Mahābhārata · Adhyāya 12.149
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.149.1
अबुद्धिपूर्वं यत्पापं कुर्याद्भरतसत्तम ।
मुच्यते स कथं तस्मादेनसस्तद्ब्रवीहि मे ॥ १२.१४९.१ ॥
Bester der Bharatas, wie wird man von einer unwissentlich begangenen Sünde befreit? Sag es mir.
12.149.2
अत्र ते वर्तयिष्यामि पुराणमृषिसंस्तुतम् ।
इन्द्रोतः शौनको विप्रो यदाह जनमेजयम् ॥ १२.१४९.२ ॥
Zu diesem Thema werde ich dir eine alte, von den Weisen gepriesene Erzählung berichten, die der Brahmane Indrota Śaunaka dem Janamejaya erzählte.
12.149.3
आसीद्राजा महावीर्यः पारिक्षिज्जनमेजयः ।
अबुद्धिजा ब्रह्महत्या तमागच्छन्महीपतिम् ॥ १२.१४९.३ ॥
Es gab einen König von großer Tapferkeit, Janamejaya, Sohn des Parikṣit; die aus Unwissenheit entstandene Brahmanenmord kam über diesen Herrscher der Erde.
12.149.4
ब्राह्मणाः सर्व एवैनं तत्यजुः सपुरोहिताः ।
स जगाम वनं राजा दह्यमानो दिवानिशम् ॥ १२.१४९.४ ॥
Alle Brahmanen verließen ihn zusammen mit seinen Hauspriestern; und dieser König, Tag und Nacht brennend, ging in den Wald.
12.149.5
प्रजाभिः स परित्यक्तश्चकार कुशलं महत् ।
अतिवेलं तपस्तेपे दह्यमानः स मन्युना ॥ १२.१४९.५ ॥
Von seinen Untertanen verlassen, vollbrachte er dennoch große Werke des Wohls; von Kummer und Reue verzehrt, unterzog er sich maßlosen Askesen.
12.149.6
ब्रह्महत्यापनोदार्थमपृच्छद्ब्राह्मणान्बहून् ।
पर्यटन्पृथिवीं कृत्स्नां देशेदेशे नराधिपः ॥ १२.१४९.६ ॥
Um den Brahmanenmord zu beseitigen, durchwanderte der König die ganze Erde, Land um Land, und befragte viele Brahmanen.
12.149.7
तत्रेतिहासं वक्ष्यामि धर्मस्यास्योपवृंहणम् ।
दह्यमानः पापकृत्या जगाम जनमेजयः ॥ १२.१४९.७ ॥
Dort werde ich eine alte Geschichte erzählen, die dieses Dharma ausführt. Janamejaya, von der Sündentat verzehrt, ging hin.
12.149.8
चरिष्यमाण इन्द्रोतं शौनकं संशितव्रतम् ।
समासाद्योपजग्राह पादयोः परिपीडयन् ॥ १२.१४९.८ ॥
Umherziehend erreichte er Śaunaka, den Asketen mit strengen Gelübden, ergriff seine Füße und drückte sie fest.
12.149.9
ततो भीतो महाप्राज्ञो जगर्हे सुभृशं तदा ।
कर्ता पापस्य महतो भ्रूणहा किमिहागतः ॥ १२.१४९.९ ॥
Da schalt ihn der sehr weise Mann, erschrocken, aufs Heftigste: »Täter einer großen Sünde, Embryonenmörder, warum bist du hierhergekommen?«
12.149.10
किं तवास्मासु कर्तव्यं मा मां द्राक्षीः कथंचन ।
गच्छगच्छ न ते स्थानं प्रीणात्यस्मानिति ब्रुवन् ॥ १२.१४९.१० ॥
»Was hast du mit uns zu tun? Sieh mich auf keine Weise an! Geh, geh — dies ist nicht dein Ort; es gefällt uns nicht«, sprach er.
12.149.11
रुधिरस्येव ते गन्धः शवस्येव च दर्शनम् ।
अशिवः शिवसंकाशो मृतो जीवन्निवाटसि ॥ १२.१४९.११ ॥
Dein Geruch gleicht Blut, und dein Anblick dem einer Leiche. Obwohl unheilvoll, gleichst du dem Glückbringenden; obwohl tot, wanderst du, als lebtest du.
12.149.12
अन्तर्भृत्युरशुद्धात्मा पापमेवानुचिन्तयन् ।
प्रबुध्यसे प्रस्वपिपि वर्तसे परमे सुखे ॥ १२.१४९.१२ ॥
Den Tod in dir tragend, unreinen Geistes, nur über Sünde grübelnd, erwachst du, schläfst du, und du verweilst im höchsten Glück.
12.149.13
मोघं ते जीवितं राजन्परिक्लिष्टं च जीवसि ।
पापायैव हि सृष्टोऽसि कर्मणेह यवीयसे ॥ १२.१४९.१३ ॥
O König, dein Leben ist vergeblich, und du lebst in Elend; hier wurdest du durch deine Taten nur zur Sünde geschaffen, o Jüngerer.
12.149.14
बहुकल्याणमिच्छन्त ईहन्ते पितरः सुतान् ।
तपसा दैवतेज्याभिर्वन्दनेन तितिक्षया ॥ १२.१४९.१४ ॥
Die Väter, große Wohlfahrt wünschend, bemühen sich um ihre Söhne durch Askese, die Verehrung der Götter, Ehrfurcht und Geduld.
12.149.15
पितृवंशमिमं पश्य त्वत्कृते निधनं गतम् ।
निरर्थाः सर्व एवैषामाशाबन्धास्त्वदाश्रयाः ॥ १२.१४९.१५ ॥
Sieh dieses Geschlecht der Väter, das durch dich in den Untergang geraten ist; alle ihre Bande der Hoffnung, die auf dir ruhten, sind fruchtlos geworden.
12.149.16
यान्पूजयन्तो विन्दन्ति स्वर्गमायुर्यशः प्रजाः ।
तेषु ते संततं द्वेषो ब्राह्मणेषु निरर्थकः ॥ १२.१४९.१६ ॥
Diejenigen, die man verehrt und durch die man Himmel, langes Leben, Ruhm und Nachkommen erlangt – gegen diese Brahmanen ist dein ständiger Hass sinnlos.
12.149.17
इमं लोकं विमुच्य त्वमवाङ्भूर्धा पतिष्यसि ।
अशाश्वतीः शाश्वतीश्च समाः पापेन कर्मणा ॥ १२.१४९.१७ ॥
Nachdem du diese Welt verlassen hast, wirst du kopfüber fallen, für viele Jahre, vergänglich und ewig, durch sündige Taten.
12.149.18
स्वाद्यमानो जन्तुशतैस्तीक्ष्णदंष्ट्रैरयोमुखैः ।
ततश्च पुनरावृत्तः पापयोनिं गमिष्यसि ॥ १२.१४९.१८ ॥
Von hunderten Kreaturen mit scharfen Fangen und eisernen Mäulern verschlungen, und dann wieder zurückgekehrt, wirst du in einen sündhaften Schoß gehen.
12.149.19
यदिदं मन्यसे राजन्नायमस्ति कुतः परः ।
प्रतिस्मारयितारस्त्वां यमदूता यमक्षये ॥ १२.१४९.१९ ॥
O König, wenn du meinst, dass diese Welt alles ist und es nichts darüber hinaus gibt, werden dich die Boten Yamas in Yamas Reich an (deine Taten) erinnern.