مهابهاراتا · أدهيايا 12.150
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.150.1
एवमुक्तः प्रत्युवाच तं मुनिं जनमेजयः ।
गर्ह्यं भवान्गर्हयते निन्द्यं निन्दति मां पुनः ॥ १२.१५०.१ ॥
فأجاب جنمejaya ذلك الحكيم بعد أن خوطب بذلك: «إنك تلوم من يستحق اللوم مرة أخرى، وتذم من هو مذموم مرة أخرى.»
12.150.2
धिक्कार्यं मां धिक्कुरुते तस्मात्त्वाऽहं प्रसादये ।
सर्वं हीदं स्वकृतं मे ज्वलाम्यग्नाविवाहितम् ॥ १२.१५०.२ ॥
«إنك تذم من يستحق الذم؛ لذلك أسعى إلى استرضائك. كل هذا ثمرة أفعالي أنا؛ إنني أحترق كما لو كنت في النار.»
12.150.3
स्वकर्माण्यभिसंधाय नाभिनन्दति मे मनः ।
प्राप्तं घोरं भयं नूनं मया वैवस्वतादपि ॥ १२.१५०.३ ॥
«حين أتأمل أعمالي لا يبتهج قلبي. لقد نزل بي خوف مروّع، حتى من وَيْفَسْفَتَ (يما) بلا ريب.»
12.150.4
तत्तु शल्यमनिर्हृत्य कथं शक्ष्यामि जीवितुम् ।
सर्वं मन्युं विनीय त्वमभि मां वद शौनक ॥ १२.१५०.४ ॥
«بدون انتزاع تلك الشوكة، كيف أستطيع أن أعيش؟ يا شونكا، فبدّد كل حزنك وكلمني.»
12.150.5
महानासं ब्राह्मणानां भूयो वक्ष्यामि सांप्रतम् ।
गन्ता गतिं ब्राह्मणानां भविष्याम्यर्थवान्पुनः।
अस्तु शेषं कुलस्यास्य मा पराभूदिदं कुलम् ॥ १२.१५०.५ ॥
«كان غضب البراهمة عظيما؛ والآن سأتكلم مرة أخرى. إذ أبلغ سبيل البراهمة سأصير مرة أخرى ذا حظ. ليبقَ من هذه السلالة بقية؛ ولا تهلك هذه السلالة.»
12.150.6
न हि नो ब्रह्मशप्तानां शेषं भवितुमर्हति ।
स्तुतीरलभमानानां संविदं वेद निश्चयात् ॥ १२.१५०.६ ॥
«إنه لا يليق بنا، نحن الملعونين من البراهمة، أن يبقى منا شيء. وعنّا، نحن الذين لم ننل ثناء، أعلم ذلك يقينا.»
12.150.7
निन्दमानः स्वमात्मानं भूयो वक्ष्यामि सांप्रतम् ।
भूयश्चैवाभिमज्जन्ति निर्धर्मा निर्जला इव ॥ १२.१५०.७ ॥
وأنا ألوم نفسي، سأتكلم الآن مرة أخرى: الذين لا دھرما لهم يغرقون ثانيةً كما في أرض بلا ماء.
12.150.8
न ह्ययज्ञा अमुं लोकं प्राप्नुवन्ति कथंचन ।
अवाक्च प्रपतिष्यन्ति पुलिन्दशवरा इव ॥ १२.१५०.८ ॥
الذين لا يقدمون القرابين لا يبلغون ذلك العالم بأي حال؛ بل سيسقطون إلى الأسفل، كالبوليندا والشبارا.
12.150.9
अविज्ञायैव मे प्रज्ञां बालस्येव स पण्डितः ।
ब्रह्मन्पितेव पुत्रस्य प्रीतिमान्भव शौनक ॥ १२.१५०.९ ॥
دون أن يعرف حكمتي حتى، ذلك العالم كطفل. أيها البراهمي، كن محبًّا كما يحب الأب ابنه، يا شوناكا.
12.150.10
किमाश्चर्यं यतः प्राज्ञो बहुकुर्यादसांप्रतम् ।
इति वै पण्डितो भूत्वा भूतानां को नु तप्यते ॥ १२.१५०.१० ॥
وما العجب، فالحكيم قد يفعل كثيرًا مما لا يليق؟ وإذ يكون عالمًا على هذا النحو، فمن ذا الذي يحزن على الكائنات؟
12.150.11
प्रज्ञाप्रासादमारुह्य अशोच्यः शोचते जनान् ।
जगतीस्थानिवाद्रिस्थः प्रज्ञया प्रतिपत्स्यति ॥ १२.१५०.११ ॥
ذلك الذي لا ينبغي الحزن عليه، إذ صعد قصر الحكمة، يحزن على الناس؛ وكمن يقف على الجبل، سيدرك بالحكمة من يقفون على الأرض.
12.150.12
न चोपलभते कश्चिन्न चाश्चर्याणि पश्यति ।
निर्विण्णात्मा परोक्षो वा धिक्कृतः सर्वसाधुषु ॥ १२.१५०.१२ ॥
لا يدركه أحد، ولا يرى العجائب؛ ذو النفس المنهكة، أو المختفي، أو المذموم من جميع الأخيار.
12.150.13
विदित्वा भवतो वीर्यं माहात्म्यं चैव चागमे ।
कुरुष्वेह यथाशान्ति ब्रह्मा शरणमस्तु ते ॥ १२.१५०.१३ ॥
وإذ تعرف، وفق التقليد، بأسك وعظمتك، فافعل هنا ما يليق بالسلام؛ ولتكن البراهما ملجأك.
12.150.14
तद्वै वारित्रकं तात ब्राह्मणानामकुप्यताम् ।
अथवा तप्यसे पापे धर्मं चेदनुपश्यसि ॥ १२.१५०.१४ ॥
يا عزيزي، إن ذلك لعائق حقًا للبراهمة الذين لا يغضبون؛ أو أيها المذنب، إن أبصرت الدهارما ندمت.
12.150.15
अनुतप्ये च पापेन न चाधर्मं चराम्यहम् ।
बुभूषेद्भजमानं च प्रीतिमान्भव शौनक ॥ १२.१५०.१५ ॥
أنا نادم على الإثم، ولا أسلك الإدهارما؛ فكن محبًّا لمن يخدمك، يا شاونَكا.
12.150.16
छित्त्वा दम्भं च मानं च प्रीतिमिच्छामि ते नृप ।
सर्वभूतहिते तिष्ठ धर्मं चैव प्रतिस्मरन् ॥ १२.१५०.१६ ॥
أيها الملك، إذ أقطع الرياء والكبرياء، أتمنى محبتك؛ فاثبت في خير جميع الكائنات، ذاكرًا الدهارما.
12.150.17
न भयान्न च कार्पण्यान्न लोभात्त्वामुपाह्वये ।
तां मे दैवीं गिरं सत्यां शृणु त्वं ब्राह्मणैः सह ॥ १२.१५०.१७ ॥
لا من خوف، ولا من مسكنة، ولا من طمع أدعوك؛ فاسمع كلامي الإلهي الصادق مع البراهمة.
12.150.18
सोऽहं न केनचिच्चार्थी त्वां च धर्मादुपाह्वये ।
क्रोशतां सर्वभूतानां हाहाधिगिति जल्पताम् ॥ १२.१५०.१८ ॥
لست أدعوك لغرض يخصّني، بل من أجل الدهارما، والكائنات كلها تصيح قائلة: «واأسفاه، عارٌ!»
12.150.19
वक्ष्यन्ति मामधर्मज्ञं त्यक्ष्यन्ति सुहृदो जनाः ।
ता वाचः सुहृदः श्रुत्वा संज्वरिष्यन्ति मे भृशं ॥ १२.१५०.१९ ॥
سيقول الناس إنني جاهل بالدارما، وسيتخلى عني الأصدقاء. وعندما يسمع الأصدقاء تلك الكلمات سيتألمون لأجلي كثيرا.
12.150.20
केचिदेव महाप्राज्ञाः प्रतिज्ञास्यन्ति कार्यताम् ।
जानीहि मत्कृतं तात ब्राह्मणान्प्रति भारत ॥ १२.१५०.२० ॥
سيتعهد بعض الحكماء العظماء بهذه المهمة حقا. فاعلم أيها الحبيب بهاراتا ما صنعته من أجل البراهمة.
12.150.21
यथा ते सत्कृताः क्षेमं लभेरंस्त्वं तथा कुरु ।
प्रतिजानीहि चाद्रोहं ब्राह्मणानां नराधिप ॥ १२.१५०.२१ ॥
اصنع ما يجعل من أكرمتهم ينالون السلامة. وعاهد، أيها سيد الناس، بأنك لن تخون البراهمة.
12.150.22
नैव वाचा न मनसा पुनर्जातु न कर्मणा ।
द्रोग्धाऽस्मि ब्राह्मणान्विप्र चरणावेव ते स्पृशे ॥ १२.१५०.२२ ॥
لن أكون أبدا خائنا للبراهمة لا بالكلام ولا بالقلب ولا بالفعل. أيها البرهمي، إنني ألمس قدميك.