Mahābhārata · Adhyāya 12.143
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.143.1
पितामह महाप्राज्ञ सर्वशास्त्रविशारद ।
शरणागतं पालयतो यो धर्मस्तं ब्रवीहि मे ॥ १२.१४३.१ ॥
Großvater, du großer Weiser, Kenner aller Śāstras, sag mir, welches Dharma dem obliegt, der die Schutzsuchenden beschützt.
12.143.2
महान्धर्मो महाराज शरणागतपालने ।
अर्हः प्रष्टुं भवांश्चैनं प्रश्नं भरतसत्तम ॥ १२.१४३.२ ॥
Großer König, groß ist das Dharma im Schutz derer, die Zuflucht suchen. Bester der Bharatas, du bist würdig, diese Frage zu stellen.
12.143.3
शिबिप्रभृतयो राजन्राजानः शरणं गतान् ।
परिपाल्य महात्मानः संसिद्धिं परमां गताः ॥ १२.१४३.३ ॥
O König, die Könige angefangen bei Śibi, die die Schutzsuchenden beschützten, wurden große Seelen und erlangten die höchste Vollendung.
12.143.4
श्रूयते च कपोतेन शत्रुः शरणमागतः ।
पूजितश्च यथान्यायं स्वैश्च मांसैर्निमन्त्रितः ॥ १२.१४३.४ ॥
Man hört, dass ein Feind bei einer Taube Zuflucht suchte; er wurde gebührend geehrt und mit ihrem eigenen Fleisch zum Mahl eingeladen.
12.143.5
कथं कपोतेन पुरा शत्रुः शरणमागतः ।
स्वमांसं भोजितः कां च गतिं लेभे स भारत ॥ १२.१४३.५ ॥
O Bhārata, wie kam einst ein Feind zu einer Taube, um Zuflucht zu suchen, wie wurde er mit deren eigenem Fleisch gespeist, und welches Schicksal erlangte er?
12.143.6
शृणु राजन्कथां दिव्यां सर्वपापप्रणाशिनीम् ।
नृपतेर्मुचुकुन्दस्य कथितां भार्गवेण वै ॥ १२.१४३.६ ॥
Höre, o König, die göttliche Geschichte, die alle Sünden vernichtet, vom Bhārgava über König Mucukunda erzählt.
12.143.7
इममर्थं पुरा पार्थ मुचुकुन्दो नराधिपः ।
भार्गवं परिपप्रच्छ प्रणतः पुरुषर्षभ ॥ १२.१४३.७ ॥
Sohn der Pṛthā, Stier unter den Menschen, einst fragte König Mucukunda, sich demütig verneigend, Bhārgava nach dieser Sache.
12.143.8
तस्मै शुश्रूषमाणाय भार्गवोऽकथयत्कथाम् ।
इमां यथा कपोतेन सिद्धिः प्राप्ता नराधिप ॥ १२.१४३.८ ॥
Ihm, der begierig zuhörte, erzählte Bhārgava diese Geschichte, wie durch die Taube der Erfolg erlangt wurde, Herr der Menschen.
12.143.9
धर्मिश्चयसंयुक्तां कामार्थसहितां कथाम् ।
शृणुष्वावहितो राजन्गदतो मे महाभुजः ॥ १२.१४३.९ ॥
Höre aufmerksam zu, König, dieser Erzählung, die mit dem Dharma verbunden und von Begierde und Reichtum begleitet ist, während ich spreche, du Starkarmiger.
12.143.10
कश्चित्क्षुद्रसमाचारः पृथिव्यां कालसंमितः ।
चचार पृथिवीपाल घोरः शकुनिलुब्धकः ॥ १२.१४३.१० ॥
Auf der Erde wanderte ein gewisser Vogelfänger von niederem Benehmen umher, dem Tod gleich, grausam, o Beschützer der Erde.
12.143.11
काकोल इव कृष्णाङ्गो रूक्षः पापसमाहितः ।
यवमध्यः कृशग्रीवो ह्रस्वपादो महाहनुः ॥ १२.१४३.११ ॥
Schwarzgliedrig wie eine Krähe, rau, auf Sünde bedacht, mit gerstenförmiger Taille, dünnem Hals, kurzen Füßen und großem Kiefer.
12.143.12
नैव तस्य सुहृत्कश्चिन्न संबन्धी न बान्धवाः ।
बान्धवैः संपरित्यक्तस्तेन रौद्रेण कर्मणा ॥ १२.१४३.१२ ॥
Er hatte weder einen Freund noch einen Verwandten durch Heirat noch Blutsverwandte; von seinen Angehörigen wegen jener grausamen Tat völlig verlassen.
12.143.13
नरः पापसमाचारस्त्यक्तव्यो दूरतो बुधैः ।
आत्मानं यो न संधत्ते सोन्यस्य स्यात्कथं हितः ॥ १२.१४३.१३ ॥
Ein Mensch von schlechtem Wandel soll von den Weisen aus der Ferne gemieden werden. Wie könnte der, der sich selbst nicht zügelt, dem anderen ein Wohltäter sein?
12.143.14
ये नृशंसा दुरात्मानः प्राणिप्राणहरा नराः ।
उद्वेजनीया भूतानां व्याला इव भवन्ति ते ॥ १२.१४३.१४ ॥
Grausame und böse Menschen, die den Wesen den Lebensatem rauben, werden für die Geschöpfe wie giftige Schlangen, vor denen man sich fürchten muss.
12.143.15
स वै क्षारकमादाय वने हत्वा च पक्षिणः ।
चकार विक्रयं तेषां पतङ्गानां जनाधिपः ॥ १२.१४३.१५ ॥
Dieser König nahm im Wald ätzende Lauge, erschlug Vögel und trieb auch Handel mit jenen geflügelten Insekten.
12.143.16
एवं तु वर्तमानस्य तस्य वृत्तिं दुरात्मनः ।
अगमत्सुमहान्कालो न चाधर्ममबुध्यत ॥ १२.१४३.१६ ॥
Während er so in seiner bösen Lebensweise verharrte, verging eine sehr lange Zeit, und er erkannte sein Unrecht nicht.
12.143.17
तस्य भार्यासहायस्य रममाणस्य शाश्वतम् ।
दैवयोगविमूढस्य नान्या वृत्तिररोचत ॥ १२.१४३.१७ ॥
Ihm, der stets mit seiner Gattin als Gefährtin Freude fand und vom Schicksalsspiel verblendet war, gefiel keine andere Lebensweise.
12.143.18
ततः कदाचित्तस्याथ वनस्थस्य समन्ततः ।
पातयन्निव वृक्षांस्तान्सुमहान्वातसंभ्रमः ॥ १२.१४३.१८ ॥
Dann, als er einst im Wald weilte, erhob sich ringsum ein gewaltiger Windsturm, als risse er die Bäume nieder.
12.143.19
मेघसंकुलमाकाशं विद्युन्मण्डलमण्डितम् ।
संछन्नस्तु मुहूर्तेन नौसार्थैरिव सागरः ॥ १२.१४३.१९ ॥
Der mit Wolken überfüllte, von Blitzkreisen geschmückte Himmel war im Nu bedeckt, wie das Meer von Schiffsflotten bedeckt wird.
12.143.20
वारिधारासमूहेन संप्रहृष्टः शतक्रतुः ।
क्षणेन पूरयामास सलिलेन वसुंधराम् ॥ १२.१४३.२० ॥
Hocherfreut über die Menge der Wasserströme füllte Śatakratu (Indra) im Nu die Erde mit Wasser.
12.143.21
ततो धाराकुले लोके संभ्रमन्नष्टचेतनः ।
शीतार्तस्तद्वनं सर्वमाकुलेनान्तरात्मना ॥ १२.१४३.२१ ॥
Da irrte er, im von Regenströmen überfluteten Weltall verwirrt und besinnungslos, von der Kälte gepeinigt, mit aufgewühltem Innern durch den ganzen Wald.
12.143.22
नैव निम्नं स्थलं वाऽपि सोऽविन्दत विहंगहा ।
पूरितो हि जलौघेनन तस्य मार्गो वनस्य तु ॥ १२.१४३.२२ ॥
Der Vogeljäger fand weder tiefen noch hohen Boden; von der Wasserflut erfüllt, war ihm der Pfad des Waldes nicht mehr zugänglich.
12.143.23
पक्षिणं वर्षवेगेन हता लीनास्तु पादपात् ।
मृगसिहवराहाश्च ये चान्ये तत्र पक्षिणः ॥ १२.१४३.२३ ॥
Durch die Wucht des Regens wurden die Vögel niedergeschlagen, auch jene, die sich an die Bäume klammerten; Hirsche, Löwen und Eber sowie die anderen Vögel dort.
12.143.24
महता वातवर्षेण त्रासितास्ते वनौकसः ।
भयार्ताश्च क्षुधार्ताश्च बभ्रमुः सहिता वने ॥ १२.१४३.२४ ॥
Von Sturm und Regen in Schrecken versetzt, von Angst und Hunger gepeinigt, irrten jene Waldbewohner gemeinsam im Wald umher.
12.143.25
स तु शीतहतैर्गात्रैर्जगामैव न तस्थिवान् ।
ददर्श पतितां भूमौ कपोतीं शीतविह्वलाम् ॥ १२.१४३.२५ ॥
Mit vom Frost erstarrten Gliedern ging er weiter und blieb nicht stehen. Er sah eine auf dem Boden liegende Taubenhenne, von Kälte überwältigt.
12.143.26
दृष्टवाऽऽर्तोपि हि पापात्मा स तां पञ्जरकेऽक्षिपत् ।
स्वयं दुःखाभिभूतोऽपि दुःखमेवाकरोत्परे ॥ १२.१४३.२६ ॥
Obwohl er sie sah und selbst gequält war, warf der sündige Mann sie in einen Käfig. Obwohl selbst von Leid überwältigt, bereitete er einem anderen Leid.
12.143.27
पापात्मा पापकारित्वत्पापमेव चकार सः ।
सोऽपश्यत्तरुषण्डेषु मेघनीलं वनस्पतिम् ॥ १२.१४३.२७ ॥
Weil er sündigen Sinnes war, beging er nur Böses. Dann sah er unter den Baumgruppen einen großen Baum, dunkelblau wie eine Wolke.
12.143.28
सेव्यमानं विहंगौघैश्छायावासफलार्थिभिः ।
धात्रा परोपकाराय स साधुरिव निर्मितः ॥ १२.१४३.२८ ॥
Scharen von Vögeln, die Schatten, Schutz und Früchte suchten, kamen zu ihm; als habe der Schöpfer ihn wie einen guten Menschen zum Wohl anderer geschaffen.
12.143.29
अथाभवत्क्षणेनैव वियद्विमलतारकम् ।
महत्सर इवोत्फुल्लं कुमुदच्छुरितोदकम्।
कुसुमाकारताराढ्यमाकाशं निर्मलं बहु ॥ १२.१४३.२९ ॥
Im Nu wurde der Himmel voller klarer Sterne, wie ein großer, erblühter See mit Wasser voller Seerosen; der Himmel, reich an blütenförmigen Sternen, war sehr klar.
12.143.30
घनैर्मुक्तं नभो दृष्ट्वा लुब्धकः शीतविह्वलः ।
दिशो विलोकयामास वेलां च सुदुरात्मवान् ॥ १२.१४३.३० ॥
Als er den von Wolken befreiten Himmel sah, blickte der vom Frost überwältigte Jäger in alle Richtungen und nach der Zeit; er war eine sehr böse Seele.
12.143.31
दूरे ग्रामनिवेशश्च तस्मात्स्थानादिति प्रभो ।
कृतबुद्धिर्द्रुमे तस्मिन्वस्तुं तां रजनीं ततः ॥ १२.१४३.३१ ॥
O Herr, die Dorfsiedlung lag weit von diesem Ort entfernt; so beschloss er, entschlossen, jene Nacht in genau diesem Baum zu verbringen.
12.143.32
साञ्जलिः प्रणतिं कृत्वा वाक्यमाह वनस्पतिम् ।
शरणं यामि यान्यस्मिन्दैवतानीति भारत ॥ १२.१४३.३२ ॥
Mit gefalteten Händen, sich verneigend, sprach er diese Worte zum Baum: "O Bhārata, ich suche Zuflucht bei den Gottheiten, die in ihm wohnen."
12.143.33
स शिलायां शिरः कृत्वा पर्णान्यास्तीर्य भूतले ।
दुःखेन महताऽऽविष्टस्ततः सुष्वाप पक्षिहा ॥ १२.१४३.३३ ॥
Er legte den Kopf auf einen Stein, breitete Blätter auf dem Boden aus, und von großem Kummer überwältigt schlief der Vogelfänger dann ein.