மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.143
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.143.1
पितामह महाप्राज्ञ सर्वशास्त्रविशारद ।
शरणागतं पालयतो यो धर्मस्तं ब्रवीहि मे ॥ १२.१४३.१ ॥
பிதாமகரே, பெரும் ஞானியே, அனைத்து சாஸ்திரங்களிலும் வல்லவரே! சரணடைந்தவரைக் காப்பவனின் எந்த தர்மமோ, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.143.2
महान्धर्मो महाराज शरणागतपालने ।
अर्हः प्रष्टुं भवांश्चैनं प्रश्नं भरतसत्तम ॥ १२.१४३.२ ॥
மகாராஜாவே, சரணடைந்தவரைக் காப்பதில் பெரிய தர்மம் உள்ளது. பரதர்களில் சிறந்தவரே, இந்தக் கேள்வியைக் கேட்கத் தகுதியுள்ளவர் நீரே.
12.143.3
शिबिप्रभृतयो राजन्राजानः शरणं गतान् ।
परिपाल्य महात्मानः संसिद्धिं परमां गताः ॥ १२.१४३.३ ॥
அரசே, சிபி முதலான அரசர்கள் சரணடைந்தவர்களைக் காத்து, மகாத்மாக்களாகி உயர்ந்த சித்தியை அடைந்தனர்.
12.143.4
श्रूयते च कपोतेन शत्रुः शरणमागतः ।
पूजितश्च यथान्यायं स्वैश्च मांसैर्निमन्त्रितः ॥ १२.१४३.४ ॥
ஒரு புறாவிடம் எதிரி சரணடைந்து வந்ததாகக் கேள்விப்படுகிறோம்; அது முறைப்படி உபசரிக்கப்பட்டு, தன் சொந்த மாம்சத்தால் விருந்துக்கு அழைக்கப்பட்டது.
12.143.5
कथं कपोतेन पुरा शत्रुः शरणमागतः ।
स्वमांसं भोजितः कां च गतिं लेभे स भारत ॥ १२.१४३.५ ॥
பாரதனே, முற்காலத்தில் புறாவிடம் எதிரி எப்படி சரணடைந்தான்? தன் சொந்த மாம்சத்தால் அவன் எப்படி உணவளிக்கப்பட்டான், அவன் எந்த கதியை அடைந்தான்?
12.143.6
शृणु राजन्कथां दिव्यां सर्वपापप्रणाशिनीम् ।
नृपतेर्मुचुकुन्दस्य कथितां भार्गवेण वै ॥ १२.१४३.६ ॥
அரசே, அனைத்துப் பாவங்களையும் அழிக்கும் தெய்வீகக் கதையைக் கேளுங்கள்; அது மன்னன் முசுகுந்தனைப் பற்றியது, பார்கவரால் சொல்லப்பட்டது.
12.143.7
इममर्थं पुरा पार्थ मुचुकुन्दो नराधिपः ।
भार्गवं परिपप्रच्छ प्रणतः पुरुषर्षभ ॥ १२.१४३.७ ॥
பார்த்தா, புருஷர்களில் காளை போன்றவனே! முன்பு நராதிபதி முசுகுந்தன் வணங்கியவாறு பார்கவரிடம் இந்தப் பொருளைப் பற்றி வினவினான்.
12.143.8
तस्मै शुश्रूषमाणाय भार्गवोऽकथयत्कथाम् ।
इमां यथा कपोतेन सिद्धिः प्राप्ता नराधिप ॥ १२.१४३.८ ॥
கேட்க ஆவலாய் இருந்த அவனுக்குப் பார்கவர் இக்கதையைச் சொன்னார்; புறா எவ்வாறு சித்தியை அடைந்தது என்பதை, நராதிபதியே.
12.143.9
धर्मिश्चयसंयुक्तां कामार्थसहितां कथाम् ।
शृणुष्वावहितो राजन्गदतो मे महाभुजः ॥ १२.१४३.९ ॥
அரசே, தர்மத்தோடு இணைந்ததும் காமமும் பொருளும் சேர்ந்ததுமான இக்கதையை கவனமாகக் கேள், நான் சொல்லும்போது, மகாபாகுவே.
12.143.10
कश्चित्क्षुद्रसमाचारः पृथिव्यां कालसंमितः ।
चचार पृथिवीपाल घोरः शकुनिलुब्धकः ॥ १२.१४३.१० ॥
பூமியில் கீழ்மையான நடத்தையுடைய, காலனுக்கு ஒப்பான, கொடிய பறவை வேடன் ஒருவன் திரிந்தான், பூமிபாலனே.
12.143.11
काकोल इव कृष्णाङ्गो रूक्षः पापसमाहितः ।
यवमध्यः कृशग्रीवो ह्रस्वपादो महाहनुः ॥ १२.१४३.११ ॥
காக்கை போல் கருத்த உறுப்புகளையுடையவன், கடுமையானவன், பாவத்தில் ஈடுபட்டவன், இடை ஒடுங்கியவன், மெலிந்த கழுத்தும் குட்டையான கால்களும் பெரிய தாடையும் கொண்டவன்.
12.143.12
नैव तस्य सुहृत्कश्चिन्न संबन्धी न बान्धवाः ।
बान्धवैः संपरित्यक्तस्तेन रौद्रेण कर्मणा ॥ १२.१४३.१२ ॥
அவனுக்கு நண்பன் எவனும் இல்லை, உறவினனும் இல்லை, பந்துக்களும் இல்லை; அந்தக் கொடிய செயலால் பந்துக்களாலும் முழுமையாக கைவிடப்பட்டிருந்தான்.
12.143.13
नरः पापसमाचारस्त्यक्तव्यो दूरतो बुधैः ।
आत्मानं यो न संधत्ते सोन्यस्य स्यात्कथं हितः ॥ १२.१४३.१३ ॥
தீய நடத்தை கொண்ட மனிதனை அறிவுடையோர் தூரத்திலிருந்தே விலக்க வேண்டும். தன்னையே அடக்கத் தெரியாதவன் பிறருக்கு எவ்வாறு நன்மை செய்பவனாக இருக்க முடியும்?
12.143.14
ये नृशंसा दुरात्मानः प्राणिप्राणहरा नराः ।
उद्वेजनीया भूतानां व्याला इव भवन्ति ते ॥ १२.१४३.१४ ॥
கொடூரமும் தீய உள்ளமும் கொண்டு உயிர்களின் உயிரைப் பறிக்கும் மனிதர்கள், உயிரினங்களுக்கு நச்சுப் பாம்புகளைப் போல அஞ்சத்தக்கவர்களாகின்றனர்.
12.143.15
स वै क्षारकमादाय वने हत्वा च पक्षिणः ।
चकार विक्रयं तेषां पतङ्गानां जनाधिपः ॥ १२.१४३.१५ ॥
அந்த மன்னன் காட்டில் காரத்தை எடுத்துக்கொண்டு பறவைகளைக் கொன்றான்; அந்தப் பூச்சிகளையும் விற்றான்.
12.143.16
एवं तु वर्तमानस्य तस्य वृत्तिं दुरात्मनः ।
अगमत्सुमहान्कालो न चाधर्ममबुध्यत ॥ १२.१४३.१६ ॥
இவ்வாறு தீய வழியில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த அவனுக்கு மிக நீண்ட காலம் கடந்தது; அவன் தன் அதர்மத்தை உணரவே இல்லை.
12.143.17
तस्य भार्यासहायस्य रममाणस्य शाश्वतम् ।
दैवयोगविमूढस्य नान्या वृत्तिररोचत ॥ १२.१४३.१७ ॥
மனைவியைத் துணையாகக் கொண்டு எப்போதும் மகிழ்ந்திருந்த, விதியின் சூழ்ச்சியால் மயங்கிய அவனுக்கு வேறு வாழ்க்கைவழி பிடிக்கவில்லை.
12.143.18
ततः कदाचित्तस्याथ वनस्थस्य समन्ततः ।
पातयन्निव वृक्षांस्तान्सुमहान्वातसंभ्रमः ॥ १२.१४३.१८ ॥
பின்னர் ஒருநாள், காட்டில் வசித்துக்கொண்டிருந்தவனைச் சுற்றிலும், மரங்களை வீழ்த்துவது போல ஒரு பெரும் காற்றின் கலக்கம் எழுந்தது.
12.143.19
मेघसंकुलमाकाशं विद्युन्मण्डलमण्डितम् ।
संछन्नस्तु मुहूर्तेन नौसार्थैरिव सागरः ॥ १२.१४३.१९ ॥
மேகங்களால் நிறைந்த வானம் மின்னல் வட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது; ஒரு கணத்தில் கடல் கப்பல் கூட்டங்களால் மூடப்பட்டதுபோல் ஆனது.
12.143.20
वारिधारासमूहेन संप्रहृष्टः शतक्रतुः ।
क्षणेन पूरयामास सलिलेन वसुंधराम् ॥ १२.१४३.२० ॥
நீர்த்தாரைகளின் திரளால் மகிழ்ச்சியடைந்த சதக்ரது (இந்திரன்) ஒரு கணத்தில் பூமியை நீரால் நிரப்பினான்.
12.143.21
ततो धाराकुले लोके संभ्रमन्नष्टचेतनः ।
शीतार्तस्तद्वनं सर्वमाकुलेनान्तरात्मना ॥ १२.१४३.२१ ॥
பின்னர், நீர்த்தாரைகளால் நிறைந்த உலகில் குழம்பி உணர்விழந்தவனாய், குளிரால் வாடியவன் கலங்கிய உள்ளத்துடன் அந்த முழு வனத்திலும் அலைந்தான்.
12.143.22
नैव निम्नं स्थलं वाऽपि सोऽविन्दत विहंगहा ।
पूरितो हि जलौघेनन तस्य मार्गो वनस्य तु ॥ १२.१४३.२२ ॥
அந்தப் பறவை வேட்டைக்காரனுக்குத் தாழ்நிலமும் கிடைக்கவில்லை, உயர்நிலமும் கிடைக்கவில்லை; நீர்ப்பெருக்கால் நிரம்பியதால் வனத்தின் வழியும் அவனுக்கு இல்லாமல் போனது.
12.143.23
पक्षिणं वर्षवेगेन हता लीनास्तु पादपात् ।
मृगसिहवराहाश्च ये चान्ये तत्र पक्षिणः ॥ १२.१४३.२३ ॥
மழையின் வேகத்தால் பறவைகள் அடித்து வீழ்த்தப்பட்டன; மரங்களில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தவையும் வீழ்ந்தன; மான்களும் சிங்கங்களும் பன்றிகளும், அங்கிருந்த பிற பறவைகளும் அப்படியே.
12.143.24
महता वातवर्षेण त्रासितास्ते वनौकसः ।
भयार्ताश्च क्षुधार्ताश्च बभ्रमुः सहिता वने ॥ १२.१४३.२४ ॥
பெரும் காற்றும் மழையும் அச்சுறுத்த, பயத்தாலும் பசியாலும் வாடிய அந்த வனவாசிகள் வனத்தில் ஒன்றாகக் அலைந்தனர்.
12.143.25
स तु शीतहतैर्गात्रैर्जगामैव न तस्थिवान् ।
ददर्श पतितां भूमौ कपोतीं शीतविह्वलाम् ॥ १२.१४३.२५ ॥
அவன் குளிரால் மரத்துப்போன உடலுடன் நடந்தான், நிற்கவில்லை. நிலத்தில் விழுந்து குளிரால் தவிக்கும் ஒரு பெண் புறாவைக் கண்டான்.
12.143.26
दृष्टवाऽऽर्तोपि हि पापात्मा स तां पञ्जरकेऽक्षिपत् ।
स्वयं दुःखाभिभूतोऽपि दुःखमेवाकरोत्परे ॥ १२.१४३.२६ ॥
அவளைக் கண்டும், அவனும் துன்புற்றிருந்தும், அந்தப் பாவி அவளைக் கூண்டில் அடைத்தான். தானே துன்பத்தால் வாட்டப்பட்டிருந்தும் பிறருக்குத் துன்பத்தையே உண்டாக்கினான்.
12.143.27
पापात्मा पापकारित्वत्पापमेव चकार सः ।
सोऽपश्यत्तरुषण्डेषु मेघनीलं वनस्पतिम् ॥ १२.१४३.२७ ॥
பாவ இயல்புடையவனாதலால் அவன் பாவத்தையே செய்தான். பின்னர் மரக்கூட்டங்களுக்கிடையே மேகம் போல் நீலநிறமான ஒரு பெரிய மரத்தைக் கண்டான்.
12.143.28
सेव्यमानं विहंगौघैश्छायावासफलार्थिभिः ।
धात्रा परोपकाराय स साधुरिव निर्मितः ॥ १२.१४३.२८ ॥
நிழலையும், தங்குமிடத்தையும், கனியையும் விரும்பும் பறவைக் கூட்டங்கள் அதை நாடின. பிறருக்கு உதவுவதற்காகவே படைப்பவன் அதைச் சான்றோனைப் போல் படைத்திருந்தான்.
12.143.29
अथाभवत्क्षणेनैव वियद्विमलतारकम् ।
महत्सर इवोत्फुल्लं कुमुदच्छुरितोदकम्।
कुसुमाकारताराढ्यमाकाशं निर्मलं बहु ॥ १२.१४३.२९ ॥
பின்னர் ஒரு கணத்திலேயே வானம் தெளிந்த விண்மீன்களால் நிறைந்தது. மலர்ந்த குவளைகள் மிதக்கும் பெரிய தடாகம் போல், பூக்களின் வடிவிலான விண்மீன்களால் செழித்த வானம் மிகத் தெளிவாக இருந்தது.
12.143.30
घनैर्मुक्तं नभो दृष्ट्वा लुब्धकः शीतविह्वलः ।
दिशो विलोकयामास वेलां च सुदुरात्मवान् ॥ १२.१४३.३० ॥
மேகங்களிலிருந்து விடுபட்ட வானத்தைக் கண்டு, குளிரால் தவித்த வேடன் திசைகளையும் நேரத்தையும் நோக்கினான். அவன் மிகக் கொடிய மனம் கொண்டவன்.
12.143.31
दूरे ग्रामनिवेशश्च तस्मात्स्थानादिति प्रभो ।
कृतबुद्धिर्द्रुमे तस्मिन्वस्तुं तां रजनीं ततः ॥ १२.१४३.३१ ॥
ஓ பிரபுவே, அந்த இடத்திலிருந்து கிராமக் குடியிருப்பு தொலைவில் இருந்தது; எனவே அவன் அந்த மரத்திலேயே அந்த இரவைக் கழிக்க முடிவு செய்தான்.
12.143.32
साञ्जलिः प्रणतिं कृत्वा वाक्यमाह वनस्पतिम् ।
शरणं यामि यान्यस्मिन्दैवतानीति भारत ॥ १२.१४३.३२ ॥
கைகூப்பி வணங்கி, அவன் அந்த மரத்தை நோக்கி இவ்வாறு சொன்னான்: "ஓ பாரதனே, இதில் உள்ள தேவதைகளின் சரணத்தை அடைகிறேன்."
12.143.33
स शिलायां शिरः कृत्वा पर्णान्यास्तीर्य भूतले ।
दुःखेन महताऽऽविष्टस्ततः सुष्वाप पक्षिहा ॥ १२.१४३.३३ ॥
அவன் கல்லின் மேல் தலையை வைத்து, நிலத்தில் இலைகளை விரித்தான்; பெரும் துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அந்தப் பறவை வேட்டைக்காரன் அப்போது உறங்கினான்.