Mahābhārata · Adhyāya 12.132
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.132.1
हीने परमके धर्मे सर्वलोकातिलङ्घने ।
सर्वस्मिन्दस्युसाद्भूते पृथिव्यामुपजीवने ॥ १२.१३२.१ ॥
Wenn das höchste Dharma verfallen ist, wenn alle Welten übertreten werden, wenn alles auf der Erde wie das der Räuber geworden ist und auch der Lebensunterhalt so,
12.132.2
केन स्विद्ब्राह्मणो जीवेज्जघन्ये काल आगते ।
असंत्यजन्पुत्रपौत्राननुक्रोशात्पितामह ॥ १२.१३२.२ ॥
O Großvater, wenn eine niedrige Zeit gekommen ist, wie soll ein Brahmane leben, ohne aus Mitleid seine Söhne und Enkel zu verlassen?
12.132.3
विज्ञानबलमास्थाय जीवितव्यं तथा गते ।
सर्वं साध्वर्थमेवेदमसाध्वर्थं न किंचन ॥ १२.१३२.३ ॥
Sich auf die Kraft der Unterscheidung stützend, soll man leben, auch wenn ein solcher Zustand eingetreten ist. All dies dient einem guten Zweck; nichts dient einem schlechten Zweck.
12.132.4
असाधुभ्योऽर्थमादाय साधुभ्यो यः प्रयच्छति ।
आत्मानं संक्रमं कृत्वा कृच्छ्रधर्मकृदेव सः ॥ १२.१३२.४ ॥
Wer Reichtum von den Bösen nimmt und den Guten gibt, sich selbst zur Brücke machend, der ist wahrlich einer, der die harte Pflicht erfüllt.
12.132.5
अरोषेणात्मनो राजन्राज्ये स्थितिमकोपयन् ।
अदत्तमप्याददीत् भ्रातुर्वित्तं ममेति वा ॥ १२.१३२.५ ॥
O König, ohne Zorn und ohne die Stabilität des Reiches zu stören, darf man sogar nehmen, was nicht gegeben wurde, indem man denkt: »Der Reichtum meines Bruders ist mein.«
12.132.6
विज्ञानबलपूतो यो वर्तते निन्दितेष्वपि ।
वृत्तिविज्ञानवान्धीरः कस्तं वक्तुमिहार्हति ॥ १२.१३२.६ ॥
Wer hier ist würdig, von dem zu sprechen, der, durch die Kraft der Unterscheidung gereinigt, sich auch unter den Getadelten verhält, ein fester Mann, der die Mittel des Lebensunterhalts kennt?
12.132.7
येषां बहुकृता बुद्धिस्तेषामन्या न रोचते ।
यजसा ते प्रवर्तन्ते बलवन्तो युधिष्ठिर ॥ १२.१३२.७ ॥
O Yudhiṣṭhira, wer einen vielfach geschulten Verstand hat, dem gefällt eine andere Lehre nicht; jene Starken schreiten durch das Opferritual voran.
12.132.8
यदैव प्रकृतं शास्त्रं जनस्तदनुवर्तते ।
यदैवमध्यासेवन्ते मेध्रावी वाऽप्यथोत्तरम् ॥ १२.१३२.८ ॥
Wenn die Lehre (śāstra) so festgelegt ist, folgt ihr das Volk; und wenn auch der Weise sie so übt, dann ist der spätere Weg derselbe.
12.132.9
ऋत्विक्पुरोहिताचार्यान्सत्कृतानभिसत्कृतान् ।
न ब्राह्मणान्घातयीत दोषान्प्राप्नोति घातयन् ॥ १२.१३२.९ ॥
Man soll die Brahmanen nicht töten lassen – Opferpriester, Hauspriester und Lehrer, ob geehrt oder hoch geehrt; wer töten lässt, verfällt in Schuld.
12.132.10
एतत्प्रमाणं लोकस्य चक्षुरेतत्सातनम् ।
तत्प्रमाणोऽवगाहेत तेन तत्साध्वसाधु वा ॥ १२.१३२.१० ॥
Dies ist der Maßstab der Welt, dies ist ihr Auge, dies ist dauerhaft. Diesen als Maßstab nehmend, möge man sich darauf einlassen; durch es ist das Gute oder Nicht-Gute.
12.132.11
हवो ग्रामवास्तव्या दोषान्ब्रूयुः परस्परम् ।
न तेषां वचनाद्राजा सत्कुर्याद्धातयीत वा ॥ १२.१३२.११ ॥
Die Dorfbewohner mögen einander Vergehen anzeigen; doch auf ihr Wort hin soll der König niemanden ehren oder töten lassen.
12.132.12
न वाच्यः परिवादो वै न श्रोतव्यः कथंचन ।
कर्णौ तत्र पिधातव्यौ गन्तव्यं वा ततोऽन्यतः ॥ १२.१३२.१२ ॥
Verleumdung soll man nicht aussprechen, und keinesfalls soll man sie anhören; dort soll man die Ohren verschließen oder anderswohin gehen.
12.132.13
न सतां शीलमेतद्वै परिवादो न पैशुनम् ।
गुणानामेव वक्तारः सन्तो नित्यं युधिष्ठिर ॥ १२.१३२.१३ ॥
Dies ist nicht das Verhalten der Guten: weder Verleumdung noch Anschwärzen. Die Guten sprechen stets nur von den Tugenden, Yudhiṣṭhira.
12.132.14
यथा समधुरौ दम्यौ सुदान्तौ साधुवाहिनौ ।
धुरमुद्यम्य वहतस्तथा वर्तेत वै नृपः ॥ १२.१३२.१४ ॥
Wie zwei gleich angespannte, gut gezähmte und gut abgerichtete Zugochsen das Joch heben und tragen, so soll sich der König verhalten.
12.132.15
यथायथाऽस्य बहवः सहायाः स्युस्तथा चरेत् ।
आचारमेव मन्यन्ते गरीयो धर्मलक्षणम् ॥ १२.१३२.१५ ॥
So wie viele Helfer er hat, so soll er handeln; denn sie halten den Wandel selbst für das gewichtigste Kennzeichen des Dharma.
12.132.16
अपरे नैवमिच्छन्ति ये शङ्खलिखिंतप्रियाः ।
अर्थे क्षीणेऽथवा लुब्धास्ते ब्रूयुर्वाक्यमीदृशम् ॥ १२.१३२.१६ ॥
Andere, die die Regeln von Śaṅkha und Likhita lieben, wollen es nicht so; wenn aber der Reichtum schwindet oder sie gierig sind, würden sie solche Worte sprechen.
12.132.17
आर्षमष्यत्र पश्यन्ति विकर्मस्थस्य पातनम् ।
न चार्षात्सदृशं किंचित्प्रमाणं दृश्यते क्वचित् ॥ १२.१३२.१७ ॥
Hier sehen sie in der Lehre des Weisen den Sturz dessen, der Böses getan hat; und nirgends wird eine Autorität gesehen, die dem Wort des Weisen gleichkäme.
12.132.18
देवा ह्यपि विकर्मस्थं घातयन्ति नराधमम् ।
व्याजेन विन्दन्वित्तं हि धर्मतः परिहीयते ॥ १२.१३२.१८ ॥
Selbst die Götter erschlagen den niedrigsten Menschen, der Böses tut; wer durch Trug Reichtum erlangt, fällt vom Dharma ab.
12.132.19
सर्वतः सत्कृतः सद्भिर्भूतिप्रवरकारणैः ।
हृदयेनाभ्यनुज्ञातो यो धर्मस्तं व्यवस्यति ॥ १२.१३२.१९ ॥
Wer von allen Seiten von den Guten geehrt wird und von den besten Ursachen des Wohlstands im Herzen gebilligt ist, der entschließt sich zum Dharma.
12.132.20
यश्चतुर्गुणसंपन्नं धर्मं वेद स धर्मवित् ।
अहेरिव हि धर्मस्य पदं दुःखं गवेषितुम् ॥ १२.१३२.२० ॥
Wer den mit vier Eigenschaften ausgestatteten Dharma kennt, ist wahrlich ein Kenner des Dharma; denn die Spur des Dharma ist schwer zu verfolgen, wie die einer Schlange.
12.132.21
यथा मृगस्य विद्धस्य मृगव्याधः पदं नयेत् ।
लक्षेद्रुधिरपातेन तथा धर्मपदं नयेत् ॥ १२.१३२.२१ ॥
So wie der Hirschjäger, die fallenden Blutstropfen sehend, der Spur eines verwundeten Hirsches folgt, so soll man zur Spur des Dharma gelangen.
12.132.22
यथा सम्यग्वितेन पथा गन्तव्यमप्युत ।
राजर्षीणां वृत्तमेतदेवं गच्छ युधिष्ठिर ॥ १२.१३२.२२ ॥
So wie man auf einem geraden, gut ausgebauten Weg reisen muss, so ist das Verhalten der königlichen Weisen; geh so, o Yudhiṣṭhira.