Mahābhārata · Adhyāya 12.146
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.146.1
ततः स लुब्धकः पश्यन्क्षुधयाऽपि परिप्लुतः ।
कपोतमग्निपतितं वाक्यं पुनरुवाच ह ॥ १२.१४६.१ ॥
Da sprach der Jäger, obwohl ihn der Hunger überwältigte, als er die in das Feuer gefallene Taube sah, wieder diese Worte.
12.146.2
किमीदृशं नृशंसेन मया कृतमबुद्धिना ।
भविष्यति हि मे नित्यं पातकं भुवि जीवतः।
स विनिन्दंस्तथाऽऽत्मानं पुनः पुनरुवाच ह ॥ १२.१४६.२ ॥
"Was habe ich, grausam und unverständig, nur getan? Diese Sünde wird mich auf der Erde, solange ich lebe, immer begleiten." So sich selbst tadelnd, sprach er immer wieder.
12.146.3
धिङ्भामस्तु सुदुर्बुद्धिं सदा निकृतिनिश्चयम् ।
शुभं कर्म परित्यज्य सोऽहं शकुनिलुब्धकः ॥ १२.१४६.३ ॥
Schande über mich, den von so bösem Sinn, stets zur Täuschung entschlossenen! Nachdem ich das gute Werk aufgegeben habe, bin ich zum Vogeljäger geworden.
12.146.4
नृशंसस्य ममाद्यायं प्रत्यादेशो न संशयः ।
दत्तः स्वमांसं दहता कपोतेन महात्मना ॥ १२.१४६.४ ॥
Heute ist dies für mich, den Grausamen, zweifellos der Tadel. Er wurde mir von jener großherzigen Taube gegeben, die ihr eigenes Fleisch im Feuer verbrannte.
12.146.5
सोहं त्यक्ष्ये प्रियान्प्राणान्पुत्रान्दारान्विसृज्य च ।
उपदिष्टो हि मे धर्मः कपोतेनात्र धर्मिणा ॥ १२.१४६.५ ॥
So werde ich mein teures Leben, meine Söhne und Frauen loslassen und sie verlassen. Hier hat mich die rechtschaffene Taube die Pflicht gelehrt.
12.146.6
अद्यप्रभुति देहं स्वं सर्वभोगैर्विवर्जितम् ।
यथा स्वल्पं सरो ग्रीष्मे शोषयिष्याम्महं तथा ॥ १२.१४६.६ ॥
Von diesem Tag an werde ich meinen eigenen Körper aller Genüsse berauben und ihn austrocknen lassen, so wie ein kleiner See im Sommer austrocknet.
12.146.7
क्षुत्पिपासातपसहः कृशो ध्रमनिसन्ततः ।
उपवासैर्बहुविधैश्चरिष्ये पारलौकिकम् ॥ १२.१४६.७ ॥
Hunger, Durst und Hitze ertragend, abgemagert, mit überall sichtbaren Adern, werde ich durch vielerlei Fasten Askese für die jenseitige Welt üben.
12.146.8
अहो देहप्रदानेन दर्शिताऽतिथिपूजना ।
तस्माद्धर्मं चरिष्यामि धर्मो हि परमा गतिः ॥ १२.१४६.८ ॥
Ach! Durch die Hingabe des Leibes wurde die Verehrung des Gastes gezeigt. Darum werde ich das Dharma üben, denn das Dharma ist das höchste Ziel.
12.146.9
दृष्टो धर्मो हि धर्मिष्ठे यादृशो विहगोत्तमे ।
एवमुक्त्वा विनिश्चित्य रौद्रकर्मा स लुब्धकः ॥ १२.१४६.९ ॥
Ein solches Dharma wurde bei diesem höchst rechtschaffenen, trefflichen Vogel gesehen. Nachdem er so gesprochen und sich entschlossen hatte, jener Jäger mit grausamen Taten—
12.146.10
महाप्रस्थानमाश्रित्य प्रययौ संशितव्रतः ॥ १२.१४६.१० ॥
Den großen Weg der Wanderung auf sich nehmend, brach der Mann mit festen Gelübden auf.
12.146.11
ततो यष्टिं शलाकां च धारकं पञ्जरं तथा ।
तां च बद्धां कपोतीं स प्रमुच्य विससर्ज ह ॥ १२.१४६.११ ॥
Dann legte er den Stab, die Stäbe, den Halter und auch den Käfig ab und befreite die gefesselte Taubenhenne, indem er sie frei ließ.