कृत्वाऽहं विधिवत्तर्पणं पुरा ।
पितृणां देवतानां च ततोश्रममियां तदा ॥ १२.१२७.४ ॥
Tendo feito devidamente libações aos antepassados e aos deuses naquele lago, outrora, dirigi-me então ao eremitério.
12.127.5
रमाते यत्र तौ नित्यं नरनारायणावृषी ।
अदूरादाश्रमात्किंचिद्वासार्थमगमं तदा ॥ १२.१२७.५ ॥
Não longe do eremitério onde os dois sábios Nara e Nārāyaṇa sempre se deleitam, fui então um pouco adiante para me hospedar.
12.127.6
अत्र चीराजिनधरं कृशमुच्चमतीव च ।
अद्राक्षमृषिमायान्तं तनुं नाम तपोनिधिम् ॥ १२.१२७.६ ॥
Aqui vi chegar um sábio, vestido de casca e pele de veado, muito magro e alto, chamado Tanu, tesouro de ascese.
12.127.7
अन्यैर्नरैर्महाबाहो वपुषाऽप्रतिमं तदा ।
कृशता चापि राजर्षे न दृष्टा तादृशी मया ॥ १२.१२७.७ ॥
Ó de braços poderosos, naquele momento nunca vi em outros homens uma magreza tão incomparável no corpo, ó sábio real.
12.127.8
शरीरमपि राजेन्द्र तनु कानिष्ठिकासमम् ।
ग्रीवा बाहू तथा पादौ केशाश्चाद्भुतदर्शनाः ॥ १२.१२७.८ ॥
Ó senhor dos reis, também o seu corpo era fino como o dedo mínimo; o pescoço, os braços, os pés e os cabelos eram de aspecto maravilhoso.
12.127.9
शिरः कायानुरूपं च कर्णौ नेत्रे तथैव च ।
तस्य वाक्चैव चेष्टा च सामान्ये राजसत्तम ॥ १२.१२७.९ ॥
Sua cabeça estava em proporção com o corpo, e igualmente as orelhas e os olhos; sua fala e seus movimentos eram comuns, ó melhor dos reis.
12.127.10
दृष्ट्वाऽहं तं कृशं विप्रं भीतः परमदुर्मनाः ।
पादौ तस्याभिवाद्याथ स्थितः प्राञ्जलिरग्रतः ॥ १२.१२७.१० ॥
Ao ver aquele brâmane emaciado, fiquei assustado e profundamente perturbado de espírito; tendo saudado respeitosamente os seus pés, pus-me de pé diante dele, com as palmas unidas.
12.127.11
निवेद्य नामगोत्रे च तथा कार्यं नरर्षभ ।
प्रदिष्टे चासने तेन शनैरहमुपाविशम् ॥ १२.१२७.११ ॥
Tendo anunciado o meu nome e linhagem, e também exposto o meu assunto, ó touro entre os homens; quando ele me ofereceu um assento, sentei-me lentamente.
12.127.12
ततः स कथयामास धर्मार्थसहिताः कथाः ।
ऋषिमध्ये महाराज तत्र धर्मभृतां वरः ॥ १२.१२७.१२ ॥
Então ele, o melhor dos que sustentam o dharma, começou a contar ali, entre os sábios, histórias cheias de dharma e artha, ó grande rei.
12.127.13
त…स्तु कथयत्येव राजा राजीवलोचनः ।
उपयाज्जवनैरश्वैः सबलः सावरोधनः ॥ १२.१२७.१३ ॥
…o rei de olhos de lótus fala. Partiu com cavalos velozes, com seu exército e seu harém.
12.127.14
स्मरम्पुत्रमरण्ये वै नष्टं परमदुर्मनाः ।
भूविद्युम्नपिता श्रीमान्वीरद्युम्नो महायशाः ॥ १२.१२७.१४ ॥
Lembrando-se do filho perdido na floresta, ficou profundamente aflito: Vīradyumna, pai de Bhūvidyumna, glorioso e de grande fama.
12.127.15
इह द्रक्ष्यामि तं पुत्रं द्रक्ष्यामीहेति भारत ।
एवमाशाकृशो राजा चरन्वनमिदं पुरा ॥ १२.१२७.१५ ॥
"Aqui verei aquele filho, aqui o verei", ó Bhārata. Assim o rei, consumido pela esperança, vagueou outrora por esta floresta.
12.127.16
दुर्लभः स मया द्रष्टुं भूय एव च धार्मिक ।
एकः पुत्रो महारण्ये नष्ट इत्यसकृत्तदा ॥ १२.१२७.१६ ॥
"É difícil para mim vê-lo de novo, ó justo. Meu único filho se perdeu na grande floresta", assim dizia ele repetidamente então.
12.127.17
न स शक्यो मया द्रष्टुमाशा च महती मम ।
तया परीतगात्रोऽहं मुमूर्षुर्नात्र संशयः ॥ १२.१२७.१७ ॥
"Não me é possível vê-lo, e minha esperança é grande. Meu corpo, envolvido por ela, deseja morrer; disso não há dúvida."
12.127.18
एतच्छ्रुत्वा तु भगवांस्तनुर्मुनिवरोत्तमः ।
अवाक्शिरा ध्यानपरो मुहूर्तमिव तस्थिवान् ॥ १२.१२७.१८ ॥
Tendo ouvido isto, o bem-aventurado Tanu, o melhor dos excelentes sábios, de cabeça baixa e absorto em meditação, ficou por um instante como que imóvel.
12.127.19
तमनुध्यान्तमालक्ष्य राजा परमदुर्मनाः ।
उवाच वाक्यं दीनात्मा मन्दमन्दमिवासकृत् ॥ १२.१२७.१९ ॥
Vendo-o absorto em meditação, o rei, com a mente muito perturbada e o espírito abatido, proferiu estas palavras devagar, repetidas vezes.
12.127.20
दुर्लभं किंनु देवर्षे आशायाश्चैव किं महत् ।
ब्रवीतु भगवानेतद्यदि गुह्यं न चेत्तदा ॥ १२.१२७.२० ॥
Ó sábio divino, o que é difícil de obter, e o que é maior que a esperança? Que o venerável diga, se não for segredo.
12.127.21
महर्षिर्भगवांस्तेन पूर्वमासीद्विमानितः ।
बालिशां बुद्धिमास्थाय मन्दभाग्यतयाऽऽत्मनः।
अर्थयन्कुशलं राजन्काञ्चनं वल्कलानि च ॥ १२.१२७.२१ ॥
Antes, ele havia desonrado aquele venerável grande sábio. Ó rei, por sua própria má sorte, adotando um intelecto insensato, buscava bem-estar, ouro e vestes de casca de árvore.
12.127.22
अवज्ञापूर्वकेनापि न संपादितवांस्ततः ।
निर्विण्णः स तु विप्रर्षिर्निराशः समपद्यत ॥ १२.१२७.२२ ॥
Mesmo feito com desprezo, ele não o realizou. Então aquele sábio entre os brâmanes ficou cansado e sem esperança.
12.127.23
एवमुक्तोऽभिवाद्याथ तमृषिं लोकपूजितम् ।
श्रान्तोऽवसीदद्धर्मात्मा यथा त्वं नरसत्तम ॥ १२.१२७.२३ ॥
Assim interpelado, saudou aquele sábio honrado pelos mundos; depois, exausto, o de alma justa afundou, ó melhor dos homens, como tu agora.
12.127.24
अर्ध्यं ततः समानीय पाद्यं चैव महायशाः ।
आरण्येनैव विधिना राज्ञे सर्वं न्यवेदयत् ॥ १२.१२७.२४ ॥
Então o de grande fama, trazendo a oferenda de honra e a água para os pés, relatou tudo ao rei segundo o rito da floresta.
12.127.25
ततस्तमृषयः सर्वे परिवार्य नरर्षभम् ।
उपाविशन्पुरस्कृत्य सप्तर्षय इव ध्रुवम् ॥ १२.१२७.२५ ॥
Então todos os sábios cercaram aquele touro entre os homens e sentaram-se, colocando-o à frente, como os sete sábios sentados em torno da estrela polar Dhruva.
12.127.26
अपृच्छंश्चैव तत्रैनं राजानमपराजितम् ।
प्रयोजनमिदं सर्वमाश्रमस्य प्रवेशने ॥ १२.१२७.२६ ॥
Ali perguntaram àquele rei invicto qual era a finalidade de sua entrada no eremitério.