Mahābhārata · Adhyāya 12.127
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.127.1
ततस्तेषां समेतानामृषीणामृषिसत्तमः ।
ऋषभो नाम विप्रर्षिर्विस्मयन्निदमब्रवीत् ॥ १२.१२७.१ ॥
Da sprach Ṛṣabha, ein brahmanischer Weiser und der beste der versammelten Weisen, voller Staunen dies:
12.127.2
पुराऽहं राजशार्दूल तीर्थान्यनुचरन्प्रभो ।
समासादितवान्दिव्यं नरनारायणाश्रमम् ॥ १२.१२७.२ ॥
Vor langer Zeit, o Tiger unter den Königen, o Herr, als ich die heiligen Furten durchwanderte, erreichte ich die göttliche Einsiedelei von Nara und Nārāyaṇa.
12.127.3
यत्र सा बदरी रम्या सरो वैहायसं तथा ।
यत्र चाश्वशिरा राजन्वेदान्पठति शाश्वतान् ॥ १२.१२७.३ ॥
Dort liegen das liebliche Badarī und der See Vaihāyasa, und dort, o König, rezitiert Aśvaśiras die ewigen Veden.
12.127.4
तस्मिन्सरसि कृत्वाऽहं विधिवत्तर्पणं पुरा ।
पितृणां देवतानां च ततोश्रममियां तदा ॥ १२.१२७.४ ॥
Nachdem ich einst in jenem See den Ahnen und Göttern gemäß der Vorschrift Libationen dargebracht hatte, ging ich dann zur Einsiedelei.
12.127.5
रमाते यत्र तौ नित्यं नरनारायणावृषी ।
अदूरादाश्रमात्किंचिद्वासार्थमगमं तदा ॥ १२.१२७.५ ॥
Nicht weit von der Einsiedelei, wo die beiden Weisen Nara und Nārāyaṇa stets sich erfreuen, ging ich dann ein wenig abseits, um zu wohnen.
12.127.6
अत्र चीराजिनधरं कृशमुच्चमतीव च ।
अद्राक्षमृषिमायान्तं तनुं नाम तपोनिधिम् ॥ १२.१२७.६ ॥
Hier sah ich einen Weisen kommen, in Rinde und Hirschfell gekleidet, sehr mager und hochgewachsen, namens Tanu, ein Schatz der Askese.
12.127.7
अन्यैर्नरैर्महाबाहो वपुषाऽप्रतिमं तदा ।
कृशता चापि राजर्षे न दृष्टा तादृशी मया ॥ १२.१२७.७ ॥
O Starkarmiger, bei anderen Menschen hatte ich nie eine so unvergleichliche Magerkeit des Körpers gesehen, o königlicher Weiser.
12.127.8
शरीरमपि राजेन्द्र तनु कानिष्ठिकासमम् ।
ग्रीवा बाहू तथा पादौ केशाश्चाद्भुतदर्शनाः ॥ १२.१२७.८ ॥
O Herr der Könige, auch sein Körper war dünn wie der kleine Finger; Hals, Arme, Füße und Haare waren wunderbar anzusehen.
12.127.9
शिरः कायानुरूपं च कर्णौ नेत्रे तथैव च ।
तस्य वाक्चैव चेष्टा च सामान्ये राजसत्तम ॥ १२.१२७.९ ॥
Sein Kopf passte zu seinem Körper, ebenso seine Ohren und Augen; seine Rede und seine Bewegungen waren gewöhnlich, o Bester der Könige.
12.127.10
दृष्ट्वाऽहं तं कृशं विप्रं भीतः परमदुर्मनाः ।
पादौ तस्याभिवाद्याथ स्थितः प्राञ्जलिरग्रतः ॥ १२.१२७.१० ॥
Als ich diesen abgemagerten Brahmanen sah, erschrak ich und war im Innersten tief beunruhigt; nachdem ich seine Füße ehrerbietig gegrüßt hatte, stand ich mit gefalteten Händen vor ihm.
12.127.11
निवेद्य नामगोत्रे च तथा कार्यं नरर्षभ ।
प्रदिष्टे चासने तेन शनैरहमुपाविशम् ॥ १२.१२७.११ ॥
Nachdem ich Namen und Geschlecht genannt und ebenso mein Anliegen dargelegt hatte, o Stier unter den Menschen, setzte ich mich langsam nieder, als er mir einen Sitz anbot.
12.127.12
ततः स कथयामास धर्मार्थसहिताः कथाः ।
ऋषिमध्ये महाराज तत्र धर्मभृतां वरः ॥ १२.१२७.१२ ॥
Dann begann er, der Beste unter den Hütern des Dharma, inmitten der Weisen dort Erzählungen voller Dharma und Artha vorzutragen, o großer König.
12.127.13
त…स्तु कथयत्येव राजा राजीवलोचनः ।
उपयाज्जवनैरश्वैः सबलः सावरोधनः ॥ १२.१२७.१३ ॥
…der lotusäugige König spricht. Er brach auf mit schnellen Pferden, mit seinem Heer und seinen Frauengemächern.
12.127.14
स्मरम्पुत्रमरण्ये वै नष्टं परमदुर्मनाः ।
भूविद्युम्नपिता श्रीमान्वीरद्युम्नो महायशाः ॥ १२.१२७.१४ ॥
Sich seines im Wald verlorenen Sohnes erinnernd, war er tief betrübt: Vīradyumna, Vater Bhūvidyumnas, glanzvoll und von großem Ruhm.
12.127.15
इह द्रक्ष्यामि तं पुत्रं द्रक्ष्यामीहेति भारत ।
एवमाशाकृशो राजा चरन्वनमिदं पुरा ॥ १२.१२७.१५ ॥
»Hier werde ich jenen Sohn sehen, hier werde ich ihn sehen«, o Bhārata. So wanderte der König, von Hoffnung zermürbt, einst durch diesen Wald.
12.127.16
दुर्लभः स मया द्रष्टुं भूय एव च धार्मिक ।
एकः पुत्रो महारण्ये नष्ट इत्यसकृत्तदा ॥ १२.१२७.१६ ॥
»Es ist schwer für mich, ihn wiederzusehen, o Gerechter. Mein einziger Sohn ist im großen Wald verloren gegangen«, so sagte er damals immer wieder.
12.127.17
न स शक्यो मया द्रष्टुमाशा च महती मम ।
तया परीतगात्रोऽहं मुमूर्षुर्नात्र संशयः ॥ १२.१२७.१७ ॥
»Es ist mir nicht möglich, ihn zu sehen, und meine Hoffnung ist groß. Mein von ihr umfangener Leib wünscht zu sterben; daran besteht kein Zweifel.«
12.127.18
एतच्छ्रुत्वा तु भगवांस्तनुर्मुनिवरोत्तमः ।
अवाक्शिरा ध्यानपरो मुहूर्तमिव तस्थिवान् ॥ १२.१२७.१८ ॥
Als er dies gehört hatte, stand der gesegnete Tanu, der beste unter den vortrefflichen Weisen, das Haupt gesenkt und in Meditation versunken, einen Augenblick wie erstarrt da.
12.127.19
तमनुध्यान्तमालक्ष्य राजा परमदुर्मनाः ।
उवाच वाक्यं दीनात्मा मन्दमन्दमिवासकृत् ॥ १२.१२७.१९ ॥
Als er ihn in Versenkung sah, sprach der König, tief betrübten Sinnes und mit gebrochenem Gemüt, diese Worte langsam und immer wieder.
12.127.20
दुर्लभं किंनु देवर्षे आशायाश्चैव किं महत् ।
ब्रवीतु भगवानेतद्यदि गुह्यं न चेत्तदा ॥ १२.१२७.२० ॥
O göttlicher Seher, was ist schwer zu erlangen, und was ist größer als die Hoffnung? Möge der Ehrwürdige es sagen, wenn es kein Geheimnis ist.
12.127.21
महर्षिर्भगवांस्तेन पूर्वमासीद्विमानितः ।
बालिशां बुद्धिमास्थाय मन्दभाग्यतयाऽऽत्मनः।
अर्थयन्कुशलं राजन्काञ्चनं वल्कलानि च ॥ १२.१२७.२१ ॥
Zuvor hatte er diesen ehrwürdigen großen Seher verschmäht. O König, durch sein eigenes Unglück, eine törichte Gesinnung annehmend, suchte er Wohlergehen, Gold und Baumrindenkleider.
12.127.22
अवज्ञापूर्वकेनापि न संपादितवांस्ततः ।
निर्विण्णः स तु विप्रर्षिर्निराशः समपद्यत ॥ १२.१२७.२२ ॥
Obwohl er es mit Verachtung tat, vollbrachte er es nicht. Da wurde jener Brahmanen-Seher verdrossen und verzweifelt.
12.127.23
एवमुक्तोऽभिवाद्याथ तमृषिं लोकपूजितम् ।
श्रान्तोऽवसीदद्धर्मात्मा यथा त्वं नरसत्तम ॥ १२.१२७.२३ ॥
So angesprochen grüßte er jenen von den Welten verehrten Seher; dann sank der rechtschaffene Mann erschöpft nieder, o Bester der Menschen, wie du jetzt.
12.127.24
अर्ध्यं ततः समानीय पाद्यं चैव महायशाः ।
आरण्येनैव विधिना राज्ञे सर्वं न्यवेदयत् ॥ १२.१२७.२४ ॥
Dann brachte der Berühmte die Ehrengabe und Wasser für die Füße herbei und berichtete dem König alles nach dem Brauch des Waldes.
12.127.25
ततस्तमृषयः सर्वे परिवार्य नरर्षभम् ।
उपाविशन्पुरस्कृत्य सप्तर्षय इव ध्रुवम् ॥ १२.१२७.२५ ॥
Da umringten alle Weisen jenen Stier unter den Menschen und setzten sich, ihn vor sich, wie die sieben Seher um den festen Polarstern Dhruva.
12.127.26
अपृच्छंश्चैव तत्रैनं राजानमपराजितम् ।
प्रयोजनमिदं सर्वमाश्रमस्य प्रवेशने ॥ १२.१२७.२६ ॥
Dort fragten sie jenen unbesiegten König nach dem ganzen Zweck seines Eintritts in die Einsiedelei.