ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 12.146

12.146.1

ततः स लुब्धकः पश्यन्क्षुधयाऽपि परिप्लुतः ।
कपोतमग्निपतितं वाक्यं पुनरुवाच ह ॥ १२.१४६.१ ॥

ಆಗ ಆ ಬೇಡನು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಪಾರಿವಾಳವನ್ನು ನೋಡಿ ಮತ್ತೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

किमीदृशं नृशंसेन मया कृतमबुद्धिना ।
भविष्यति हि मे नित्यं पातकं भुवि जीवतः।
स विनिन्दंस्तथाऽऽत्मानं पुनः पुनरुवाच ह ॥ १२.१४६.२ ॥

"ನಿರ್ದಯನೂ ಮೂರ್ಖನೂ ಆದ ನಾನು ಇಂಥದ್ದನ್ನು ಏಕೆ ಮಾಡಿದೆ? ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಿರುವವರೆಗೂ ಈ ಪಾಪ ನನಗೆ ಸದಾ ಇರುವುದು." ಹೀಗೆ ತನ್ನನ್ನೇ ನಿಂದಿಸುತ್ತ ಅವನು ಪದೇಪದೇ ಹೇಳಿದನು.

धिङ्भामस्तु सुदुर्बुद्धिं सदा निकृतिनिश्चयम् ।
शुभं कर्म परित्यज्य सोऽहं शकुनिलुब्धकः ॥ १२.१४६.३ ॥

ನನಗೆ ಧಿಕ್ಕಾರವಿರಲಿ! ಅತಿ ದುರ್ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳ, ಸದಾ ವಂಚನೆಯನ್ನೇ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ ನನಗೆ! ಶುಭಕರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನಾನು ಪಕ್ಷಿ ಬೇಟೆಗಾರನಾದೆ.

नृशंसस्य ममाद्यायं प्रत्यादेशो न संशयः ।
दत्तः स्वमांसं दहता कपोतेन महात्मना ॥ १२.१४६.४ ॥

ಇಂದು ನಿರ್ದಯನಾದ ನನಗೆ ಇದೇ ಖಂಡನೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಮಾಂಸವನ್ನೇ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡ ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಪಾರಿವಾಳವು ಇದನ್ನು ನನಗೆ ನೀಡಿದೆ.

सोहं त्यक्ष्ये प्रियान्प्राणान्पुत्रान्दारान्विसृज्य च ।
उपदिष्टो हि मे धर्मः कपोतेनात्र धर्मिणा ॥ १२.१४६.५ ॥

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪ್ರಾಣವನ್ನು, ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ಪತ್ನಿಯರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅವರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವೆನು. ಇಲ್ಲಿ ಈ ಧರ್ಮಾತ್ಮ ಪಾರಿವಾಳವು ನನಗೆ ಧರ್ಮೋಪದೇಶ ಮಾಡಿದೆ.

अद्यप्रभुति देहं स्वं सर्वभोगैर्विवर्जितम् ।
यथा स्वल्पं सरो ग्रीष्मे शोषयिष्याम्महं तथा ॥ १२.१४६.६ ॥

ಇಂದಿನಿಂದ ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಎಲ್ಲ ಭೋಗಗಳಿಂದ ದೂರವಿಡುವೆನು. ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಕೆರೆ ಒಣಗುವಂತೆ ನಾನೂ ಈ ದೇಹವನ್ನು ಒಣಗಿಸುವೆನು.

क्षुत्पिपासातपसहः कृशो ध्रमनिसन्ततः ।
उपवासैर्बहुविधैश्चरिष्ये पारलौकिकम् ॥ १२.१४६.७ ॥

ಹಸಿವು, ಬಾಯಾರಿಕೆ, ಬಿಸಿಲನ್ನು ಸಹಿಸುವವನಾಗಿ, ಕೃಶನಾಗಿ, ನರಗಳು ಕಾಣುವ ದೇಹದಿಂದ, ಅನೇಕ ರೀತಿಯ ಉಪವಾಸಗಳಿಂದ ಪರಲೋಕಕ್ಕಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

अहो देहप्रदानेन दर्शिताऽतिथिपूजना ।
तस्माद्धर्मं चरिष्यामि धर्मो हि परमा गतिः ॥ १२.१४६.८ ॥

ಅಹೋ! ದೇಹವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿ ಅತಿಥಿ ಪೂಜೆ ಹೇಗೆ ತೋರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಧರ್ಮವೇ ಪರಮ ಗತಿ.

दृष्टो धर्मो हि धर्मिष्ठे यादृशो विहगोत्तमे ।
एवमुक्त्वा विनिश्चित्य रौद्रकर्मा स लुब्धकः ॥ १२.१४६.९ ॥

ಧರ್ಮಿಷ್ಠನಾದ ಉತ್ತಮ ಪಕ್ಷಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಧರ್ಮ ಇಂತಹದು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ರೌದ್ರಕರ್ಮಿಯಾದ ಆ ಬೇಡ—

महाप्रस्थानमाश्रित्य प्रययौ संशितव्रतः ॥ १२.१४६.१० ॥

ಮಹಾಪ್ರಸ್ಥಾನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ದೃಢವ್ರತನಾದ ಅವನು ಹೊರಟನು.

ततो यष्टिं शलाकां च धारकं पञ्जरं तथा ।
तां च बद्धां कपोतीं स प्रमुच्य विससर्ज ह ॥ १२.१४६.११ ॥

ನಂತರ ಅವನು ಕೋಲು, ಕಡ್ಡಿಗಳು, ಆಧಾರ, ಪಂಜರವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಬಂಧಿತ ಹೆಣ್ಣು ಪಾರಿವಾಳವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿ ಕಳುಹಿಸಿದನು.