Mahābhārata · Adhyāya 12.132
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.132.1
हीने परमके धर्मे सर्वलोकातिलङ्घने ।
सर्वस्मिन्दस्युसाद्भूते पृथिव्यामुपजीवने ॥ १२.१३२.१ ॥
Quando o dharma supremo declinou, quando todos os mundos são transgredidos, quando tudo na terra se tornou como o dos salteadores e também o sustento,
12.132.2
केन स्विद्ब्राह्मणो जीवेज्जघन्ये काल आगते ।
असंत्यजन्पुत्रपौत्राननुक्रोशात्पितामह ॥ १२.१३२.२ ॥
Ó avô, quando chega um tempo baixo, como deve viver um brâmane, sem abandonar filhos e netos por compaixão?
12.132.3
विज्ञानबलमास्थाय जीवितव्यं तथा गते ।
सर्वं साध्वर्थमेवेदमसाध्वर्थं न किंचन ॥ १२.१३२.३ ॥
Apoiando-se na força do discernimento, deve-se viver mesmo quando tal estado chegou. Tudo isso é para um bom fim; nada é para um mau fim.
12.132.4
असाधुभ्योऽर्थमादाय साधुभ्यो यः प्रयच्छति ।
आत्मानं संक्रमं कृत्वा कृच्छ्रधर्मकृदेव सः ॥ १२.१३२.४ ॥
Quem toma riqueza dos maus e a dá aos bons, fazendo de si mesmo uma ponte de travessia, é de fato quem cumpre o dever árduo.
12.132.5
अरोषेणात्मनो राजन्राज्ये स्थितिमकोपयन् ।
अदत्तमप्याददीत् भ्रातुर्वित्तं ममेति वा ॥ १२.१३२.५ ॥
Ó rei, sem ira, sem perturbar a estabilidade do reino, pode-se até tomar o que não foi dado, pensando: «A riqueza de meu irmão é minha».
12.132.6
विज्ञानबलपूतो यो वर्तते निन्दितेष्वपि ।
वृत्तिविज्ञानवान्धीरः कस्तं वक्तुमिहार्हति ॥ १२.१३२.६ ॥
Quem aqui é digno de falar daquele que, purificado pela força do discernimento, se conduz mesmo entre os censurados, homem firme que conhece os meios de sustento?
12.132.7
येषां बहुकृता बुद्धिस्तेषामन्या न रोचते ।
यजसा ते प्रवर्तन्ते बलवन्तो युधिष्ठिर ॥ १२.१३२.७ ॥
Ó Yudhiṣṭhira, àqueles cujo entendimento é muito cultivado não agrada outra doutrina; esses poderosos avançam pelo rito do sacrifício.
12.132.8
यदैव प्रकृतं शास्त्रं जनस्तदनुवर्तते ।
यदैवमध्यासेवन्ते मेध्रावी वाऽप्यथोत्तरम् ॥ १२.१३२.८ ॥
Quando o śāstra está estabelecido de certo modo, o povo o segue; e quando também os sábios o praticam assim, o caminho posterior é o mesmo.
12.132.9
ऋत्विक्पुरोहिताचार्यान्सत्कृतानभिसत्कृतान् ।
न ब्राह्मणान्घातयीत दोषान्प्राप्नोति घातयन् ॥ १२.१३२.९ ॥
Não se deve mandar matar os brâmanes — sacerdotes oficiantes, capelães domésticos e mestres, honrados ou muito honrados; quem manda matar incorre em falta.
12.132.10
एतत्प्रमाणं लोकस्य चक्षुरेतत्सातनम् ।
तत्प्रमाणोऽवगाहेत तेन तत्साध्वसाधु वा ॥ १२.१३२.१० ॥
Esta é a norma do mundo, este é o seu olho, isto é duradouro. Tomando isso como autoridade, que se entre nisso; por isso, o bem ou o não-bem.
12.132.11
हवो ग्रामवास्तव्या दोषान्ब्रूयुः परस्परम् ।
न तेषां वचनाद्राजा सत्कुर्याद्धातयीत वा ॥ १२.१३२.११ ॥
Os habitantes da aldeia podem apontar faltas uns aos outros; mas, por sua palavra, o rei não deve honrar nem mandar matar ninguém.
12.132.12
न वाच्यः परिवादो वै न श्रोतव्यः कथंचन ।
कर्णौ तत्र पिधातव्यौ गन्तव्यं वा ततोऽन्यतः ॥ १२.१३२.१२ ॥
Não se deve proferir difamação, nem ouvi-la de modo algum; ali devem-se tapar os ouvidos ou ir embora para outro lugar.
12.132.13
न सतां शीलमेतद्वै परिवादो न पैशुनम् ।
गुणानामेव वक्तारः सन्तो नित्यं युधिष्ठिर ॥ १२.१३२.१३ ॥
Esta não é a conduta dos bons: nem calúnia nem mexerico. Os bons sempre falam apenas das virtudes, Yudhiṣṭhira.
12.132.14
यथा समधुरौ दम्यौ सुदान्तौ साधुवाहिनौ ।
धुरमुद्यम्य वहतस्तथा वर्तेत वै नृपः ॥ १२.१३२.१४ ॥
Como dois bois de igual jugo, bem domados e bem treinados, erguem o jugo e o carregam, assim deve proceder o rei.
12.132.15
यथायथाऽस्य बहवः सहायाः स्युस्तथा चरेत् ।
आचारमेव मन्यन्ते गरीयो धर्मलक्षणम् ॥ १२.१३२.१५ ॥
Conforme forem seus muitos auxiliares, assim deve agir; pois consideram a própria conduta o mais grave sinal do dharma.
12.132.16
अपरे नैवमिच्छन्ति ये शङ्खलिखिंतप्रियाः ।
अर्थे क्षीणेऽथवा लुब्धास्ते ब्रूयुर्वाक्यमीदृशम् ॥ १२.१३२.१६ ॥
Outros, que amam as normas de Śaṅkha e Likhita, não o desejam assim; mas, quando a riqueza diminui ou quando são gananciosos, diriam palavras como essas.
12.132.17
आर्षमष्यत्र पश्यन्ति विकर्मस्थस्य पातनम् ।
न चार्षात्सदृशं किंचित्प्रमाणं दृश्यते क्वचित् ॥ १२.१३२.१७ ॥
Aqui veem, no ensinamento do sábio, a queda daquele que agiu mal; e em lugar algum se vê uma autoridade igual à palavra do sábio.
12.132.18
देवा ह्यपि विकर्मस्थं घातयन्ति नराधमम् ।
व्याजेन विन्दन्वित्तं हि धर्मतः परिहीयते ॥ १२.१३२.१८ ॥
Até os deuses abatem o mais vil dos homens que age mal; quem obtém riqueza por engano cai do dharma.
12.132.19
सर्वतः सत्कृतः सद्भिर्भूतिप्रवरकारणैः ।
हृदयेनाभ्यनुज्ञातो यो धर्मस्तं व्यवस्यति ॥ १२.१३२.१९ ॥
Quem é honrado por todos os lados pelos bons e aprovado no coração pelas melhores causas de prosperidade, esse decide seguir o dharma.
12.132.20
यश्चतुर्गुणसंपन्नं धर्मं वेद स धर्मवित् ।
अहेरिव हि धर्मस्य पदं दुःखं गवेषितुम् ॥ १२.१३२.२० ॥
Quem conhece o dharma dotado de quatro qualidades é de fato um conhecedor do dharma; pois o rastro do dharma é difícil de seguir, como o de uma serpente.
12.132.21
यथा मृगस्य विद्धस्य मृगव्याधः पदं नयेत् ।
लक्षेद्रुधिरपातेन तथा धर्मपदं नयेत् ॥ १२.१३२.२१ ॥
Como o caçador de veados, vendo cair as gotas de sangue, segue o rastro de um veado ferido, assim deve-se chegar ao rastro do dharma.
12.132.22
यथा सम्यग्वितेन पथा गन्तव्यमप्युत ।
राजर्षीणां वृत्तमेतदेवं गच्छ युधिष्ठिर ॥ १२.१३२.२२ ॥
Assim como se deve viajar por uma estrada reta e bem traçada, assim é a conduta dos reis sábios; segue assim, ó Yudhiṣṭhira.